Tom, Rozdzial

  1   1, I  |              krótką, że spod niej aż prawie do kostek widać było dwie
  2   1, I  |              ze skórą tak ciemną, że prawie brązową, z czołem sfałdowanym
  3   1, I  |           swej wyrównać, z zajęciem, prawie z miłością przyglądała się
  4   1, I  |        Korczyńskiej spojrzały ostro, prawie zjadliwie.~- Tak myślisz? -
  5   1, I  |           silnie uczutej przykrości, prawie udręczenia.~- Boże! - szepnęła -
  6   1, I  |            tak nie myśli! - porywczo prawie zawołała Justyna. - Ja ani
  7   1, I  |    oddychającej piersi, aż krzyknęła prawie: ~- A koniec tej pieśni
  8   1, II |            nadawały pozór dostatku i prawie wspaniałości. Wielkość zajmowanej
  9   1, II |            tak chude i delikatne, że prawie przezroczyste, tak pielęgnowane,
 10   1, II |       przywiędła, niezmiernie czule, prawie miodowo uśmiechała się błękitnymi
 11   1, II |              że Kirło mówił ciągle i prawie sam jeden. Pani Emilia z
 12   1, II |              można było nad troskę i prawie ponure zamyślenie. Na powitanie
 13   1, II |          ramionami swymi z dziecinną prawie pieszczotliwością objąć
 14   1, II |              oczy wydawały się teraz prawie czarnymi i w twarz Kirły
 15   1, II |            gdzie tam! od dzieciństwa prawie... jak zwykle pomiędzy kuzynami...~-
 16   1, III|     dostatkiem, że opustoszenia jego prawie nie uczuł, Zresztą, trzej
 17   1, III|       wynagrodzenia krzywd, żebrzące prawie o życzliwość i ufność. Przyjazne
 18   1, III|          gospodarstwie własnym stale prawie w rodzinnym gnieździe przebywając.
 19   1, III|            Andrzeja i Jerzego zawsze prawie widywano razem. Razem na
 20   1, III|              napełnionymi widzeniami prawie nadprzyrodzonymi: tak niezmiernie
 21   1, III|              Prawda, że dwa miesiące prawie nie byłem w domu, a przez
 22   1, III|            kobieta.~- Oj! - krzyknął prawie mężczyzna - bodaj, że lepiej
 23   1, III|              zwisły, że klap surduta prawie dotykały. Dłonie o kolana
 24   1, III|            których wielu nazywało go prawie szaleńcem, a także nieszczęścia
 25   1, III|        dostatku i wyszukanego smaku, prawie nie myślała, bo w domu rodziców
 26   1, III|            kiedyś białość i gładkość prawie dziewiczą, każdy rok upłyniony
 27   1, III|       wilgotnym od potu, od opalenia prawie brązowym. Ubiór jego składał
 28   1, III|              przychylał i z miłosnym prawie spojrzeniem, z prośbą, coraz
 29   1, III|            schorowany i dotąd ciągle prawie milczący postąpił krok naprzód;
 30   1, III|           powłóczystym spojrzeniem i prawie namiętnym ruchem obie ręce
 31   1, IV |    trzydziestoletniego syna, mogłaby prawie podbijać serca ludzkie,
 32   1, IV |              w kwiaty, z dziecinnymi prawie ruchami obnażonych śnieżnych
 33   1, IV |           stołu zaczęto, z dziecinną prawie wesołością ramię Zygmunta
 34   1, IV |    grzebieniem we włosach. Do obiadu prawie nie siadała, chociaż nakrycie
 35   1, IV |     żartobliwy, a tak głęboki, że aż prawie do ziemi przysiadła, po
 36   1, IV |     francuskich wyrazów, z kobiecego prawie wydelikacenia cery i rąk
 37   1, IV |           Zygmunta przebiegł bolesny prawie niepokój.~- Zaczynam wątpić,
 38   1, IV |             chodzą, że gospodarstwem prawie się nie zajmuje i interesy
 39   1, IV |           świeżych kwiatów ozdobiona prawie surowego charakteru nabierała
 40   1, IV |              kompozycjach muzycznych prawie żadnego nie przyjmowała
 41   1, IV |       najmniejszy przyjmował udział. Prawie pośrodku ganku siedział
 42   1, IV |           zarysów i że można mu było prawie policzyć wszystkie zmarszczki
 43   1, IV |             bliska dopiero uderzał i prawie zadziwiał kontrast, który
 44   1, IV |            wsparta, nieśmiała jakaś, prawie zlękniona, z niepokojem
 45   1, IV |         zgrabny chłopak, z dziecinną prawie radością w ładnych, lecz
 46   1, IV |              od którego oboje drżeli prawie, Witold Korczyński i Marynia
 47   1, IV |           drwinom znajomych. Było to prawie czarodziejstwem, a tą czarodziejką,
 48   1, IV |            nachylił się on do samego prawie ucha sąsiadki. ~- Kuzynko -
 49   1, IV |             ramieniem swym dotykając prawie rękawa sukni Justyny z cicha
 50   1, V  |          niezmąconą pogodą dziecięcą prawie łagodność. Unosił się i
 51   1, V  |             i prędko dom opuściła, a prawie jednocześnie w podróż, która
 52   1, V  |              pamiętała każdy dzień i prawie każde do niej i o niej wymówione
 53   1, V  |            często, ale nie żenią się prawie nigdy!~Na głowę pana Benedykta
 54   1, V  |            często, ale nie żenią się prawie nigdy". Kimże więc była?
