Tom, Rozdzial

  1   1, I  |       niezwykle wysoką, a wysokość tę zwiększała jeszcze chudość
  2   1, I  |    ognistość i przenikliwość oczu. Te oczy zdawały się być jedynym
  3   1, I  |           pomiędzy tymi wzgórkami, te głupie chłopy wzięli mię
  4   1, I  |        zauważyła:~- Przecież cioci te niemądre gadania nic nie
  5   1, I  |          by przypuścić, że postawę tę przybrał nie z konieczności,
  6   1, II |        było o tych, którzy sadzili te ogromne drzewa i żyli w
  7   1, II |             Wnętrze domu posiadało te same, co i dwór cały, cechy
  8   1, II |       czterech oknach, salonu. Oba te pokoje dostatecznie zapełniały
  9   1, II |        brodzie błyszczącą. Brzydką tę twarz oświecała wielka i
 10   1, II |       Czasy są ciężkie. Ja zresztą te strony znam tak mało...
 11   1, II |       przybyszem jestem...~- Nie o te strony idzie - żywo podjął
 12   1, II |         kompozycję muzyczną.~Kirle te skomplikowane i pracowicie
 13   1, II |            Różyc, ze zdumieniem na tę scenę patrzał i nie tylko
 14   1, III|         Organizmy ludzkie - biedne te gąbki, które stosownie do
 15   1, III|       wszelki wypadek!~Na koniec w te starania byłego ucznia akademii
 16   1, III|    gorączką i burzą przeleciały im te dwa lata! Stojące wody społeczne
 17   1, III|        gwarem, zapałem zleciały mu te dwa lata! ~Wszystko to po
 18   1, III|          niezmiernych urodzajów na te kije, które w koła gospodarstw
 19   1, III|         przy tobie posiedzę... Uf! te żniwa! nim je człowiek przebędzie,
 20   1, III|            znowu Benedykt - rzeczy te są bardzo zrozumiałe i do
 21   1, III|       odzieży. Wprawdzie wszystkie te zmiany nie zaszły nagle,
 22   1, III|        pozwól powiedzieć sobie, że te twoje "kwiaty na piaskach", "
 23   1, III|         postępowałby z nami!~Słowa te ukłuły Korczyńskiego. Zmiękł,
 24   1, III|       rozszarpałoby w mgnieniu oka tę większą rybę. Tego dnia
 25   1, III|            z ludźmi nie będzie. O, te kłótnie!~"Gdybym magnatem
 26   1, III|           choć raz na trzy lata, w te strony przyjechać, bo jeżeli
 27   1, III|             Co, tatku?~- Lubisz ty te malutkie, białe motylki?~-
 28   1, III|      największą ochotą. Może nawet tę sumę otrzymywać w dwóch
 29   1, III|           ustępstwa, ale pieniądze te musi posiadać w swym ręku
 30   1, III|            swoje gniazdko, to jest te pokoje, w których najwięcej
 31   1, III|    robótkami. Będzie więc sobie za te pieniądze przyozdabiać swoje
 32   1, III|          Stopniowo i coraz prędzej te czterdzieści włók gorsze
 33   1, III|           kilku tysięcy przez całą tę pracę otrzymywanego dochodu
 34   1, IV |     szeptał; widocznie towarzyszkę tę wybrał sobie dla żartu i
 35   1, IV |               Polędwica trochę nie te... ale kurczęta i szparagi...
