Tom, Rozdzial

  1   1, I  |    niepospolitej wielkości chustkę, która za każdym jej szerokim i
  2   1, I  |             suknię, bardzo skromną, która jednak wybornie uwydatniając
  3   1, I  |        dzikiej i przenikliwej woni, którą też ona od chwili do chwili
  4   1, I  |          szerokiej piersi. Rozkosz, którą uczuwała wtedy, i upał słońca,
  5   1, I  |           ze słów towarzyszki swej, która idąc wciąż prędko i wielkimi
  6   1, I  |   zaniepokojoną. Już pachnąca więź, którą trzymała w ręku, zajmować
  7   1, I  |         długi wóz napełniony słomą, którą z obu boków przytrzymywały
  8   1, I  |            tak bardzo, że aż głowę, którą przedtem wysoko trzymał,
  9   1, I  |      uśmiechu usty słuchała pieśni, która dalej rozlewała po polach
 10   1, II |            domu, o tej rzece czasu, która nad tym miejscem przepłynęła,
 11   1, II |           naprawy, a drogą materię, która niegdyś okrywać je musiała,
 12   1, II |        mocno przybrudzonej chustki, która zakrywając połowę jej brody,
 13   1, II |             rozmową swą panią domu, która także wydawała się ich przybyciem
 14   1, II |              racja! Buziak kobiety, którą zęby bolą, pożądanym nie
 15   1, II |            się do Teresy Plińskiej, która w tej chwili z zachwyceniem
 16   1, II |       goście szybko powstali. Ręka, którą im on dla powitanie podawał,
 17   1, II |            uderzali nimi po wodzie, która z wielkim pluskiem tryskała
 18   1, II |             się zwolna ku jej ręce, która na kształt listka lilii
 19   1, II |      krzątała się Marta Korczyńska, która przed kilku zaledwie minutami
 20   1, II |        broniąc się przeważnej sile, która go naprzód pociągała, usiłował
 21   1, II |         znam jedną tylko paliatywę, która niechybnie o wczesną śmierć
 22   1, II |          się podwodnej roślinności, która tu i ówdzie wybijała się
 23   1, III|            to fortunę wcale piękną, która jednak, na cztery części
 24   1, III|             uważał za jedyną zorzę, która na niebie jego zaświecić
 25   1, III|      perfumy wionęła od chusteczki, którą na chwilę do oczu swych
 26   1, III|       pieniężnej zapłaty za stratę, którą poniósł. Oni prosili zrazu,
 27   1, III|            siedziała nie kobieta, z którą pod jednym dachem żył już
 28   1, IV |            bogato rozwiniętą kibić, którą malowniczo opływała czarna
 29   1, IV |         brylanty strojnej kobiecie, która rękę swą bransoletami okrytą
 30   1, IV |             młodziutkiej blondynki, która szeleszcząc swą jasną atłasową
 31   1, IV |             strojną pannę Darzecką, która miała wysoki wzrost Korczyńskich
 32   1, IV |           prowadząc Teresę Plińską, która dnia tego już nie twarz,
 33   1, IV |           lekkim pochyleniem głowy, którą wnet znowu wysoko podniosła,
 34   1, IV |         powolnym pochyleniem głowy, która ani na chwilę nic ze swego
 35   1, IV |          nie przedstawiała cyfry, z którą by ktokolwiek dla jakichkolwiek
 36   1, IV |         dość żywej rozmowie z żoną, którą na koniec obok matki swej
 37   1, IV |          podawał ramię kobiecie, za którą postępowała młodziutka,
 38   1, IV |         wyniosłej pani Andrzejowej, która jednak dość przyjaźnie,
 39   1, IV |        koniec spotkać ją mogła, ją, która od tak dawna nie ukazuje