 55   1, V  |           bławatków i kłosy zielone, prawie nieruchome, po których przecież
 56   1, V  |          znać zbyt głośno przemówić, prawie po cichu przemówił:~- Czy
 57   1, V  |              mórg zaorać to tak, jak prawie na spacer pójść.~Przy ostatnich
 58   1, V  |             i harda butność, kobieca prawie wstydliwość i męska dojrzała
 59   1, V  |             było dla niego tym samym prawie, co przechadzka, jednak
 60   1, V  |           Bogu, ale ja z nią tak jak prawie nigdy nie byłem...~Mówił
 61   1, V  |          dawać musiałem, sam tak jak prawie dzieckiem jeszcze będąc.
 62   1, V  |                Ten Jakub to może już prawie dziewięćdziesiąt lat ma...
 63   1, V  |              się...~Ze zdziwieniem i prawie przerażeniem przygarbiony
 64   1, V  |         przeszłością, o której teraz prawie nigdy nie wspominano w Korczynie,
 65   1, V  |      pobłyskiwać zaczęły nikłe, lecz prawie wesołe iskry. Po Justynie
 66   1, V  |            nabrać, kiedy już tak jak prawie zaręczona - zażartował Jan.~-
 67   1, V  |      oględziny pojedzie...~- Tak jak prawie zaręczona! tak jak prawie
 68   1, V  |            prawie zaręczona! tak jak prawie zaręczona! - rozszczebiotała
 69   1, V  |           koszyk z wiśniami pod samą prawie twarz przyjaciółki podsunęła.~-
 70   1, V  |    bohatyrowieckiej okolicy, tak jak prawie w samym gnieździe jego największych
 71   1, V  |            przez lat parę codziennie prawie bywał we dworze. Ale Anzelm
 72   1, V  | potwierdzająco głową skinął i czapkę prawie zupełnie nad głową podniósł. ~-
 73   1, VI |          drzew. Jedne z domów tonęły prawie w rozłożystych i srebro
 74   1, VI |               Na hałasującą gromadkę prawie lękliwe rzucał spojrzenia.
 75   1, VI |              właśnie, że jej tak jak prawie wcale nie mają... Między
 76   1, VI |             w tej głębi nie było ich prawie. Krynica warczała, strumień
 77   1, VI |         łagodnie; mówił też wesoło i prawie z odcieniem filuterności.
