Tom, Rozdzial

  1   1, I  |                            I~Dzień był letni i świąteczny. Wszystko
  2   1, I  |    kilkudziesięciu dworków małych. Był to wraz z brzegiem rzeki
  3   1, I  |             Ubiór ten uzupełnionym był przez stary kapelusz słomiany,
  4   1, I  |        zaczęła kaszlać. Kaszel jej był gruby, chrypliwy, głośny,
  5   1, I  |             Ta łopata, uważasz, to był mój kapelusz na słońcu błyszczący...
  6   1, I  |         złości. Już ja to wiem, bo był czas, że i sama tak uderzyłam
  7   1, I  |           inaczej niż wprzódy. Nie był to głuchy i do cichego grzmotu
  8   1, I  |          tłustych, z których jeden był kasztanowaty z konopiastą
  9   1, I  |         współtowarzyszkom podróży. Był to mężczyzna trzydziestoletni,
 10   1, I  |        ciszej trochę niż zwykle.~- Był, uważasz, taki czas krótki,
 11   1, I  |          się... Jednakowoż jaki to był kiedyś mężczyzna... przystojny,
 12   1, I  | dwadzieścia dwa... trzy... Jaki to był gwar u nas, jakie życie
 13   1, II |  skręcająca się za bór ciemny.~Nie był to dwór wielkopański, ale
 14   1, II |          kamieni. Stary dom niskim był i widocznie z każdym rokiem
 15   1, II |          na drugiego patrzała. Nie był jednak ponętnym. Średniego
 16   1, II |      nowego sąsiada naszego... Gdy był u nas po raz pierwszy, leżałaś
 17   1, II |    wyniszczoną i cierpiącą. Wysoki był i bardzo cienki, na małej
 18   1, II |            niespełna kwadrans stół był już na dziesięć osób nakrytym
 19   1, II |        samej rzeczy wyglądającego. Był to staruszek średniego wzrostu,
 20   1, II |          Temperament! temperament! Był, ale już wywietrzał.~Czarne,
 21   1, II |      obszernego strychu urządzonym był wąski korytarz z dwoma naprzeciw
 22   1, II |          do Ignacego Orzelskiego i był zarazem sypialnią nocujących
 23   1, II |       zawołają, trzeba, aby ojciec był już ubrany.., Lepiej może
 24   1, II |            z tych dwu ludzi ubrany był w kurtę z siermięgowego
 25   1, III|         napoleońskiego legionisty, był przez czas jakiś jej wychowańcem.
 26   1, III|       bliskiej przyszłości zajrzał był wróżbiarz jaki, na całe
 27   1, III|         Korczyński wróżbiarzem nie był i wszystkiego, co w bliskiej
 28   1, III|          gdyby ktokolwiek rozwinął był przed nim obraz przeznaczeń
 29   1, III| Najognistszym z braci Korczyńskich był najstarszy, Andrzej. Mężem
 30   1, III|        ludzi zachodzących. Andrzej był synem obywatelskim, w dostatkach
 31   1, III|   przestrzeni, w szkole żadnej nie był, ziemię swą własnymi rękami
 32   1, III|           będąc, wcale bogatym nie był... Nie będąc tchórzem i
 33   1, III|    wychowaną i w której serdecznie był zakochanym, zachciało mu
 34   1, III|  ożenieniem się swym przedsięwziął był Benedykt. Teraz dość było
 35   1, III|            bronić? Gdybym magnatem był, jak Boga kocham, nie dochodziłbym
 36   1, III|         wcale poznała i pokochała. Był on wtedy młodzieńcem zgrabnym,
 37   1, III|           muskuły; pleczysty teraz był, stąpał ciężko, kark miał
 38   1, III|          ten stał się takim, jakim był teraz, ani rozumiała, ani
 39   1, III|       zawołała:~- O! gdybyś się ty był tak nie zmienił, Benedykcie,
 40   1, III|     przestankami czytać go zaczął. Był to list brata jego Dominika,
 41   1, III|          kłótnie!~"Gdybym magnatem był, jak Boga kocham, nie dochodziłbym
 42   1, III|       dziecka pocałunkiem zamknął. Był to jedyny sposób powstrzymania
 43   1, III|           i świeże usta jego syna. Był to swawolnik i wisus, jakich
 44   1, III|         niemu wyciągnęła.~Gdyby on był wtedy pochwycił ją w objęcia
 45   1, III|            że zapominał mówić, tak był milczącym. Kiedy zaś rozgadał
 46   1, IV |      Korczyna znaczna ilość gości. Był to już zwyczaj przyjęty
 47   1, IV |      jeszcze Teofil Różyc siedział był przy stole obok małej, zgrabnej,
 48   1, IV |         innych odległości.~- Dobry był obiad - mruczał stary -
 49   1, IV |  przedstawionym; wiedząc więc, kim był ten, kto go teraz z widocznym
 50   1, IV |           tym niż Zygmuś... on tak był wychowany... zresztą...
