Tom, Rozdzial

  1   1, I  |           purpurową wstęgą tkwiącą w niej warstwą czerwonego marglu.
  2   1, I  |        spódnicę, tak krótką, że spod niej aż prawie do kostek widać
  3   1, I  |       przezroczystym, że rozpoznać w niej było można zgrabny faeton,
  4   1, I  |          białą chustką i niezwykle u niej przyjaznym głosem krzyknęła:~-
  5   1, II |           pierwszy rzut oka wcale do niej niepodobna, ale po przypatrzeniu
  6   1, II |          było, że ludzie ci byli dla niej tym, czym woda dla łabędzia
  7   1, II |      bezpośrednio nie zwracał się do niej i nawet na nią nie patrzał.
  8   1, II |            Pani Emilia z niezwykłą u niej żywością poruszyła się na
  9   1, II |         rączka!- wymówił i złożył na niej długi pocałunek, w którym
 10   1, II |       binokle szybko zwróciły się ku niej.~- Pani mówi? - cedząc nieco
 11   1, II |            Kirło usłużnie posuwał ku niej wyszyte na kanwie poduszki;
 12   1, II |             twarz gościa i utonęły w niej wejrzeniem głębokim i przejmującym.~-
 13   1, II |             domu pochylony, mówił do niej o czymś półgłosem, z wyrazem
 14   1, II |           minuty, a nie znać było na niej strudzenia. Chrząkała, kaszlała,
 15   1, III|        wyrazu można było stosować do niej nazwę dziewoi. Zanadto może
 16   1, III|         śpiewać umiał, przynosił dla niej do ogromnych mioteł podobne
 17   1, III|          polnych kwiatów, a gdy obok niej przy obiedzie lub wieczerzy
 18   1, III|             rękę i czoło żony i obok niej usiadł. Ładna, trzydziestoletnia
 19   1, III|          człowieka, który teraz obok niej siedział, nie takim wcale
 20   1, III|           wybrał, że rozkochał się w niej z całą zapalczywością swej
 21   1, III|        niekiedy. Szczęściem było dla niej jedynym, że lubiła czytanie
 22   1, III|              surducie zwrócił się do niej twarzą, popatrzał jej w
 23   1, III|           charakter...~Z wyjątkową u niej energią wyprostowała się
 24   1, III|              proza... proza... Ja na niej, tak jak ty, poprzestawać
 25   1, III|            ten punkt sprawy jest dla niej zupełnie obojętnym, ale
 26   1, III|          ziemską ze wszystkim, co na niej jest i było. Usiewał co
 27   1, IV |        siadała, chociaż nakrycie dla niej znajdowało się na stole;
 28   1, IV |              galanterią zwracając ku niej swą delikatną, bladą, w
 29   1, IV |          ruchu i gwaru, stał się dla niej przyczyną wzmożonego bicia
 30   1, IV |        wczoraj jeszcze nikt by się w niej ani domyślił, z tym samym
 31   1, IV |             Dopiero kiedy Różyc obok niej usiadłszy mówić zaczął o
 32   1, IV |    wyglądający obywatel; podążyło ku niej potem z ganku paru innych
 33   1, IV |            sąsiadów; stanął też przy niej z opróżnionym kieliszkiem
 34   1, IV |          tego wszystkiego, co dokoła niej zajmowało i rozweselało
 35   1, IV |       skromnego stroju trochę się od niej odwracały, hrabia tuż obok
 36   1, IV |           odwracały, hrabia tuż obok niej prowadzący ze swą narzeczoną
 37   1, IV |      dziewczyna i dwóch młodszych od niej chłopców w szkolnych ubiorach.
 38   1, IV |    sprościała; o moja pani! a jaka z niej przed zamążpójściem śliczna
 39   1, IV |            zajęcia swojego wcale dla niej nie przerwały; ale w zamian,
 40   1, IV | przeciwległego końca salonu biegł ku niej młody i zgrabny chłopak,
 41   1, IV |       zatrząsł i szybkim ruchem obok niej usiadł.~- Jak dawno ja panią...