 36   1, IV |            że ten Różyc w tobie... te... a i Zygmuś znowu dojeżdżać
 37   1, IV |         już żonaty... ale serce to te... nie sługa... wiem ja
 38   1, IV |          ambarasująco... poznawszy te wszystkie miejsca, o których
 39   1, IV |       Witold Korczyński na przerwy te nie zważał i mówił znowu:~-
 40   1, IV |       drgającym czołem, że drgania te dosięgały skóry czaszki
 41   1, IV |         sprzeciwiła się pierwsza - tę Darzecką, co to wypadkiem
 42   1, IV |          ten wypił, to nie mógłbym te...~- Czego byś nie mógł? -
 43   1, IV |          uwagami i wykrzykami mowę tę przerywali. Najbardziej
 44   1, IV |          stół uderzył i zawołał:~- Te gazety, moi panowie, to
 45   1, IV |           gryziony sąsiad - co tam te Prusaki! bez Prusaków najbliżsi
 46   1, IV |     leśnictwem wytoczyli!...~- Oj! te procesy! - stęknął pan Benedykt.~-
 47   1, IV |          takiego coś ma w sobie... te szare oczy przy czarnych
 48   1, IV |        jakby, oczy swe wlepiając w tę wysoką i pysznie rozwiniętą
 49   1, IV |   wstrzymywane łzy. Zarazem, ładną tę i świeżą jak wiosna twarz
 50   1, IV |            przestał. Znać było, że tę rozrywkę namiętniej jeszcze
 51   1, IV |         takie same spojrzenie, jak te, które raz już, przed kwadransem,
 52   1, IV |         niedołężną. Jednak wschody te były dla niej straszne...
 53   1, IV |       jakim byłam wtedy, kiedy mię te wszystkie twoje piękne...
 54   1, V  |         pełnym trudów i przeszkód. Te przeszkody przełamywano
 55   1, V  |     przeciwności rozdrażniane były te wzruszenia, tym więcej i
 56   1, V  |      jeszcze wyobrazić sobie mogła tę kobietę, chudą i zwinną,
 57   1, V  |            czciła. Ale kiedy potem tę nawet lubianą przez siebie
 58   1, V  |            i zięć prędko pomarli i tę jedną wnuczkę jemu zostawili.
 59   1, V  |            Z niepokojem patrzał na tę, tak mu z pozoru obcą kobietę,
 60   1, V  |       niewysoką bramę. Przez bramę tę właśnie Justyna ujrzała
 61   1, V  |           i jabłoni. Gdzieniegdzie te wysmukłe i z widoczną starannością
 62   1, V  |        Dobrze jemu zapamiętało się te niedołęstwo moje, bo wiele
 63   1, V  |         bywają i insze wiatry, nie te, co w polu świszczą, ale
 64   1, V  |            co w polu świszczą, ale te, co przez drogę życia człowieka
 65   1, V  |            byłoby myśleć, że słowa te były pacierzem, który odmawiał
 66   1, V  |            urągliwego, kiedy słowa te wymawiał, a przed jej wzrokiem,
 67   1, V  |             zupełnie taki sam, jak te, które miały na sobie Domuntówna
 68   1, V  |  przypomniała sobie to koromysło i te dwa ciężkie wiadra z wodą,
 69   1, V  |            było, że ten, kto słowa te nucił, smutny był czy nadąsany.~
 70   1, V  |         Czy pani nie gniewa się za te... nieprzyjemności, które
 71   1, V  |             że coś o miejscu nazwę tę noszącym słyszała, ale nie
 72   1, VI |          rozdzielały pomiędzy sobą te zagrody, które nie stały
 73   1, VI |           siecią płotów i ścieżek. Te ostatnie w niezliczonych
 74   1, VI |      obrazek za obrazkiem, zagrody te ukazywały się jedna za drugą,
 75   1, VI |           nie przyjedzie! To tylko te złe chłopcy Ładysiowe dziadunia
 76   1, VI |           że nie przyjechał!... To te chłopcy znów mnie zwiedli.
 77   1, VI |      chrześcijańską wiarę, kiedy w te strony przyszła para ludzi...~
 78   1, VI |           ręku z dala i biernie na tę scenę patrzał.~- Poszedłbyś
 79   1, VI |          podstawa, na której stały te zagrody, ulegała tu licznym
 80   1, VI |          święty i najdroższy; że w tę przepaść zieleni i kwiatów
 81   1, VI |         wysokie góry. Zrazu ściany te miały pozór nagich, piaszczystych
 82   1, VI |            w tym miejscu ziemię na tę ogromną szczelinę rozłamało,
 83   1, VI |       wilgocią przejęte zabarwiało tę łąkę zielonością wiecznie
 84   1, VI |     roślinnym tłumom wyściełającym te wysokie góry. Jednak łagodne
 85   1, VI |             i bardzo lubi historię tę opowiadać. Trzeba go tylko
 86   1, VI |         jeżeli pani żąda posłyszeć tę historię, to o moją fatygę
 87   1, VI |      Chrześcijańską wiarę, kiedy w te strony przyszła para ludzi.