 51   1, IV |           w jakie położenie popadł był kiedyś, kiedy to zamierzał
 52   1, IV |          przed trzema laty wyszedł był spod pędzla jej syna, podniosła
 53   1, IV |  niewymownej tkliwości i słodyczy. Był to jednak przelotny błysk,
 54   1, IV |      uśmiech otwierał wąskie usta. Był w tej chwili upostaciowaniem
 55   1, IV |          pięknej... ho, ho! Kiedyś był sławnym z tego... a i teraz
 56   1, IV |          miesiącami naczytałem się był wieczorem o wojnach takich,
 57   1, IV |      odpowiedziała:~- Pan Benedykt był tak łaskaw, że zapraszał
 58   1, IV |            je podnosiła, wzrok jej był tak samo jak przedtem znużony
 59   1, IV |         nim dziwna zmiana. Opuścił był salon osłabionym krokiem,
 60   1, IV |        razu już ich nie podniosła. Był to wzrok taki, jakim śmiały
 61   1, IV |            na tym, kuzynku, gdybyś był sobie parafianinem.~Nagle
 62   1, IV |         istotnie muzyki słuchał on był stojąc w pozie jakby z przyzwyczajenia
 63   1, IV |              Sto lat może garnitur był cały, a teraz, masz!...
 64   1, V  |       przepadało wiele kobiet, nie był zawsze takim, jakim stał
 65   1, V  |        ukrywał. W zamian pamiętnym był dla niej dzień, w którym
 66   1, V  |           rozległ się głos ludzki. Był to silny i czysty głos męski,
 67   1, V  |         parę koni, z których jeden był kasztanowaty, z konopiastą
 68   1, V  |            dodał - to stryj Anzelm był dla mnie i ojcem, i matką;
 69   1, V  |           żeby całkowicie wariatem był, ale troszkę... Jadwiśka
 70   1, V  |            obraz tylko co ujrzany. Był to raczej mały i skromny
 71   1, V  |         przestrzeni stojący, niski był, szary, słomą pokryty, z
 72   1, V  |          dużym tym ogrodzie, który był zarazem owocowym, warzywnym
 73   1, V  |         się ku niej człowieka. Nie był on dla niej całkiem nie
 74   1, V  |      opowiedzieć trudno... A co to był za defekt, o tym jeden Pan
 75   1, V  |         słusznie! I pan Anzelm nie był pewno taki smętny, kiedy
 76   1, V  |           pewno taki smętny, kiedy był młody - odcięła się Elżunia. ~-
 77   1, V  |          stanął. Średniego wzrostu był, krępy, w surducie z grubego
 78   1, V  |         kto słowa te nucił, smutny był czy nadąsany.~Fabian przyśpieszył
 79   1, V  |             jak zwykle bywało, gdy był zdziwionym albo wzruszonym.~
 80   1, VI |          dala można by mniemać, że był to tylko gęsty pas roślinności,
 81   1, VI |     wysokich lip. Lecz w ogólności był to rój ludzki do roju pszczół
 82   1, VI |        para ludzi, z których jeden był małym, przygarbionym starcem,
 83   1, VI |       zwiędłej postaci. Nie mógłby był pewnie ustać na plączących
