Tom, Rozdzial

  1   1, I  |           błyszczący... prawda, że go też dobrze spłaszczyłam,
  2   1, I  |           gdzie podziać, położyłam go na ławce i przez całe nabożeństwo
  3   1, I  |          do nas nie przyjedzie, że go ten pan Różyc do siebie
  4   1, I  |             Zapewne Różyc zaprosił go do swego powozu; wolał więc
  5   1, I  |        turkotały wcale, a ciągnące go dobrym truchtem koniki stąpały
  6   1, I  |            gwar głosów. Napełniało go towarzystwo liczne. Na słomie
  7   1, I  |        wysoki i tak zgrabny, jakby go matka natura z lubością
  8   1, I  |          chłopaka wyrósł... znałam go dzieckiem... Znałam ich
  9   1, II |  niezmierne bogactwo napełniającej go roślinności, sama nawet
 10   1, II |            tej gotowalni zaleciały go zmieszane zapachy toaletowego
 11   1, II |        dalszym mówieniem. Ogarnęła go widoczna, a dziwna w tak
 12   1, II |           ust włożywszy przygryzać go zaczął. Widocznym było,
 13   1, II |       niewiele; może też obchodził go on niewiele.~- Któż to może
 14   1, II |           krajał, a Marta wkładała go do serwet, kiedy z dalszych
 15   1, II |         się przeważnej sile, która go naprzód pociągała, usiłował
 16   1, II |   szlafroku... ~Ale Kirło wciągnął go do pokoju, przy czym do
 17   1, II |            krótkim gestem wskazała go Kirle. ~- Oto jest Mars -
 18   1, II |        przez kij skakać. Zawołałam go tu dla zabawy pana!~Głos
 19   1, II |              gderał stary.- A któż go oczyścił? Ty sama! Czyż
 20   1, II |            klucz w zamku, schowała go do kieszeni i wyszła.~Drugi
 21   1, III|         pokoleń wnikają, uchroniły go od zarazków unoszących się
 22   1, III|            żył, ale losy odrzuciły go bardzo daleko i po kilku
 23   1, III|         miał środków i zatrzymując go na hipotece Korczyna, ten
 24   1, III|           kark nisko pochylał. Coś go dręczyło, bo koniec długiego
 25   1, III|      wkładał i w zamyśleniu zębami go przygryzał. Po długim szukaniu
 26   1, III|    człowiek przebędzie, sto upałów go spali i sto strachów po
 27   1, III|      wydawał wtedy, więc tańczącym go nie widziała; w zamian kilka
 28   1, III|         dla których wielu nazywało go prawie szaleńcem, a także
 29   1, III|        czynność najwięcej zmęczyła go i zgryzła. Od ludzi, którzy
 30   1, III|    położenia niewzględność. Ubodło go to znać do żywego, bo odpowiadając
 31   1, III|       częstymi przestankami czytać go zaczął. Był to list brata
 32   1, III|         bratczysko radzi... Jak ja go dawno nie widziałem! Co
 33   1, III|     szczebiotu, lecz powstrzymania go tylko na chwilę, bo mały
 34   1, III|            całym Korczynie słychać go było. Kiedy go do nauki
 35   1, III|   Korczynie słychać go było. Kiedy go do nauki napędzano, krzyczał: "
 36   1, III|      zaszywał się w takie kąty, że go wynaleźć było trudno, a
 37   1, III|           czterdzieści włók gorsze go i lepszego gruntu zasłaniały
 38   1, IV |           od tak dawna, że zmienić go było nie podobna bez uchybienia
 39   1, IV |            szczebiotu podtrzymując go rzucanymi czasem słowami
 40   1, IV |               Zaczynam wątpić, czy go posiadam - z pozorną niedbałością,
 41   1, IV |          swego tym z gości, którzy go jeszcze nie znali, przedstawionym;
