Tom, Rozdzial

  1   1, I  |             jedyną jej pięknością, a teraz, wielkie i czarne, spod
  2   1, I  |            jakkolwiek rozjaśniało ją teraz to zupełnie fizyczne ożywienie,
  3   1, I  |         kościoła wracałam, tak jak i teraz, a śpieszyłam bardzo, bo
  4   1, I  |          trzydzieści sześć...~- Więc teraz czterdzieści osiem? - z
  5   1, I  |              już niewiele lepiej jak teraz wyglądałam. Może nie wiesz
  6   1, I  |           Anzelm Bohatyrowicz, co to teraz podobno schorowany i melancholikiem
  7   1, I  |              moje, i wszystkich... A teraz wszystko inaczej... inaczej...
  8   1, I  |            Naturalnie, że nie znasz! Teraz już jej nikt... oprócz nich...
  9   1, II |            wesołe. Jak działo się tu teraz, aby o tym wiedzieć, trzeba
 10   1, II |             laty i kosztowały wiele; teraz przecież ukazywały się na
 11   1, II |        niegdyś kosztowne i piękne, a teraz postarzałe i spłowiałe,
 12   1, II |          widać piękna za młodu, więc teraz zupełnie już nieładna, była
 13   1, II |              i wychudłą rękę Różyca. Teraz gdy ten ostatni witając
 14   1, II |              wszystko niespokojna. I teraz dostała globusu, i zaczęła
 15   1, II |          rumiane usta uśmiechały się teraz z pełną zmieszania dobrodusznością
 16   1, II |          szare jej oczy wydawały się teraz prawie czarnymi i w twarz
 17   1, II |      sympatią mówić zaczął o ogólnym teraz usposobieniu do chorób nerwowych
 18   1, II |           odparł stary - to i cóż?~- Teraz nie można - odrzekła - bo
 19   1, III|             w przyjaźni i zgodzie, a teraz do życia ich wpłynął pierwiastek,
 20   1, III|         nazywało się ono Świerkowym; teraz powszechnie i we wszystkich
 21   1, III|          przedsięwziął był Benedykt. Teraz dość było jednego rzutu
 22   1, III|             że tego człowieka, który teraz obok niej siedział, nie
 23   1, III|           nim zakochaną. Czemuż więc teraz... Ba! byłże to ten sam
 24   1, III|           kości i muskuły; pleczysty teraz był, stąpał ciężko, kark
 25   1, III|       zostawił po parę zmarszczek, a teraz, w czasie żniw, było ono
 26   1, III|            stał się takim, jakim był teraz, ani rozumiała, ani dochodziła.
 27   1, III|           Mówił to łagodnie, ale gdy teraz spojrzał na żonę, wyraz
 28   1, III|           żywo zaprzeczyła kobieta - teraz już tego nie chcę... o nie!
 29   1, III|              nie! Każde z nas ma już teraz świat osobny... zupełnie
 30   1, III|           wszystko, co mam, wyliczże teraz to, czego nie mam. Cóż ja
 31   1, III|              i nie będziemy nigdy... Teraz my na pana podamy skargę
 32   1, III|            błękitne być musiały, ale teraz spłowiały i wyraz miały
 33   1, III|          będziecie mieli proces... a teraz... wynoście się... prędzej!~
 34   1, III|             z jednym księciem, który teraz właśnie potrzebuje człowieka
 35   1, III|         tobie z Korczyna został, niż teraz. Ja wiem, że tobie to wbić
 36   1, III|       miesiące o Dominiku zapominał. Teraz jednak łagodniej niż zwykle
 37   1, III|             to dziecko swoje patrzał teraz długo i z zamyśleniem głębokim.