 84   1, VI |          objaśnił Jan Justynę - to był mój dziadunio, stryja i
 85   1, VI |          czterema oknami, zaledwie był widzialnym zza gęstwiny
 86   1, VI |       jakiegoś świrna.~- Wygon nie był nigdy nasz i święcie do
 87   1, VI |        rozpoznać, że to grobowiec.~Był to grobowiec bardzo prosty
 88   1, VI |            odległych czasów. Krzyż był tak spróchniały, że rychłym
 89   1, VI |           ich była nierówna, bo on był ciemnej twarzy i bardzo
 90   1, VI |        August nazywany. Zapalczywy był on myśliwiec i właśnie w
 91   1, VI |  wszystkiemu, co tu obaczył. Młody był podonczas i tylko co na
 92   1, VI |          na tron swój wstąpił. Koń był pod nim arabski, ognisty,
 93   1, VI |            sobą mieli, piękniejszy był od drugiego, a od kolorów
 94   1, VI |    legniesz pospolitakiem. Ale żeś był bohatyrem mężnym, który
 95   2, I  |     urodzajne ogrody warzywne. Gaj był świeży, czysty, z grubymi
 96   2, I  |       kiedyś do Olszynki należała. Był to więc kiedyś mająteczek
 97   2, I  |          sióstr, na które przecież był głuchy, z rozrzuconymi włosami,
 98   2, I  |       więcej dziesięć pudów wełny. Był to jedyny grosz, który wpływał
 99   2, I  |          należał, a teraz pod dach był uprowadzonym, śmiały się
100   2, I  |       spostrzegać kłopotu, którego był przyczyną, i twarzą ku wieszadłom
101   2, I  |       dziecka, ale wyraz oczu jego był smutny. Na koniec, uwolniony
102   2, I  |              przerwał - gdybym się był urodził bardzo głupim.~-
103   2, I  |    trudnego do odgadnięcia! Gdybyś był głupcem, nie dbałbyś o nic
104   2, I  |         znane, jak nie znanym dlań był cały rozległy rząd podobnych
105   2, I  |            w przeszłym roku dostał był tak silnego zapalenia, że
106   2, I  |           i chciałby, aby tym kimś był mąż jej, Bolesław Kirło.
107   2, I  |       jakim patrzył na krewną swą, był bardzo podobnym do wyrazu
108   2, I  |      warzywnych ogrodów powracały. Był to wijący się pośród zielonej
109   2, II |       kłucie w piersi. Może to nie był tylko atak nerwowy, ale
110   2, II |          przemawiał, powściągliwym był także, jakby starannym,
111   2, II |        znowu Benedykt; a głos jego był istotnie bardzo pokornym. -
112   2, II |          bym tak chciała, aby nasz był choć taki, jak tamten...~-
113   2, II |           rację przyznawał: winien był siostrze kilkanaście tysięcy
114   2, II |           zawołał - czemuś; to nie był łaskaw porozmawiać trochę
115   2, II |            wujem tak, jak gdyby to był twój koleżka, z którym wolno
116   2, II |            na ojca wzrok podniósł, był on pełen żalu i dręczącego
117   2, II |          po chwili dopiero zdolnym był wymówić:~- A toż co? skąd?
