Tom, Rozdzial

  1   1, I  |              czasem płacze niemowląt u piersi w chustach niesionych,
  2   1, I  |       krokiem, a długie jej ramiona, u których wisiały ciemne,
  3   1, I  |          kościste ręce, kołysały się u jej boków w tył i naprzód,
  4   1, I  |              faetonie poparadować, i u nas cudzy obiad zjeść...
  5   1, I  |      błękitne albo różowe staniki, á u wszystkich nad uszami i
  6   1, I  |             kierował on końmi stojąc u samego brzegu woza, a można
  7   1, I  |             i Justyna zatrzymały się u brzegu drogi, w cieniu wierzby,
  8   1, I  |            białą chustką i niezwykle u niej przyjaznym głosem krzyknęła:~-
  9   1, I  |          krótki, że ci Bohatyrowicze u nas we dworze bywali i do
 10   1, I  |             trzy... Jaki to był gwar u nas, jakie życie i moje,
 11   1, I  |              brzegiem wysokiej góry, u której stóp w falach swych
 12   1, II |      drewniane gospodarskie budynki. U zbiegu dwu dróg okalających
 13   1, II |             ogrodu. Dalej widać było u jednego z krańców ogrodu
 14   1, II |             salonu piękny fortepian, u okien ze smakiem ustawione
 15   1, II |             były pąsowe i świeże jak u młodziutkiej dziewczyny.
 16   1, II |          lekka ufryzowanyni włosami; u oczu połyskiwały szkła binokli.
 17   1, II |              Pani Emilia z niezwykłą u niej żywością poruszyła
 18   1, II |        owdowiał. Od tego czasu oboje u nas mieszkają. Justynka,
 19   1, II |           sąsiada naszego... Gdy był u nas po raz pierwszy, leżałaś
 20   1, II |      wdzięcznością, ale dodał:~- Nie u wszystkich, niestety, mieszkańców
 21   1, II |             tego domu...~- Ależ nie! u wszystkich! któż by?...~-
 22   1, II |              z domu ani na krok, ale u mnie na polu wcale pięknie...
 23   1, II |            złote w słońcu, a stojący u sterów płytnicy, w białej
 24   1, II |            względem wszystkie strony u nas są sobie równe. Niechże
 25   1, II |              tysięcy ma na procencie u pana Benedykta. Cóż to za
 26   1, II |         malarza, którego spotkaliśmy u Darzeckich?~- Pamiętam,
 27   1, II |            innego stanie się, Franek u mnie ani nosa nie pokaże...
 28   1, II |        twarzą patrzał chwilę na dom, u którego szczytu stała ona
 29   1, II |              cienkim i ostrym głosem u samego brzegu lasu na skoczną
 30   1, III|             owocowe ogrody zasadzać, u doktorów leczyć się, karczmy
 31   1, III|         machnął i rzekł:~- Tylko, że u ciebie, Emilciu, pochodzi
 32   1, III|              smutki. Przestała bywać u sąsiadów, bo byli dawno
 33   1, III|             charakter...~Z wyjątkową u niej energią wyprostowała
 34   1, III|           wygadać się przed kim, ani u kogo rady albo pociechy
 35   1, III|           gniewu i ponurości wzrosło u Korczyńskiego od dnia, w
 36   1, IV |          łagodzone przez zapuszczone u okien sztory, nadawało tej
 37   1, IV |             na takie rzeczy uważasz? U ciebie jeszcze fiu! fiu!