 88   1, VI |            upatrzyli sobie właśnie te miejsce, gdzie teraz ten
 89   1, VI |         czego do dzisiejszego dnia te parowy pamiątką ostały.
 90   1, VI |      ustępując. Król pojrzał przez te szerokie otwory, krzyknął
 91   1, VI |           się i głos mu zadrżał.~- Te... te... ten sam! - powtórzył.~-
 92   1, VI |           głos mu zadrżał.~- Te... te... ten sam! - powtórzył.~-
 93   1, VI |             Więcej niźli stuletnie te starce. szli same przez
 94   1, VI |       życie podzielać". ~Odpowiedź tę posłyszawszy król myślał
 95   1, VI |            bohatyrem mężnym, który tę oto ziemię dzikiej puszczy
 96   1, VI |          prawie nie da wiary, że i tę historię fundatorów naszych
 97   2, I  |          Nie znaczyło to wcale, by te dziewczęta o cokolwiek obwiniać
 98   2, I  |         innych sąsiadów, którzy za tę cenę wełnę swą sprzedawali,
 99   2, I  |           wykwintnemu panu ścisnąć tę opaloną, widoczne ślady
100   2, I  |           po ziemi. Mniejsza już o te tasiemki, ale chłopca odwiązać
101   2, I  |          mogę...~- Niechże ci więc te przyzwyczajenia brużdżą
102   2, I  |          krótko rzekł Różyc.~Słowa te z prostotą wymówione ułagodziły
103   2, I  |        dowodem jest ta admiracja i te rzetelne .przywiązanie,
104   2, I  |          papa Orzelski? Czy ja bym tę chińską figurkę na kominku
105   2, I  |         właśnie dlatego propozycję tę zrobiłeś... ale widzisz...
106   2, I  |    prawdziwie dobrego rządcy, zrób tę propozycję Korczyńskiemu.
107   2, II |       rozeszło! Znałam ja kiedyś i te zapachy... Uf... nie mogę...~
108   2, II |    śpiewając im grubym swym głosem te stare pieśni, które z dala
109   2, II |         pilnie rozmowom przez obie te osoby prowadzonym. Istotnie,
110   2, II |          mówił dalej: - Właściwie, te kilkanaście tysięcy rubli
111   2, II |    pogwałcić w najmniejszej rzeczy te węzły, te sympatie, te najlepsze
112   2, II |      najmniejszej rzeczy te węzły, te sympatie, te najlepsze chęci,
113   2, II |      rzeczy te węzły, te sympatie, te najlepsze chęci, które uczuwa
114   2, II |            nagie ciernie w rozmowę tę wpadły trzy panienki. Trzymając
115   2, II |           z rodzajem osłupienia na te trzy śliczne istotki patrzał,
116   2, II |    stanowisku, tak, sta-no-wis-ku. Tę sumkę właśnie, o którą z
117   2, II |            zawsze byłem zdania, że te powiększanie domu, te oranżerie
118   2, II |           że te powiększanie domu, te oranżerie i te wojaże były
119   2, II |  powiększanie domu, te oranżerie i te wojaże były dla was wcale
120   2, II |       przychodzi mi kłopotać cię o tę sumkę... Ale znam cię, kochany
121   2, II |  eksplikował się z przyczyn, które tę wypłatę czynią dla niego
122   2, II |    powiedzieć można... ge-nial-ny!~Te pochwały synowcowi jego
123   2, II |            podobna wymagać, aby go te rzeczy... te małe i niziutkie
124   2, II |       wymagać, aby go te rzeczy... te małe i niziutkie rzeczy
125   2, II |      rozmówić. Innym razem może by tę rozmowę na później odłożył,
126   2, II |          starły się z sobą i scenę tę wykrzesałyły. Byli bardzo
127   2, II |         wielkich, podłużnych oczu. Te to właśnie połączenie dziecięcej
128   2, II |        Justysiu? cukierek!~A teraz te... może sobie rapsodie zagramy...