 42   1, IV |     wiedząc więc, kim był ten, kto go teraz z widocznym połączeniem
 43   1, IV |          ufryzowanymi włosami. Coś go dręczyło i jakby zamierzał
 44   1, IV |            prośbą, aby przedstawił go on matce swojej. ~Hrabia
 45   1, IV |           znajduje on w rozwijaniu go, odkąd mieszka w domu, o
 46   1, IV |          niego szepcąc uprowadziła go na stronę. Niektóre z pań
 47   1, IV |          pozie, że od ogarniającej go płachty światła postać jego
 48   1, IV |    rozrywek i nudzi się w domu; ja go więc we wszystkim z największą
 49   1, IV |           a tą czarodziejką, która go różdżką swoją dotknęła,
 50   1, IV |       sztuk pięknych. Ona słuchała go wciąż w nieruchomej postawie,
 51   1, IV |          wschodami rozdzielającymi go z ogrodem zawahała się i
 52   1, V  |           zagniewanym nie widziała go nigdy. Jakimikolwiek były
 53   1, V  |      Jakimikolwiek były otaczające go okoliczności, cokolwiek
 54   1, V  |     uparcie, a potem coraz słabiej go powtarzał. W tych dwóch
 55   1, V  |     Andrzejowa co parę dni wzywała go do Osowieca; Darzecka przyjeżdżała
 56   1, V  |            głośne, że w całym domu go słyszano, gdy zapytywał: "
 57   1, V  |  spojrzenia i zaczepki tego drugie go, wykwintnego pana, z wychudłym
 58   1, V  |          się po jej twarzy; wzięła go w rękę i ostrożnie obejrzała
 59   1, V  |   ostrożnie obejrzała napełniające go młode ziarna.~Liliowy motyl
 60   1, V  |        wyleciał nad zboże; ścigała go wzrokiem, póki nie zniknął.
 61   1, V  |     wskazywał owies, przerzynającą go zieloną drogę i szarzejącą
 62   1, V  |      wielkiego nieszczęścia. Żonka go porzuciła, a on to sobie
 63   1, V  |            taki zawzięty rybak, że go z Niemna ani ściągnąć...
 64   1, V  |           która w tej chwili wcale go nie słuchając głowę podała
 65   1, V  |      stryju znalazł się i za ramię go pochwycił.~- Stryjaszku!
 66   1, V  |           po imieniu synowca nieco go rozpogodziły.~- Owszem -
 67   1, V  |           ta krótka rozmowa zajęła go i ożywiła lub też sposób
 68   1, V  |           dawno minionego pociągał go ku niej - postąpił krok
 69   1, V  |       rumatyzmu albo innej choroby go nabawi. A bywają i insze
 70   1, V  |        Wolę Bożą szemrał za to, że go bezczynnym i niepożytecznym
 71   1, V  | niepożytecznym uczyniła; jak gryzł go i przestraszał los tego
 72   1, V  |    przyjeżdżał... nasza mama tobie go wyswatała.., Może nie mówiłaś,
 73   1, V  |       drogę przybywającemu, ale on go końcem buta odtrącił i z
 74   1, V  |           malw Elżusia i chwytając go za połę surduta energicznie
 75   1, VI |        podrygujących nogach, gdyby go wielka i silna dziewczyna
 76   1, VI |           już na tym świecie wcale go nie ma.~Bezbarwne i bezzębne
 77   1, VI |         zrobię...~Chciała zawrócić go ku bramie zagrody, ale on
 78   1, VI |       roztarganą kosą, wprowadziła go do zagrody, której dom,
 79   1, VI |            już szczytem boru i tak go światłem swym przenikała,
 80   1, VI |      historię tę opowiadać. Trzeba go tylko pięknie poprosić...
 81   1, VI |     walczyć zaczynał z ogarniającą go chęcią mówienia o czymś,
 82   1, VI |        chęcią mówienia o czymś, co go do milczenia raczej skłaniało.