 38   1, IV |        Korczyński najmniej; przy tym u tego ostatniego w układzie
 39   1, IV |      przypasują... już zaraz i cicho u mnie będzie... Wychodzę,
 40   1, IV |       Benedykt.~- Napłodziło się ich u nas jak robactwa w mokre
 41   1, IV |        wybiło się trochę niesmaku, a u boku świekry swej siedząca
 42   1, IV |       stukającym obuwiu, z wiszącymi u boków czerwonymi rękami,
 43   1, IV |    niezabudki; gruby i tak jasny jak u matki warkocz wił się po
 44   1, IV |            skinęła głową.~- Bywa ona u ciebie?~Znów głową kiwnęła
 45   1, IV |      wypadkiem... spotkali się kiedy u ciebie... Tu nie wypada
 46   1, IV |             nią w swoim Wiedniu, ale u mnie jej pewno nie spotkasz...~
 47   1, IV |        twarzy zatapiał oczy, tak jak u wszystkich Korczyńskich
 48   1, IV |              smutkiem i rozżaleniem. U stóp wschodów gankowych
 49   1, IV |            topił w gęstwinie ogrodu. U brzegu ganku gospodyni domu
 50   1, IV |         dziewczyny. Ale w tej chwili u końca sali rozległ się przy
 51   1, V  |          morza, która zaczynając się u stóp zabudowań dworskich
 52   1, V  |               Była to niska puszcza, u szczytów swych samotna i
 53   1, V  |             Jaworu tam nie było, ale u stóp gruszy polnej urywał
 54   1, V  |           zieloną drogę i szarzejącą u jej końca okolicę. Justyna
 55   1, V  |          górę nad nieśmiałością. Coś u pługa poprawiwszy wyprostował
 56   1, V  |       błysnęły mu dumą czy zapałem i u końca wyoranej bruzdy pług
 57   1, V  |              jednak zatrzymując pług u początku drogi owies przerzynającej
 58   1, V  |                 Teraz za to wszystko u nas odmieniło się na dobre,
 59   1, V  |        dopiero odpowiedział:~- Różne u człowieka bywają żądania:
 60   1, V  |             uwierzy, że gospodarstwo u niej idzie niegorzej jak
 61   1, V  |             niej idzie niegorzej jak u jakiego mężczyzny?... I
 62   1, V  |        wyraźniej dawały się słyszeć. U brzegu kończącego się owsa
 63   1, V  |               Jeszcze i czwarty brat u nich jest, Julek, ale taki
 64   1, V  |        schyloną w ukłonie głową stał u bramy wyciągniętym ramieniem
 65   1, V  |              z żółtą za nim ścianą i u samego skłonu nieba ciemną
 66   1, V  |              rozum nie pójdę i nawet u Anzelma jego nie poproszę,
 67   1, V  |        szerścią i wydłużonym tak jak u lisa pyskiem, który dotąd
 68   1, V  |             Bardzo jej upodobało się u nas, przyszła spocząć...
 69   1, V  |             czy co? Ze wszystkim jak u wariata oczy błyszczą...
 70   1, V  |              lat trzy, w kościele... u! zmieniła się, postarzała...
 71   1, V  |     bezwładnym i w bólach trzymał... U doktorów radziłem się ze
 72   1, V  |           każdy ma jednostajną łaskę u Boga i jeden więcej, drugi
 73   1, V  |       świecie.~Kiedy podniosła oczy, u końca dziedzińca zobaczyła
 74   1, V  |              w trzewikach i z długą, u końca zakrzywioną tyczką
 75   1, V  |              i gładkich jej plecach, u końce czerwoną wstążeczką
 76   1, V  |        czerwoną wstążeczką związany. U początku warkocza sterczał
 77   1, V  |           zajęciem zapytywał Justynę u sposoby, w jakie zasadzają
 78   1, V  |         odszepnęła Antolka.~- Krwawa u nas woda - wtrącił Anzelm -
 79   1, V  |             w tej chwili rozległ się u płota głuchy stuk, podobny
 80   1, V  |             na nas różne kondemnacje u sądów wyjednywał? Czy Anzelm
 81   1, V  |          oczami spoglądał. Stało ono u skłonu nieba, w bliskiej
 82   1, VI |       Szafirowe w środku, bladło ono u skłonów, na zachodzie świecąc
 83   1, VI |            rzucała zielone girlandy. U końca ogrodów, tuż przy
 84   1, VI |            ludzkich, które wszystkie u końca tego dnia pogody i
 85   1, VI |             wyprzężonymi końmi stało u wrót podwórka. Właściciele
 86   1, VI |           falą spadało aż ku dołowi. U samego szczytu światło słoneczne
 87   1, VI |       nieskazitelna. Ptaki mieszkały u szczytów tych ścian wysokich,
 88   1, VI |           nad samym brzegiem parowu, U końca cienistej i w nierówne
 89   1, VI |          cienkich sosen, z szerokimi u góry koronami, i rozłożysta
 90   1, VI |              sześciokątnego, grubego u podstaw a zwężającego się
 91   1, VI |         zniszczenia chronił rozpięty u szczytu gontowy daszek.