 40   1, IV |            i sam, i przez Justynkę, którą do mnie przysyłał. A jakżebym
 41   1, IV |        czekać przyjścia Maksymowej, która je wyniańczyła i taką jest
 42   1, IV |          porozumiała się z Justyną, która wstała i zbliżyła się do
 43   1, IV | czarodziejstwem, a tą czarodziejką, która go różdżką swoją dotknęła,
 44   1, IV |           oprócz muzyki ojca swego, która zresztą jest wyborną, żadnej
 45   1, IV |           podaj ramię żonie swojej, która jest ślicznym i zapewne
 46   1, IV |           jadalnej zobaczyła Martę, która nisko schylając się nad
 47   1, IV |            ciemnej, kościstej ręki, która z niezmierną starannością
 48   1, IV |             wystrojona i fertyczna, która tu niby Marcie w zajęciach
 49   1, V  |           na dnie kłosistego morza, która zaczynając się u stóp zabudowań
 50   1, V  |       prawie jednocześnie w podróż, która długo trwać miała, wyjechał
 51   1, V  |            Zobaczywszy dziewczynkę, która jeszcze nosiła żałobę po
 52   1, V  |             jakiejś na koniec muzy, która by niewątpliwemu dla niej
 53   1, V  |            ono także ostrą strzałą, która serce jej przeszywając otworzyła
 54   1, V  |             czołem i atłasową ręką, która tak bardzo znacząco szukała
 55   1, V  |            ziemię. Ta sama ścieżka, którą Justyna zaszła aż w głąb
 56   1, V  |        kolan obuwiu i małej czapce, która skórzanym daszkiem osłaniając
 57   1, V  |             zatrzymał i na kobietę, która tak niespodzianie dla niego
 58   1, V  |           uzdatnienia do tej pracy, którą przez całe życie spełniał,
 59   1, V  |       radość, jakąś głęboką radość, która wilgotną mgłą przyćmiłá
 60   1, V  |             miał tylko jedną córkę, którą wydał za Domunta. Córka
 61   1, V  |           mu z pozoru obcą kobietę, która w tej chwili wcale go nie
 62   1, V  |             dachem i stajnię, przed którą leżała brona, stały kozły
 63   1, V  |             już można było rozmowę, którą prowadził z kimš niewidzialnym,
 64   1, V  |        przyskoczył Jan, bez czapki, która w ogrodzie na trawie leżała,
 65   1, V  |            przypierał, ale przemoc, którą ten oszalały w tej chwili
 66   1, V  |         twarzą, o rysach wydatnych, którą rzeźwiące powietrze pola
 67   1, V  |         ostanę, ale taką mam głowę, która lęka się przeziębienia...~
 68   1, V  |            dłonią swą dotknął ręki, którą śpiesznie podała mu Justyna.
 69   1, V  |             młodziutką dziewczynkę, która w krótkiej spódnicy, w różowym
 70   1, V  |            wątła także i delikatna, którą dziś widziała wysuwającą
 71   1, VI |         wyszli na nieszeroką drogę, która okolicę z polem rozdzielała.
 72   1, VI |            strofę tej samej pieśni, którą niedawno wygwizdywał idący
 73   1, VI |          opuścił okolicę i z drogi, która w tym miejscu szybko w dół
 74   1, VI |              a pod miękką pościelą, którą tworzyły trójzębne łotocie
 75   1, VI |      wschody powyszczerbianej alei, którą wspięli się aż tutaj, leżał
 76   1, VI |          się zaczęła strofa pieśni, którą niedawno, uniesiona wspomnieniem,
 77   1, VI |      gotowała rybę, doiła bawolicę, którą on rychło sobie obłaskawił,
 78   1, VI |           piaszczystej ścianie, nad którą stał bór, przez nikogo nie
 79   1, VI |          szczęście! Przeklęta dola, która człowiekowi daje tylko to,