 83   1, VI |      opowiadania bojąc się splątać go albo część jego uronić. ~-
 84   2, I  |           do syna rzekła i za rękę go wziąwszy do bawialnego pokoju
 85   2, I  |      odpowiedziała:~- Przywiązałam go do kanapy i kazałam uczyć
 86   2, I  |      latając... Dziś z rana gardło go bolało. A nie widziałaś,
 87   2, I  |            i mówił Rózi, że gardło go coraz gorzej boli.~- Masz
 88   2, I  |            się Kirłowa.- Poszłabym go szukać, ale czasu nie mam...~
 89   2, I  |        Kupcy na widok przybywające go grzecznie oświadczyli, że
 90   2, I  |    gorączkowe błyski. Ona słuchała go ze zdziwieniem i ciszej
 91   2, I  | przestankami, bo znużenie ogarniać go już zaczynało, mówić jej
 92   2, I  |      Gdybyś wiedział wszystko: jak go wychowywali i jak pierwszą
 93   2, I  |         sama starałam się wyręczać go we wszystkim i kłopoty od
 94   2, I  |      wszystko na świecie obchodzić go przestawało, ale Kirłowa
 95   2, I  |            niegrzecznie przyjmować go... nie podobna! bo i za
 96   2, I  |         stracił, ani ona przestała go słuchać z ciekawością w
 97   2, II |          doktor tu przyszedł... my go przyprowadzimy... Czyż ciocia
 98   2, II |       zląkł się i tak prędko wieźć go kazał, że konie, powiadam
 99   2, II |          doktorem porozmawiać! Już go Widzio tu prowadzi !~W salonie
100   2, II |          ale w tej chwili miękki i go korny, mówić zaczął:~- Kotku
101   2, II |           już na pozór nie łączyło go z żoną, Benedykt dowiedziawszy
102   2, II |           tak sztywny, że można by go wziąść za chodzący posąg,
103   2, II |   ubolewanie nad tym, że niepokoić go musi upomnieniem się o dług
104   2, II |          filuterności, lecz zgasił go natychmiast gruby cień troski.~-
105   2, II |         się w ten sposób, że można go było wziąść za siadający
106   2, II |      śniadania, na które zapraszał go Benedykt, wymawiając się
107   2, II |           Czy podobna wymagać, aby go te rzeczy... te małe i niziutkie
108   2, II |          Natura artystyczna! Nudzi go to, co posiada, pragnie
109   2, II |          trochę z wujem i na ganek go przeprowadzić?~Młody człowiek,
110   2, II |           nieśmiałość wstrzymywało go od mówienia. Powieki miał
111   2, II |           małym, pokornym...~Boleć go to musiało istotnie, bo
112   2, II |           Głęboko w zamian dziwiło go i oburzało to, co syn jego
113   2, II |          pytając wcale, za co lubi go i szanuje; był wdzięcznym
114   2, II |          trzyma... Zresztą szanuję go istotnie...~- Za co? - bystro
115   2, II |        rzeczy, które dawniej wcale go nie raziły, a teraz kłuły
116   2, II |           na koniu ojca. Uwielbiał go on wtedy więcej jeszcze
117   2, II |       gniewnego zamyślenia obudził go głos tajemniczo i jakby
118   2, II |     gestami ręki i głowy przyzywał go ku sobie. Witold paru skokami
119   2, II |            Witold i widać było, że go znowu coś w serce ukłuło.
120   2, II |        powiódł i na struny spuścić go miał, a Justyna, cierpliwa,
121   2, II |            szukała wtóru. Znalazła go wkrótce; spod palców jej
122   2, II |          jakby z upojenia, w które go zbliżenie się do sąsiadki
123   2, II |       admiratorem, nad skłonieniem go ku krokowi temu pracuje.,
124   2, II |        wiersze. Wyobraźnia ujrzała go klęczącego przed nią i z
125   2, III|             One też to były, które go uczyniły złotym; ich to
126   2, III|            bez tego brud zjada, że go dopatrzyć nie ma komu!"
127   2, III|          ruch taki, jakby odtrącić go chciała, z nogi na nogę
128   2, III|       Daremnie tym razem odtrącała go łokciem: silnie, żelazną
129   2, III|           mały, a Anzelm chory, aż go, owszem, procesować musieli...~-
130   2, III|        Kruk z rodu złodziej! Bodaj go marnie zabito, chama tego!
131   2, III|           cichy był jak otaczająca go tutaj cisza i od wschodu
132   2, III|          prawie nieruchomą słuchał go z uwagą i ciekawością rzadko
133   2, III|            twarzy stryja widzę, że go jutro chandra schwyci. A
134   2, III|           chandra schwyci. A kiedy go już ta pochmurność napadnie,
135   2, III|          tę nazwę noszący, że sień go rozdziela z obszerną świetlicą.
