Tom, Rozdzial

1   1, V |          przede wszystkim położenie własne i dla swej marnej teraźniejszości
2   2, II|            dowiodło, że nikt, nawet własne dziecko, ani zrozumieć,
3   2, II|       Chwilami widać było, że przez własne myśli czuła się upokorzoną:
4   2, V |            wieczne głupstwo... moje własne głupstwo... widzisz, jak
5   2, V |        wyswatała, bo prędko zaczęła własne córki swatać, a czy ja odżałowałam
6   3, I | najwymowniejszym ze swatów było jej własne serce, które za rozkochanym
7   3, I |            na nim, i tak z kolei on własne swoje myśli i rojenia na
8   3, IV|              co w sobie nosił i nad własne życie cenił, jemu był winien.~-