 92   1, VI |            swą podobny do mruczącego u dołu strumienia. Czasem
 93   1, VI |          wielkich łatwo ubijać było; u góry żył lud wiewiórek,
 94   1, VI |            góry żył lud wiewiórek, a u dołu w gęstwinach skrywała
 95   1, VI |            komin wychodził; że nabyć u nich można niektórych takich
 96   1, VI |          tych synów pojął sobie żonę u rybaków, drugi ją wybrał
 97   1, VI |             jasne smugi rozciągnięte u zachodu nieba jaskrawo oświecały
 98   1, VI |           jej harfę, z łaskawą sarną u boku. Płynęła górą, potężna
 99   2, I  |           sieni wielki zamek wiszący u drzwi niskich i wąskich
100   2, I  |          Penelopy, czyli związywanie u trzewików tasiemek, które
101   2, I  |              małemu budynkowi, który u końca ogrodów warzywnych
102   2, I  |            jasnych włosów świeży jak u młodej dziewczyny rumieniec.
103   2, I  |            że cię widzę... tak dawno u nas nie byłeś!~Widać było,
104   2, I  |           się z ziemi siedząca dotąd u jej kolan mała Bronia.~-
105   2, I  |           poważnie prostując swą jak u matki zgrabną i już wysmukłą
106   2, I  |              oczu, jaki się znajduje u panny Justyny, w jej kibici,
107   2, I  |           chińską figurkę na kominku u siebie postawił? A francuszczyzna
108   2, I  |            białym czołem i wiszącymi u piersi binoklami w złotej
109   2, I  |             garnki lepią. Uczyła się u sąsiadów i sąsiadek, szczególniej
110   2, I  |             i sąsiadek, szczególniej u Korczyńskiego i Marty; z
111   2, I  |           pewno tak samo kulawa, jak u Justyny, ale przysłowie
112   2, II |            Cha, cha, cha! No, to już u nich familijne! Wiecznie
113   2, II |               Pewno tak myślisz, ha? U ciebie serce, bo ty panienka,
114   2, II |             serce, bo ty panienka, a u niego kamień, bo to chłop!
115   2, II |              na dość długi korytarz, u którego końca znajdowała
116   2, II |             ten pokój błękitna lampa u sufitu zwisająca, co nocy
117   2, II |             chłopca, polewała wazony u okien i jednocześnie przyrządzała
118   2, II |             i fontanną płacze! O nic u żadnej dopytać się nie można!~
119   2, II |      niedorosłe córki Darzeckiego.~- U nas na pensji nawet salon
120   2, II |          doprawdy, mnie aż wstyd, że u nas takie nagie ściany... -
121   2, II |         mówić mogły; bywały przecież u ciotecznej babki swej, bardzo
122   2, II |             przykrością upominam się u ciebie, przeznaczamy z żoną
123   2, II |         salony posągami ubierać...~- U nas na pensji są posągi,
124   2, II |            potu. Na koniec, Darzecki u jednej z kanap otoczonych
125   2, II |             pożyczenie wiadomej sumy u jednego z kapitalistów miejskich,
126   2, II |              koniecznie! koniecznie! U moich są za szerokie, prawda?~
127   2, II |            kędyś daleko patrzał; Ale u Benedykta zdziwienie przytłumiło
128   2, II |          prawie jak krew czerwoną, i u dołu policzków obrosłych
129   2, II |             gapiowatym, a trochę jak u małego dziecka niewinnym
130   2, II |             jego towarzysz.~- W domu u was wszyscy zdrowi?~- A
131   2, II |              pogodny, upalny, Niemen u stóp wysokiej góry toczył
132   2, II |             taki błękitny i złoty, a u brzegu stała łódka mała,
133   2, II |             szyneczki.., bo bifsztyk u nas robią nie te...~Z tymi
134   2, II |           przeliczyła, i na siedzącą u okna Justynę popatrzała.~-
135   2, II |             z pokoju wyszła. Justyna u otwartego okna siedząc naprawiała
136   2, II |             francuskie wiersze, tam, u końca ogrodu, w grabowej
137   2, II |        klęczącego przed nią i z dumą u jej stóp złożoną pokornie