118   2, II |           za co lubi go i szanuje; był wdzięcznym mu istotnie za
119   2, II |       przede wszystkim zdziwienie. Był przecież i rozgniewanym.~-
120   2, II |       Benedykt sam sobie nie zadał był nigdy i które dlatego właśnie
121   2, II |           Milcz!~Tym razem wykrzyk był tak namiętny i głośny, że
122   2, II |    dziedzińca pocwałował. Wybornym był jeźdźcem; wysoki, silny,
123   2, II |         podobnym. Ale dziś dalekim był bardzo od poetyzowania tej
124   2, II |           w nim trwać mogło, Dzień był taki pogodny, upalny, Niemen
125   2, II |       postąpiła, chód jej powolnym był i trochę jeszcze osłabionym,
126   2, II |          stosunek bardzo osobliwy. Był to jej przyjaciel, wielbiciel,
127   2, II |            interesujący. O tym, że był także bogatym, nie myślała
128   2, II |           niemal wyraz tej książki był d1a niej niby zmartwychwstającym
129   2, III|        perkalu. Bardzo też biednym był ten, który, jak ów Ładyś
130   2, III|         mielą! Z drogi, hrabiowie!~Był to nadjeżdżający syn Fabiana,
131   2, III|           jak długi rozciągnął się był na ścierni i leniwą rękę
132   2, III|      samotna para ludzi. Mężczyzna był tam bosy i cały odziany
133   2, III|     wypadło, z nimi nie rozmawiał. Był to najuboższy z Bohatyrowiczów,
134   2, III|            gołębie, ale wdowcem on był, gromadę wielką w chacie
135   2, III|   dwadzieścia, a jej sześć. Anzelm był strasznie gniewny. "Dla
136   2, III|          próbowała mówić jeszcze - był taki czas, że pomiędzy nimi
137   2, III|           Oj, to źle! trzeba, żeby był! Ale ja cościś słyszałam,
138   2, III|          ja cościś słyszałam, że i był... tylko... niestały! Bo
139   2, III|       Julek, który przedtem stanął był na zagonie jak słup nieruchomy
140   2, III|     puścili się za ojcem. Czas też był, aby z pomocą mu pośpieszyli,
141   2, III|           umie... Te pólko Jankowe był już sobie przywłaszczył,
142   2, III|         przywłaszczył, kiedy Janek był mały, a Anzelm chory, aż
143   2, III|      Adamowi widły, które mu z rąk był wydarł ocierał pot z twarzy
144   2, III|            jednacz jaki!~Zaperzony był jeszcze, na czole miał czerwoną
145   2, III|          polu wybuchający strwożył był Justynę tak bardzo, że sierp
146   2, III|       uczuć. Niesmak odmalował się był na jej pąsowych ustach,
147   2, III|    Walentych, nawet u Ładysiów raz był, a o nas zapomniał.~- A
148   2, III| wieczorniki i wysokie malwy. Ogród był pełen świegotu ptastwa i
149   2, III|         zagrodzie swej za to cichy był jak otaczająca go tutaj
150   2, III|       ludzi Anzelm poznał od razu. Był to fanfaron i elegant Michał,
151   2, III|           przeszłej zimy widocznym był aspirantem . Ale drugi...
152   2, III|        raczej domyślił się, kim on był, i mimowolnym, instynktowym
153   2, III|      rozmowę ciągnął:~- A żebym ja był kotkiem, toby pani inaczej
154   2, III|           obojętny, jakby on tylko był człowiekiem z duszą przez
155   2, III|   szczególnie wyglądającą izdebkę. Był to tak zwany przeciwek,
156   2, III|            brzmieniem. Jeden tylko był nieco dłuższy. Zawierał
157   2, III|          lat dziesiątki, Istotnie, był on w nich skąpany, wzrósł
158   2, IV |      żywiole. Ale zupełnie ludzkim był uśmiech, którym człowiek
159   2, IV |           mówił o Julku. Dziwny to był chłopak. Od dzieciństwa
160   2, IV |       nierozgarniętość i w familii był on zawsze ostatnim. Toteż
161   2, IV |          go nie chce. A jednakowoż był kiedyś taki wieczór, że
162   2, IV |            całował, bo człowiekiem był więcej pochmurnym niżeli
163   2, IV |         stryj Anzelm, który wesoły był, gadatliwy i cały na wierzchu.
