Tom, Rozdzial

1   1, IV |    zbiegło mnóstwo zmarszczek, zamyślonym spojrzeniem wodziła po długim
2   1, VI | pochyliła się nisko. Powolnym, zamyślonym szeptem dokończył:~- Szczęście
3   2, I  |   istnień? Wydawał się głęboko zamyślonym w chwili, gdy Kirłowa do
4   2, II |    czyż nie jest szczęściem?~Z zamyślonym na ustach uśmiechem Justyna
5   2, III|        w tej chwili poważnym i zamyślonym ruchem odgarniał z czoła
6   2, III|        twarz jej spojrzał. Ona zamyślonym wzrokiem daleko gdzieś patrzała.~-
7   3, I  |     kolana opuściwszy wzrokiem zamyślonym po zielonych głębiach ogrodu