 38   1, III|           osiem od sta, choć wszyscy teraz dziesięć i dwanaście płacą
 39   1, IV |           zmarszczkami okryły czoła; teraz jednak, wśród licznego zebrania,
 40   1, IV |             oczu i uśmiechu, z jakim teraz zwróciła się ku dwom sąsiadkom,
 41   1, IV |           ust odpowiedział.~- Jakież teraz płótno przygotowujesz pan... -
 42   1, IV |            więc, kim był ten, kto go teraz z widocznym połączeniem
 43   1, IV |         zagospodarowanych dobrach... Teraz skończyłem W szkole kurs
 44   1, IV |         zagadał Kirło. - Może innego teraz? którego? służę! ~- Kawowego
 45   1, IV |            był sławnym z tego... a i teraz jeszcze... panna Teresa
 46   1, IV |             orka, siejba, kośba itd. Teraz jednak mówili już o polityce.
 47   1, IV |             z dymem nie puścili... a teraz to... tamto... i będzie
 48   1, IV |       instancji przegrali... Zanoszą teraz apelację... trwa to już
 49   1, IV |              pomocy zacnego sąsiada? Teraz to już nic: nauczyłam się
 50   1, IV |           dojrzeniem tego i owego...~Teraz, gdy w zapale mówić zaczęła
 51   1, IV |       fortepianie skrzypiec, ujął je teraz powoli; z lubością, jak
 52   1, IV |           wydawał się i rozmarzonym. Teraz z niepewnym i przymuszonym
 53   1, IV |              już przygotowano rzeczy teraz przez panią Emilię zażądane.
 54   1, IV |       przyjmie nigdy tego, co ty jej teraz ofiarować możesz!~Chwiejnym
 55   1, IV |             sobie zawsze radę daję i teraz dam... Baw się, kiedy ci
 56   1, IV |            może garnitur był cały, a teraz, masz!... Wieczna niedola!
 57   1, V  |    szczęśliwi, że im żyć było łatwo; teraz zaś życie stało się próżnym
 58   1, V  |             urywanych, ale o których teraz jeszcze z podniesionymi
 59   1, V  |           już na siłach upadająca, a teraz śmiertelnie zagrożona, błagała
 60   1, V  | odpowiedzialności poświęcać muzyce. ~Teraz przed pamięcią Justyny powstała
 61   1, V  |            siły jej ciała i ducha... Teraz człowiek ten chce znowu
 62   1, V  |               Była już zapomniała, a teraz... czyż znowu... czyż znowu?
 63   1, V  |           póki nie zniknął. Była już teraz o parę tylko kroków od gruszy
 64   1, V  |            dworu krótka droga.~Mówił teraz głośniej już, prędko i z
 65   1, V  |             od siły. Do tego i pługi teraz insze jak dawniej. Dla mnie
 66   1, V  |             nigdy nie byłem...~Mówił teraz żywo i prędko, coraz więcej
 67   1, V  |              wesołością dokończył:~- Teraz za to wszystko u nas odmieniło
 68   1, V  |        cichym śmiechem odpowiedział.~Teraz ogromna dziewczyna z szafirowymi
 69   1, V  |          Tylko tego Adasia najwięcej teraz to gryzie, że mu w jesieni
 70   1, V  |       Justyna ujrzała część zagrody; teraz, gdy wnętrze jej szerzej
 71   1, V  |      rzeźwiące powietrze pola oblało teraz świeżym rumieńcem. Pomiędzy
 72   1, V  |            tą przeszłością, o której teraz prawie nigdy nie wspominano
 73   1, V  |           własnymi rękami zasadził i teraz dopatruje?... Zdaje się,
 74   1, V  |              oczów miłe...~Śmiał się teraz cichym, piersiowym śmiechem,
 75   1, V  |         powściągał się z trudnością, teraz na ramieniu rękę mu oparł.~-
 76   1, V  |          chwilą jego twarzy wszystko teraz śmiać się zdawało: i czerwone
 77   1, VI |             patrzała. Znajdowała się teraz w samym niejako wnętrzu
 78   1, VI |         drugim głody...~Przechodzili teraz około malutkiej chatki,
 79   1, VI |             Cierpiące jego oczy były teraz bardzo pogodne; z żartobliwym
 80   1, VI |             nieprzejrzanymi szeregi.~Teraz ciszę tu panującą przerywać
 81   1, VI |              na wpół obłąkany Jakub. Teraz jemu przypadło w udziale
 82   1, VI |           tym właśnie miejscu, gdzie teraz ten pomnik stoi... Widać
 83   1, VI |             gadki wyrzucić nie mógł. Teraz z widocznym naprężeniem
 84   1, VI |            właśnie te miejsce, gdzie teraz ten pomnik stoi, a gdzie
 85   1, VI |        Wszystko tu było nie tak, jak teraz, ale okropniej i dziczej.
