| Table of Contents | Words: Alphabetical - Frequency - Inverse - Length - Statistics | Help | IntraText Library | ||
| Alphabetical [« »] naczyta 1 naczytalem 1 naczytaly 1 nad 301 nadajac 2 nadaje 2 nadal 6 | Frequency [« »] 307 przy 305 prawie 302 niej 301 nad 290 tu 288 byl 282 kiedy | Eliza Orzeszkowa Nad Niemnem IntraText - Concordances nad |
Tom, Rozdzial
1 1, I | śpiewały chórem ptaków i owadów nad równiną w gorącym powietrzu, 2 1, I | równiną w gorącym powietrzu, nad niewielkimi wzgórzami, w 3 1, I | większych i mniejszych ogrodów. Nad niektórymi dachami, w powietrzu 4 1, I | i żółte chusty tworzyły nad zbożami korowody żywych 5 1, I | odkrytą głowę ; ciemne brwi nad siwymi oczami ściągała, 6 1, I | przesadzę... Wprost jakbym nad ziemią leciała... A miałam 7 1, I | Głową do nieba dostawała, nad ziemią leciała, zieloną 8 1, I | spostrzegłszy je podnieśli nad głowami czapki, a jeden 9 1, I | staniki, á u wszystkich nad uszami i przy skroniach 10 1, I | długim sznurem rozciągniętej nad brzegiem wysokiej góry, 11 1, II | gospodarskich zabudowań wznosiła się nad sztachetami gęsta zieloność 12 1, II | o tej rzece czasu, która nad tym miejscem przepłynęła, 13 1, II | kończykami węzła sterczała nad ogromnym i widocznie przyprawnym, 14 1, II | tyłu głowy, włosy rzadkie nad niskim czołem, twarz długą, 15 1, II | toaletowy ocet...~Kirło, cały nad nią schylony, z czułością 16 1, II | podając ocet schyliła się też nad towarzyszką:~- Początek 17 1, II | wyczytać nie można było nad troskę i prawie ponure zamyślenie. 18 1, II | aby ukryć tworzącą się nad czołem łysinę; twarzą jego, 19 1, II | ubraniach; gdzieniegdzie, nisko nad rzeką, skrzydlatymi punktami 20 1, II | mu odpowiedzieć wypadało. Nad przedmiotem zaczepionym 21 1, II | średnich majętności ziemskich nad Słuczą położonych, a czy 22 1, II | grzebieniem, pilnie schylała się nad nakryciami stwierdzając 23 1, II | dnia dzisiejszego pracuje nad muzyką. Majątek, panie, 24 1, II | zaległa płynące błękity wody, nad którymi czasem tylko w olśniewającej 25 1, II | siedział na dnie łodzi i twarz nad wodą pochylał tak, jakby 26 1, III| zarazków unoszących się zwykle nad stojącymi wodami. Na gruncie 27 1, III| życia powściągliwy i nieco nad inne pracowitszy, z możliwie 28 1, III| położeń; obaj, niewiele więcej nad lat trzydzieści mający, 29 1, III| dziś większy mnie żal zdjął nad tym... Dlaczego zobojętniałaś 30 1, III| Zastanowił się chwilę nad tym, co powiedziała.~- A 31 1, III| się zawiodła. Cierpiałam nad tym tak, że aż się zachwiało 32 1, III| się z sobą. Zastanów się nad tym, co ci doradzam, pomyśl...~ ~ 33 1, IV | biszkoptów. Ku schylonej nad talerzem i srebrem siwizny 34 1, IV | ogromnie wziąść się do pracy i nad ziemią, i nad ludem, aby...~- 35 1, IV | do pracy i nad ziemią, i nad ludem, aby...