129   2, II |           bifsztyk u nas robią nie te...~Z tymi słowami, wyprostowany,
130   2, II |          Zamyślenie jej, marzenie, tę nutę dalekiej pieśni, którą
131   2, II |        polepszenia zdrowia. Zmiany te zachodziły w niej pomimo
132   2, II |     przybycie jego obudziło w niej tę samą siłę, jaką przed kilku
133   2, II |            stara panna. - Na co ci te kokardy? owszem, pożyczę,
134   2, II |         Kirły widać było, że rzecz tę uważał za bardzo ważną dla
135   2, II |    literami: Z. K. Wczoraj książkę tę wraz z małym, pachnącym
136   2, II |          Justyno moja! Weź do ręki tę książkę, idź do grabowej
137   2, II | pochylonymi, z oczami utkwionymi w te francuskie wiersze, tam,
138   2, II |         Dwie jej łzy upadły na dwa te wiersze. Wyobraźnia ujrzała
139   2, II |         trahi...~Tym razem wiersze te uderzyły w nią czymś innym
140   2, II |                 Jan i Cecylia!~Dwa te imiona Justyna prawie głośno
141   2, II |         zielonych miedzach rośliny te zrywając. Zawsze je lubiła,
142   2, II |         Teraz Justyna pamięta całą tę lekcję wziętą z tak rumianych,
143   2, III|       szerokim czołem, nie mógł na tę porę przywdziać nowego obuwia,
144   2, III|           powitanie wyciągnęła. On tę rękę w obie dłonie pochwycił
145   2, III|            jego twarzy ten zasęp i tę smętliwość, o których opowiadała
146   2, III|           ilością barw jaśniejące, te poznawane z bliska widoki,
147   2, III|            to nie słuchaj tego, co te sroki kraczą! Taka sama
148   2, III|      bogatym wianem wniesie, razem tę ziemię złotymi plony okrywać
149   2, III|       zwierzchnika swego gorliwość tę zdwoiła. Nawet wielki, pleczysty
150   2, III|            na ciele i duszy, kiedy te chamy ćwierci mego prawowitego
151   2, III|      krzywdy ludziom robić umie... Te pólko Jankowe był już sobie
152   2, III|         jaki kwadransik i calutkie te pólko Jankowi ogólim! Żwawo,
153   2, III|          niech już odpoczną sobie, te miłe, śliczne rączki...
154   2, III|      Michał nic dziś nie zmęczony, te aż tu jeszcze dokazywać
155   2, III|       przyszedłem w nadziei, że na tę wieczerzę zaproszony będę,
156   2, III|           trochę zmęczonym czołem, tę miała właściwość, że jakimikolwiek
157   2, III|        kwiatek to zajęczy lenek, a te żółte, takie jak prawie
158   2, III|        idzie do wojska służyć...~- Te kieliszeczki, takie prawie
159   2, III|         pochodząca. Jan patrząc na tę różową szramę, tak jakby
160   2, III|        okien domu.~- Ja panu zaraz te książki pokażę - mówił -
161   2, III|           zwany przeciwek, dlatego tę nazwę noszący, że sień go
162   2, III|            zniszczonej oprawie. Po te książki Anzelm rękę wyciągnął
163   2, III|               Niech pan spojrzy na te dwa wyrazy, co na boku wypisane.~-
164   2, III|               Niech pan spojrzy na te dwa wypisane wyrazy...~-
165   2, III|        takie słowa... śpiewałem ja tę piosenkę, często śpiewałem,
166   2, IV |   olśniewających świateł. Chwilami te ogniska wyrzucające z siebie
167   2, IV | przekonałem się, że one tam sobie, te ptaki, prawdziwe pokoje
168   2, IV |      powierzchnia wody, tak piaski te pokryte były nieskończonymi
169   2, IV |         chodzić, bo raz, jak przez te piaski szedł, twarzą wprost
170   2, IV |        wtedy po swoim wskrzeszeniu te miejsce zobaczył, przez
171   2, IV |         dalej:~- Dla mojej pamięci te miejsce jest bardzo ważne,
172   2, IV |           nieduży... Wszyscy przez te piaski przeszli, przejechali,
173   2, IV |           wierzchu. Podobno też za tę pochmurność i za te utapianie
174   2, IV |         też za tę pochmurność i za te utapianie się w myślach
175   2, IV |           tam panna Marta, która w tę porę młoda jeszcze była,
176   2, IV |           obok pana Andrzeja przez te piaski jechał. Widać bardzo
177   2, IV |    przejechali i tam... widzi pani te miejsce, gdzie jodły mieszają
178   2, IV |            pioruny zebrały się i w te miejsce biły. Słowik już