 86   1, VI |           rzeka ta nie była taka jak teraz. Głębinę i prędkość miała
 87   1, VI |              ryb różnych, jakich już teraz wcale ona nie ma. Do tego
 88   1, VI |            ono za borem, lecz Niemen teraz stał żółtawą taflą i jasne
 89   1, VI |           opowiadający; wyprostowana teraz postać jego, z wielką czapką
 90   1, VI |             dotrwaliśmy do tej pory. Teraz szlachectwo przeddziadów
 91   2, I  |            ścianie posadzona gęste i teraz kwitnące swe sploty zarzucała
 92   2, I  |            matkę, ciągle na matkę. I teraz oto tuż przy jej tołubku
 93   2, I  |            kosztował! Ciekawość, czy teraz zamknięty w pokoju na klucz
 94   2, I  |           ani chwili czasu, bo oto i teraz we drzwiach od kuchni zjawił
 95   2, I  |           zapewne do nich należał, a teraz pod dach był uprowadzonym,
 96   2, I  |              mała jadalnia, w której teraz sypiali chłopcy i kilka
 97   2, I  |            wprzódy w swoim domu, tak teraz w swojej mowie coś nieeleganckiego
 98   2, I  |                 Otóż i rumienisz się teraz jak pensjonarka... Ah! ah!
 99   2, I  |              inne różne zyski, które teraz leni się przypominać sobie
100   2, I  |       chłopców pomówimy innym razem. Teraz muszę już jechać..:~Spojrzał
101   2, I  |            niedługim szeregiem chat, Teraz także z gromadką powracających
102   2, I  |              dla niej książkę, która teraz leżała na jej kolanach;
103   2, I  |          jakaś siła uczucia i myśli. Teraz postacie ich i profile,
104   2, II |         Justyna!~- Co, ciotko?~Stała teraz przed młodą panną prosta
105   2, II |            zamykając. Dopadł do nich teraz i Witold.~- Ciotko! - zawołał -
106   2, II |             cierpiała tak silnie jak teraz, Teresa utraciła zrazu przytomność;
107   2, II |            chwilą omdlały i zagasły, teraz nabrał trochę bystrościi
108   2, II |              nikt a nikt... Nie mogę teraz znieść najmniejszej fatygi...
109   2, II |   niezawodnie to przyznasz, że czasy teraz są ciężkie, bardzo ciężkie...~-
110   2, II |           dwa po rogach salonu!...~- Teraz modnie salony posągami ubierać...~-
111   2, II |             mi się, że to kościół...~Teraz Darzecki milczał chwilę,
112   2, II |          świegotały:~- Najmodniejsze teraz pantofelki z szarego płótna
113   2, II |             podobno i nic nie maluje teraz...~- A nie, a nie Szkoda,
114   2, II |             pierwszeństwo dając. Ale teraz świeżo nań spadłą troską
115   2, II |             jednym swoim słowem może teraz z największego kłopotu wybawić?
116   2, II |     Rozgniewałeś mię.i zmartwiłeś, a teraz przynajmniej powiedz: dlaczego
117   2, II |            to musiało istotnie, bo i teraz ręką powiódł po czole, a
118   2, II |            mówił i nie słyszał, że i teraz ominęły one organy jego
119   2, II |         wahałem się...nie śmiałem... Teraz powiem. To mój obowiązek
120   2, II |       dawniej wcale go nie raziły, a teraz kłuły W oczy, w serce i
121   2, II |              przemilczenia, chłód... Teraz gorzka uraza, którą w dumnego
122   2, II |             kiełby jechać, to proszę teraz, bo pod wieczór może deszcz
123   2, II |          razem z tej góry i, tak jak teraz, siadał razem do łódki,
124   2, II |      korczyńskiego domu rozbrzmiewał teraz muzyką skrzypiec i fortepianu.
