Tom, Rozdzial

1   1, I  |    głupota to wielki i wieczny kamień. Większy on jeszcze od ludzkiej
2   1, VI |       aż tutaj, leżał olbrzymi kamień, pełen wgłębień i wypukłości,
3   1, VI |        swych i wiankach leżący kamień, na wielki trójkąt Niemna,
4   2, II |      bo ty panienka, a u niego kamień, bo to chłop! ha? Pobaw
5   3, III|     Pomiędzy głowami ich spory kamień jakąś silną i zręczną ręką
6   3, III|    która prędko schyliwszy się kamień z ziemi była podjęła i ramieniem
7   3, III| Domuntówna przez złość na mnie kamień rzuciła, bo to jest nieprawda.
8   3, IV |   każdą kroplę wody, każdy jej kamień kochałem... mogłem być wrogiem
9   3, IV |      niebieski z grobu naszego kamień odwalił! Alleluja!~O aniele