138   2, II |              drogą długą i czystą, a u jej końca móc dwa swe imiona
139   2, II |          fugi wyrzniętych wisiadełek u szczytu to drżączka, która
140   2, III|               ja prawdę mówię. Bo to u mnie dwie rzeczy największy
141   2, III|              siestrę, i wezmę. Co ma u ojczyma w poniewierce ostawać,
142   2, III|    poniewierce ostawać, niech lepiej u nas rośnie, a jak troszkę
143   2, III|              robotę swą przerwawszy, u samego woza do połowy snopami
144   2, III|     postępując naprzód odkrzyknął, - U pani Starzyńskiej zawsze
145   2, III|         stronę dwojga ludzi samotnie u brzegu ścierniska pracujących
146   2, III|           wszelako bywają objawiane: u jednych pięknie, u drugich
147   2, III|        objawiane: u jednych pięknie, u drugich brzydko... ale to
148   2, III|         chodzi i do Walentych, nawet u Ładysiów raz był, a o nas
149   2, III|           paciorek w koralową oprawę u tych. Przed niewielką kuchenną
150   2, III|             puchacza!~Siadł na ławce u pieca stojącej, głowę nisko
151   2, III|         głowę nisko zwiesił, ramiona u piersi skrzyżował, nogi
152   2, III|          poradzić się także nie było u kogo. Toteż i dowiaduję
153   2, III|          skąd to wszystko wzięło się u syna pana Benedykta Korczyńskiego,
154   2, III|          wspomnień.~Na długiej ławce u ściany domu stojącej, pod
155   2, III|             w domu leżał... Taka już u niego duszna choroba jakaś!~
156   2, III|    zawieszona mała korona cierniowa. U okna, na stole, stał niewielki
157   2, III|            to od niego, i tyle tylko u nas światłości jest, ile
158   2, III|              Długo przecież trwać to u niego nie mogło i po chwili
159   2, IV |          ściana, z nieruchomym borem u szczytu; z drugiej wysoka,
160   2, IV |        drugiej wysoka, zielona góra, u której wierzchu białe i
161   2, IV |              marglu zaczerwienioną i u samego szczytu wystającą
162   2, IV |           mała rybka trzepocząca się u jej końca srebrną iskrą
163   2, IV |           skurczyły się mu dwa palce u prawej ręki. Ni z tego,
164   2, IV |        piaszczystego dna wystających u lądu stanęło.~- Proszę stanąć
165   2, IV |             w wysoką, ciemną ścianę. U stóp zarośli różowate wrzosy
166   2, IV |      wyglądał! Twarz miał czarną jak u Murzyna i tylko oczami wilczymi
167   2, IV |           wysmukłe, proste, gładkie, u szczytów swych dopiero korony
168   2, IV |        mchach i paprociach, w górze, u dołu, wszędzie, biegały,
169   2, IV |          kiedy Jan i Justyna stanęli u Mogiły, na której gdzieniegdzie
170   2, IV |         uderzyć. Jan z głową odkrytą u stóp Mogiły stojąc zwolna
171   2, IV |       widmami oko w oko spotkała się u grobowca Jana i Cecylii
172   2, IV |              czym by być mogło piąte u wozu koło. Nikt nawet nie
173   2, IV |       większe i ciemniejsze płachty. U spodu boru pogasły wszystkie
174   2, IV |            jej ma, ale za to większe u nich gromady, jak u Fabiana
175   2, IV |          większe u nich gromady, jak u Fabiana na przykład: dusz
176   2, IV |              Pusty żołądek mruczy. I u nich kiedyś bieda była,
177   2, IV |         częściej, ale te książki, co u stryja są, dawno poprzeczytywane,
178   2, IV |             wodę je zsunął i wiosłem u brzegu zatrzymując do Justyny
179   2, IV |           ona od szyi do stóp, a sam u dzioba czółna stojąc wiosłem
180   2, IV |              każdym liściu chwastów. U szczytu jej wybuchnął świegot
181   2, IV |      światłem gałęziach drzew, które u góry rosły, tańczące z radości
182   2, IV |           Justyna wstąpiła na górę i u połowy jej pod rozłożystą