179   2, IV |            samym wieczorem grzmoty te zaczęły pomału ustawać,
180   2, IV |     Obydwóch nie ma!" Tylko co zaś te dwa słowa wymówiłem, jak
181   2, IV |       różnobarwnych wyhaftowanego. Te paprociowe liście, strzępiaste,
182   2, IV |            zieloności umalowane, i te wyglądające spod nich lub
183   2, IV |            zakreślając nieustannie te same malutkie kółka; uczucia
184   2, IV |           skrzydła lub siwe wrony, te kumochy lasu, osiądą na
185   2, IV |        Jana i Cecylii i na Mogile. Tę mękę już od lat kilku sprawiało
186   2, IV |         albo miał ochotę zaśpiewać tę piosenkę:~Wyszła dziewczyna,
187   2, IV |    obaczywszy nie mógł wytrzymać i tę piosenkę do niej zaśpiewał.
188   2, IV |   Czytaliby więcej i częściej, ale te książki, co u stryja są,
189   2, IV |         pierwszy raz w życiu ptaki te widziała.~- To są morskie
190   2, IV |       rozpowiadaniu jakim zobaczyć te morza, te kraje, te cudności
191   2, IV |           jakim zobaczyć te morza, te kraje, te cudności i dziwy..,~-
192   2, IV |       zobaczyć te morza, te kraje, te cudności i dziwy..,~- Razem
193   2, V  |            nie używają inszych jak te, które utkają same, a która
194   2, V  |            wszystkie trzy oglądały te wyroby jej rąk: suknie,
195   2, V  |        pokorny byłem, bo kiedy już te rzeczy obróciły się na złą
196   2, V  |           bo tam mnie objawiły się te widowiska senne, po których
197   2, V  |       gorszy może od tego, który w te czasy niektórzy panowie
198   2, V  |            przemienić się mamy", i te słowa nigdy już z głowy
199   2, V  |           dziewięć lat potem przez tę chorobę gnieciony, której
200   2, V  |         poufałości z nimi żyjąc.~- Te wiatry okrutne, które mnie
201   2, V  |        trudno byłoby poznać w niej tę Jadwiśkę Domuntównę, która
202   2, V  |          pan Jakub pamięta jeszcze tę historię, co bratu Franciszku
203   2, V  |         tyle ostała. Przyszli my w te miejsce, pojrzeli i tylko
204   2, V  |          szybko zgarniali do worów tę skrzydlatą zamieć, która
205   2, V  |      osypany, w milczeniu i pilnie tę samą robotę co i towarzysze
206   2, V  |        zmarszczek, ileż zmarszczek tę twarz okrywało! Tworzyły
207   2, V  |        przy tym i schłopieję! Skąd te moje królestwo pochodziło?
208   2, V  |           i dla innych, dla siebie te tylko, które w prezentach
209   2, V  |             i za dach własny, i za te dzieciaki, które by może
210   2, V  |          hasło podający, tak ptaki te wśród powszechnego uśpienia
211   2, V  |     trzymała w ręku lampę... lampę tę samą, która wczorajszego
212   2, V  |            czy marzenie niosły jej te pocałunki nie od gwiazdy
213   3, I  |        podniosłości życia. Za dumę tę, nie rodową, nie majątkową,
214   3, I  |      historiach myśleć mogła. Może te dawne historie rządziły
215   3, I  |          sobie wybrała.~Jakie były te zajęcia i ten tryb życia
216   3, I  |          złośliwie szeptali, że na te różne odnawiania, ozdabiania,
217   3, I  |         wzniosłymi pobudkami cechę tę swoją nie tylko usprawiedliwiając,
218   3, I  |          człowiek świeżo w okolice te przybyły, więc nie uprzedzony,
219   3, I  |           uderzył ją wyraz kaprysu te wargi otaczający. Uczyniła
220   3, I  |           artystą?~Spokojną zwykle tę twarz kobiecą wykrzywił
221   3, I  |        krzewiastych zarośli, które tę łąkę czyniły podobną do
222   3, I  |        widział przed kilku dniami; te same misterne rysunki liści,
223   3, I  |            misterne rysunki liści, te same ciekawe oświetlenia
224   3, I  |            prostu lenił się fatygę tę ponosić i nie widział najmniejszej
225   3, I  |            różne z sobą ludzkości: tę, którą składali tacy ludzie,
226   3, I  |            składali tacy ludzie, i tę, do której on i jemu podobni
227   3, I  |      mgnienie oka nie pomyślał, że te meteory, miraże, ułudy jego
228   3, I  |          tiens! Clotilde! pokaż mi tę książkę, którą trzymasz...