~- Widziu - 36 1, IV | Tylko brwi jej ściągnęły się nad oczami, które znudzone, 37 1, IV | pewno długo rozwiódł się nad procesem, o którym mowa 38 1, IV | swoje przyjemne zdziwienie nad tyn1, że na koniec spotkać 39 1, IV | które ciągle ciche uwagi nad wszystkim czyniły, szepnęła 40 1, IV | dobrze! A też dzieciaki, nad którymi dwa lata temu tak 41 1, IV | powróciła. Za nią, doskonale nad sobą panujący, szkłami binokli 42 1, IV | która nisko schylając się nad stołem i głośno sapiąc pogrążoną 43 1, V | kłosów dokoła siebie, a nad sobą błękitnej kopuły nieba. 44 1, V | zobaczyła wznoszącą się nad zbożem, rozłożystą i całą 45 1, V | spod stóp i kręto wyleciał nad zboże; ścigała go wzrokiem, 46 1, V | linii wysokie żyto stawało nad płachtą nagiej, ciemnej, 47 1, V | żywość i mówność wzięły górę nad nieśmiałością. Coś u pługa 48 1, V | nic w gospodarstwie nie ma nad konie. Tak już widać przyrodziłem 49 1, V | kształtami ciała i jeżącą się nad głową złotą gęstwiną włosów 50 1, V | słoneczniki wzbijały się nad delikatnym lasem białego 51 1, V | wielkie rubiny zmieniały. Nad tym wszystkim, w głębokiej 52 1, V | Z dłoni sobie daszek nad oczami robił i w głąb ogrodu 53 1, V | nieco na prawo pszczoły nad błękitnymi ulami i różowymi 54 1, V | także czegoś, czegoś więcej nad przelotną znajomość, co 55 1, V | długą, bladą ręką poprawił nad czołem czapkę i daleko kędyś 56 1, V | Domuntówna i Jaśmontówna, a nad niewysokimi deskami ukazało 57 1, V | dalej nieco, wysunęła się nad płotu cała głowa mężczyzny, 58 1, V | się ogrodzenie z desek, nad niskim płotkiem, od kilku 59 1, V | wisien z ust wypluwając. Wtem nad ogrodzeniem przesunęła się 60 1, V | odległości; niewiele więcej nad godzinę do zachodu zostawało...~- 61 1, V | i czapkę prawie zupełnie nad głową podniósł. ~- Owszem, 62 1, VI | uprawnych roślin. Wszędzie tu nad zielenią niskich warzyw 63 1, VI | wzajem głuszące się i jedne nad drugimi bujające gaszty, 64 1, VI | uwierzy... Dziaduniu - znowu nad starcem schylając się dodała - 65 1, VI | ukłonem i czapkę wysoko nad głową podnosząc odszedł. 66 1, VI | wpół objęła i ze schylonymi nad nim szerokimi plecy, ze 67 1, VI | przynależał - wzbił się znowu nad wszystkie inne i popędliwie 68 1, VI | jego ściany podnosiły się nad nim jak wysokie góry. Zrazu 69 1, VI | cienka sośninka pochylała się nad przepaścią. Powoli przecież 70 1, VI | gaje, jasne i przezroczyste nad nieprzeniknioną gęstwiną 71 1, VI | frędzlę zboża rosnącego nad samym brzegiem parowu, U 72 1, VI | tarcza słoneczna wisiała nad samym już szczytem boru 73 1, VI | przypadło w udziale stróżować nad tą pamiątką, drogą zapewne 74 1, VI | odcieniem filuterności. Czapkę nad głową podniósł.~- Dlaczegóż 75 1, VI | przemyślnością. W jednych miejscach, nad jeziorami lub nad rzeczułkami, 76 1, VI | miejscach, nad jeziorami lub nad rzeczułkami, siedzieli rybaki 77 1, VI | podobało się tak, jak tutaj, nad brzegiem tego Niemna, i 78 1, VI | gdy też późnym wieczorem nad senliwym mężem śpiewała, 79 1, VI | przeraźliwym wiżdżeniem. Nad rzeką i na wszelakich mokrych 80 1, VI | urodziło się im i wyhodowało nad brzegiem tej wody, w cienistościach 81 1, VI | litewskim, w najgęstszej puszczy nad samym brzegiem Niemna. Panował 82 1, VI | piasku lub z hałasem leciało nad rzekę, od której powracający 83 1, VI | wysokiej, piaszczystej ścianie, nad którą stał bór, przez nikogo 84 1, VI | palcem pas boru rozciągnięty nad złotawym trójkątem Niemna. 