183   2, IV |       zaufania. Ufała mu. Gdy stojąc u steru czółna, z brwią ściągniętą,
184   2, IV |            wytłumaczył Jan - czasowe u nas ptaki i rzadkie. Nie
185   2, V  |    wymiecionej dwie naprzeciw siebie u białego sosnowego stołu
186   2, V  |     stanikach i kolorowych kokardach u szyi, łokciami o stół oparte,
187   2, V  |       wesołym, ale oczy jej, tak jak u Fabiana, małe i błyszczące,
188   2, V  |             siostra, ale za to ziemi u nich morgów z piętnaście,
189   2, V  |               jeden z braci ekonomem u panów różnych służył, a
190   2, V  |               jak na hurbie (tak się u nich zebranie z tańcami
191   2, V  |                nie życzę! - z rzadką u niego żywością i żartobliwością
192   2, V  |         kołnierza widać było koszulę u szyi tasiemką związaną,
193   2, V  |             niegdyś święcony medalik u szyi zawiesiła i który potem,
194   2, V  |               Jedną ręką poły kapoty u piersi przytrzymując, drugą
195   2, V  |       czystych aż do białości desek. U niskiego sufitu grube, wapnem
196   2, V  |           białych kafel zbudowany, a u dołu mający rząd małych
197   2, V  |           olchowe, czerwone stoły, a u stołów kilka krzeseł domowej
198   2, V  |      Wszelako zdarza się na świecie. U Boga i mucha, kiedy każe,
199   2, V  |      śmiesząc czasem i rozrywając.~- U Boga i ubity, kiedy każe,
200   2, V  |   niezupełnie, bo mnie zdaje się, że u ludzi wiele czujących i
201   2, V  |             stryjowi to niezdrowo, a u panny Justyny nawet i łezki
202   2, V  |              bransolety kołysały się u jej uszu i brzęczały u rąk
203   2, V  |           się u jej uszu i brzęczały u rąk wielkich i czerwonych.
204   2, V  |             jakiego ona nie widziała u niego nigdy, a ciągle patrzał
205   2, V  |         przygryzłszy wargę i ramiona u piersi krzyżując, milcząc
206   2, V  |       paciorkowe bransolety dzwoniły u jej czerwonych rąk, które
207   2, V  |           jak wartownik nieporuszony u wrót rodzicielskich stanął...
208   2, V  |          powiedziawszy, z jedną ręką u zaostrzonego wąsika, a drugą
209   2, V  |           krepy podobne.~Troje ludzi u połowy góry pod topolą stojących
210   2, V  |           patrząc takim głosem, jaki u konających bywa, kilka razy
211   2, V  |          piękną, wprost z rezydencji u krewnych za żonę chce wziąść
212   2, V  |             więcej o tym dopytać się u niej nie mogłam. O tym już
213   2, V  |            odeszła, lampę zagasiła i u zamkniętego okna usiadłszy
214   2, V  |         grobowiec legendowej pary, i u drugiego końca widnokręgu
215   3, I  |       wyjątkiem ośmiu lat, które jej u boku męża i w jego domu
216   3, I  |              i w jego domu upłynęły. U początku tych lat wyjechała
217   3, I  |            szczęściem promieniejącą, u końca ich wróciła wdową,
218   3, I  |      powściągliwsze, niż powszechnie u kobiet jej wieku i położenia
219   3, I  |           sierpniowego siedziała ona u wielkiego okna w głębokim
220   3, I  |               Przed głębokim fotelem u okna wielki, głęboki kosz
221   3, I  |            piękne jej ciało wiło się u stóp czarnego krzyża w objęciach
222   3, I  |        trzymał sporą tekę rysunkową, u drugiego zwieszała się mała,
223   3, I  |          oburzenia, aż przystanąwszy u wspaniale pośród trawnika
224   3, I  |              samego układu stóp jego u dołu kolumny skrzyżowanych
225   3, I  |               którą ludzie odczuwają u śmiertelnego łoża swoich
226   3, I  |         powrócę!~Wyszedł z pracowni. U podjazdu turkotały już koła
227   3, I  |          leżała rozłożona książka, a u kolan na niskim stołeczku
228   3, I  |           pokoju i dłużej lub krócej u kolan jej przesiadywali.