136   2, III|            owszem, z pośmiewiskiem go wspominają. Z. Mułu ziemskiego
137   2, IV |           i Cecylii i napełniające go nieprzebite, różnymi odcieniami
138   2, IV |           nijakiej strony zobaczyć go nie można - rzekł Jan. -
139   2, IV |          fantastycznego. Wziąść by go można było za bajecznego
140   2, IV |             Od dzieciństwa durniem go nazywali, ojciec nawet często
141   2, IV |      nazywali, ojciec nawet często go bił za nierozgarniętość
142   2, IV |           nawet ziółko uczepić się go nie chce. A jednakowoż był
143   2, IV |           od góry do dołu zdeptały go ludzkie i końskie nogi i
144   2, IV |            pamiętam, że zobaczyłem go jeszcze, jak obok pana Andrzeja
145   2, IV |          za łzami wprzódy zobaczyć go nie mogłem, bo wtenczas
146   2, IV |           stryja za rękę, do chaty go zawiódł i światło rozniecił.
147   2, IV |            szeptali, pytali, nawet go za ręce i odzież targali,
148   2, IV |          nim biegłem, ale dopędzić go nie mogłem, bo już i zmęczony
149   2, IV |          czuł się jak w raju, albo go pozostawić na barkach krewnych,
150   2, IV |    możności takiego życia, za winę go jej nie poczytywał. Tak
151   2, IV |           zdarzało się czasem. Ona go nie widziała, lecz on ją
152   2, IV |        śpiewał...~Owszem, widziała go, pieśń, którą śpiewał, słyszała
153   2, IV |      wybornie, że potem spotkawszy go orzącego w polu poznała
154   2, IV |        niemu wzrok podniosła i już go przez kilka sekund nie spuszczała.
155   2, IV |        uwolnił od czepiających się go kolców i błyskawicznie prędko
156   2, IV |        błyskawicznie prędko do ust go przycisnął. Justyna tego
157   2, IV |         inszym był kiedyś, a potem go coś odmieniło... nie wiadomo
158   2, IV |          nie zatrutym długo bronić go nie potrzebowała.~- Pewno!
159   2, IV |        stała pod topolą upewniając go, że nie przelękła się, nie
160   2, V  |            wyjrzał. Justyna wzięła go w ręce i ułaskawione, łagodne
161   2, V  |         pod jego ciężarem. Rzuciła go na stół i teraz wszystkie
162   2, V  |             Pierwszy raz zobaczyła go bez czapki. Czoło miał białą
163   2, V  |         Antolka podbiegła i w rękę go pocałowała.~- Jeszcze dziś
164   2, V  |      niedźwiedzia przemoże, za nos go wodzić może. Widać, że mnie
165   2, V  |      czwartego!~Justyna zapytywała go o rozległość i ludność okolic,
166   2, V  |    przeciągu pół godziny zastawiły go wszystkim zapewne, na co
167   2, V  |            rękach podniósł i kroić go zaczął, na spodzie bochna
168   2, V  |         wszyscy dokoła podługowate go stołu zasiedli nabierając
169   2, V  |          krzesła zrywała, aby biec go nastawiać. Ale właśnie w
170   2, V  |        życie narażali, ale tym, co go nie utracą, takie rzeczy
171   2, V  |        ukochanej kobiecie dręczyły go ciągle.~- Nie zaskórną,
172   2, V  |          uciechy mając...~Cieszyło go teraz wiele rzeczy: domek
173   2, V  |    powiększył; dorodny i szanujący go chłopak; łagodna i gospodarna
174   2, V  |         czym przeszkody stawić lub go do czego przymuszać, ale
175   2, V  |     wymawiane:~- Ho, ho! znajdę ja go! znajdę bałamutnika tego,
176   2, V  |            tylko za nim, ramieniem go podtrzymując, ukazała się
177   2, V  |         się naprzód, że i zawrócić go do chaty nie zdołałam...~
178   2, V  |            jemu dwadzieścia, kiedy go pan Dominik Korczyński,
179   2, V  |         mógł. Justyna zaś słuchała go ze wzniesionym ku niemu
180   2, V  |           nagła wyrosły tam, gdzie go wprzód nie było, ni to drzewniana
181   2, V  |          głodu gryźć począł, i tak go śmierć od, mrozu pod samym
182   2, V  |       objęła i usiłując ku drzwiom go zwrócić mówiła:~- Chodźmy
183   2, V  |            nie wypada...~Jan objął go nagle, okręcił się z nim
184   2, V  |            śmiechem w oba policzki go pocałował.~- Każdy młody
185   2, V  |         już raz dnia tego widziała go w coraz innej postaci. Naprzód
186   2, V  |       Witolda. Pierwszy spostrzegł go Jan:~- Ot i pan Witold z
187   2, V  |   notatkami i cyframi dosięgnąć by go nie mogły. Jednak w sąsiedniej
188   2, V  |  Powiedziała, że tylko co widziała go pływającego po Niemnie z
189   2, V  |         boskiego wezwał !"~Całując go w rękę w twarz mu patrzała.