85 1, VI | złota i drogich kamieni. Nad czołem królewskim świeciło 86 1, VI | Tu z prawicą wyciągniętą nad zdumiałym ludem król donośnym 87 1, VI | dziewiątym...~Na zachodzie, nad borem, gasły pozostawione 88 1, VI | Niemna i ciemny pas wysoko nad nim rozciągniętych zagród: ~ 89 2, I | z ufryzowanymi włosami nad białym czołem i wiszącymi 90 2, I | Co za złote marzenie! Nic nad to na ziemi nie pragnęła. 91 2, I | jeszcze na ucho:~- Pomyśl nad tym, co mówiłam ci o Justynie. 92 2, I | tupaniem nóg i hukaniem nad samymi jej uszami; ale więcej 93 2, II | ramioni trzęsieniem głowy, nad którą sterczał wysoki grzebień, 94 2, II | Tym razem Justyna głowę nad więzią roślin pochyliła.~- 95 2, II | się i wątłą dziewczynkę nad ziemię uniósłszy namiętnymi 96 2, II | dala od dworu unosiły się nad. polami.~Wcale co innego 97 2, II | szczęśliwszą! Zarzuciła nad głową szczupłe ramiona, 98 2, II | własnych włosów rozczochranych nad pomarszczonym czołem, wbiegła 99 2, II | córce, aby pochyliła się nad nią, i w czoło ją pocałowała.~- 100 2, II | i mierzonymi kroki, ale nad ich sztywnymi postaciami, 101 2, II | głębokie swe ubolewanie nad tym, że niepokoić go musi 102 2, II | Sliczny pomysł! - wzbił się nad inne głos Leoni. - Niech 103 2, II | więc nie wątpię, że gdy nad pozycją moją zastanowić 104 2, II | wyższego, daleko nawet wyższego nad ten, jaki Benedykt płacił 105 2, II | najgłębsze swe ubolewanie nad jej chorobą oświadczyć polecał. 106 2, II | Głębsze jakieś uczucie nad nieśmiałość wstrzymywało 107 2, II | długą ścianą stojących nad samym brzegiem wysokiej 108 2, II | jak na ten mały, piękny, nad wszystko milszy mu kawałek 109 2, II | na piersi rozpostartą i nad talerzem szynki, którą z 110 2, II | opuściła ale ze schyloną nieco nad klawiaturą twarzą, z zajęciem, 111 2, II | wyjdzie. Teresa z radości nad polepszeniem się jej zdrowia 112 2, II | współczucia ubolewaniem nad stanem jej zdrowia, a potem 113 2, II | żartował, ale teraz zaczyna się nad nią zastanawiać i kto wie? 114 2, II | to desperat lamentujący nad ruinami swego zdrowia, majątku 115 2, II | jest wielkim admiratorem, nad skłonieniem go ku krokowi 116 2, II | zapomnienie się swoje wyrzekając, nad chorą; o której zapomniała, 117 2, III| niż zwykle przesiadywały nad brzegiem rzeki stukami pralników 118 2, III| czuprynę w górę zaczesujący nad szerokim czołem, nie mógł 119 2, III| wzajem przegonić się wozów, nad polem mrowiącym się gromadkami 120 2, III| Czasem tylko wzbijał się nad nimi krótki wybuch śmiechu 121 2, III| polnych maków sterczących nad jej czołem, tak prawie, 122 2, III| błyszczał, ruchem zmęczenia nad głowę wyciągając odpowiedziała:~- 123 2, III| niecierpliwie czy błagalnie nad głową wyciągnąć puste swe 124 2, III| szerokich kroków, pochylił się nad matką, szepnął do niej słów 125 2, III| przywykli, która płynęła górą, nad złotym łanem i pochylonym 126 2, III| złotym łanem i pochylonym nad nim mrowiskiem ludzi, w 127 2, III| Wesoła baba, w białym czepku nad Justyną schylona, błyskając 128 2, III| wyjął i czyniąc z niej sobie nad oczami daszek w stronę dwojga 129 2, III| sobie widocznie zwyciężała i nad czymś myślała. Z chciwą 130 2, III| ognistej tarczy iskrzyło się nad borem. Ostatnimi promieniami 131 2, III| wrotami i z ręki daszek sobie nad oczami robiąc w głąb ogrodu, 132 2, III| grzecznym i dwornym czapkę nad głową podnosząc. Zdawać 133 2, III| drzewka częste czyniąc uwagi nad niezupełnie dobrym ich hodowaniem. 