229   3, II |            długie wąsy szamotały się u piersi. Naprzeciw tej sylwetki
230   3, II |          dziedzińca łby pochylające; u drzwi czworaka i wrót stajni
231   3, II |           bóle, na białej chusteczce u szyi związanej zawieszoną;
232   3, II |           szyi związanej zawieszoną; u końca stołu Orzelski, błogo
233   3, II |             a w tych folwarkach, jak u Pana Boga w spiżarni, wszystkiego
234   3, II |           słowami, które ojciec jego u końca wieczerzy wymówił,
235   3, II |              przyskoczył do stojącej u okna Justyny.~- Wiesz, Justynko -
236   3, II |              także będzie, już ja to u pani Kirłowej uproszę, byleby
237   3, II |              tak nudno, nudno ciągle u mamy w pokoju siedzieć albo
238   3, II |           Justyna przy świetle lampy u otwartego okna stojącej,
239   3, II |           Ale on sobie, a ona sobie. U ojca rodzonego mieszka,
240   3, II |          ładnie. Ale dziw wielki, że u króla żonka piękna! Bardzo
241   3, II |        sąsiedztwie państwo bywali, a u niego nie. Powiedzieć, za
242   3, II |          pojednać się, i orędowników u niego chce mieć. Bardzo
243   3, II |             owsa i zagonami warzywa, u których kresu iskrzyły się
244   3, II |              tu było tak prawie, jak u Anzelma i Jana, jednak daleko
245   3, II |            czapkę trzymał, spuszczał u boku. Kobieta, cienka, mizerna,
246   3, II |              szła Justyna.~- Śmiecie u nas - tłumaczyła się - zwyczajnie,
247   3, II |              Ale przerwał jej mąż:~A u imości wiecznie tylko Giecołdy
248   3, II |       okrzesanego krzaku z zasadzoną u wierzchu piwonią. Drugim
249   3, II |         chleb, którego spód, tak jak u Anzelma, okrywały wyraźne
250   3, II |           tymczasem, nieco z daleka, u węgła domu narzeczonemu
251   3, II |        mówiła, głową potakiwał.~Wtem u ogrodzenia z desek rozdzielającego
252   3, II |         dzień był powszedni, a tylko u Fabianostwa z powodu odwiedzin
253   3, II |       spojrzał i z fantazją poprawił u szyi błękitną chustkę, w
254   3, II |            mają i we troje żyją... a u mnie i dwunastu morgów może
255   3, II |              współczucia, znajdowała u syna krytykę i przyganę!
256   3, II |              przeszedł sień i salon, u drzwi matczynego buduaru
257   3, II |             jakiej od dawna już nikt u niego nie widział. Zapominając
258   3, II |            młoda panna podniosła się u otwartego okna i robota,
259   3, II |        krzesło swe cofnęła i ramiona u piersi skrzyżowała.~- Jest
260   3, II |           dusza?~Potem znowu ramiona u piersi krzyżując z podniesioną,
261   3, II |             mniemać będzie o tym, że u boku mego staniesz, cóż
262   3, II |     Jednocześnie z zaturkotaniem kół u podjazdu muzyka jej umilkła,
263   3, II |       Nieprawdaż, najlepsza mamo, że u stóp twoich i u twojego
264   3, II |             mamo, że u stóp twoich i u twojego serca dziecinne
265   3, III|          plony bogate, lecz już niby u wrót rozpoczynającej się
266   3, III|           żeru szukające swe dzioby. U skraju ściernisk, pod laskami,
267   3, III|              pociemniałymi drzewami, u których stóp wiły się nikłe
268   3, III|             wysoko niezliczone osty, u wierzchołków ubrane w bladoróżowe,
269   3, III|             Ale działo się tak tylko u płotów, stodół i stajen;
270   3, III|              gaje przerzedziły się i u dołu pustymi przestrzeniami
271   3, III|        zaróżowionymi liśćmi, nabrały u szczytów koronkowej prawie
272   3, III|             osiodłanych koni stanęło u różnych płotów; może sto
273   3, III|             aż na drogę białym pasem u pustego pola sunącą. Na
274   3, III|              czarnych i twarzach jak u posągów kształtnych rozpoznawać
275   3, III|          kapeluszu i z długim ogonem u wełnianej sukni z bryczki
276   3, III|              pierścionek na palcu, a u szyi szpilka z błyszczącym
277   3, III|             z błyszczącym szkiełkiem u wędrownego przekupnia nabyta.