 42   1, IV |             z gośćmi stawało się dla niej coraz trudniejszym; sztuczne
 43   1, IV |       wprawie, ale nie widać było po niej najlżejszego miłego albo
 44   1, IV |           miłości... wszyscy mi tu o niej opowiadali... Ale pan może
 45   1, IV |           Jednak wschody te były dla niej straszne... Najbliżej stojącym
 46   1, IV |              zdołała, zbliżył się ku niej i rękę jej pochwycił.~-
 47   1, V  |       przeszkody przełamywano dokoła niej z wyrzekaniami, których
 48   1, V  |             zamian pamiętnym był dla niej dzień, w którym pośród krzyczącej,
 49   1, V  |        Korczyńskich nie może być dla niej obcą, że obowiązek wychowania
 50   1, V  |              suknie, sprowadzała dla niej książki i nuty. Czasem dorosłą
 51   1, V  |              chłopak, o sześć lat od niej starszy, w domu, przy drogo
 52   1, V  |              dzień i prawie każde do niej i o niej wymówione słowo.
 53   1, V  |             prawie każde do niej i o niej wymówione słowo. Myślała
 54   1, V  |        wszystko, co działo się wkoło niej. Wiedziała też o wszystkim.
 55   1, V  |     Wiedziała też o wszystkim. Wkoło niej wrzało. Pani Andrzejowej
 56   1, V  |           która by niewątpliwemu dla niej geniuszowi jego dopomagała
 57   1, V  |         okrutniej jeszcze zranioną w niej została niżeli miłość. Było
 58   1, V  |              się godzin i .dni; że w niej i dokoła niej nie ma nic
 59   1, V  |              dni; że w niej i dokoła niej nie ma nic takiego, na czym
 60   1, V  |             Sto głosów zdawało się w niej wołać: Nie! A jednak w nudzie
 61   1, V  |             obrazy i plony budziły w niej często ciekawość i zachwycenie.
 62   1, V  |              rozmów toczonych dokoła niej zapamiętała, ale z bliska
 63   1, V  |           uwierzy, że gospodarstwo u niej idzie niegorzej jak u jakiego
 64   1, V  |         drogę i gęsto zasiała się na niej biała dzięcielina. Za owocowymi
 65   1, V  |          biało pomalowane wesoło zza niej wyglądały. Dom, w samej
 66   1, V  |             przywiodłeś, to idźże do niej sam...~- Kiedy mnie konie
 67   1, V  |              dziesięć osób rzędem na niej usiąść by mogło. Tuż przed
 68   1, V  |            się w zbliżającego się ku niej człowieka. Nie był on dla
 69   1, V  |            człowieka. Nie był on dla niej całkiem nie znanym. Zasłyszała
 70   1, V  |             minionego pociągał go ku niej - postąpił krok naprzód
 71   1, V  |         ławce, dość jednak daleko od niej, usiadł.~Wtem zza węgła
 72   1, V  |              ten sam sposób mówić do niej zaczął. Stryj lepiej od
 73   1, V  |              zdrowia i siły, które z niej całej uderzały, należała
 74   1, V  |              i tak świeżo, jakby dla niej, rodzącej się na nowo, rodził
 75   1, VI |          zarośli lub ukazywała się z niej tylko głowa jego, małą czapką
 76   1, VI |              ludzi?~O parę kroków od niej na obalonym pniu sosny siedział
 77   1, VI |             i o ziemię biły koryta w niej sobie prując, czego do dzisiejszego
 78   1, VI |              rzekę zanurzyć, ażeby z niej wyłowić tyle ryb różnych,
 79   1, VI |  rozpuściwszy głaskała biegnącą przy niej sarenkę. Kiedy już wobec
 80   2, I  |           sałatę myje, odzywa się do niej czasem, z żartobliwą przekorą
 81   2, I  |              i ustami. Widać było po niej, że to srogie mentorstwo,
 82   2, I  |          worów z wełną przylgnęło do niej trochę białawego pyłu, a
 83   2, I  |           zawdzięczam!~Siadając obok niej na kanapie z uśmiechem odpowiedział:~-
 84   2, I  |           konfitur spodków. Tuż obok niej potykając się co chwilę
 85   2, I  |            przykład, siedziałem obok niej przy obiedzie. Dopóki dawałem
 86   2, I  |            kwadransem. Różyc rękę do niej wyciągnął.~- Biedna ty moja
 87   2, I  |           krewnego uśmiechała się do niej prawie rajskim powabem.