 78   1, VI |              z królewskich ramion aż prawie po końskie pętlice. Wokół
 79   1, VI |             rzeczy i nie lękając się prawie, tylko podziwiając i oczekując:
 80   1, VI |              Ale najwięcej i tak jak prawie wszyscy, siedzieliśmy w
 81   1, VI |                 Trząsł głową.~- Nikt prawie nie da wiary, że i tę historię
 82   1, VI |              ale on już jest tak jak prawie nie żyjący; umiem ja, umiał
 83   1, VI |     oddychającą piersią i osłupiałym prawie zdziwieniem na twarzy. Na
 84   2, I  |          zarzucała na tyki sięgające prawie niskiego dachu. Z tyłu domu
 85   2, I  |             miejsce ciche, skromne i prawie odludne. Z domu i całego
 86   2, I  |           gościem zasłaniała,. Różyc prawie pieszczotliwym ruchem rękę
 87   2, I  |             się to bardzo, staje się prawie epidemicznym...~Bystro zmęczonymi
 88   2, I  |            upewnił, że herbaty nigdy prawie nie pija. Popatrzała na
 89   2, I  |     okazywała się chmurną i odporną, prawie nie odzywała się, nie patrzała
 90   2, I  |      krewnego uśmiechała się do niej prawie rajskim powabem. Odpocząć
 91   2, I  |             przybrała wyraz bolesny, prawie tragiczny.~- Proszę - dokończył
 92   2, I  |            nie podobać, że. co dzień prawie dla Olszynki Korczyn opuszcza.
 93   2, I  |             machinalnie i bezwiednie prawie ciągnęła ich tam wewnętrzna
 94   2, II |              zwracając się ku domowi prawie głośno zanuciła:~Lecą liście
 95   2, II |              się i pośród zmarszczek prawie zniknęły; górną połowę swej
 96   2, II |            poruszyła nim w powietrzu prawie groźnie.~- Cóż ty sobie
 97   2, II |            na cały korytarz cienki i prawie płaczący głos podlotka -
 98   2, II |       wnętrza spiżarni ją wciągnęła, prawie wniosła, za sobą i za nią
 99   2, II |             Było ono tak żałosne, że prawie bosa, w narzuconym naprędce
100   2, II |              poskoczył i z uśmiechem prawie zalotnym wzięte stamtąd
101   2, II |         nagie ściany... - żałośnie i prawie ze łzami ojcu w oczy patrząc
102   2, II |         istotki patrzał, aż krzyknął prawie:~- No, nie przeszkadzajcie
103   2, II |            głową długi wąs do połowy prawie w usta wpychał i zębami
104   2, II |         budząc się Benedykt krzyknął prawie:~- Zwariowałaś, Leoniu,
105   2, II |            posiada dom po książęcemu prawie urządzony. Z tych dwóch
106   2, II |     powiedział, W zamian, zniżonym i prawie pokornym głosem mówić zaczął
107   2, II |           niego niezmiernie trudną i prawie rujnującą, wyliczał dochody
108   2, II |      wszystko, co mówił, głos zniżał prawie do szeptu, co mowę jego
109   2, II |            chwili twarz swą do samej prawie twarzy Darzeckiego przysuwając,
110   2, II |           Benedykt i z przekonaniem, prawie z zapałem dokończył: - Szwagier
111   2, II |          właśnie dlatego czuję się w prawie sądzić tych, których sposób
112   2, II |        inaczej niż z innymi, ależ on prawie los nas wszystkich w rękach
113   2, II |               za które czułbyś się w prawie wysyłać je do piekła?~-
114   2, II |         kilku tygodni, od pierwszego prawie dnia przyjazdu Witolda do
115   2, II |            się ku drzwiom i bez tchu prawie na ganek wypadł. Zobaczył
116   2, II |     zbiegłszy ze wschodów ganku, tuż prawie przy koniu stanął:~- Mój
117   2, II |        wprzódy, cofnął się i do krwi prawie przygryzając wargę wzrok
118   2, II |       okrytych cerą tak ogorzałą, że prawie jak krew czerwoną, i u dołu
119   2, II |        właśnie połączenie dziecięcej prawie niewinności i wesołości
120   2, II |          jakże! czy ja wiem? tak jak prawie sześć lat we dworze nie
121   2, II |         dawna już bywało, obojętnie, prawie machinalnie. Trwało to dobrą
122   2, II |           chłodno, ale on z głębokim prawie ukłonem złożył na niej pełen
123   2, II |        Jeżeli łaska, jeżeli łaska! - prawie pokornie poprosił Kirło.~
124   2, II |      samotnie w salonie przesiedział prawie godzinę, którą pani Emilia
125   2, II |               ale z ubrania i twarzy prawie nie podobna byłoby odgadnąć
126   2, II |             szyi, sprawiała wrażenie prawie bolesne. Marta znająca dobrze
127   2, II |                Czy pamiętała? Mocna, prawie trująca woń wspomnień biła
128   2, II |       Cecylia!~Dwa te imiona Justyna prawie głośno wymówiła, książkę
129   2, II |            książkę Musseta porywczym prawie ruchem zamknęła i powstała.
