Tom, Rozdzial

 1   1, II |       chłopczyku...~I urwała, a cisza wraz ze światłością słoneczną
 2   1, V  |     napełnionej urodzajnością i ciszą, swobodniej i szerzej oddychała
 3   1, V  |        Anzelma znowu zapanowała cisza. Jan nieśmiało zbliżył się
 4   1, VI |        srebrnej strunie wodnej, cisza panowała tu nieskazitelna.
 5   2, III|   blaskiem słońca, stała wielka cisza. Gromadki żniwiarzy, nieprawidłowo
 6   2, III|         jak otaczająca go tutaj cisza i od wschodu słońca aż do
 7   3, II |       skroni welon oblubienicy. Cisza głęboka, taka, jaka na ziemi
 8   3, III|        owadów panowała wszędzie cisza, cisza nie śmierci jeszcze,
 9   3, III|        panowała wszędzie cisza, cisza nie śmierci jeszcze, ale
10   3, III|      wszystkich była zupełną, a cisza stała się tak wielką, że
11   3, III| przecież nie zapanowała zupełna cisza Przynajmniej połowa zebranego
12   3, IV |         gwarnej zaległa zupełna cisza. Jedni rozjechali się, innych
13   3, IV |        pociemniałym sklepieniu. Cisza panowała wielka.~Wtem wśród
14   3, V  |        chłodna, smętna, łagodna cisza jesieni.~Kiedy Benedykt