125   2, II |        zszedłszy z rozkoszą wygrywał teraz jedną po drugiej długie
126   2, II |        prawda, Justysiu? cukierek!~A teraz te... może sobie rapsodie
127   2, II |            gdzie indziej przebywała. Teraz zaś nie tylko fortepianu
128   2, II |         wiernie... Nie dziw wiec, że teraz przybycie jego obudziło
129   2, II |             i przyozdobił. Wyglądała teraz na słodką, dobrą, Bogu i
130   2, II |            się zrazu i żartował, ale teraz zaczyna się nad nią zastanawiać
131   2, II |        Justyny, której imię wymawiał teraz z uszanowaniem, może mimowolnym,
132   2, II |       kogokolwiek sobą zajmować. Ale teraz igła wypadła z jej palców.
133   2, II |           niegdyś zapały i marzenia! Teraz spotykam istotę zimną i
134   2, II |           znała nazw ich ani dziejów.Teraz każdą z nich nazwać mogła
135   2, II |              i szczęśliwymi dziećmi. Teraz Justyna pamięta całą tę
136   2, III|             wyjść myśli, zapytywali. Teraz przed kilku minutami przerwała
137   2, III|              się już kochanie...~Ale teraz twarz Jana od brzegu włosów
138   2, III|         sposób obojętny, niewyraźny. Teraz przenikała w coraz dalsze
139   2, III|              w siebie i swoje życie. Teraz pełnym, bystrym, na wszystko
140   2, III|               Była do nich skłonną i teraz, bo pochylona, z blaskiem
141   2, III|        użniem Jankowi... Owszem.~Jan teraz znajdował się na wozie w
142   2, III|               pojąć nawet nie zdoła. Teraz zaś idę do moich snopków,
143   2, III|             w stronę Niemna patrzał, teraz z podniesionymi ramionami,
144   2, III|            Zdarzały się jednak; bo i teraz niektóre szeptały pomiędzy
145   2, III|         ożenił się i sam schamiał, a teraz ojca jeszcze skaleczy! -
146   2, III|             i synom jego czynionych. Teraz zupełnie spokojna, z twarzą
147   2, III|            rozmachując zawołała:~- A teraz, owszem, do roboty, dziatki!
148   2, III|              wtedy ręki Justyny, tak teraz śpiesznie ku niemu wyciągniętej
149   2, III|            tego wszystkiego uczy się teraz - powolnym, monotonnym swym
150   2, III|          drzewa wyrastały. Ot, i pan teraz taką prawie jest latorością,
151   2, III|          powinno...~Przechadzali się teraz zwolna pomiędzy drzewami
152   2, III|            tak mocno nie uczułam jak teraz.~- Pani pewno popłynie jutro
153   2, III|           łuną apostolskiego zapału, teraz wyglądał tak, jak gdyby
154   2, III|     zaprawiły mu one krew i myśl, aż teraz, dziecko prawie, stał z
155   2, IV |   wystarczyło. Głupi niby, a chytry. Teraz na niego drugi z rzędu syn
156   2, IV |      twardniał pod ich stopami; szli teraz po szeroko rozpościerających
157   2, IV |             do pana Benedykta, który teraz w domu siedzi, i powiedzieć
158   2, IV |             nas nie złapał...~Pilnie teraz patrzał na niebo, które
159   2, IV |            my poszli, tylko dłuższą. Teraz trzeba nam ciągle na prawo
160   2, IV |            Co tam o tym gadać! Każdy teraz o sobie tylko myśli i siebie
161   2, IV |              bardzo do czego zdatny. Teraz zaś to już nie tylko że
162   2, V  |           koronką zwieńczone.~- Żeby teraz z fuzji mu nad głową wystrzelić,
163   2, V  |              panów różnych służył, a teraz żeni się z Zaniewszczanką,
164   2, V  |            albo czasem i na codzień? Teraz już obie rozgadały się jak
165   2, V  |       ciężarem. Rzuciła go na stół i teraz wszystkie trzy oglądały
