Tom, Rozdzial

  1   1, I  |     znieruchomiała, uśmiechnęła się znowu.~- Co tam! Niech ciocia
  2   1, I  |           jak wprzódy. Stara mówiła znowu:~- Ot, jak było. Z kościoła
  3   1, I  |               Zdyszała się, stanęła znowu i zaczęła kaszlać. Kaszel
  4   1, I  |     zwracała nań uwagi i zaraz idąc znowu opowiadała dalej: ~- Cholera
  5   1, I  |      siedziałam... Uf! nie mogę... ~Znowu zabrakło jej oddechu, chrząkała,
  6   1, I  |         Sapała, chrząkała, kaszlała znowu głośno, jak z beczki. Justyna
  7   1, I  |          się, lecz wnet spoważniała znowu.~- Wujenka jest naprawdę
  8   1, I  |       idącymi kobietami zaturkotały znowu koła, tylko nieco inaczej
  9   1, I  |          tyle dziewcząt? - zawołała znowu stara panna.~- Po drodze
 10   1, I  |       włożył na głowę czapkę, twarz znowu ku drodze zwrócił i poruszywszy
 11   1, I  |          pochylił.~Dwie kobiety iść znowu zaczęły, Marta mówiła:~-
 12   1, II |  tegorocznych urodzajów - rozpoczął znowu Kirło - obiecujące są, bardzo
 13   1, II |             Jak pan myśli? - zaczął znowu - czy w teraźniejszych czasach
 14   1, II |             tam, z gośćmi i żoną... Znowu gniewał się, że pani i Justynka
 15   1, II |      żelaznymi wszystko być może... Znowu stanęła twarzą ku oknu,
 16   1, II |        drżał, usta zbladły i z oczu znowu trysnęły płomienie. Powoli
 17   1, II |    dostrzegalną ironią odparł gość.~Znowu drzwi od salonu otworzyły
 18   1, II |             tam takiego było?~Kirło znowu filuternym stał się.~- Pamiętasz
 19   1, II |             ojciec uczuł...~Umilkła znowu, zawiesiła ręcznik obok
 20   1, II |      delikatnie i powoli instrument znowu na uprzednim miejscu złożyła.~-
 21   1, II |             wyjdę - rzekła - ojciec znowu grać zacznie...~- A może... -
 22   1, II |      przeciwległe wybrzeże stanął i znowu w tym samym kierunku spojrzał;
 23   1, II |       światłością słoneczną stanęły znowu, nie zmącone, od samego
 24   1, III|         czerwone maki. ßrat Anzelma znowu, Jerzy, przyjaźnią bardzo
 25   1, III|            obłokach. Ale spostrzegł znowu, że nic wcale przyjemnego
 26   1, III|           tym spokój...~- A cóż cię znowu tak bardzo niepokoić może?-
 27   1, III|           opowiadam i zawsze pytasz znowu...~- Tak niezdolną jestem
 28   1, III|            irytacji w głosie zaczął znowu Benedykt - rzeczy te są
 29   1, III|           odparła.~Popatrzał na nią znowu, wzruszył ramionami i pochylił
 30   1, III|             nazwał siebie Anzelmem, znowu na Korczyńskiego popatrzał
 31   1, III|     Korczyńskiego od dnia, w którym znowu stoczył on z żoną krótką,
 32   1, III|        sprawiało ci to kłopot, a ja znowu odmawiałam sobie wielu rzeczy,
 33   1, III|           zadość nie mógł... Ale on znowu tylko ukłonił się jej bardzo
 34   1, IV |             szafirowe oczy do niego znowu szczebiotać zaczęła. ~Tak
 35   1, IV |          czasu i miejsca, nastąpiło znowu kilka par świetnych. Różyc
 36   1, IV |           tobie... te... a i Zygmuś znowu dojeżdżać zaczyna... dawne
 37   1, IV |       pochyleniem głowy, którą wnet znowu wysoko podniosła, podziękowała
 38   1, IV |            przysiadła, po czym wnet znowu pochwyciła jego ramię, jakby
 39   1, IV |           lepsze czasy i zapragnęła znowu być choć przez dzień jeden
 40   1, IV |            w świecie kobiety. Różyc znowu najdłużej mieszkał w Wiedniu,
 41   1, IV |       przerwy te nie zważał i mówił znowu:~- Mnie to, widzi pan, niezmiernie
 42   1, IV |               oburzył się chłopak i znowu zwrócił się do Różyca. -
 43   1, IV |             już znudzeniem przerwał znowu Zygmunt - idee czasu są
 44   1, IV |            niespokojnych poruszeń i znowu oczy na syna podniosła,
 45   1, IV |        późno. Kirłowa zmieszała się znowu, zgrabną swą kibić pochyliła
 46   1, IV |             droga kuzynko - szepnął znowu - żebyś wiedziała, jak ona
 47   1, V  |        zieloną miedzą ukazywała się znowu wabiąc i wiodąc - nie wiedzieć
 48   1, V  |             co, gagatku? jedź sobie znowu za granicę i ucz się malować...