134 2, III| wszystko, co człowiekowi nad życie miłym było. Jak pani 135 2, III| znajdujące się w tej izdebce. Nad łóżkiem wisiały trzy spore 136 2, III| oklejonych; niżej, prawie nad samą pościelą, dwa szare, 137 2, IV | ją wysoko wzniósł czapkę nad jasnozłotymi włosami.~- 138 2, IV | górę rzeki powoli płynęli. Nad rzeką wznosiła się z jednej 139 2, IV | głuchym brzęczeniem nisko nad wodą leciała. Z przeciwnego 140 2, IV | pszczoły od czasu do czasu nad głowami płynących przelatywały, 141 2, IV | spłynąwszy krętym lotem prawie nad ich głowami przeleciał.~- 142 2, IV | i szybko spuszczając się nad wodę. Szelestem ich skrzydeł 143 2, IV | malutkiej łupince nieruchomo nad wodą siedzący, miał w sobie 144 2, IV | zielonością po brzegi nalane, nad nagą, gładką, czerwonawą 145 2, IV | pośród wielkich kamieni nad płytką wodą z piaszczystego 146 2, IV | dymów wytryskiwały nikły nad okrągłymi, nagimi czołami 147 2, IV | do środka nieba i tkwił nad samymi piaskami. Cichość 148 2, IV | borem. Księżyc tkwił wprost nad piaskami, a w jego światłości 149 2, IV | zaczynali, stali my w okolicy, nad samym brzegiem, w tym miejscu, 150 2, IV | przeraźliwymi krzykami latały nad borem, nad rzeką, na drugi 151 2, IV | krzykami latały nad borem, nad rzeką, na drugi brzeg uciekając 152 2, IV | najdalej, zdaje się na oślep... Nad piaskami zaś ciągle grzmiało 153 2, IV | szczebiotu ptastwa, który nad nimi rozlegał się coraz 154 2, IV | W górze zaokrąglał się nad nią błękit nieba nieustannie 155 2, IV | zim i jesieni przeminęło nad tym pagórkiem wznoszącym 156 2, IV | kochającymi dłońmi zasadzone. Tu, nad tym grobem, wiecznie było 157 2, IV | niebieskie sklepienie zapala nad nim w pogodne noce gromnice 158 2, IV | rozrzewnioną dłoń leśnej bogini nad mogiłą tą zawieszona? Była 159 2, IV | nieraz zastanawiała się nad tym długo. Powstało ono 160 2, IV | patrzał na niebo, które nad drzewami tu i ówdzie już 161 2, IV | pociemniałą ziemię utkwiła. Nad kołyszącymi się czołami 162 2, IV | Brwi Jana ściągnęły się nad oczami, z których strzelił 163 2, IV | wierzby wściekle miotały się nad wysokim, żółtym brzegiem. 164 2, IV | przepowiadał Jan, ukazały się nad wysoką górą domy i drzewa 165 2, IV | czystą, wielką, zawieszoną nad zalegającym zachodni skłon 166 2, IV | popłynęła szafirem i złotem, a nad nią z sunących wciąż powoli, 167 2, IV | skrzydlate plamy lecące nad rzeką, to niżej, to wyżej, 168 2, V | rozpacznego okrzyku. W górze nad leżącym w martwej nieruchomości 169 2, V | Żeby teraz z fuzji mu nad głową wystrzelić, ani poruszy 170 2, V | świętych obrazków, które nad łóżkiem ścianę okrywały, 171 2, V | było mnie wtenczas więcej nad lat trzydzieści, nie dziwno 172 2, V | zdejmował, że mocy nijakiej nad sobą mieć nie mogłem, i 173 2, V | tak długo rozwodzić się nad starymi czasami!