229   3, I  |       wprzódy, błyskały.~- Książkę tę - zaczęła zwolna - odwieziono
230   3, I  |        szukając. Ta, której poezje te przesłał pragnąc przez nie
231   3, I  |        drobnych jej ust sypały się te wszystkie złośliwe i obelżywe
232   3, I  |          obowiązkiem nie było. Ale te dzieci czysto, na tę przynajmniej
233   3, I  |           Ale te dzieci czysto, na tę przynajmniej chwilę, ubrane,
234   3, I  |  niewidzialnej łączni, którą przez tę pracę wytwarzała pomiędzy
235   3, I  |            odpowiedzialną czyniąc. Tę odpowiedzialność pani Andrzejowa
236   3, I  |           go była w parku. A teraz te wycieczki do Korczyna? Kochałżeby
237   3, I  |   usłyszawszy odpowiedź, która jej tę nadzieję odbierała, po chwilowym
238   3, II |         głęboko. Od jakiegoś czasu te same myśli przechodziły
239   3, II |           chusteczce wyhaftujesz i tę chusteczkę ofiarujesz mu
240   3, II |      Benedykt, jakby właśnie próbę tę chciał udaremnić, więcej
241   3, II |          ci z pensji wytrącę...~Na te słowa chłop krępy, w siermiędze
242   3, II |            się, jak je naprawiano. Tę można będzie naprawić w
243   3, II |           w dudkę gwizdać...~Słowa te wymówiwszy koniec wąsa do
244   3, II |        fortunka... caca... Żeby to te... mieć... choć dziesiątą
245   3, II |         podchwycił Kirło - żeby to te... cha! dziesiątą część...
246   3, II |        okazany!"~Pani Emilia myśli te nawet słowami wyraziła:~-
247   3, II |            człowiekiem... tylko... te wielkie bogactwa, które
248   3, II |          które takie frukta rodzą, te... te... to... tamto...~
249   3, II |          takie frukta rodzą, te... te... to... tamto...~Chciał
250   3, II |        Ręką machnął i dokończył:~- Te wielkie fortuny niechby
251   3, II |               Czy ty, Justynko, za te dziurawe sito pójdziesz?~
252   3, II |           Widziu, i mnie weźcie na te wesele! już mnie o nim Zofia
253   3, II |               Weź mnie, Widziu, na te wesele... potańczyć chce
254   3, II |     dziecka kurczyć się musi. Żeby te procesy licho wzięło!~Kiedy
255   3, II |       dziękuję, że otrzymać mogłem tę promocję, której tak często
256   3, II |              z dostatków takich na te małe gospodarstwo przyszłam;
257   3, II |          Straszna gadzina histerii tę formę dziś przybrała, aby
258   3, II |            więc i dla ciebie teraz tę łaskę zrobiła... Wprawdzie
259   3, II |          pół godzinki do bab, a ja tę odpowiedź zaraz napiszę...