 80   2, I  |             z gęstego rzędu fasoli, która tuż przy ścianie posadzona
 81   2, I  |       znajdujący się na granicy, za którą już do najdrobniejszych
 82   2, I  |   wdzięcznej linii biustu i ramion, która nadawała jej z daleka pozór
 83   2, I  |        trzynastoletnią dziewczynkę, która kosz z jarzynami tylko co
 84   2, I  |             ta czteroletnia Bronia, która jak cień za człowiekiem
 85   2, I  |           zwrócił się ku gospodyni, która milcząc ze zmieszania rękę
 86   2, I  |             jedyną w świecie osobą, która mi w oczy gorzkie prawdy
 87   2, I  |             Na ciemnej przestrzeni, którą ciągle widzę przed sobą,
 88   2, I  |      kobietą rozsądną, szlachetną i którą byś kochał...~- Wracasz
 89   2, I  |        rozsypaną. Z wilgotnej łąki, która spływała ku szarzejącej
 90   2, I  |             ryczenia krów. Ścieżką, która środkiem łąki biegła od
 91   2, I  |         przyniósł dla niej książkę, która teraz leżała na jej kolanach;
 92   2, II |         wielką więź polnych roślin, która w połączeniu z jasną barwą
 93   2, II |      ramioni trzęsieniem głowy, nad którą sterczał wysoki grzebień,
 94   2, II |           często szyderską kobietą, która ich tu całowała, na ręku
 95   2, II |           języki. Tej nocy książkę, którą czytały, była podróż po
 96   2, II |     szlafroku, wbiegła do sypialni, którą jeszcze księżycowym blaskiem
 97   2, II |           swej dotykając. Do Marty, która śpieszyła na górę po zażądane
 98   2, II |        wzrokiem żałosnym, a Leonia, która cichutko wsunęła się tu
 99   2, II |             doszedł do uszu chorej, która otworzyła oczy, niespokojnie
100   2, II |         zaciekawiającą była zmiana, która zaszła w ruchach, fizjonomii
101   2, II |             bardzo bogatej hrabiny, która to właśnie skojarzyła małżeństwo
102   2, II |  sta-no-wis-ku. Tę sumkę właśnie, o którą z przykrością, z rzetelną
103   2, II |          mniej albo więcej ulega, a która już nam tyle złego narobiła...~-
104   2, II |             majątek, talent, matkę, która za nim świata nie widzi,
105   2, II |             lalkę i światową srokę, która jeszcze od ziemi zaledwie
106   2, II |        chłód... Teraz gorzka uraza, którą w dumnego chłopca uderzyły
107   2, II |           poetyzowania tej postaci, która na domowym, lecz zgrabnym
108   2, II |  rozpostartą i nad talerzem szynki, którą z taką samą starannością
109   2, II |            tę nutę dalekiej pieśni, którą dziś wraz ze snopem dzikich
110   2, II |        przesiedział prawie godzinę, którą pani Emilia w asystencji
111   2, II |            przez dwa pokoje Teresę, którą dziś koniecznie chciał pocałować.
112   2, II |        zrudziałym warkoczu i twarz, która kształtem i barwą przypominała
113   2, II |            sztuk stołowej bielizny, którą dziś do prania oddać jej
114   2, II |             Jedyna to istota, przez którą kochaną jestem...~- Jedyna! -
115   2, II |         Widać było także, iż wieść, którą oznajmić miał, całkiem odbierała
116   2, II |      schwyci się ożenienia z osobą, która mu się bardzo podoba. Sam
117   2, II |        obudzić taką miłość, miłość, która wszystkie przeszkody łamie
118   2, II |            się nic oprzeć nie może, która... dla której... przez którą...