164   2, IV |       jeszcze wtenczas niezupełnie był wariatem, wziął stryja za
165   2, IV |            przemknęła jej myśl, że był on od niej wielowzględnie
166   2, IV |      uczuwał i taką łzawość. Gdyby był mógł, byłby wszystko porzucił
167   2, IV |          wojny idą i żeby on dobry był, toby już dawno zamianę
168   2, IV |          Korczyński podobno inszym był kiedyś, a potem go coś odmieniło...
169   2, IV |            bieda była, kiedy stryj był chory, a on jeszcze mały
170   2, V  |     ocienione usta. Układ tych ust był tak surowy, jakby wnet otworzyć
171   2, V  |          to mówiła, przyjacielskim był i wesołym, ale oczy jej,
172   2, V  |            na niego patrzała. Więc był to ten sam człowiek, któremu
173   2, V  |          jakby nigdy tetrykiem nie był!~- Ot, i z głupia odezwała
174   2, V  |          Dnia tego przecież Anzelm był niepospolicie ożywionym,
175   2, V  |          czas jego życia. Tylko co był świadkiem przeraźliwej zawodności
176   2, V  |      utracił...~Jednak zbyt młodym był może i zbyt proste, zdrowe
177   2, V  |   odzyskując mowę zawołała. - Taki był dziś spokojny, grzeczny,
178   2, V  |         zdarzyło się... Najstarszy był... pięciu nas było... ja
179   2, V  |              Z pana Dominika dobry był kamrat... dobry... ja o
180   2, V  |            w dziurach, a czy obuty był, tego i widzieć nie można
181   2, V  |          kim ten zmarznięty oficer był...~Prawie jednocześnie,
182   2, V  |            przytomności posłusznym był jej jak dziecko, ku drzwiom
183   2, V  |            sarknął Anzelm.~Wieczór był ciemny, bo strzępiaste,
184   2, V  |           gwiazdy otaczają słońce. Był tam wielki Kondeusz, książę
185   2, V  |      twarzy królewskiej, a jakimże był mój zachwyt, gdy i jej także
186   2, V  |        takim tonem, jakby tylko co był się ucieszył, a teraz uczucia
187   2, V  |         obojętnym, a zapewne takim był i istotnie. Jednak gdy odeszła,
188   3, I  |          było można, że wzniósł go był przed kilkudziesięciu laty
189   3, I  |           dokoła pałacem nazywany, był po prostu dwupiętrową kamienicą
190   3, I  |        jego żony mniej zdolnym nie był. On, zakochany w niej i
191   3, I  |            ogrodu i parku wodziła.~Był to pokój na górnym piętrze
192   3, I  |         czarny krucyfiks. Klęcznik był z cennego drzewa, pięknymi
193   3, I  |         wielki, głęboki kosz pełen był płócien i wełnianych materii,
194   3, I  |           chcąc. Benedykt podobnym był w tym wypadku do ostrożnego
195   3, I  |         życia jest to, aby syn jej był nad tłum wyższy, czystszy,
196   3, I  |            myślącej i energicznej. Był to plan obmyślany, wyrozumowany,
197   3, I  |            i za co śmierć poniósł. Był to jedyny powiernik jej
198   3, I  |           tylko przyszłego siebie. Był środkowym punktem świata
199   3, I  |            znawców. Właściwie, nie był to obraz, ale obrazek, rozmiarami
200   3, I  | przechadzek jej syna; rozpoczął on był w nim archeologiczne poszukiwania,
201   3, I  |   dziennikami spiętrzonym stanęła. Był to okrągły stół pośrodku
202   3, I  |           Monachium. Wizerunek ten był jednym z ustępów jego życia,
203   3, I  |   płomieniem i skrzydłami. Artystą był przecież, kochał sztukę!