260   3, II |          to dusza moja, Zygmuncie? Te moje ręce, które w swoich
261   3, II |           oburzoną... oh, comme je te connais, ma petite, chére
262   3, II |           nie tylko ją jedną, bo i tę także duszę kobiecą, z którą
263   3, II |         kąpała się w tym czarze, i tę drugą, prawie dziecinną
264   3, II |           łonie sztuki... że przez te lata zupełnie odwykłem od
265   3, II |          mię jak globus histericus tę biedną panią Benedyktową...~
266   3, II |      odpowiedziała:~- Nigdy. Ja na te rzeczy nigdy zimno patrzeć
267   3, II |        sobie nie pozostawiająca. W tę drugą mogiłę kładły się
268   3, II |          na tle krwawego obłoku. W te rysy wpatrzyła się ze stokroć
269   3, III|      zawiesistego mazura podobnym. Tę huczną muzykę głosem przenosząc
270   3, III|       wesołym okiem i łaskawą ręką te mirty przyjąć i drużbującym
271   3, III|        poufale... ale ślicznie pan tę orację powiedziałeś... Czy
272   3, III|    małżeńskie gody wyprawił!~Słowa te były kroplą przepełniającą
273   3, III|          Zaniewscy, hej! siadać na tę bryczkę... tam... za asystą!...~
274   3, III|          ubiega...~Fabiana wymówki te nade wszystko już mieszały
275   3, III|          niewiastami zrobił się na te słowa ruch wstydliwy i ironiczny.
276   3, III|   podówczas w sobie przyniosła, że te uczucia, których doznała
277   3, III|            zaczepiając i wszystkie te ułamki jednej całości jakoby
278   3, III|     jeszcze niż przedtem:~- Cudnie te jarzębiny czarne włoski
279   3, III|           róże na tym wachlarzu! A te złotne liście zupełnie takie,
280   3, III|      Boskiej na ołtarzu...~Jadwigę te oględziny i dziwowania się
281   3, III|          będzie upewniony, że ja o tę osobę tak dbam, jak pies
282   3, III|          napojone łagodnie muskało te głowy tańcem i śpiewem rozgrzane.
283   3, III|          zdolną zrozumieć i kochać te zadania, które kobieta oświecona
284   3, III|           ciągle w jedną stronę, w tę mianowicie, kędy opodal
285   3, III|         już odgadłem, że pani mnie te pytania zadaje z przyczyny
286   3, III|             Powiedzieć by to mogły te stare wspomnienia, które
287   3, III|         jakaś skarbnica pieśni i w tę kotlinę wysokimi ścianami
288   3, III|           od świata odgrodzoną, na tę szeroką i poważną rzekę
289   3, III|        Pamięta pan, jakeśmy kiedyś tę piosenkę razem śpiewali?... -
290   3, III|    zachodzi, drugie wschodzi. Może te słońce, które nam smętnie
291   3, III|        popijane miód i piwo twarze te oblewały ogniem i potem,
292   3, III|      choroby są różne sposoby, zaś te, których pan Korczyński
293   3, III|           słowem, dobrowolną umową te sporki zakańczać, nigdy
294   3, III|        Witold pochylił się nagle i te biedne, spracowane, zrozpaczone
295   3, III|     gospodarstwo jego płynęło. Ot, te same kawalery i panny, co
296   3, III|            z tego wyniknęła. Alboż te kawałki ziemi, co u niego
297   3, III|            lat, z ojca na syna, my tę ziemię rękoma naszymi drapiem
298   3, IV |           dawno, dawno było, kiedy te dźwięki i te słowa o jego
299   3, IV |           było, kiedy te dźwięki i te słowa o jego młode, świeże,
300   3, IV |          biurkiem i wpatrzył się w te śnieżne, skrzydlate stworzonka.
301   3, IV |            równie ciężki i ponury. Te motylki, tak samo jak teraz,
302   3, IV |         rzucił list na biurko. Jak te motylki fruwają, fruwają
303   3, IV |      rozpoznał ten słodki egoizm i tę wdzięku pełną niedołężność
304   3, IV |       Kochasz ty Niemen? lubisz ty te motylki? lubisz ten bór
305   3, IV |      pokoju, otworzyły się drzwi - te same, co wówczas - do gabinetu
306   3, IV |   współczucie? Ale to współczucie, te święte dla nas idee, razem
307   3, IV |          zielono ci w głowie... O, te idee, te ideały... te...
308   3, IV |            w głowie... O, te idee, te ideały... te... to, tamto...