119   2, II |        która... dla której... przez którą... Dlaczego każdej nie danym
120   2, II |         lekkiej jak motyl panienki, która wszystkiego przez otwarte
121   2, II |            jej lekarstwa nie dałam! Która godzina, Justynko? Pewno
122   2, II |             o lekarstwie zapomni... Która godzina, Justynko? Trzeba
123   2, II |          wtedy znad stosu bielizny, którą już przeliczyła, i na siedzącą
124   2, II |        kochasz? Cóż stało się z tą, którą niegdyś nazywałem moją iskrą
125   2, II |          głowy z tej małej książki, którą dawniej tyle razy trzymali
126   2, II |         Wielka więź polnych roślin, która w prostym naczyniu z polewanej
127   2, II |          lub jesieni znika z ziemi, którą stroiła. Czy podobna, aby
128   2, II |   wisiadełek u szczytu to drżączka, która ręką ludzką poruszona wydaje
129   2, II |           jest więdniejącą lebiodą, która na trawy zielone rzuca krwiste
130   2, II |        uperfumowaną kartką papieru, którą ze stołu wzięła, Przez chwilę
131   2, III|           płynęły gorącożółtą lawą, która miejscami wyginała się w
132   2, III|          spotniał on tą złotą lawą, która sokiem życia przeleje się
133   2, III|         rozległej przestrzeni pola, którą wąska droga z bohatyrowicką
134   2, III|          bardzo biedną była już ta, która, jak żona Ładysia z chatki
135   2, III|       okrywających i ciemnej skóry, która jej drobne, chudawe rysy
136   2, III|      kobiecie na snopach siedzącej, którą usuwając się odsłoniła przed
137   2, III|           wielkiej, ciemnej pustki, którą od dawna widywała ona, ilekroć
138   2, III|          potem z tą głęboką bruzdą, która w ostatnich dniach na czole
139   2, III|            rozpoczęła rozmowę taką, którą prowadzić z sobą od najmłodszych
140   2, III|             byli zapewne przywykli, która płynęła górą, nad złotym
141   2, III|          cha!~W tej chwili Justyna, która pod dyrekcją starej kilkanaście
142   2, III|             zajęczała żona Fabiana, która tak drżała, że aż zęby jej
143   2, III|            tych wypowiedziała myśl, która przed kwadransem zwyciężyła
144   2, III|        kilkunastu mężczyzn złożoną, która minęła już ściernisko Jana
145   2, III|          wieczerzę zaproszony będę, którą panna Antonina własnymi
146   2, III|            położył zieloną gałązkę, która też istotnie mnóstwem swych
147   2, IV |   przypatrywać się zaczął pszczole, która z głuchym brzęczeniem nisko
148   2, IV |      dźwięku oprócz krakania wrony, która ciężko i wysoko wyleciała
149   2, IV |       której nie widziała nigdy, na którą też prawie nigdy nie patrzało
150   2, IV |             trzy patrzali na rzekę, którą przypływały czółna i łodzie
151   2, IV |          stała też tam panna Marta, która w tę porę młoda jeszcze
152   2, IV |          mocno uczepiłem się matki, która fartuch przy oczach trzymała
153   2, IV |             rwało mu głos w piersi, która kiedy indziej tak rozgłośne
154   2, IV |             trawa niska i nierówna, którą z rzadka usiewały liliowe
155   2, IV |          podjęły przed nią zasłony, która tu i w tym momencie opadła
156   2, IV |         może o niespodziance życia, która ją z tym człowiekiem niedawno
157   2, IV |            w niej było nieśmiałość, która w wyrazie jej twarzy zastąpiła
158   2, IV |   niezawodnie w głowie tej kobiety, która wiele prawd życia znalazła
159   2, IV |         wodach bólu i obrazy, przed którą życie podniosło znad wielu
160   2, IV |         Owszem, widziała go, pieśń, którą śpiewał, słyszała i od tego
161   2, IV |           rzucił ją na towarzyszkę, którą okryła ona od szyi do stóp,
162   2, IV |          Pas ten odbił się w rzece, która popłynęła szafirem i złotem,
163   2, IV |           przeciwka, czyli izdebki, którą Anzelm celą swoją nazywał.~
164   2, V  |            te, które utkają same, a która więcej i ładniej utka, tej
165   2, V  |           zawahała się, niepewna, w którą stronę iść jej wypada; stary