166   2, V  |        kluska przeskoczyła, śmiechem teraz na gospodarza domu patrząc
167   2, V  |             z Justyną on popłynie, a teraz dwojga młodych zapytywał,
168   2, V  |         zaśmiała się Justyna.~- A ja teraz już na siestrę i nie gniewam
169   2, V  |          Korczyn! oj! i domyśleć się teraz nie można, jakié tam wtenczas
170   2, V  |             ludzkich walk i nadziei, teraz poznał zmienność ludzkiego
171   2, V  |         uciechy mając...~Cieszyło go teraz wiele rzeczy: domek na miejsce
172   2, V  |              się ode mnie. Więcej ja teraz dobrych godzin przepędzam
173   2, V  |     zręcznością kierowała parą koni. Teraz miała ona na sobie suknię
174   2, V  |            na ziemię padłby... i już teraz nijak jego nie wstrzymać
175   2, V  |       Justyny zadziwiła się - czy to teraz taka moda przyszła, żeby
176   2, V  |              rozumu tyle!~Jan prędko teraz ku niej przystąpił.~- Niech
177   2, V  |           dla mnie walor jaki... ale teraz to już widzę, że trzeba
178   2, V  |          gromadką atłasowych rybitw; teraz pozornie nieruchomy, stał
179   2, V  |         tylko co był się ucieszył, a teraz uczucia zawodu doświadczył.~
180   2, V  |             gdzie ty? co robisz? jak teraz wyglądasz? czy poweselałaś?
181   2, V  |          Może zła koleżanka ze mnie? Teraz możesz spokojnie położyć
182   2, V  |           Namiętnym blaskiem gorzały teraz w półcieniu jej czarne oczy;
183   2, V  |         mówił, wiele przecierpiał, i teraz jeszcze nie stał się zupełnie
184   2, V  |         łowiła kogucie piania, które teraz słabym odgłosem dochodziły
185   2, V  |            Widać stamtąd ją wzięła i teraz podnosiła wysoko, a promienie
186   3, I  |          kosztem przez nią nabyta, i teraz znajdowała się wkoło niej.
187   3, I  |             materii, których część i teraz z igłą i innymi przyrządami
188   3, I  |            często nieprzezwyciężony. Teraz, gdy wnet już, wnet życie
189   3, I  |           się w głębi boru, na którą teraz spadała mgła jesiennego
190   3, I  |           wylewała tyle łez i skarg. Teraz o szczęściu i nadziejach
191   3, I  |         twarzy niewieściej nie widać teraz było ani szczęścia, ani
192   3, I  |      gorączkowo niemal go zajmowały. Teraz szedł tam znowu w wykwintnym
193   3, I  |           choćby własnego dziecka. I teraz także powstała, zwróciła
194   3, I  |          minut marzył o tym obrazku; teraz stał przed nim obojętny,
195   3, I  |              jego przemówiły. Stojąc teraz przed żółtym otworem rozkopanego
196   3, I  |          takiej kuchni, jaka tu była teraz, niewidzialnie sączył się
197   3, I  |              zresztą okazywał on jej teraz prawie zawsze, rozgniewała
198   3, I  |              przebaczającą. Pragnęła teraz pogodzenia się i choć jednej
199   3, I  |    temperament żywy i namiętny, były teraz bardzo strwożone, zmącone.
200   3, I  |          tego czasu minęły dwa lata. Teraz uśmiechnął się wprawdzie,
201   3, I  |              dobrze, serdecznie, jak teraz rzadko patrzysz, i podaj
202   3, I  |           książki Zygmunt przerzucał teraz niecierpliwie, prawie gorączkowo,
203   3, I  |             Zygmusiu...~Głos jej był teraz cichy, zdławiony.~- Que
204   3, I  |             pełno było dorosłych już teraz ludzi, którzy w dzieciństwie
205   3, I  |     przyszłość świetną. Miałażby ona teraz, z winy jej syna, być nieszczęśliwą?