190   2, V  |            głośno sarknął. - Nigdy go w domu nie ma... nigdy przy
191   2, V  |           to jedno jeszcze mogłoby go ze wszystkich jego nieszczęść
192   2, V  |             jego?... czyją? czy ty go naprawdę widujesz... znasz?
193   3, I  |      poznać było można, że wzniósł go był przed kilkudziesięciu
194   3, I  |           czy kiedykolwiek jeszcze go zobaczy - złośliwi utrzymywali,
195   3, I  |     zarzuciła na szyję męża, mocno go pocałowała, a wnet z uścisku
196   3, I  |   wyśpiewywaną przez przebiegającą go rzeczkę, rozmyślać nad świeżo
197   3, I  |    szacunek rzetelny i onieśmielał go do niej układ jej pomimo
198   3, I  |            zdawała się nie słyszeć go lub nie rozumieć. Na koniec
199   3, I  |          bratową pomówić. Zapytała go: co by jej dziecku miał
200   3, I  |            za rękę prowadzi pilnie go strzegąc od widoku i poznania
201   3, I  |           Benedykt doradza oddanie go do szkół publicznych. Wtedy
202   3, I  |          opłacani nauczyciele uczą go mnóstwa rzeczy, a z czasem,
203   3, I  |        estetycznego piękna otaczać go nie przestanie. Ten zbytek
204   3, I  |         już następne życie chronić go będą od wszelkich nawet
205   3, I  |           jego ofierze, jeżeli ona go się zrzeknie? Kto myślą
206   3, I  |           dłoń wyciągnął. Widziała go wyraźnie, z doskonałą wypukłością
207   3, I  |      zdolność nad pospolity poziom go wynosząca, jakaś niby iskra
208   3, I  |         soczewce, tak wszystko, co go najbliżej otaczało, starania
209   3, I  |        wiele wiadomość, że malował go człowiek majętny, z bytem
210   3, I  |           na drugą stronę gaszącej go powodzi. Ta myśl panowała
211   3, I  |            kilka gorączkowo niemal go zajmowały. Teraz szedł tam
212   3, I  |      letnim ubraniu, które czyniło go podobnym do obrazka z żurnalu
213   3, I  |            ale głośno nie wymówiła go jeszcze ani razu. Po wielekroć
214   3, I  |          Zygmunta, przedstawiająca go w tej, jeszcze porze życia,
215   3, I  |         spoglądał, każdy wziąść by go musiał za turystę zwiedzającego
216   3, I  |        zniechęcenia, które gniotły go od dawna. Oglądał się dokoła
217   3, I  | kiedykolwiek... Dziś nie. Znudziła go swoją wieczną czułością
218   3, I  |             Przewidywanie to truje go po prostu, odbiera mu chęć
219   3, I  |           poszukiwań tych zachęcał go także mąż ciotki, Darzecki,
220   3, I  |          otyłym. Myśl ta wprawiała go w rozpacz. Otyłość jest
221   3, I  |      Gotowi byli jeszcze zapytywać go o co albo prosić, jak się
222   3, I  | przypadkowo, przelotnie i niewiele go to wszystko obchodziło.~
223   3, I  |   gwałtowną potrzebę czegoś, co by go rozerwało, pocieszyło, silnym
224   3, I  |       jedyny piedestał, który mógł go umieścić wysoko... Dziś
225   3, I  |       Gdyby świat zewnętrzny oblał go jakimś wielkim bogactwem
226   3, I  |          chwilą śniadanie uczyniło go nieco ciężkim. Ten kucharz -
227   3, I  |           tyje! Co chwilę porywała go złość lub rozpacz, jednak
228   3, I  |           Osowcach Zygmunt malować go zaczął, lecz dotąd nie skończył,
229   3, I  |             Wie on dobrze, że pani go kocha, kocha, kocha, a nie
230   3, I  |      sposobem mogłem nie spostrzec go na stole?...~Młoda kobieta
231   3, I  |            znowu i ramionami objąć go próbowała, ale on twarzą
232   3, I  |       dwoma laty przecież widziała go zakochanym w Klotyldzie.