 88   2, I  |          mówić musiał, przyniósł dla niej książkę, która teraz leżała
 89   2, II |       rumieńcami policzków czyniła z niej upostaciowanie rozkwitłego
 90   2, II |             Justynę i rzuciła się ku niej jak ku zbawieniu.~- Spacerujesz
 91   2, II |    błyskaniem oczu przylgnął cały do niej, jak blady motyl do ciemnego
 92   2, II |           tego stopnia, że obudził w niej uczucie niewysłowionej tęsknoty.
 93   2, II |            zjawił się i przemówił do niej ów oliwkowy fellah, zbudziło
 94   2, II |      zaradczymi środkami, grzała dla niej wodę, ocierała ją, pocieszała.
 95   2, II |              chwili na pochylonej ku niej głowie córki spostrzegła
 96   2, II |      widywała. Ale kuzynki daleko od niej więcej o tym przedmiocie
 97   2, II |           ziemia jest rajem, żeby od niej wszystkiego dobrego razem
 98   2, II |              mówić z tobą chciałem o niej; ale wahałem się...nie śmiałem...
 99   2, II |              wysokiej góry, szybko z niej zstępować zaczęli ku Niemnowi.
100   2, II |        twarzą, z zajęciem, szukać na niej zaczęła akordów, którymi
101   2, II |              jak uparcie wiła się po niej owa daleka nuta, do której
102   2, II |           Justyny nie posunął się ku niej, jak to bywało najczęściej,
103   2, II |             prawie ukłonem złożył na niej pełen uszanowania pocałunek.
104   2, II |               Zmiany te zachodziły w niej pomimo jej woli i wiedzy,
105   2, II |       przekonaną, że kochał się on w niej od dawna, stale, wiernie...
106   2, II |            przybycie jego obudziło w niej tę samą siłę, jaką przed
107   2, II |      majątkowych i innych na serio o niej nie pomyśli. Dziś właśnie
108   2, II |           Marcie i przysiadłszy przy niej ręce jej, z któ rej brudne
109   2, II |         zaczęła Kirle wyrzucać, że z niej żartował.~- Ona jest dla
110   2, II |          ciekawą i ważną nowinę. Dla niej nowina wszelka była prawdziwym
111   2, II |              Dowiedziałem się też od niej, że swoje swatostwo na dobrą
112   2, II |             modlitwy dalekimi już od niej .były. Od czasu do czasu
113   2, II |       pachnącym listem przywiózł dla niej posłaniec z Osowiec. Przysunęła
114   2, II |     Przysunęła ją ku sobie, wyjęła z niej pachnącą, cieniutką kartkę
115   2, II |            wyraz tej książki był d1a niej niby zmartwychwstającym
116   2, III|   przypominała. Chłopcy śmieli się z niej, o zdrowie trzeciego jej
117   2, III|          nisko schylony na chwilę do niej ustami przylgnął.~- Troszkę
118   2, III|        mgnieniu oka znalazł się przy niej, pochylił się, uczynił ruch
119   2, III|            się nad matką, szepnął do niej słów kilka, a gdy do Justyny
120   2, III|              warkoczami owinięta. Do niej, dla niej, o niej śpiewał:~
121   2, III|    warkoczami owinięta. Do niej, dla niej, o niej śpiewał:~Jak drzewo
122   2, III|       owinięta. Do niej, dla niej, o niej śpiewał:~Jak drzewo od mrozu
123   2, III|           kieszeni wyjął i czyniąc z niej sobie nad oczami daszek
124   2, III|              kwadransem zwyciężyła w niej przestrach i niesmak i od
125   2, III|     pochyloną dotąd głowę, czapkę na niej poprawił, powoli wyprostował
126   2, III|           znać mogli, jeżeli sobie o niej sprawę zdawali, bo tajemnicy
127   2, III|       zaledwie widzialnych kolców do niej przylgnęła.~- Czy pani doprawdy
128   2, III|            szramę, tak jakby oczu od niej oderwać nie mógł, z cicha
129   2, III|        owszem, Witold przyklęknął na niej i do wnętrza zajrzawszy
130   2, IV |            już zaczynała, posunął ku niej wiosło, na które z głuchym,
131   2, IV |               tak pilno mu wracać do niej, ilekroć opuścić ją musiał,
132   2, IV |              przed sąsiadkami, co do niej z szeptami przybiegły, po
133   2, IV |   przypominając nagle zwrócił się ku niej i długo patrzył na kilka
134   2, IV |        uczuciach prawie zupełnie dla niej nowych.~Dziecko czasu ciągnącego
135   2, IV |       ciasnych i powszednich. Dokoła niej myśli ludzkie, jak ptaki
136   2, IV |              jeżeli nie zupełnie dla niej nowych, to nigdy dotąd silnie
137   2, IV |           spuszczała powieki. Znać w niej było nieśmiałość, która
138   2, IV |    przemknęła jej myśl, że był on od niej wielowzględnie wyższym?