204   3, I  |         kilku dniami spostrzegł tu był o tej samej godzinie w pewnej
205   3, I  |             Do tej roboty zapłonął był przed parą miesięcy, ale
206   3, I  |            fizycznego ruchu schudł był trochę. Myśląc o tym spojrzał
207   3, I  |          jest to dusza artysty. On był pewny, tak pewny, jak tego,
208   3, I  |          pochwycił się za włosy... Był to gest gniewu czy rozpaczy,
209   3, I  |      śpiewu Klotyldy, rozpoczął on był małżeństwem uwieńczone staranie
210   3, I  |               Zygmusiu...~Głos jej był teraz cichy, zdławiony.~-
211   3, I  |      jednak na jego wolę, gdyby ją był stanowczo objawił, nie wywierałaby
212   3, II |            gdzie mię do robotników był posłał. Biedny, kochany
213   3, II |          znalazł... abym już wtedy był tam, gdzie... to... tamto...
214   3, II |          stał jak skamieniały. Tak był wzruszony, że ramię mu drżało,
215   3, II |           po raz pierwszy usłyszał był od żony pełne zdumienia
216   3, II |         tacy, jak on, świat by już był daleko... daleko... A nam
217   3, II |       podsmalone? Czy i Witold tam był? Wieczne dziwy! Czy myślicie
218   3, II |       śmiejącą się twarzą podobnym był do równo okrzesanego krzaku
219   3, II |           wierzchu piwonią. Drugim był młodziutki, dwudziestoparoletni
220   3, II |    prowadzi!...~Drugim tym gościem był Witold, który od kilku już
221   3, II |            stroju była, bo i dzień był powszedni, a tylko u Fabianostwa
222   3, II |        takiego Benedykta, jakim on był w młodości i jakim, niestety,
223   3, II |        coraz bardziej. Wolałby już był otwarte, nawet zawzięte
224   3, II |        widać było po nim, że gotów był w tej chwili rzucić się
225   3, II |          surduta list jakiś wyjął. Był to na poczcie w miasteczku
226   3, II |          zaczął. Dom ten znanym mu był od dzieciństwa; a chwilowe
227   3, II |           do pokoju, w którym, gdy był dzieckiem i dorastającym
228   3, II |        Mówił śpiesznie i głos jego był trochę świszczący. Ona ręce
229   3, II |         znam go, znam go od dawna. Był on przekleństwem mego dzieciństwa,
230   3, II |  przerznęła czoło. Silnie do głębi był przekonany, że wymaganie,
231   3, II |            J'en ai assez!~- Gdybyś był wyjątkiem... Ale... wszyscy
232   3, II |        przebaczy... ale mój ojciec był szaleńcem...~- Zygmuncie! -
233   3, II |         wielkie, jaskrawe światło. Był to ów pas na niebie, przed
234   3, II |           zbałwaniony, podobnym on był do rzeki krwi, po której
235   3, III|                          III~Dzień był znowu świąteczny i pogodny,
236   3, III|     odmienną postać przybrała. Nie był to już, jak przedtem, gęsto
237   3, III|       błękitne smugi Niemna.~Ranek był jeszcze, bo może trzech
238   3, III|           do człowieka, który choć był ubogim, pokrewieństw i koneksji
239   3, III|            błękitne i białe paski. Był tam jeszcze z dorosłymi
240   3, III|          dziwne dziwy rozpowiadał. Był także szczupły i siwy jak
241   3, III|           głowy śmiało trzymający.~Był to lud, ale lud, który nigdy
242   3, III|          piekielną obelgą chłosty. Był to lud, ale lud, za którym
243   3, III|      jeszcze nie zgasłe promienie. Był to lud namiętnie, niepohamowanie,
244   3, III|           losach i żyłach czujący. Był to lud ogorzały, w obfitym
245   3, III|            cały i, jak zwykle, gdy był wzruszonym, w górę spojrzał;
246   3, III|      błękitnookiej Cecylki, której był aspirantem, szepnął:~- Nic
247   3, III|         tak ukontentowanym bym nie był, jak jestem z tej pamiątki
248   3, III|      pochwyconym w czyjeś ramiona. Był to Witold, drugi po nim
249   3, III|        szanował i we wszystkim jej był pomocny, zgodny, nieofukliwy,
250   3, III|      czarek miodu i piwa, znacznym był i na innych Bohatyrowiczach,
251   3, III|     rozstawiając wołał. - Żebym ja był lepiej nagle zginął, niżeli
252   3, III|           swat Starzyński wdał się był w długą orację, co słów
253   3, III|     postacie: konia i kobiety. Koń był duży, utrzymany dobrze,
254   3, III|      tłumliwe gadania; zamknął się był nawet w swoim przeciwku,
255   3, III|          tańczy. Istotnie, tancerz był z niego ochotny i zgrabny,
256   3, III|          przytomniejszym niż teraz był, pomiędzy sobą to małżeństwo
257   3, III|       Nieboszczyk jego ojciec taki był zawsze pogrążony w sobie
258   3, III|           czole wspominał:~- Dobry był z pana Dominika kompan...