233   3, I  | towarzystwie parę razy spostrzegła go była w parku. A teraz te
234   3, I  |            się, że o wszystkim, co go z Justyną wiązało, zapomniał.
235   3, II |         syna takim wzrokiem, jakby go ujrzał nad brzegiem przepaści.
236   3, II |           aż nadto nasypało się im go do garnków z przeszłości,
237   3, II |   pośpiechem, jakby się lękał, aby go ktokolwiek w zajęciu tego
238   3, II |          zadowoleniem, że można by go było posądzić o szczycenie
239   3, II |         opowiadania, które krążyły go okolicy od przybycia do
240   3, II |        teraz, co prawda, ale gdyby go odrestaurować, urządzić...
241   3, II |         energiczna do gospodarstwa go zachęci i pieszczotami,
242   3, II |           użycia chwalby zirytował go nieco. Kirło zresztą irytował
243   3, II |             Kirło zresztą irytował go zawsze. Podniósłszy więc
244   3, II |       pokiwać nie chce, no, to już go mam za...~Wtem przypomniał
245   3, II |          pustą jamę patrzała, czym go zapełnić nie wiedząc, w
246   3, II |         teraz i z tym procesem, co go z panem Korczyńskim zaprowadził,
247   3, II |           się do zydla, musztrując go przy tym i niby wyśmiewając,
248   3, II |        jeszcze ani skosztował, tak go Elżusia ustawicznie pędzała
249   3, II |           zgryzota będzie, że dziś go w domu nie ma! Po siano
250   3, II |          narzeczonemu i do musztry go układać! Lękliwa była, łagodna
251   3, II |            przywdział i tam, gdzie go serce ciągnęło, pośpieszył.
252   3, II |           Justyna nie zrozumiałaby go może albo obojętnie słuchałaby
253   3, II |        całował, kilka razy w czoło go pocałowała i łagodnym ruchem
254   3, II |       łagodnym ruchem pociągnąwszy go ku obok stojącemu krzesłu
255   3, II |            W dzieciństwie pieściła go więcej jak córkę, hałasować
256   3, II |        okna podszedł i nie opuścił go dopóty, dopóki odjeżdżający
257   3, II |            kilka minut potem widać go było z fuzją na ramieniu,
258   3, II |      rozjątrzył Benedykta. Jątrzył go zawsze i coraz bardziej.
259   3, II |     skrytość coraz więcej raniącym go przyczynom przypisywał.
260   3, II |          stargać do reszty łączący go z ojcem węzeł. Upadł tylko
261   3, II |       powierzył i który uwiadamiał go, że strona przeciwna w podaniu
262   3, II |     wpółciemnym korytarzyku oblały go fale muzyki Orzelskiego;
263   3, II |         dość często. Zamieszkiwała go wtedy Marta; teraz wiedział
264   3, II |           widoczek zaczął.~- Znasz go od dawna, kuzynie - obojętnie
265   3, II |        rozkazującym gestem usunęła go od siebie i dalej mówiła:~-
266   3, II |            To jest romans... pełno go we francuskich książkach...
267   3, II |     francuskich książkach... pełno go i w życiu... O, znam go,
268   3, II |            go i w życiu... O, znam go, znam go od dawna. Był on
269   3, II |          życiu... O, znam go, znam go od dawna. Był on przekleństwem
270   3, II |          odbierał... Spostrzegałam go i potem pomiędzy ludźmi,
271   3, II |      Korczyna do Osowiec zajmowały go buntownicze myśli i że pod
272   3, II |      wieczny smutek, kiedy uniknąć go można, przyrastać do zapadłego
273   3, II |         nie przypuszcza nawet, aby go ktokolwiek o materialistyczne
274   3, II |          wyższych wrażeń, a otacza go sama pospolitość i monotonia.
275   3, II |       zgadnąć, czy pani Andrzejowa go słuchała. Odpowiedź jego
276   3, II |           życia z nim, podnoszenia go, pocieszania, oświecania...~
277   3, II |           miłości dla syna? Czyżby go kochać przestawała? Pierś
278   3, III|         okazać i nie dopuścić, aby go za pierwszego lepszego uważano.