309   3, IV |           O, te idee, te ideały... te... to, tamto... które tych
310   3, IV |         ciała i nędzy ducha?~Słowa te niezmożoną siłą pociągnęły
311   3, IV |         mogile leży!~Teraz dopiero te łzy, które napełniały mu
312   3, IV |  strzaskanego statku pozostałą. Na tę pracę, acz poziomą i ciasną,
313   3, IV |           mu było ze czcią całować te ręce, których nie wybieliły
314   3, IV |          lata zdawało mi się, że i te marzenia, jak wszystkie
315   3, IV |          gadanina. On był z nas na te rzeczy zawsze najobojętniejszy...
316   3, IV |            Fabian pozbywszy się na tę chwilę obowiązków gospodarza
317   3, IV |           wózków konie, a czynność tę spełniali sami ich właściciele,
318   3, IV |     bryczkę państwa młodych; potem te, którymi według zwyczaju
319   3, IV |          najbliższy krewny spełnić tę czynność musi. Ale Elżusia
320   3, IV |            dowodziła, że wszystkie te porządki i ordynki są przesądami
321   3, IV |         mam pewnym będąc, że przez te rzucenie kamienia tylko
322   3, IV |    spłynęły i na świecie przygasły te wielkie blaski, które każdy
323   3, IV |              niech pani echu powie te imię, które dla pani najmilsze
324   3, V  |     wszedłszy płaszcz, naśladujący te, które tego lata nosili
325   3, V  |          natychmiast!~Nikogo słowa te nie zadziwiły, bo wszyscy
326   3, V  |      Benedykt, którego oświadczyny te najmniej zdawały się zachwycać.~-
327   3, V  |       bawił się i chwilami tylko w tę swoją nieszczęsną apatię
328   3, V  |           no! - mruknął Benedykt - te filozofie co innego, a twój
329   3, V  |      Androny! - zawołał Benedykt - te wszystkie cuda, tajemniczości,
330   3, V  |            kto by tu niestosowność tę znalazł, sądziłby z pozorów.
331   3, V  |            poczekaj! niech wprzódy te... serenadkę skończę!~Justyna
332   3, V  |         się błogo.~- A co?... caca te... serenadka!~Tymczasem
333   3, V  |            progu zawołał - to jest te... głupstwo, na które pan
334   3, V  |        dobrodzieja córkę moją taka te... kompromitacja spotkała...~
335   3, V  |           wyjdzie...~- Wyjdzie! za te... a panu Różycowi, który
336   3, V  |          panu Różycowi, który jest te... całą gębą panem, odmówiła!
337   3, V  |           panie dobrodzieju, ja... te... te... co zrobię? czy
338   3, V  |           dobrodzieju, ja... te... te... co zrobię? czy ja za
339   3, V  |           zrobię? czy ja za nią do te... te... te... prostej chaty
340   3, V  |             czy ja za nią do te... te... te... prostej chaty pójdę?
341   3, V  |           ja za nią do te... te... te... prostej chaty pójdę?
342   3, V  |             Ja, panie dobrodzieju, te... te... te... te... nie
343   3, V  |           panie dobrodzieju, te... te... te... te... nie przywykłem...
344   3, V  |           dobrodzieju, te... te... te... te... nie przywykłem...
345   3, V  |     dobrodzieju, te... te... te... te... nie przywykłem... tam
346   3, V  |           gdzie nie ma... mnie tam te... te... te... to... głodem
347   3, V  |           nie ma... mnie tam te... te... te... to... głodem zamorzą!~
348   3, V  |               mnie tam te... te... te... to... głodem zamorzą!~
349   3, V  |    dobrodziej, zawsze to jakoś nie te... aby panienka taki mezalians
350   3, V  |              zaczął - serce nie... te... jeżeli z mojej strony
351   3, V  |            mojej strony były jakie te... to przez te...~- No -
352   3, V  |          były jakie te... to przez te...~- No - przerwał Benedykt -
353   3, V  |           niech już sobie Justynka te... ale zawsze to nie wypada,
354   3, V  |           aby panienka za jakiegoś te... te... nie wypada... nie
355   3, V  |         panienka za jakiegoś te... te... nie wypada... nie wypada!~