~Słów tych 174 2, V | nim na wojnę chodziłem... Nad Franusiem naszym, starszym 175 2, V | jednak, że zmarkotniał, nad czymś zastanawiał się i 176 2, V | dymy ubrany, z poważnym nad sobą chórem śnieżnych wron 177 2, V | wodzie; tylko w górze, kędyś nad drzewami, wysoko wzbite 178 2, V | najmilsza pani, proszę zapanować nad sobą i nerwy oszczędzać... 179 2, V | krótko i znowu pochylił się nad rachunkową księgą.~Justyna 180 2, V | zbliżyła się do komody, nad którą wisiało przybite do 181 2, V | Papcio cały dzień sam grał, a nad wieczór zachciało mu się 182 2, V | powierzchnię wody lub wyrzucając nad nią krótkotrwałe, niskie 183 3, I | łukami wyginały się mostki nad wąską, bystrą, wiecznie 184 3, I | Chciała, usiłowała, pracowała nad sobą, walczyła z przyzwyczajeniami 185 3, I | myślą, smakiem wzniosła się nad wszelką pospolitość, płochość 186 3, I | poezji, wyniesienia się nad wszystkie powszednie sprawy 187 3, I | płynęła życiem wysoko, wysoko nad nizinami, po których zwijały 188 3, I | wysokością, na której stała nad pospolitymi duszami i istnieniami 189 3, I | daleko świeższego, który nad ozdobnym kominkiem umieszczony 190 3, I | najsilniejszego panowania nad sobą, słuchając sprawozdań 191 3, I | przebiegającą go rzeczkę, rozmyślać nad świeżo przeczytaną książką, 192 3, I | zostało. Znowu więc pracowała nad sobą, walczyła, przezwyciężyć 193 3, I | jest to, aby syn jej był nad tłum wyższy, czystszy, doskonalszy. 194 3, I | zdjął ją niezmierny wstyd nad małością i słabością własną. 195 3, I | przebaczenia czy tkliwej opieki nad głową jej dłoń wyciągnął. 196 3, I | się musi jakaś zdolność nad pospolity poziom go wynosząca, 197 3, I | nawet brudnym i wstrętnym. Nad sobą widział tylko przyszłego 198 3, I | desek ratunkowego mostu nad przepaściami unicestwienia 199 3, I | Ta myśl panowała w niej nad wszystkimi innymi. W okazywaniu 200 3, I | lecz niespokojną zadumą nad czymś niezrozumiałym i groźnym. 201 3, I | białych mostków, wdzięcznie nad szemrzącą rzeczułką zawieszonych, 202 3, I | uczuciem własnej wyższości nad wszystkim, co było na ziemi, 203 3, I | Nie z większą boleścią nad złożonym ciężką chorobą 204 3, I | przed czterema laty skrzesał nad jego głową pierwszy promyk 205 3, I | dni obaj wytrwale stawali nad wzgórzem, które kilkunastu 206 3, I | nieporozumieniu z nim dłużej nad dwie godziny - przechodziło 207 3, I | wielki wpływ na kuzyna, nad skojarzeniem tego małżeństwa 208 3, I | godzinami fotelu, ale nie nad robotą pochylona. Na kolanach 209 3, I | przyzwyczajeń, pracując zaś nad nimi myślała, że spełnia 210 3, II | przed kwadransem i tylko nad zaniemeńskim borem pozostawiło 211 3, II | Benedykt Ordynarię masz... dach nad głową masz... krowę nawet 212 3, II | się tylko, że od tylu lat nad książką ślęcząc umiesz tak 213 3, II | sam poturbujesz się dobrze nad gospodarstwem i interesami, 214 3, II | wzrokiem, jakby go ujrzał nad brzegiem przepaści. Po chwili 215 3, II | chwilą, mój ojcze, że dach nad głową mają i ordynarię biorą... 