206   3, I  |       spostrzegła go była w parku. A teraz te wycieczki do Korczyna?
207   3, I  |          Justyną wiązało, zapomniał. Teraz jednak... znowu... Co to
208   3, II |             z boku i filuternie.~- A teraz nie nudzisz się? - zapytał.~
209   3, II |            obchodzenia się z ludźmi. Teraz widać takie czasy przyszły,
210   3, II |             głowie powstała, sądzisz teraz ojca...~- Idylla! - popędliwie
211   3, II |        wesołych drwin nie zwracając. Teraz naprzeciw niej siedząc nie
212   3, II |            Justyny półmisek podał.~- Teraz zaś - ciągnął - w trzydziestym
213   3, II |             niż to, co mówiono, a co teraz Kirło z werwą okraszoną
214   3, II |             Pałacyk szyk! zaniedbany teraz, co prawda, ale gdyby go
215   3, II |        nowych kłopotów przysporzyło. Teraz, przy tej wieczerzy, przyszło
216   3, II |               I... krótko to było! A teraz... po co? czy po to, ażeby
217   3, II |            Ale... czy poznaliby mnie teraz? Czy ja bym ich poznała?
218   3, II |            że jemu to smętliwie... A teraz i z tym procesem, co go
219   3, II |             wielkie koszta położył i teraz dla rodzonego dziecka kurczyć
220   3, II |            dłoni oparła.~- Jeszcze i teraz rodzonego mego brata syn,
221   3, II |            było zdjąć trzewiki. Boso teraz po trawie biegała narzeczonemu
222   3, II |             Brata mego syn jeszcze i teraz dzierżawę trzyma, a drugi
223   3, II |   nadchodzącego Michała i zlękła się teraz bardzo, bo wyglądało to
224   3, II |             Zmachał się tak, że mu i teraz jeszcze krzyż trzeszczy.
225   3, II |          zamiast miodu napełniła się teraz muchami, siedzące i stojące
226   3, II |         podczas dorabiali się czego, teraz o to trudno. Dzierżawkę,
227   3, II |         współudziałem sięgnąć mogła. Teraz idee z szerokiego świata,
228   3, II |             Zirytowałeś matkę, która teraz przez ciebie choruje. Czy
229   3, II |           Benedykt niegdyś, a Witold teraz żywe miał zamiłowanie, lecz
230   3, II |             zawołał Benedykt - kiedy teraz pomyślę, że i ja kiedyś
231   3, II |          oddziwić się temu nie mogę. Teraz, panie, tak odwykłem, że
232   3, II |            Może by więc i dla ciebie teraz tę łaskę zrobiła... Wprawdzie
233   3, II |       niemało znaczy... szczególniej teraz. Ot, lament podniosą! Ale
234   3, II |        Zamieszkiwała go wtedy Marta; teraz wiedział dobrze, że znaleźć
235   3, II |        kiedyś szczere zachwycenie, a teraz tęsknotę. Mówiąc nieustannie
236   3, II |             zamiar poślubić tego już teraz wszechstronnie chudego milionera?~
237   3, II |      dobrowolnie utraciłem to, czego teraz wszystkimi siłami pragnę...