259   3, III|           Pod gruszą stojąc prawie był niewidzialnym, ale w głosie
260   3, III|             że postępek Domuntówny był tylko żartem grubowatej
261   3, III|      takiego ślicznego głosu, jaki był podtenczas u pani...~Zatrząsła
262   3, III|       Niemnie, nikt tu pijanym nie był, ale panujący w świetlicy
263   3, III|       swawolnego młodzieńca, jakim był przed godziną, stał się
264   3, III|             któż mógł wiedzieć, że był to oszust, skoro tak pięknie
265   3, III|         Nieboszczyk pan Andrzej to był swój!~- A jakże! - ozwały
266   3, IV |       samotna, jak gdyby pokój ten był pustynią a on jedynym jej
267   3, IV |            biurku lampą. Pokój ten był nie tylko pracownią, ale
268   3, IV |               Niegdyś, dawno temu, był wieczór bardzo do tego podobny,
269   3, IV |         gdybym w uniwersytecie nie był i nauki nie miał, nigdy
270   3, IV |         dwóch jego synów, to jeden był jeszcze małym, a drugi,
271   3, IV |           ciemno, ponuro. Kiedy to był taki sam wieczór? A! po
272   3, IV |          który do dzisiejszego tak był podobnym? Coś go wtedy pocieszyło,
273   3, IV |       Benedykt rzucił w mowę syna, był taki gwałt i bólu, i gniewu,
274   3, IV |           Blask oczu jego wilgotny był i jakby rozmarzony, postawa
275   3, IV |            go milczącym i skrytym. Był czas, w którym dom ten rozlegał
276   3, IV |         nieustannie smutny...~Mógł był odejść w wesołe strony,
277   3, IV |           własne życie cenił, jemu był winien.~- Ojcze mój! do
278   3, IV |            przeleciał. Taki uparty był. Nie mówi już czasem o czymkolwiek,
279   3, IV |         widywałem. Trochę obłąkany był, Pacenki jakiegoś, który
280   3, IV |           trochę jego gadanina. On był z nas na te rzeczy zawsze
281   3, IV |            jego życia ani razu nie był.~- No, no! - rzekł - prawdziwe
282   3, IV | roztaczający się przed nimi widok. Był on wspaniałym i olśniewająco
283   3, V  |         stryja zapytując. Benedykt był w domu i zaprosił synowca
284   3, V  |       odparła - brak pracy właśnie był mi od dawna trucizną i wstydem!
285   3, V  |       śniadanie, a kiedy jedzeniem był zajęty, o niczym z im rozmawiać
286   3, V  |           postawy mu nie ustąpiło. Był, jak zwykle, żurnalowo ubrany
287   3, V  |        srebro dźwięcznym śmiechem. Był to śmiech młodej piersi
288   3, V  |         Niepotrzebna! A cóż ja bym był począł, gdybym ciebie przy