Tom, Rozdzial

1   1, IV |          pamiętam...~Justyna szła zwykłym swym równym krokiem, z głową
2   1, IV | dystyngowanego pana odpowiedziała zwykłym sobie powolnym pochyleniem
3   1, IV |        wesoło będzie...~Mówiła to zwykłym sobie tonem, szorstko i
4   2, I  |          na stół opuścił, binokle zwykłym sobie prędkim ruchem w dół
5   2, I  |           ciągle powracać będę! - zwykłym sobie ruchem ściśniętą ręką
6   2, III|        się z Witoldem Korczyńskim zwykłym sobie powolnym krokiem,
7   2, III|        Anzelm uchylił się nieco i zwykłym sobie trwożnym ruchom otulił
8   3, IV |           kilku sekundach dopiero zwykłym sobie ruchem determinacji