216 3, II | razem z nimi. położyć się nad strumykiem i w dudkę gwizdać...~ 217 3, II | oświetlonej lampą palącą się nad stołem do wieczerzy nakrytym 218 3, II | podniósł i w twarz jego nad talerzem pochyloną, surową, 219 3, II | który schylał się jeszcze nad talerzem, i Witold, który 220 3, II | szczęście! cud prawdziwy nad biedną dziewczyną przez 221 3, II | zobaczysz w Korczynie coś więcej nad dom i ogród!~- Nie żartuj, 222 3, II | cudzego chleba nie je i nikt nad nią żadnego postrachu ani 223 3, II | przystojną, ale i dworną, nad to, co ją otaczało, nieco 224 3, II | więcej uszczęśliwić nie mogło nad to, jak gdy Witold o zdrowie 225 3, II | bramie zagrody, pewno nikomu nad sobą przewodzić by nie pozwolił. 226 3, II | całokształt myśli i uczuć, nad którymi zastanawiała się 227 3, II | razem płakała, dziewczynkę nad ziemią unosząc, do piersi 228 3, II | się w kątku pokoju płakała nad cierpieniami przyjaciółki 229 3, II | wybornie i zgryzota, którą nad tym uczuwała, oblekała jej 230 3, II | nie zniknął. Niespokojny, nad czymś namyślający się, z 231 3, II | przycisnął. Benedykt namyślał się nad czymś przez chwilę.~- Widziu - 232 3, II | interesami rządzi, ale ona ma nad nim wpływ wielki, i przy 233 3, II | nieustannie patrzał na pochyloną nad robotą głowę Justyny. Wzrok 234 3, II | wieczór przychodzi mi klektać nad głową o gospodarstwie... 235 3, II | lata wyjeżdżać w góry lub nad morze. Kapitał osiągnięty 236 3, II | już niewidzialne, zapalało nad drzewami parku szeroki pas 237 3, II | Pomyśl, głęboko pomyśl nad krótką historią swego ojca, 238 3, II | przestawać z nim, pracować nad nim nie umiejąc sprzyjała 239 3, II | którzy płakać umieją tylko nad mogiłami drogich sobie istot, 240 3, II | istot, czym zaś jest rozpacz nad śmiercią uczuć i ideałów 241 3, II | który za drzewami ogrodu i nad nimi pozostawiło zaszłe 242 3, II | przepływały kiry fioletów i nad którą, niby rozwiewna gloria, 243 3, II | mgnienie oka wyciągnęło się nad jej głową.~- Bez ojca wzrósł - 244 3, III| wezbranego życia unosił się teraz nad tą równiną łagodny smętek 245 3, III| spóźnione motyle, pszczoły nad łankami gryki brzęczały 246 3, III| zagony obfitą rosę ziaren. Nad tym zaś wszystkim, nad zaściełającym 247 3, III| Nad tym zaś wszystkim, nad zaściełającym ziemię kobiercem 248 3, III| majową zielenią rozweselonym, nad pociemniałymi drzewami, 249 3, III| stóp wiły się nikłe dymy, nad z rzadka rozsianymi oraczami 250 3, III| lato - do umieszczonego nad światem kryształowego dzwonu 251 3, III| rozlegało się w powietrzu i nad trawami lecąc sięgało spokojnej, 252 3, III| wówczas, gdy Rej z Nagłowic nad kuflem piwa i zrazem baraniej 253 3, III| krucze skrzydła unosiły się nad głową, do błękitnookiej 254 3, III| świecie przyrodniejszego nad stan małżeński i że Bóg, 255 3, III| kurzawy, który wzbił się nad Fabianową zagrodą, wytoczyło 256 3, III| mantyli, z wysokim grzebieniem nad włosami, druga znacznie 257 3, III| dopóty prosili i piekielnie nad samymi uszami hałasowali, 258 