166   2, V  |          niósł ku stołowi. Elżusia, która za całym towarzystwem wysoki
167   2, V  |             Jankowi po tej kąpieli, którą na Niemnie dziś wziął, głodno
168   2, V  |          Mogile z panią Andrzejową, która to miejsce odwiedza czasem,
169   2, V  |           ich tylko było i siostra, która do zaniewickiej okolicy
170   2, V  |     zadowolenia patrzał na Justynę, która w porcji ciemnego chleba
171   2, V  |            biedy, a także pociecha, którą mu sprawiał widok dorastającego
172   2, V  |            bracie. Dziewczynka też, którą Jan naparł się wziąść od
173   2, V  |            rękami założył; pasieka, którą Jan umiejętnie prowadził
174   2, V  |             kijem w ręku, z twarzą, która ceglaną różowością odbijała
175   2, V  |             tę Jadwiśkę Domuntównę, która bosa i rozczochrana, w ogromnym
176   2, V  |      czerwonych. Potężna jej kibić, która śród pola, w stroju pracownicy
177   2, V  |            swej dobroczynną Cererę, która na drabiniastym wozie ciągniętym
178   2, V  |        historię o dwunastym roku... która zdarzyła się z jego bratem,
179   2, V  |            podobną była dziewczyna, która w tej chwili starca ramieniem
180   2, V  |            z zydla wstał i Antolce, która z dzbankiem pełnym mleka
181   2, V  |   zjawiskiem była jakaś mgła gęsta, która niepojętym mnóstwem drobnych,
182   2, V  |         worów tę skrzydlatą zamieć, która ich głowy, odzież, czółna
183   2, V  |             piwną, posępną źrenicą. Która z tych zmarszczek była mogiłą
184   2, V  |         zbliżyła się do komody, nad którą wisiało przybite do ściany
185   2, V  |           rozsądną, poważną i taką, która mu się bardzo podoba. Ta
186   2, V  |             lampę... lampę tę samą, która wczorajszego wieczora na
187   3, I  |      podniesioną głową, jak bogini, która w progi śmiertelnych wstąpić
188   3, I  |          przez głęboką religijność, która wszystkich na ziemi ludzi
189   3, I  |   powszednie sprawy i roboty życia, która napełniała jej dom rodzinny,
190   3, I  |          świetnej edukacji kobiety, którą zaślubiał. Ale w pokojach
191   3, I  |  różnorodnej niewykwintnej odzieży, która wiele istot ludzkich osłaniała
192   3, I  |           rozmowę długą i burzliwą, która o mało nie nadwerężyła na
193   3, I  |      wydawały się jej marnością, po którą schylać się nie było warto;
194   3, I  |           przychodził jej z pomocą, którą z wdzięcznością przyjmowała,
195   3, I  |         zaczął o tej właśnie dumie, którą tak przedwcześnie objawiać
196   3, I  |           dwie połowy, pierwsza ta, która przeminęła, uderzyła ją
197   3, I  |     wznoszącej się w głębi boru, na którą teraz spadała mgła jesiennego
198   3, I  |             odegrało rolę, kobieta, która przez lat dwadzieścia kilka
199   3, I  |           tej specjalnej ludzkości, która ma gładką skórę na twarzy
200   3, I  |       malarza i pierwszej roboty, z którą popisywał się on publicznie.
201   3, I  |           cegieł do budowania arki, która płomień życia przenosi na
202   3, I  |         spokoju. Cicha promienność, która ją przed czterema laty okrywała,
203   3, I  |         Pytanie to dla tej kobiety, która sama tak niezmiernie i wiernie
204   3, I  |             niej taką wątpliwością, którą ludzie odczuwają u śmiertelnego
205   3, I  |        nieznanej zabłąkanego.~Teka, którą niósł pod ramieniem, zdradzała
206   3, I  |      szczególnego. Drobna iskierka, którą przed paru godzinami uczuł
207   3, I  |         różne z sobą ludzkości: tę, którą składali tacy ludzie, i
208   3, I  |            zapłakanej żony i matki, która wprawdzie z zupełnym spokojem
209   3, I  |            wprawdzie obojętność ta, którą zresztą okazywał on jej
210   3, I  |           przerzucanie tej książki, którą znasz dobrze, nie jest robotą...~-
211   3, I  |      Clotilde! pokaż mi tę książkę, którą trzymasz... co to?~- Trzeci
212   3, I  |         rien du tout! Pani Kirłowa, która ma wielki wpływ na kuzyna,
