Tom, Rozdzial

1   1, V  |      głos, który na całą okolicę rzucał dźwięki rozgłośnych pieśni,
2   1, V  | niespokojne wejrzenia na Justynę rzucał, głową kręcił, usta przygryzał
3   1, VI |          gromadkę prawie lękliwe rzucał spojrzenia. Prędko przesunął
4   2, III|     ramion, od których sierp jej rzucał w powietrze błyskawice wesołe
5   3, I  |     które w różnych porach życia rzucał na papier i płótno. Było
6   3, III|     często ku latarniom wzrokiem rzucał i na wszystko, co działo
7   3, III|         z czułych wejrzeń, które rzucał na nią, miarkować mogła,
8   3, III|          z cicha mówić, a oczami rzucał w stronę, gdzie stał Janek;
9   3, IV |       Korczyna trwożliwie bijąc. Rzucał na nie czasem wzrokiem i