279   3, III|           przyszedłszy w szlafroku go znalazł. W szlafroku sobie
280   3, III|    niedopalony papieros i zdeptała go wielką stopą w prunelowy
281   3, III|          uczynił poruszenie, które go ze zbitej w ścisk kampanii
282   3, III|            głosem tak donośnym, że go za oknami i aż w ogrodzie
283   3, III|        mirtowy wianek i delikatnie go w wyciągniętym ku państwu
284   3, III|          laur być panienką i jakże go nie żałować! Trzeba go oblać
285   3, III|       jakże go nie żałować! Trzeba go oblać rzewnymi łzami, bo
286   3, III|            ogniście w oba policzki go pocałował.~- Przepraszam... -
287   3, III|    zachowywał. Fabian zaś, chociaż go zwyczaj do wypowiadania
288   3, III|      poznać, że potajemnie dręczył go dolegliwy frasunek. Mniej
289   3, III|            legnie. Ale zakrzyczeli go inni.~- Co masz czuprynę
290   3, III|         czarnego źrebca, ze stajni go wyprowadziwszy, ze wszystkich
291   3, III|          szybszego chodu napędzała go wielką gałęzią.~- Jezu! -
292   3, III|  najlepszego konia skaleczył, więc go dziś sama do konowała zaprowadziła,
293   3, III|       nawet w swoim przeciwku, ale go tam szarańcza weselna opadła
294   3, III|        przeciwka wskoczyła. Dopóty go hrabią, mrukiem, gardzicielem
295   3, III|         uśmiechem szedł tam, dokąd go Elżusia z jednej strony,
296   3, III|    Zobaczył Martę, która zobaczyła go także i kilka jeszcze szerokich
297   3, III|            toni wspomnień, w którą go pogrążył widok tej kobiety,
298   3, III|    papieros na ziemię rzucił, nogą go zadeptał i ze Starzyńską
299   3, III|       ramieniu mu składając głośno go upominała:~- Bardzo słusznie!
300   3, III|        Julek i pośpiesznie na ręce go schwycił. W tańcach Julek
301   3, III|          mrugając, jakby pocieszał go i upewniał, że zaraz to
302   3, III|       Tymczasem Władysław czy, jak go tam nazywano, Ładyś Osipowicz,
303   3, III|             zresztą, pannom, które go kilka razy zaczepiły, oburkliwie
304   3, III|            matkę przemocą do tańca go ciągnącą naprzód prosił,
305   3, III|            mu też nie dokuczał ani go nie niepokoił; ludzi było
306   3, III|           pierwszym roku...~Witold go u ściany na stołku sadzał
307   3, III|          krakowiakiem, ale tańczyć go nie zaraz zaczęto, bo nie
308   3, III|           ale jak przestał, to już go nikt nie prześcignie, nawet
309   3, III|            starszy drużbant chciał go naśladować, ale nie mógł,
310   3, III|           rozmawiającą opodal parę go rzuciła. Trzęsła się przy
311   3, III|            swego szukać i znalazła go z drugiej strony gumna na
312   3, III|            rękach prawie ze stołka go podniosła.~- Chodźmy do
313   3, III|        dwoje sobie ostać...~Objęła go ramieniem, tuliła do siebie
314   3, III|         przytulając w zeschłą rękę go całowała, a drogą ku swojej
315   3, III|          Nigdy prawie nie widywano go takim pędem biegającego
316   3, III|           prawie miejscu, w którym go tak często Elżusia i Antolka
317   3, III|      Koledzy nie pożałują,~Jeszcze go końmi stratują!~Jeden woła:
318   3, III|           ukłonami do wnętrza domu go zapraszał.~- Z przyczyny
319   3, III|       życie zadekretował - przebił go ktoś inny.~- W jednym gnieździe
320   3, III|            ciele siekł!...~- Jakby go język od dobrego słowa bolał...~-
321   3, III|          przez to nad otaczającymi go postaciami i głowami górując,
322   3, III|      siedzenia swego, ale otoczono go jeszcze ściślej, a Fabian
323   3, III|       ściślej, a Fabian i za ramię go pochwycił.~- Bóg mię ubij
324   3, III|     młodego słuchacza swego i, jak go nazwali, sędzi się zwracając,
325   3, III|           chleba szukać, bo tu już go dla nich nie wystarczy.
326   3, III|         mądry zrobi się głupi, gdy go bieda złupi, a każdemu już
327   3, IV |       perfum i lekarstw, napełniły go obrazy niezmierzonych lodowców,
328   3, IV |     ciemnym punkcie salonu, tak że go wcale widać nie było, i
329   3, IV |      przycisku list brata i czytał go, zastanawiał się nad zawartymi
330   3, IV | dzisiejszego tak był podobnym? Coś go wtedy pocieszyło, podźwignęło...