130   2, II |              szelestuszka o liściach prawie złotych i przy każdym dotknięciu
131   2, III|             mężów i braci nie nadały prawie olśniewającej białości.
132   2, III|              na pustym wozie galopem prawie przez parę koni ciągniętym
133   2, III|             nie ma, człowiek bez rąk prawie! Ale ja sobie trzy najemnice
134   2, III|     zbaczając z drogi i bez szelestu prawie tocząc się po ściernisku,
135   2, III|      sterczących nad jej czołem, tak prawie, jak one, pąsowym. Za nimi
136   2, III|      przywiędłych warg, wydawała się prawie zupełnie młodą. Żęła prędko,
137   2, III|               Lepszego jak on to już prawie na całym świecie nie ma.
138   2, III|             nie tylko świeci, ale aż prawie oślepia - z łuną rumieńca
139   2, III|          Jadwiśką Domuntówną tak jak prawie od dzieciństwa lubili się...
140   2, III|           roboty, mamo! - wykrzyknął prawie chłopak.~- Owszem, dziewczyna
141   2, III|             a gdy uspokojonymi już i prawie rytmicznymi ruchami snopy
142   2, III|              Wyrazy, śpieszne zrazu, prawie gwałtowne, stopniowo miękły
143   2, III|        stopniowo miękły mu w ustach, prawie mdlały.~- Może nadmiar śmiały
144   2, III|           może tak, jak i my jeszcze prawie silniejsza od nas... tylko
145   2, III|           bierze się! Owszem! To tak prawie, jak ja. Kiepkują ze mnie
146   2, III|              A kiedy tak, to on jest prawie łajdak, i do tego jeszcze
147   2, III|          wroga godził, biegł, leciał prawie, zagony przeskakując i wysoko
148   2, III|         swoje zagony wrócił.~Nic już prawie na tych zagonach do robienia
149   2, III|            który z głośną, dziecinną prawie wesołością w śmiechu, w
150   2, III|       jeszcze zajdę. Ja dziś na polu prawie cały dzień przesiedziałem,
151   2, III|        napełniał bladobłękitne oczy. Prawie z przestrachem w postawie
152   2, III|           bielała, lecz rysy znikały prawie w półzmroku sionki, śmiał
153   2, III|             tej pochmurności tak jak prawie groch rozsypany, którego
154   2, III|      wyrastały. Ot, i pan teraz taką prawie jest latorością, co nowy
155   2, III|          wykopali, toby nam woda tak prawie krwawa nie była. I Michał
156   2, III|             który dla nas wszystkich prawie taki jest obojętny, jakby
157   2, III|      przygarbionymi plecami i twarzą prawie nieruchomą słuchał go z
158   2, III|           szafirowe, śliczne! To tak prawie, jakby i jasne lato starzało
159   2, III|         lenek, a te żółte, takie jak prawie ogień żółte kieliszki...~
160   2, III|               Te kieliszeczki, takie prawie żółte jak ogień, to kwiat
161   2, III|              spore obrazy: najwyżej, prawie pod sufitem, Ostrobramska
162   2, III|          papierem oklejonych; niżej, prawie nad samą pościelą, dwa szare,
163   2, III|         duszy. Przed godziną wesoły, prawie swawolny jak dziecko, potem
164   2, III|              myśl, aż teraz, dziecko prawie, stał z chmurnym czołem
165   2, IV |         odkrywający szyję jej i całe prawie ramiona. Od dawna też nie
166   2, IV |              miejscu, gdzie w równej prawie linii z zagrodą Anzelma,
167   2, IV |            na wąskiej ławeczce w sam prawie dziób czółna wprawionej
168   2, IV |              spłynąwszy krętym lotem prawie nad ich głowami przeleciał.~-
169   2, IV |           siedzący, miał w sobie coś prawie fantastycznego. Wziąść by
170   2, IV |               Czółno Jana otarło się prawie o to, na którym siedział
171   2, IV |             cichym i tak miałkim, że prawie ziarnko od ziarnka rozróżnić
172   2, IV |         widziała nigdy, na którą też prawie nigdy nie patrzało żadne
173   2, IV |           długo chorym będąc z chaty prawie nie wychodził i pierwszy
174   2, IV |           Anny, bo zboże już na polu prawie dojrzewało i gdzieniegdzie
175   2, IV |           zieloności tak ciemnej, że prawie czarnej. Gdzie indziej sosny
176   2, IV |          Kwadranse upływały, godzina prawie minęła, a Justyna siedziała
177   2, IV |       utopiona w myślach i uczuciach prawie zupełnie dla niej nowych.~