238   3, II |      zamieszkaj w Osowcach... ja tam teraz jestem panem. Moja matka
239   3, II |         gniewu, z obrazy, z ohydy...~Teraz, gdy drżała i mięła w dłoni
240   3, II |             jeszcze duszyczkę, która teraz na dole tego domu tonęła
241   3, II |   niezadowolenie i zniecierpliwienie teraz, wobec oporu matki grożącego
242   3, II |             Justyną i gdyby ona była teraz twoją żoną, czułbyś się
243   3, II |    nadzwyczajnie bezinteresowne! Ale teraz spostrzegam, że zachodzi
244   3, II |          kolumnę przemieniona, czuła teraz, że na drodze jej życia
245   3, II |               przed chwilą różowy, a teraz krwawo zaczerwieniony, który
246   3, III|          wezbranego życia unosił się teraz nad tą równiną łagodny smętek
247   3, III|          puszczy utopione widocznymi teraz, chociaż mdławymi skrętami
248   3, III|             barwy i samo pobladło, a teraz na piękną jeszcze, lecz
249   3, III|       granice zagród i ich domostwa. Teraz tylko wszystkie płoty i
250   3, III|            trzema ścianami stały tam teraz trzy długie stoły z desek
251   3, III|            mogę!~Więc upodobała się! Teraz Kazimierz Jaśmont uczynił
252   3, III|            na tacę napełnioną mirtem teraz wziął z niej mały mirtowy
253   3, III|              dobitniej i głośniej:~- Teraz bierz sobie na uwagę, przenajdostojniejsza
254   3, III|                 po... pomyślności...~Teraz już rozpłakał się tak, że
255   3, III|               Tanio tobie przychodzi teraz groźno stawać, a drogo było
256   3, III|          wszystkich na rzeź wydał, a teraz od jedynego ratunku ubiega...~
257   3, III|      muzykantów zawołano do stołu; a teraz, kiedy i muzykanci już podjedli,
258   3, III|              i dawniej znał się, ale teraz to już przyjaźń z nimi zawierał
259   3, III|             konowała zaprowadziła, a teraz stamtąd wraca. Parobkowi
260   3, III|         codziennej koszuli obwiązać. Teraz już nie opierał się, tylko
261   3, III|            we dwóch na Niemen pójdą. Teraz sporego kundla spod nóg
262   3, III|             może znudzoną. Dlaczegóż teraz serce jej uderzało mocno,
263   3, III|     tkliwością. Przypomniały się jej teraz złote łany, pośród których
264   3, III|             Zdało się jej, że to, co teraz czuła, stamtąd podówczas
265   3, III|            kiedy przytomniejszym niż teraz był, pomiędzy sobą to małżeństwo
266   3, III|        pędzącą widział, z trudnością teraz poznawał. Suknię miała amarantową,
267   3, III|               A panna Domuntówna czy teraz takiej zdrady nie doznaje?~
268   3, III|         strzela!~- Dobry aniołeczek! Teraz chyba dudek ją do ołtarza
269   3, III|      przedtem z Jadwigi drwinkowali, teraz skoczyli ku tym, którzy
270   3, III|           kota. Ale bo też zapraszał teraz wszystkich do swego właściwego
271   3, III|        postaciami i głowami górując, teraz uczynił ruch niespokojny
272   3, III|            nie znajdą. Więc i w nich teraz strach uderzył; rozpoznali,
273   3, III|           się i prośby o zmiłowanie. Teraz ten i ów z płaczem mówił.
274   3, III|      Namówiony, do procesu wlazł. Co teraz nastąpi? - nie wie. Pewno
275   3, III|            żałośliwie wołał Apostoł.~Teraz jednak Strzałkowski, ów
276   3, III|            same kawalery i panny, co teraz w gumnie hulają i na Niemnie
277   3, III|        podnieść ze wszystkim upadli!~Teraz z pierwszego uniesienia
278   3, III|           stołu przerwał:~- Kto komu teraz swój?~Walenty Bohatyrowicz
279   3, III|              i zwolna ciekących, tak teraz szmer ten roztapiał się
280   3, III|               Dla jakiejże przyczyny teraz marnie ginąć i przepadać
281   3, IV |             Te motylki, tak samo jak teraz, kręciły się koło lampy
282   3, IV |          oburzał się, żółcią pluł, a teraz znowu ten list przeklęty
283   3, IV |              tego stopnia, na którym teraz stoję, nie doszedł..."~Benedykt
284   3, IV |              Znowu on! tylko dorosły teraz i tak dojrzały, jakby każdy
285   3, IV |        zapytał:~- Cóż? wstydzisz się teraz? a?~- Nie, ojcze! - odparł
286   3, IV |            odpowiadają! Ta, o której teraz mówimy, odpowiada: "Zrodziły
287   3, IV |              świetle i w miłości"...~Teraz wszystko, co uzbierał z
288   3, IV |           przez życie pochłonięta, a teraz niby z przepaści życia ku
289   3, IV |          dusze dojrzewają prędko!...~Teraz w szerzej niż zwykle rozwartych
290   3, IV |              wody. Przypomniał sobie teraz, że po wielekroć uderzały
291   3, IV |          zaraza panuje... Tuziny was teraz kule w łeb sobie pakują!