139   2, IV |           własnej. Skąd uczucie to w niej powstało? Rozumiała to dobrze,
140   2, IV |             nawet nie przypuszczał w niej tej potrzeby serca, ciała
141   2, IV |           mieście, które sprawiło na niej wrażenie ciasnoty, zaduchu,
142   2, IV |              blasku nie mającego dla niej ponęty żadnej. Nie znała
143   2, IV |            ją wybornie. Mimo woli ku niej pochylony, z wytężonym słuchem,
144   2, IV |         jeszcze prawie i o połowę od niej szczuplejsza.~Ale on, choć
145   2, IV |      szczęśliwą; od ludzi to i owo o niej słyszał. Co słyszał? nie
146   2, IV |            obraził, i z odwróconą od niej twarzą nieśmiało wytłumaczył,
147   2, IV |          pierwszą przyczyną jego dla niej przyjaźni było to, że smętek
148   2, IV |               że smętek i ubolenie w niej rozpoznał. Twarz człowieka
149   2, IV |           skoczył po wodę gojącą dla niej, tak jej żałował. Ale o
150   2, IV |           wytrzymać i tę piosenkę do niej zaśpiewał. Ale pewno ona
151   2, IV |            jak ryba...~Widać było po niej, że lękać się przestała.
152   2, IV |        ściągnął i kilku skokami przy niej się znalazł. Niespokojnym
153   2, IV |            ujrzała, wszelka trwoga w niej znikła, a natomiast przenikała
154   2, V  |          Mówi, że wesele większy dla niej walor będzie miało, jeżeli
155   2, V  |      bielizny cały kufer złożyła dla niej matka, a ojciec, jak do
156   2, V  |             nawet mniej upodobania w niej znajduje, odkąd nimi popisywać
157   2, V  |         wszedł do kuchenki, gwarno w niej było i wesoło. Antolka przed
158   2, V  |            była wbiegła i wyniosła z niej tak wielki pęk tkanin, że
159   2, V  |               uważnego tego wzroku z niej nie spuszczając przemówił. -
160   2, V  |       zgrabnie, dwornie, krzesło dla niej niósł ku stołowi. Elżusia,
161   2, V  |           potem druga z położonym na niej plastrem miodu tylko co
162   2, V  |            części tylko zwróconej ku niej a daleko więcej do półgłosem
163   2, V  |            świecie ogłaszał i dużo o niej gadania w tym samym Korczynie
164   2, V  |              pochodziła, niewielka z niej była pani... niewielka!
165   2, V  |              despektu, który mnie od niej spotykał, zapytałem. Powiedziała
166   2, V  |           jednej i sam pojechałem do niej. Jadąc myślałem: "Ożenię
167   2, V  |             siebie przybliżyć się do niej zdołam. Podczas i boleści
168   2, V  |           oka trudno byłoby poznać w niej tę Jadwiśkę Domuntównę,
169   2, V  |     dwunastym roku... czy może już o niej i zapomniał!~Na pomarszczoną,
170   2, V  |           dosłyszała tego, co Jan do niej przed chwilą szepnął, ale
171   2, V  |             że kiedy się nachylił ku niej, na ustach miał taki uśmiech,
172   2, V  |        krzyżując, milcząc plecami ku niej się zwrócił.~Starzec prawił
173   2, V  |            tyle!~Jan prędko teraz ku niej przystąpił.~- Niech panna
174   2, V  |           więcej o tym dopytać się u niej nie mogłam. O tym już tylko
175   2, V  |               a on podobno dobry dla niej i trochę jej nawet świadczy...