213   3, I  |      wnosiła niezgodę do rodziny, w którą weszłam!~- Czegóż więc sobie
214   3, I  |           tej niewidzialnej łączni, którą przez tę pracę wytwarzała
215   3, I  |           jedną ze swych służących, którą Zygmunt nazywał modelem
216   3, I  |            a usłyszawszy odpowiedź, która jej tę nadzieję odbierała,
217   3, II |        Nawet ta prozaiczna Elżusia, która na dwa tygodnie przed ślubem
218   3, II |          tuż za stodołą Korczyńską, która ze starymi już ścianami,
219   3, II |         krępymi kształtami i głową, która jeżąc się rozczochraną czupryną
220   3, II |            kręciłem. Według idylli, która w twojej dziecinnej głowie
221   3, II |            nawet niedorosłej Leoni, którą opowiadania Kirły zaciekawiły
222   3, II |          sprawi pan Różyc kobiecie, którą za żonę wziąć zechce. Taki
223   3, II |     podskakując wykrzyknęła Leonia, która przed niewielu dniami tak
224   3, II |     wesołość. Pochwycił wpół Martę, która do kredensowej szafy kompot
225   3, II |             pod opieką cioci Marty, którą także podejmuję się namówić...~
226   3, II |        gałązki zrzucała ze ścieżki, którą szła Justyna.~- Śmiecie
227   3, II |     zarekomendował Fabian.~Elżusia, która dotąd w cichości szła za
228   3, II |         tylko wykrzyknikami Elżusi, która narzeczonego posyłała to
229   3, II |        głosem opowiadała o pasiece, którą miał ojciec jej Giecołd,
230   3, II |      zaszeleściło. Była to Antolka, która że szczytu ogrodzenia zsunęła
231   3, II |           jeździł po siano na łąkę, którą o dwie mile stąd wspólnie
232   3, II |            szyi błękitną chustkę, w którą pomimo trzeszczenia krzyża
233   3, II |     zapomniał. Dokoła zydla z misą, która zamiast miodu napełniła
234   3, II |           ton opadł i na wzór żony, która już od dawna z twarzą na
235   3, II |            o procesie z jego ojcem, którą nieuważnie uczynił Michał,
236   3, II |          nicią łączy się z godziną, którą spędziła na Mogile. Oderwane
237   3, II |          kakao, po drugiej książkę, którą wczoraj czytać rozpoczęła;
238   3, II |             którym Witold prośbę, z którą tu przyszedł, wypowiedział.
239   3, II |       wspierała rękę, dodała drugą, którą sobie twarz obwiązała, i
240   3, II |             to wybornie i zgryzota, którą nad tym uczuwała, oblekała
241   3, II |        postąpił! Zirytowałeś matkę, która teraz przez ciebie choruje.
242   3, II |           powoli wstając i książkę, którą przerzucał, kładąc na stole.~
243   3, II |            otwartego okna i robota, którą w ręku trzymała - jakaś
244   3, II |             palców dotykając dłoni, którą ze wzrokiem natarczywie
245   3, II |                w której bym sama... która by... która by mnie wtrąciła
246   3, II |             bym sama... która by... która by mnie wtrąciła w ostateczne
247   3, II |        prostej zresztą życzliwości, którą mam dla wszystkich na świecie
248   3, II |           ku jej kolanom głowie, na którą, Boże! Ileż nadziei, ileż
249   3, II |           tę także duszę kobiecą, z którą rozstał się on przed godziną,
250   3, II |             się on przed godziną, a która długo jak ptak upojony kąpała
251   3, II |        dziecinną jeszcze duszyczkę, która teraz na dole tego domu
252   3, II |            Nie ma na świecie matki, która by dziecko swoje nieszczęśliwym
253   3, II |          odbierając mu swojej ręki, która tylko stawała się coraz
254   3, II |         widzisz, niezmiernie myśli, która do głowy mi przyszła...
255   3, II |         krótką historią swego ojca, którą znasz dobrze. Czy nie możesz
256   3, II |          widział burzę przerażenia, którą w niej wzniecił ten jeden
257   3, II |            spadły, bo on tej burzy, która jej głos odebrała, ani kredowej
258   3, II |       popędliwej krwi Korczyńskich, którą wzburzył niezłomny opór
259   3, II |          Lecz ta wspaniała kobieta, która z twarzą jak opłatek białą
260   3, II |             dno jej własnej piersi, którą zdjęło śmiertelne zimno.