178   2, IV |           usłyszała szmer monotonny, prawie srebrny, podobny do tego,
179   2, IV |             i zwilgotniały. Prędkim, prawie porywczym ruchem powstała
180   2, IV |              sił, które ją porywały, prawie niosły ku jakimś żywym i
181   2, IV |         przyjmując. Ilekroć przemocą prawie wedrzeć się w nie chciała,
182   2, IV |             Antolka, dziecko jeszcze prawie i o połowę od niej szczuplejsza.~
183   2, IV |          swoją ku brzegowi lasu biec prawie zaczął. W parę minut stanęli
184   2, IV |            wiatru brzmiał stanowczo, prawie rozkazująco.~Wahanie Justyny
185   2, IV |            jeździłem, a pływać umiem prawie jak ryba...~Widać było po
186   2, V  |         umieszczone a tak wąskie, że prawie ich widać nie było, otworzyły
187   2, V  |     ściskając rękę Justyny, uważnie, prawie badawczo na nią patrzał.~-
188   2, V  |        jeszcze, i uśmiech przyjazny, prawie radosny otworzył mu usta
189   2, V  |        szeregi ciemnych próżni; całą prawie długość jednej ze ścian
190   2, V  |               choć jemu dogodzić tak prawie trudno, jak przez ten dom
191   2, V  |            druga znów prawda, że tak prawie po całych dniach w instrument
192   2, V  |        dziwno tedy, że kochanie tyle prawie dla mnie znaczyło, co życie
193   2, V  |          gadań ubiegam, bo śród nich prawie bezprzytomnym się staję.
194   2, V  |            nie mogąc i samego siebie prawie nie czując. Ale o to wszystko
195   2, V  |           domek na miejsce starego i prawie już walącego się zbudowany;
196   2, V  |               ale każdą jej trawkę i prawie każde ziarnko piasku znał,
197   2, V  |           każde ziarnko piasku znał, prawie w przyjaźni i poufałości
198   2, V  |         dobry... ja o tym wiem... bo prawie we trzydzieści lat potem
199   2, V  |           podczas z wielkiego chłodu prawie tchu odwieść nie było można.
200   2, V  |             zmarznięty oficer był...~Prawie jednocześnie, gdy stary
201   2, V  |         nawet czoło zachodziły sinym prawie rumieńcem, z oczu sypały
202   2, V  |               Lecz najdziwniejszym i prawie fantastycznie wyglądającym
203   2, V  |                 błazen! - gniewnie i prawie głośno sarknął. - Nigdy
204   2, V  |            czyniła nimi niespokojne, prawie gwałtowne ruchy. W głosie,
205   2, V  |        dłoniach cisnąc z gorączkowym prawie pośpiechem zapytywała Justyna.~
206   2, V  |           przed sobą wyraźnie, żywo, prawie jaskrawo zagrodę blaskiem
207   3, I  |            ziemi śmiecia; do choroby prawie dławiły ją zapachy obór
208   3, I  |   przyzwyczajeń i smaku tudzież duma prawie bezwiedna, ale całą jej
209   3, I  |              trzy lata pustelniczego prawie jej przebywania w wielkim
210   3, I  |      wychodzącymi. Wysokość sufitu i prawie okrągły kształt pokoju nadawał
211   3, I  |           przykrym, że do zniesienia prawie niepodobnym. Rachunki, procesy,
212   3, I  |               namów, perswazji. Nikt prawie zrozumieć tego nie mógł,
213   3, I  |         Kiedy pomyślała, że wkrótce, prawie zaraz, kibić jej obejmą
214   3, I  |            wspominanie o nim uczynią prawie grzechem i zdradą, uczuła
215   3, I  |         oświecił jej samotne, ciche, prawie klasztorne życie.~Niewiele
216   3, I  |           Andrzejowej była to chwila prawie upajającego szczęścia. Ziściły
217   3, I  |    najgorętsze pragnienia. Z ekstazą prawie myślała, że na tym samym
218   3, I  |        powściągliwa, w głębi szalała prawie z radości i dumy. Na powierzchowność
219   3, I  |          spoczywającej nie otwierała prawie nigdy, ale z ust jej płynęły
220   3, I  |            przed czterema laty. Dziś prawie pięćdziesięcioletnia, pani
221   3, I  |             czystości i regularności prawie zakonnego życia, niby w
222   3, I  |       usiłuje. Od dwóch lat zresztą, prawie od czasu gdy Zygmunt ożeniony
223   3, I  |             jedną ze ścian w połowie prawie okrytych rysunkami i malowidłami
224   3, I  |               wśród tych dziecinnych prawie zabawek, ukazywały się roboty