176   2, V  |         słowo! Czy oniemiałaś? Ja do niej gadam i gadam, wszystkie
177   2, V  |         swoje ręce biorąc, blisko ku niej schylona, cicho zapytała:~-
178   2, V  |           wprzódy, od klęczącej przy niej dziewczyny wzrok odwracając,
179   2, V  |        Justyna. Ale ona zwracając ku niej swą żółtą twarz, na której
180   2, V  |           gniewliwej - jak i kiedy o niej mówił, opowiadał, wspominał.~
181   2, V  |           wóz drabiniasty wyciągać z niej zaczął. Młodziutka, bosa
182   2, V  |           pięknego chłopca, który ku niej oczy zwrócił, z sierpem
183   3, I  |    stanowiący dziedzictwo piękne, do niej, jako do jedynaczki, wyłącznie
184   3, I  |             nie był. On, zakochany w niej i wybornie ją rozumiejący,
185   3, I  |              od wstrętu obudzanego w niej przez prozaiczność, prostaczość
186   3, I  |            nie rozumiano jej; gdy do niej mówiono - nie rozumiała.
187   3, I  |              Energia ta rozniecała w niej ogniska gorących uczuć,
188   3, I  |              się nigdy. Rażącym to w niej nie było, bo w zupełnej
189   3, I  |            jakim żyła, zupełny wkoło niej brak wszelkiego gwaru i
190   3, I  |           łatwiej uniknąć zawsze dla niej przykrych zetknięć ze wszelką
191   3, I  |           teraz znajdowała się wkoło niej. Były to przed trzydziestu
192   3, I  |            się koniecznym, a tak dla niej przykrym, że do zniesienia
193   3, I  |       surowym ubóstwie przybierała w niej rozmiary gorącej żądzy.
194   3, I  |         rzetelny i onieśmielał go do niej układ jej pomimo przyjaznych
195   3, I  |              obejścia się zrażały do niej usposobienia płoche i odbierały
196   3, I  |              Zamiary, które względem niej żywił, najbliższym jej krewnym
197   3, I  |            tylko tego całopalenia od niej nie wymagała, lecz ją od
198   3, I  |               które za rozkochanym w niej człowiekiem przemawiało
199   3, I  |           Pomimo woli odzywała się w niej żądza jakby zmartwychpowstania,
200   3, I  |         słabą i wzruszoną wymogli na niej wahające się jeszcze i warunkowe
201   3, I  |              szmery powstawały wkoło niej i napełniały samotny jej
202   3, I  |          halucynacja posiadająca dla niej wszystkie cechy dotykalnej
203   3, I  |         Ujrzała Andrzeja; spłynął ku niej z góry z krwawiącą się plamą
204   3, I  |      wiedziała tylko, że była to dla niej chwila, nieziemskiego zachwycenia,
205   3, I  |               niemniej pozostawiła w niej ona ślad niestarty i z upływem
206   3, I  |            tylko nie zachwiała się w niej nigdy, lecz w życiu pełnym
207   3, I  |            nieraz, ale nie żywił dla niej uczuć żadnych: ani ujemnych,
208   3, I  |              Po prostu: nie myślał o niej, nie dbał o nią, nie istniała
209   3, I  |          powodzi. Ta myśl panowała w niej nad wszystkimi innymi. W
210   3, I  |          jeszcze i zmężniała; biła z niej niepospolita siła i powaga.