278   3, III|           chustki i krawaty, a tylko u piersi śnieżne przody koszul
279   3, III|     cierpliwego zmęczenia na twarzy, u której wisiały długie, czarne
280   3, III|              z szerokimi kołnierzami u szyi i rękami pomarańczową
281   3, III|             dwoje ufundują. Tylko że u tego tańca dwa końce. Podobno
282   3, III|             równie obszerną była jak u Anzelma i Jana, z mniej
283   3, III|           włosów aż do ziemi spadał, u boku swego miała narzeczonego,
284   3, III|   Bohatyrowicz z Albertą Starzyńską. U drzwi, przy ścianie, stanęła
285   3, III|          krowę sprzeda, a jak Łazarz u bogaczowego progu nie legnie.
286   3, III|            obiadem przesiedzieli, bo u początku jego swat Starzyński
287   3, III|               śmiechem przerywaną, a u końca Apostoł wypowiadał
288   3, III|             stojącym tuż przy drodze u krańca ogrodu gumnie. Stuknęły,
289   3, III|        gałęzią.~- Jezu! - w gromadce u wrót gumna stojącej ozwały
290   3, III|           mantyli, z liliową kokardą u szyi, trochę przygarbiona,
291   3, III|             zadeptał i ze Starzyńską u rękawa jego uczepioną w
292   3, III|               który nie tańczył, ale u samych drzwi stojąc spod
293   3, III|            ścisk i skoki! Stał tylko u drzwi i to na latarnie,
294   3, III|         pokazywał, do Sargasa, który u nóg mu się tulił, czasem
295   3, III|             krucze skrzydła czarne i u skroni rozpostarte, z ramieniem
296   3, III|         muzykantach stał z ramionami u piersi skrzyżowanymi i poprzeczną
297   3, III|             się takim sępem? Może to u nich melancholia i tetryctwo
298   3, III|        odrzuciwszy gałązkę jarzębiny u guzika siermiężki umieścił.~
299   3, III|            siermiężki umieścił.~Wtem u wrót gumna zrobił się ruch
300   3, III|          pierwszym roku...~Witold go u ściany na stołku sadzał
301   3, III|         zupełnie takie, jak w Łunnie u Matki Boskiej na ołtarzu...~
302   3, III|               a że już raz gdzieściś u znajomych widzieli się i
303   3, III| dzierżawczynię bardzo rozgniewało, a u jej sąsiadek wywołało głośne
304   3, III|         kawalera, który, z jarzębiną u szarej siermiężki a twarzą
305   3, III|          zaczynały przed wschodzącym u dalekiego skrętu rzeki,
306   3, III|            zdrowie nadwerężał? Toż i u brata rączek na krzyż nie
307   3, III|             Czy chcesz tego? Dobrze?~U białej sukni dwie splecione
308   3, III|       zapracować, zasłużyć powinnam!~U brzegu śliwowego gaju stała
309   3, III|         zamyśleniu rzekła Justyna.~- U państwa każdą rzecz łatwiej
310   3, III|             rozwiewają wiatry niżeli u nas, a do tego wiele też
311   3, III|         nadętość i pochmurność panny u wielu przychylność dla niej
312   3, III|         wypowie, dowie się, po czemu u nas czupryny targują!~Wojnę
313   3, III|           zagrodzie Jadwigi wiodącą, u której końca połyskiwała
314   3, III|            dwunastego roku o zmarłym u rodzicielskiego płotu oficerze
315   3, III|            całej okolicy zebrawszy i u brzegu postawiwszy... Na
316   3, III|            iskrzyły się w zmroku jak u kota. Ale bo też zapraszał
317   3, III|              Dobrze!~Czółno to stało u stóp Anzelmowej zagrody,
318   3, III|             z żółtym Mucykiem, który u nóg swego pana rozciągnięty
319   3, III|      dwojgiem tych steranych, prawie u kresu życia stojących ludzi,
320   3, III|          machinalnie głaszczącej psa u nóg mu leżącego, i z głośnego,