261   3, II |          widać było nieznośną mękę, która bolesne prądy rozsyłała
262   3, II |     przepływały kiry fioletów i nad którą, niby rozwiewna gloria,
263   3, II |      zjawisko przyrody dla kobiety, która patrzała na nie, przedstawiło
264   3, III|    uciszonym okiem. Tak jak ziemia, która uśmiechała się jeszcze,
265   3, III|         przezroczej wody Niemna, za którą je echa powtarzały i niosły
266   3, III|            czasem chciwy tej ziemi, którą na kształt kreta kopał w
267   3, III|         przylatywały echa tej mowy, która brzmiała wówczas, gdy Rej
268   3, III|       zapowiadam, abyś towarzyszkę, którą ci daję, szanował i we wszystkim
269   3, III|            kamizelki wyjmując, niby która godzina patrzał, i na koniec
270   3, III|            zjawiła się i Fabianowa, którą dziewczęta z wielkim krzykiem
271   3, III|        przewodnictwem panny młodej, która pierwsza przez otwarte okno
272   3, III|             stając. Zobaczył Martę, która zobaczyła go także i kilka
273   3, III|            swoją dużą, ciemną rękę, którą on powolnym ruchem ujął
274   3, III|             się z toni wspomnień, w którą go pogrążył widok tej kobiety,
275   3, III|             ironiczny. Żółta iskra, która zza rozmiotanych sukien
276   3, III|     ubierają... i sukienka ta sama, która była podtenczas, jak spólnie
277   3, III|           dla rozweselenia Jadwigi, która nadęta i jak nieżywa poruszała
278   3, III|              że była to Domuntówna, która prędko schyliwszy się kamień
279   3, III|        zeszpeciła!~- Śliczna panna, która ze swoim kochaniem jak dziad
280   3, III|         Zresztą zaszła okoliczność, która od świeżego zdarzenia uwagę
281   3, III|           ciemnym sklepieniem rękę, która nad zroszoną trawą białą
282   3, III|             prawie spleśniałą mapę, którą Fabian na czyimś strychu
283   3, III|        proces wygrał, a tą karą, na którą ich sąd zadekretował, do
284   3, IV |       pogrążonymi były w ciemności, którą rozpraszać zaczynało niepewne
285   3, IV |         przyczyną radości Dominika, którą dzielił się z dawno nie
286   3, IV |             dumy, nie mają litości, która w nich płacze, i trwogi
287   3, IV |             trwogi o rzeczy drogie, która w nich krzyczy: "Ratunku!"
288   3, IV |        zapewne ścianę nieprzebitą i która rozdzieliłaby nas na zawsze,
289   3, IV |         Boże miłosierny! ~Strzelbę, którą dziś sam w obecności syna
290   3, IV |          moja! młodości moja! Falo, która nas niosłaś... powracająca
291   3, IV |           istoty i natury tej siły, która go tak dziwnie wśród rozmowy
292   3, IV |          nie runie nigdy ta ściana, która wzniosła się pomiędzy tobą
293   3, IV |            do tej szerokiej piersi, która przyjęła w siebie wiele
294   3, IV |            z nich spłynęła ta rdza, która mu przez długie lata osiadała
295   3, IV |           jednej żywej duszy, przed którą człowiek mógłby śmiało,
296   3, IV |            wpatrzonym w przeszłość, która z serca, z mózgu, ze słów
297   3, IV |          nie tak jak panna Cecylia, która wczoraj taką śliczną stążkę
298   3, IV |             bryczkę Starzyńskiej, z którą jechać była powinna, i upierając
299   3, IV |              Mówił to z surowością, którą wielki niepokój pokrywał;
300   3, V  |     uradowaną była; ku małej Broni, która zaraz po wysadzeniu jej
301   3, V  |          najstarsza córka Kirłowej, która od dni paru bawiąc w Korczynie
302   3, V  |             mógł. Chyba go kobieta, którą pokochał, uleczy... klin
303   3, V  |            przyjęcie tej ofiary, za którą jednak wdzięczną jestem,
304   3, V  |        oboje!~Benedykt z tą pogodą, która od kilku dni pomarszczoną
305   3, V  |        ruchem obudziła małą Bronkę, która wstając zaplątała się o
306   3, V  |        odejść chciała, on rękę jej, którą ona wnet usunęła, pochwycił.~-
307   3, V  |            nie narażę cię na walkę, która straszną w tobie być musiała,
308   3, V  |           macie u mnie swoją sumkę, którą Justysi częściami tylko