211   3, I  |         nigdy nie wyjawioną troskę w niej spostrzegali.~Przed kwadransem
212   3, I  |        spojrzenie; on zaś szedł obok niej mierzonym krokiem salonowca,
213   3, I  |         wielekroć już chciała iść do niej, do niego, zapytywać, zwierzenia
214   3, I  |              sześciu laty wzbudzał w niej doskonałe zachwycenie i
215   3, I  |              nim wątpliwość była dla niej taką wątpliwością, którą
216   3, I  |           jej przerznęły, byłyby dla niej gromem...~W pełni słonecznego
217   3, I  |             wyłącznie skierowywał ku niej marzenia i ambicje swoje,
218   3, I  |         przedmiotów spoczywających w niej przez stulecia. Do tej roboty
219   3, I  |             innego spodziewał się od niej niż to, co otrzymał. W szkole
220   3, I  |     prozaiczne; nic wcale znaleźć na niej nie mogło takiego, co by
221   3, I  |           złośliwość, które wrzały w niej przed chwilą, znikły bez
222   3, I  |                Szybko zwrócił się ku niej i z głębokim zdziwieniem
223   3, I  |             za cenę życia wyczytać z niej chciała prawdę.~Uśmiechnął
224   3, I  |           głowę się pochwyciła.~- Do niej pojechał! - zawołała.~Z
225   3, I  |            nie przestawał on być dla niej natchnieniem i celem.~Kiedy
226   3, I  |              żale, ratunku i rady od niej wzywając, a po części za
227   3, I  |        ognistych rumieńców. Wrzała w niej burza zgrozy i niezmiernego
228   3, II |         przyszła dziś do stołu; obok niej umieściła się Teresa, z
229   3, II |    nadskakiwaniem graniczącą, ani ku niej żartobliwej i lekceważącej
230   3, II |           zwracając. Teraz naprzeciw niej siedząc nie tylko poruszenia,
231   3, II |              przeciąć, popłynęłaby z niej krew tak błękitna... jak
232   3, II |              błękitna, ale że wody w niej wiele, to pewno...~Witold,
233   3, II |         pośpiechem i przymileniem ku niej ją posunął. Potem omletu
234   3, II |              okolicy od przybycia do niej Różyca i które mieszkańców
235   3, II |             jego rysy zdawały się do niej przemawiać: "Uwielbienia
236   3, II |     półsłówek, bo nie były jawnie ku niej zwracane. Rzadko podnosiła
237   3, II |          zlokowane na Korczynie a do niej należące pięć tysięcy, co
238   3, II |        dygała i w wyciągającą się ku niej dłoń Justyny wsunęła rękę
239   3, II |          zielono pofarbować... Ja do niej: "Czy ty, babo, rozum na
240   3, II |             wyciekłym miodem, a przy niej leżał wielki bochen razowego
241   3, II |              tą samą drogą nieraz do niej w odwiedziny przybywającej;
242   3, II |             rzeczach, jak o zbyt dla niej odległych i niedostępnych,
243   3, II |    powszechnego oddechu ludzkości ku niej przylatujące o pierś jej
244   3, II |     uszczęśliwieniem, które dziwne w niej sprowadzało zmiany: młodszą
245   3, II |           włóczkową robotę. Tuż przy niej, z ręką na chustce zawieszoną,
246   3, II |           poprosił, przymilił się do niej, zjednał ją sobie... Same
247   3, II |       siedział za granicą, ciągnął z niej, ile sam chciał... Może
248   3, II |           nią utkwionym wyciągnął ku niej przybyły, stłumionym nieco
249   3, II |         nowym wybuchem rzucił się ku niej Zygmunt.~Ale ona rozkazującym
250   3, II |          ciekawego wzroku oderwać od niej nie mogący, wziął z krzesła
251   3, II |     Pocałował rękę matki i naprzeciw niej siadając zaczął:~- Powiedział
252   3, II |              którego przychodziły do niej tylko wonie kwiatów i śpiewy
253   3, II |          Owszem... owszem... mam dla niej przywiązanie... dużo przywiązania...