3, III| patrzali. Anzelm zwolna czapkę nad głową podnosząc przyciszonym 259 3, III| ją często widywał; jeden nad długością upłynionego czasu 260 3, III| słupach wznoszących się nad tokiem Julek świece w latarniach 261 3, III| jej głębi się znalazł i nad głową Justyny nieśmiało, 262 3, III| tych sroczek mordowała się nad strojem przez dwie godziny, 263 3, III| szalony, z głośnym hołupcem nad ziemię się porwał i z ramieniem 264 3, III| barbarzyniec, abym pracą nad siły kochanej kobiety zdrowie 265 3, III| oddalała się, tym więcej nad drepczącym w objęciu jej 266 3, III| przerzedzonych gajach, a nad wszystkimi wykrzykami i 267 3, III| sklepieniem rękę, która nad zroszoną trawą białą suknię 268 3, III| sprawiedliwy Boże! - baranią czapkę nad głowę podnosząc wtórował 269 3, III| skarżyła się na kurhanie nad krynicą:~Jak ja mogę być 270 3, III| księżycem kolumny światła i nad zanurzoną w wodzie ognistą 271 3, III| wąsy co moment jeżem mu nad wargami stawały. Witold 272 3, III| stole siedząc i przez to nad otaczającymi go postaciami 273 3, III| przemawiał:~- Anieli chcący nad inszych głowy podnieść ze 274 3, III| ów rozwodził się jeszcze nad wszelakimi trudnościami 275 3, III| z daleka, zza wiszącego nad wodą księżyca i w wodzie 276 3, IV | kształtów szyję wyciągała nad książką, z której głośno 277 3, IV | punktu salonu wydobyło się i nad ścielącymi się po posadzce 278 3, IV | czytał go, zastanawiał się nad zawartymi w nim radami. 279 3, IV | ziarna w sokach ziemi, rósł nad miarę i nabrzmiewał. Przez 280 3, IV | pewnych stron życia, dla mnie nad życie droższych, dotykamy!... 281 3, IV | urywane nuty starych pieśni nad osrebrzoną powierzchnią 282 3, IV | strapionym, udręczonym, nad rozgorzałymi źrenicami bladym.~- 283 3, IV | pomiędzy tobą a tym, co mi nad ciebie, siebie, nad wszystko 284 3, IV | co mi nad ciebie, siebie, nad wszystko droższe... Nie 285 3, IV | jesteśmy bezbrzeżnej litości nad maluczkimi mrówkami i kretami 286 3, IV | rozwierała oczy i podnosiła włosy nad zbladłym jak chusta a kroplami 287 3, IV | hasło poety: "Młodości! ty nad poziomy ulatuj!", i myśmy 288 3, IV | innego życia w nim gasło, gdy nad rozwartą książką oczy mu 289 3, IV | coś wyższego, szerszego nad własny interes osłaniała 290 3, IV | nawet, co w sobie nosił i nad własne życie cenił, jemu 291 3, IV | Długo w gabinecie Benedykta nad rozłożonym na biurku planem 292 3, IV | sekundach chór dziewcząt, nad którym rej prowadził donośny 293 3, IV | brunatnej pszenicy wznosiła się nad twarzą mniej rumianą jak 294 3, IV | rzucił.~- Zdaje się, że nad Niemen poszła...~Jan rzucił 295 3, IV | zatrzymał się jej w piersi. Aż nad coraz więcej ciemniejącą 296 3, IV | zawsze! - odpowiedziała.~Nad dalekim zakrętem Niemna 297 3, IV | zaokrąglał, podnosił, aż nad rzeką zawisł ogromną, pałającą 298 3, V | szczęściem trzymać będę nad nimi ubogą moją lampkę, 299 3, V | sobą! Zlituj się nade mną i nad sobą samą!~Przyrzekam ci, 300 3, V | wlatujący podnosił mu i kołysał nad głową białe jak mleko włosy.~ 301 3, V | mówisz? ty nie z litości nad starą krewną, nie z grzeczności