Tom, Rozdzial

 1   1, III|    spoconym czole przesuwając ciągnął Benedykt - fizyczną przykrość
 2   1, IV |     wiśnia.~- Pani nie wie? - ciągnął żartowniś - toż to pierwsza
 3   1, V  |    więcej błyszczącymi oczami ciągnął: ~- Czy to Anzelm już nie
 4   2, II |    Dobroć, i względność twoja ciągnął - ośmiela mię...~Wtem jak
 5   2, III| siebie Witoldka raz z wody wy ciągnął.~- Czemu Witold nigdy do
 6   2, III|     nią patrząc dalej rozmowę ciągnął:~- A żebym ja był kotkiem,
 7   2, IV |      burzę najobojętniejszym, ciągnął się ze spuszczonym ku ziemi
 8   2, V  |   bardzo długim ogonem, który ciągnął się za nią w miękkich, niezgrabnych,
 9   3, II |   jednak, panie dobrodzieju - ciągnął Kirło - rzecz przyjemna...
10   3, II | półmisek podał.~- Teraz zaś - ciągnął - w trzydziestym pierwszym
11   3, II |    kiedy siedział za granicą, ciągnął z niej, ile sam chciał...
12   3, III| państwu młodym ręku trzymając ciągnął dalej, a coraz dobitniej
13   3, III|      wlepionymi nieprzerwanie ciągnął:~- Ach! piękny to jest laur
14   3, III|   wodą,~Ja mymi łzami.~Anzelm ciągnął jeszcze:~Ty będziesz panną,