254   3, II |               A gdy o parę kroków od niej stanął, szeptem prawie mówić
255   3, II |              że rozczarowałem się do niej zupełnie Zimna jest, przesądna,
256   3, II |           burzę przerażenia, którą w niej wzniecił ten jeden wyraz
257   3, II |            nic więc dziwnego, że bez niej już żyć nie mogę i że tutejsze
258   3, II |           idź na mogiłę ojca! Może z niej... może tam...~- Mogiła! -
259   3, II |           nadzieje; rozkładała się w niej, niby ciało w retorcie śmierci
260   3, II |              ten trup znajduje się w niej samej, zalega dno jej własnej
261   3, II |            Pierś jej stygła, jakby w niej zagasł jedyny płomień, który
262   3, II |    cierpienia, zda się, wywlekając z niej duszę. Wtem oczy jej oślepiło
263   3, II |           wejściem jutrzenki, dokoła niej zaległa. Najlżejszy szmer
264   3, III|             zostały dla uczynienia z niej sali jadalnej. Pod trzema
265   3, III|              się tak wielką, że śród niej słychać tylko było, niby
266   3, III|      napełnioną mirtem teraz wziął z niej mały mirtowy wianek i delikatnie
267   3, III|             ona w zamian położyła na niej cienką, białą chustkę, z
268   3, III|           przechadzał się lub pośród niej stawał, ciągle jakby kogoś
269   3, III|             skręciła. Ktoś z dala ku niej zawołał pytając: czy na
270   3, III|       kontemplacji pogrążony, oczu z niej nie spuszczając zaczął:~-
271   3, III|              Martę kiedyś znali i ku niej szli z powitaniem. Każdy
272   3, III|              ujrzała. Rzuciła się ku niej w jasne barwy dnia tego
273   3, III|         twarzach wodząc... Naprzeciw niej Witold, posiadający tu znajomości
274   3, III|      uszczęśliwiona spoczywającym na niej wzrokiem przyjaciela, jego
275   3, III|             czeka, to niech sobie do niej idzie, ale wprzód, jak drużbantowi
276   3, III|            nie stawszy się nigdy. Ku niej one przybyły. Z gorzkiego
277   3, III|             ją otoczyli, stanął przy niej Kazimierz Jaśmont, a że
278   3, III|            tedy śmiele przemawiać do niej zaczął. Od braci już słyszała
279   3, III|            płomieniach, wciąż coś do niej mówił...~Muzyka grać przestała,
280   3, III|        świeciła biała suknia, a obok niej wysmukły młodzieniec z cicha
281   3, III|             i chłopców, którzy wkoło niej żartobliwą rozmowę wiedli.
282   3, III|             pełnej gromów tuż, tuż z niej wypaść mających. Jak nieprzytomna,
283   3, III|               kędy opodal plecami do niej zwrócona na niskim płotku
284   3, III|             u wielu przychylność dla niej odjęły; niektórzy też z
285   3, III|       pretensji nie mam, to i nikt z niej naigrawać się albo na gańbę
286   3, III|              rzece i przylatujące od niej wiaterki nozdrzami w siebie
287   3, III|          nucenie przerwawszy ucha ku niej przychylił. Zdało mu się,
288   3, IV |        rzucił, spory zwój papierów z niej wyjął i do biurka wracając,
289   3, IV |              wrogiem ludzi, którzy z niej powstali? to ja... ale niemało,
290   3, IV |              to pozwolenie bywania u niej, gdy w orszaku wzniosło
291   3, IV |            co chwilę zwracały się ku niej i nieśmiało lub z chmurną
292   3, V  |              mówiąc, że spostrzega w niej żywe podobieństwo do swej
293   3, V  |              jej teraz i wyratował z niej jednak swoje złote serce.
294   3, V  |        Kirłową zwracając z lekkim ku niej ukłonem zaczęła:~- Bardzo
295   3, V  |             zawołał - niech ja się u niej o wszystko rozpytam!~Do
296   3, V  |         oprócz jednej, uporczywie po niej krążącej:~- Teoś Różyc harbuza
297   3, V  |            czasem znajdziesz tam dla niej, jak dla siebie znalazłaś,
298   3, V  |       rozłożyła i ze wzniesionymi ku niej, czarnymi jak węgle oczami
299   3, V  |             ściany stojąc zwracał ku niej twarz widocznie pobladłą
300   3, V  |    szczęśliwej, że byle co wywołać z niej mogło dziecinną prawie wesołość.
301   3, V  |            się... pozwolisz, ja przy niej, w jej... w ich chacie zamieszkam
302   3, V  |             się.~- Chodź! - rzekł do niej Benedykt, kapelusz słomiany