321   3, III|           głosu, jaki był podtenczas u pani...~Zatrząsła głową:~-
322   3, III|             jest na starość Łazarzem u bogaczowego progu żebrzącym
323   3, III|             goryczą zaśmiał się ktoś u ściany stojący.~- Trzy rzeczy
324   3, III|           wynikała. Bo ja tak mówię: u pana Korczyńskiego dużo
325   3, III|         Korczyńskiego dużo ziemni, a u nas dużo rąk; u pana Korczyńskiego
326   3, III|            ziemni, a u nas dużo rąk; u pana Korczyńskiego większy
327   3, III|       Korczyńskiego większy rozum, a u nas większa siła. Jednego
328   3, III|            człowiek i tyle tylko, że u niego warsztat wielki, a
329   3, III|             niego warsztat wielki, a u nas maleńkie. Więc ja tak
330   3, III|       korzyści osiągnąć nie można, a u żywego trzeba jej tylko
331   3, III|           Alboż te kawałki ziemi, co u niego tak jak prawie marnują
332   3, IV |           pokój przyległy biegł, ale u drzwi gabinetu zatrzymał
333   3, IV |             się ludzkość - a którymi u szczytów miotały podmuchy
334   3, IV |            Niemna chórem śpiewanych; u okna białe motylki z lekkim
335   3, IV |         jeszcze... Ale jeżeli martwy u nóg twoich padnę, przebaczysz
336   3, IV |             Ty i na to gotów jesteś! U was nawet taka zaraza panuje...
337   3, IV |             głową schylaną, z dłońmi u czoła, ze zgmatwaną gęstwiną
338   3, IV |              słońca kilku weselników u samej krawędzi zielonej
339   3, IV |        czasem pokręciły się na toku. U ścian obrosłych chwastami,
340   3, IV |           ścian obrosłych chwastami, u płotków, w śliwowym gaju,
341   3, IV |            nie ubliży. Tylko jeszcze u końca orszaku jechać koniecznie
342   3, IV |            zagrodzie się okręcił, aż u zamkniętych drzwi domu stając
343   3, IV |         Dziękuję ci, miły ojcze,~Żem u ciebie chodziła w złocie,~
344   3, IV |        płótno kużelne wąskimi pasami u brzegu gaju rozesłane z
345   3, IV |              wóz windował.~Na drodze u wyciągniętych szeregiem
346   3, IV |             za to pozwolenie bywania u niej, gdy w orszaku wzniosło
347   3, IV |              się z Domuntówną. Stała u samej krawędzi zagonów pokrytych
348   3, IV |            jej policzku i na wiszące u szyi końce żałobnej wstążeczki
349   3, IV |            utopili wzrok w rozwartej u stóp ich kopalni klejnotów.
350   3, IV |            wielkiej, kosmatej czapce u szczytu góry pod rzędem
351   3, V  |             gromadą przyjeżdżam, ale u Teofila dwa dni bawiliśmy
352   3, V  |         dziecko zabawiło się trochę. U nas w Olszynce życie bardzo
353   3, V  |            książek Witolda, usiadła; u kolan jej przykucnęła Bronia,
354   3, V  |              opuściła się na stojący u biurka fotel mężowski.~-
355   3, V  |              dwa dni bawiliśmy teraz u niego całą gromadą, a jak
356   3, V  |               zawołał - niech ja się u niej o wszystko rozpytam!~
357   3, V  |         tasiemki bucików i jak długa u stóp matki upadła. Że jednak
358   3, V  |             pociągniętą. Mała Bronia u stóp jej śniade ramionka
359   3, V  |            zobaczyła Zygmunta, który u ściany stojąc zwracał ku
360   3, V  |              ludźmi, teraz na weselu u nich byłaś, widziałaś, słyszałaś -
361   3, V  |             ofiaruję. Zresztą, macie u mnie swoją sumkę, którą
362   3, V  |         drogą sunącą białym szlakiem u spłowiałego kobierca pól.
363   3, V  |    złotowłosy chłopak w głębi ogrodu u wrót podwórka odrosłą trawę