331   3, IV |        pokusy i rady gdzie indziej go wabiące odepchnąwszy wziął
332   3, IV |      biurku liście Dominika, jakby go ku niemu ostatnie wyrazy
333   3, IV |            do powszedniej, palącej go rzeczywistości, opowiadał
334   3, IV |        powtarzał prośby, z którymi go tu przysłano, skargi i obwinienia,
335   3, IV |        tajemnicze. Czy przejmujące go z kolei uczucia były wstydem,
336   3, IV |        ludzką w nich budził... jak go wspominają! Ale ty o tym
337   3, IV |            chłopak, ten mały - jak go dotąd jeszcze w myśli swej
338   3, IV |           że po wielekroć uderzały go były i niepokoiły jakieś
339   3, IV |           że ku tej męce popychała go, tak jak niezawodnie ku
340   3, IV |            mgnieniu oka za ramiona go pochwycił.~- Wariacie! dziecko!
341   3, IV |          na rękach prawie podnieść go usiłowaliśmy, dobro nasze
342   3, IV |         Ale powracająca fala znowu go błękitem i ogniem oblała:~-
343   3, IV |           i natury tej siły, która go tak dziwnie wśród rozmowy
344   3, IV |        słowy. Natura nie stworzyła go milczącym i skrytym. Był
345   3, IV |           potem strasznie uciszyło go życie. Sto przyczyn na sto
346   3, IV |         gdy spory i kłótnie różnić go z ludźmi poczęły, gdy zrazu
347   3, IV |             Ja i Andrzej lubiliśmy go bardzo. Dominika tylko nudziła
348   3, IV |          syna wypływając ogarniała go, podnosiła, prawie upajała.
349   3, IV |       stanął, błękitny świt ukazał go tak wyprostowanym, rześkim,
350   3, IV |     okolicy się nie ukazał. Z dala go tylko potem widziano po
351   3, IV |            swań kończyła napełniać go skarbami, które z sobą uwieźć
352   3, IV |          nadbiegł, mocno strofować go zaczęła. Potem Giecołdowa,
353   3, IV |            się mnóstwo wzywających go głosów. Wszyscy na koniec
354   3, IV |         woli szukały fartucha, ale go przy świątecznej sukni nie
355   3, IV |      świecie nie tkwiła, to i mnie go nie ominąć...~- Tedy i ja
356   3, IV |          wskazanym kierunku, kiedy go głos stryja zatrzymał.~-
357   3, IV |      usiłował, ale nie mógł, takie go niecierpliwości paliły i
358   3, IV |       niecierpliwości paliły i tak go coś z miejsca podrywało.~-
359   3, V  |          czymś przekonywać i o coś go błagać.~W niespełna godzinę
360   3, V  |         zaciekawioną poprosił, aby go matce swojej oznajmiła.
361   3, V  |    przybyciu miłego sąsiada prosić go do buduaru kazała, a sama
362   3, V  |    oświadcza się dlatego, że to by go zanadto wzruszyło i zdenerwowało,
363   3, V  |         wiedziała, usprawiedliwiać go usiłując. Chorował bardzo
364   3, V  |        doprawdy, on nie winien, że go ten wielki świat do tego
365   3, V  |          ale dotąd nie mógł. Chyba go kobieta, którą pokochał,
366   3, V  |     wpływów trzeba było na to, aby go do tego kroku nakłonić;
367   3, V  |          palcu nie mam. Wczoraj mu go oddałam. Serce, ręka i przyszłość
368   3, V  |    człowieku, ha? Naprawdę kochasz go?~Znowu jakby elektryczna
369   3, V  |          Podniosła głowę.~- Kocham go z całego serca i jak w to,
370   3, V  |           więcej niż on... niż oni go posiadają... ~Wzruszenie
371   3, V  |        zdoła.~Pochyliła się w ręce go całując. On głowę jej do
372   3, V  |           do nich prowadził... ale go nie posłuchałam, nie poszłam...
373   3, V  |            się do niego, w ramiona go całowała, płakała, aż zakaszlała
374   3, V  |        szczekaniem. Ale pogładziła go Justyna i pies lisi swój
375   3, V  |            i zrazu trwoga uczyniła go jakby martwym, a wszystką