225   3, I  |              tylko do malowania, ale prawie do życia.~Opuścił grupę
226   3, I  |      rozkopywało, potnieli od upału, prawie ślepli od rozpatrywania
227   3, I  |       oprawie, napełniły się wyrazem prawie przestrachu. Może ci ludzie
228   3, I  |         jedna i druga w specjalnym i prawie wyłącznym gatunku: trochę
229   3, I  |       zapłakane jej oczy nieśmiało i prawie pokornie utkwiły w twarzy
230   3, I  |        zresztą okazywał on jej teraz prawie zawsze, rozgniewała ją i
231   3, I  |      przerzucał teraz niecierpliwie, prawie gorączkowo, na nich i pomiędzy
232   3, I  |         zamykały. Wreszcie z płaczem prawie wybuchnęła:~- Więc przynajmniej
233   3, II |           pochodzącymi.~- Przez cały prawie tydzień po kilka godzin
234   3, II |          kochany ojciec!~W tej samej prawie chwili stanął jak wryty
235   3, II |           smakiem kotlety nieustanną prawie rozmową zajmować usiłował
236   3, II |          wciąż blady i smutny powiek prawie nie podnosił, wszystkie
237   3, II |             ręce ramię jego objęły i prawie dziecinny głos tuż przy
238   3, II |         kropel. Wszystko tu było tak prawie, jak u Anzelma i Jana, jednak
239   3, II |            zagrody stało tylko kilka prawie zdziczałych grusz i jabłoni.~
240   3, II |           kościstą, do pomarańczowej prawie barwy ogorzałą, od spracowania
241   3, II |            małych naokolutko tek jak prawie nie ma... Jednym słowem,
242   3, II |               kiedy z przymileniem i prawie uniżonością patrzył w twarz
243   3, II |             lekarstwami i słuchaniem prawie do wschodu słońca głośnego
244   3, II |            ziemię wpatrzony, do krwi prawie wargę sobie przygryzając,
245   3, II |          zdawali się siebie unikać i prawie wcale nie widywali się z
246   3, II |         nieduży - tak wystraszonymi, prawie przerażonymi oczami patrzał,
247   3, II |          kamasz i błyszczący trzewik prawie dotykał jej sukni. W otwarte
248   3, II |              nią stojąc, w samo ucho prawie, pieszczotliwie i z rozmarzeniem
249   3, II |           parę kroków i z twarzą tak prawie białą, jak leżąca na stole
250   3, II |        drżącej, niespokojnej, czasem prawie bezprzytomnej, a umilkła
251   3, II |              tym czarze, i tę drugą, prawie dziecinną jeszcze duszyczkę,
252   3, II |              od niej stanął, szeptem prawie mówić zaczęła:~- Na wszystko,
253   3, II |             jej wybuchowi, jakby jej prawie nie słuchając mówił:~- Niech
254   3, II |           nią w postawie zbiedzonej, prawie skurczonej, ręce gestem
255   3, II |         gestem zdumienia rozkładał i prawie jednocześnie z nią mówił:~-
256   3, III|             których ręce rytmicznymi prawie ruchy rzucały na zagony
257   3, III|      przedtem, gęsto zbity i dla oka prawie nierozwikłany pas roślinności,
258   3, III|        nabrały u szczytów koronkowej prawie przezroczystości Kwiaty,
259   3, III|         przekupnia nabyta. Mężczyźni prawie różnobarwniejszy przedstawiali
260   3, III|           szyi i rękami pomarańczową prawie barwą odbijającymi od śnieżnych
261   3, III|           tylko wchodzili do domu, a prawie wszyscy przechadzali się
262   3, III|              z kim innym już tak jak prawie jest zaręczoną. Pogłosy
263   3, III|             że tu obce były i nikogo prawie nie znały, nieśmiało i cichutko
264   3, III|          wygięty i szerść aksamitną. Prawie galopem jadąc - bo sam zapewne
265   3, III|            że twarz przy samej ziemi prawie trzymała i chustką wycierała
266   3, III|           młoda a za nią i pan młody prawie już ryczeć zaczęli, wtem
267   3, III|              z nikim oprócz Domuntów prawie i mówić nie chcąc. Z Domuntami
268   3, III|             przy ogromnych Domuntach prawie małym wyglądał przenosząc
269   3, III|   papierosami częstował.~W tej samej prawie chwili, z innej już strony,
270   3, III|              wiedli. Wtem gwałtownym prawie ruchem ramiona swe uwolnił
271   3, III|           oparł się o nią, po kolana prawie w wysokich chwastach stając.
