Tom, Rozdzial

1   1, II | niezmiernie czule, prawie miodowo uśmiechała się błękitnymi oczami i
2   1, II |       oczami i przywiędłymi usty. Uśmiechała się ona w ten sposób do
3   2, I  |  przedstawiona jej przez krewnego uśmiechała się do niej prawie rajskim
4   2, V  |       kpił, nawet pani Andrzejowa uśmiechała się na samo wspomnienie,
5   3, I  |          też nigdy. Ceremonialnie uśmiechała się czasem do obcych, przyjaźnie
6   3, III|      okiem. Tak jak ziemia, która uśmiechała się jeszcze, lecz już nie
7   3, V  |    zagadki serc ludzkich!~Justyna uśmiechała się.~- Zagadki w tym żadnej
8   3, V  |           przywykała...~Przez łzy uśmiechała się i jeszcze ciszej dodała:~-