Tom, Rozdzial

1   1, III|       tak ją ujęła, tak jej może dawne czasy i dawnego Benedykta
2   1, IV |     spośród ludzi być nie mogli. Dawne stosunki sprowadzały im
3   1, IV |       znowu dojeżdżać zaczyna... dawne dzieje... przypominają się
4   1, IV |          s: ę przypomniała sobie dawne, lepsze czasy i zapragnęła
5   1, V  |       drwiąco trochę świeciły. - Dawne to już czasy, kiedy przez
6   2, I  |            a1e ja, widzisz; znam dawne przyzwyczajenia moje, których
7   3, I  | historiach myśleć mogła. Może te dawne historie rządziły jej krwią
8   3, III|       głębie boru i na wodę nuty dawne, przez świat zapomniane,
9   3, IV |          wszystko wpadło w wodę. Dawne to dzieje. Zdaje mu się,