272   3, III|     nadzwyczaj dworny, i wszyscy tam prawie poruszali się gibko, raźnie,
273   3, III|              chodzę i na dnie Niemna prawie wolałbym leżeć niż z takimi
274   3, III|            siebie, oboje spłonieni i prawie drżący... Potem on gestem
275   3, III|           przed matką jej stanąwszy, prawie tak pięknie, jak Janek,
276   3, III|             wybić!~Pod gruszą stojąc prawie był niewidzialnym, ale w
277   3, III|          niemu przypadła i na rękach prawie ze stołka go podniosła.~-
278   3, III|              proszę na Niemen!~Nigdy prawie nie widywano go takim pędem
279   3, III|             przeskoczyli w tym samym prawie miejscu, w którym go tak
280   3, III|             dwojgiem tych steranych, prawie u kresu życia stojących
281   3, III|           tej, że uboższymi gardził, prawie ich za ludzi nie mając...~
282   3, III|              bardzo starą, zżółkłą i prawie spleśniałą mapę, którą Fabian
283   3, III|              nie opuszczał, a ludzie prawie i nie słyszeli o nim, tak
284   3, III|            ziemi, co u niego tak jak prawie marnują się, bo ani ich
285   3, III|           cudzy! Ale my tutaj więcej prawie jak trzysta lat siedzimy,
286   3, IV |          szczelnie buduaru żaden już prawie odgłos z zewnątrz nie dochodził,
287   3, IV |     Benedykta malowało się osłupiałe prawie zdziwienie. Ten chłopak,
288   3, IV |           swych dłoniach je ścisnął. Prawie straszną była w tej chwili
289   3, IV |      zbawienie zapatrzyli, na rękach prawie podnieść go usiłowaliśmy,
290   3, IV |             rzuciło gradem wyrzutów, prawie obelg? Potrzebę tego ostatniego
291   3, IV |             pociechy, rady, a czasem prawie i ratunku wezwać. Może i
292   3, IV |             ogarniała go, podnosiła, prawie upajała. Kiedy na koniec
293   3, IV |          wybuchnęła radość szczera i prawie gwałtowna.~- Wiwat! - z
294   3, IV |           głos Jana i tak basowe, że prawie grobowe buczenie Domuntów,
295   3, IV |              na nutę butną, urywaną, prawie rozkazującą rozpoczął:~Siadaj,
296   3, IV |         które kupą rosły, wysokością prawie do jej ramienia sięgały,
297   3, IV |            swoją uczerni, że już jej prawie i nie wyprać. Co się zrobiło,
298   3, IV |           szybko ku zagrodzie swojej prawie biec zaczął. Przed rozmową
299   3, IV |            szerokich, przejrzystych, prawie nieruchomych wodach rzeki.
300   3, IV |               Górą po koronach sosen prawie czarnych tu i ówdzie ślizgały
301   3, V  |         Leoni, na palcach i chyłkiem prawie do sieni wszedłszy płaszcz,
302   3, V  |           niż kiedykolwiek i szeptem prawie dokończyła:~- Teoś jest
303   3, V  |              a on przyjacielem jest, prawie bratem i... dobroczyńcą
304   3, V  |       wywołać z niej mogło dziecinną prawie wesołość. Z tym śmiechem
305   3, V  |          oczy; z gniewu wpadł w żal, prawie zaszlochał. Benedykt rękę