292   3, IV |           temu, który w mogile leży!~Teraz dopiero te łzy, które napełniały
293   3, IV |             ich zazdrościł... ~- Ale teraz wiesz już, ojcze, co nas
294   3, IV |                 A! przypominam sobie teraz! Towarzyszył mu jakiś Jakub
295   3, IV |             murawę wyrzuciła!... Ale teraz, chłopcze, spać idźmy...
296   3, IV |              swanie i dwaj swatowie. Teraz następowała kolej na pierwszego
297   3, IV |              całej siły zawołał:~- A teraz, panny drużki i panowie
298   3, IV |            ciebie chodziła w złocie,~Teraz nie będę!~Mężczyźni huknęli
299   3, IV |              żyła przy tobie gładko,~Teraz nie będę!~Po trzecim rozkazie
300   3, IV |          mieszkałam w jednej chacie,~Teraz nie będę!~Tu rozwarły się
301   3, IV |            Żeście były zawsze białe.~Teraz nie będziecie!~Dziękuje
302   3, IV |           chodziły po was moje nogi,~Teraz nie będą!~Julek trzecią
303   3, IV |       dziękuję - odrzekła - ale mnie teraz na zabawy nie w czas. Żyto
304   3, IV |             rozmawiającą. Ale gdzież teraz była? Może już odeszła?
305   3, IV |         stryjku? Tylko co tu była, a teraz nigdzie nie widać. Gdzie
306   3, IV |             niech już później! czasu teraz nie mam! - zawołał i pędem
307   3, IV |             Z tego miejsca, gdzie my teraz stoim, najlepiej echa słyszeć
308   3, IV |          westchnieniem.~- Niech pani teraz trochę z echem porozmawia! -
309   3, V  |            ustach i w źrenicach.~- A teraz, dzieci! - ku swojej gromadce
310   3, V  |              była, ale żałuje on jej teraz i wyratował z niej jednak
311   3, V  |         Toteż całe dwa dni bawiliśmy teraz u niego całą gromadą, a
312   3, V  |        trochę od wzruszenia drżącym.~Teraz dopiero w obecnych uderzył
313   3, V  |             pozwalałaś! ty odrzucasz teraz los świetny, wysokie stanowisko
314   3, V  |     podkręcał.~- Wy, młodzi, wszyscy teraz w jedną dudkę gracie! Ale -
315   3, V  |              można.~- Idźże do niego teraz i powiedz... zawsze to ojciec!~
316   3, V  |      rozpaczliwego kroku przywiodła!~Teraz dopiero zrozumiała, uszom
317   3, V  |    posłuchałam, nie poszłam... za to teraz pójdę, popracuję z nimi
318   3, V  |        Chciałam spróbować tam... Ale teraz już nie chcę... słowo honoru,
319   3, V  |           słowa przyjść nie mogła.~- Teraz - uspokoiwszy kaszel zaczęła -
320   3, V  |         uspokoiwszy kaszel zaczęła - teraz, braciszku, musisz pozwolić,
321   3, V  |             lepiej!" - myślałam. Ale teraz co innego. Jeżelim ja tobie
322   3, V  |              się zawsze tymi ludźmi, teraz na weselu u nich byłaś,
323   3, V  |           zawsze twarz jego wyrażała teraz gniew i wzburzenie.~- Panie
324   3, V  |          duży ogród drogę, na której teraz usychały trawy i żółkły