 49   1, V  |             Teraz człowiek ten chce znowu w tej pustce rozpalić płomię,
 50   1, V  |         zapomniała, a teraz... czyż znowu... czyż znowu? Sto głosów
 51   1, V  |         teraz... czyż znowu... czyż znowu? Sto głosów zdawało się
 52   1, V  |           puszystą zieloność grochu znowu w owsie przepadała.~Od jednego
 53   1, V  |           wolniej!~Pług posunął się znowu, tylko daleko powolniej
 54   1, V  |             powolniej niż wprzódy i znowu lemiesz głęboko rył się
 55   1, V  |           raźnie, w górę spojrzał i znowu w uśmiechu, ale tym razem
 56   1, V  |             już dawno wiem - ciszej znowu odpowiedział - że panience
 57   1, V  |        niego ciekawie i przyjaźnie. Znowu okrągłe i rumiane jego policzki
 58   1, V  |       śpiewanie i swoją wolność ma!~Znowu, pomimo woli może, podniósł
 59   1, V  |      nakrzywdzili...~Machnął ręką i znowu brwi trochę zmarszczył,
 60   1, V  |            Justyna.~On zmieszał się znowu, odwrócił twarz, chrząknął
 61   1, V  |          dopowiadając; zmieszał się znowu, chrząknął i prędko zagadał:~-
 62   1, V  |           dudka z czubka! - sarknął znowu kosarz.~- W ojca wrodził
 63   1, V  |       baraniej czapki, lecz wnet ją znowu włożył na głowę.~- Jestem
 64   1, V  |        linię surową. Jednak dwornym znowu gestem wskazał ławkę mówiąc:~-
 65   1, V  |            ubogą chatę nawiedził...~Znowu uchylił czapki.~- A jakże
 66   1, V  |            zwracając się do Justyny znowu trochę czapki uchylił:~-
 67   1, V  |       ruchem podniósł się z ławki i znowu czapki nieco uchylił.~-
 68   1, V  |          mrozami, kiedy Jan wybiegł znowu z dziedzińca i o kilka kroków
 69   1, V  |      zawołał.~Ale chłopak wahał się znowu, to ku dziedzińcowi, to
 70   1, V  |             jego wesołość. Pochylił znowu głowę, przygarbił się i
 71   1, V  |           spuściła oczy. Było w nim znowu coś niechętnego i trochę
 72   1, V  |           wpadła. W minutę wybiegła znowu, ale już w trzewikach i
 73   1, V  |             okolicy żyła.~Siedzieli znowu na ławce, pod ścianą domu,
 74   1, V  |           się Marta.~Uśmiechnął się znowu i głową pokiwał.~- A lękała
 75   1, V  |            całe gardło zaśmiała się znowu dziewczyna.~I wszyscy śmiać
 76   1, V  |          plecy wnet przygarbiły się znowu. Fabian obie dłonie na kłębach
 77   1, V  |         Fabian przyśpieszył kroku i znowu najgroźniejszym swym głosem
 78   1, V  |       zawołała, a raczej zaśpiewała znowu matka.~- Zaraz! - odkrzyknął
 79   1, V  |        napije...~W ogrodzie Anzelma znowu zapanowała cisza. Jan nieśmiało
 80   1, V  |            Co ona tam będzie robić? Znowu sztywnie siedzieć obok wystrojonej
 81   1, V  | szczebiocącej narzeczonej hrabiego, znowu patrzeć na poniewierkę siwych
 82   1, V  |     poniewierkę siwych włosów ojca, znowu spotykać podejrzliwe spojrzenie
 83   1, V  |             oszklone oczy Klotyldy, znowu przy każdym zbliżeniu tego
 84   1, VI |            gęstej zieleni wypływały znowu, przed myśl i wyobraźnię
 85   1, VI |              a ten idzie i idzie... Znowu narazi się na kiepkowanie
 86   1, VI |       zawsze uwierzy... Dziaduniu - znowu nad starcem schylając się
 87   1, VI |    odpowiedział Anzelm.~Ona dygnęła znowu. ~- O subiekcję bynajmniej...
 88   1, VI |             przynależał - wzbił się znowu nad wszystkie inne i popędliwie
 89   1, VI |           przed grobowcem, ale wnet znowu głowę nakrył i w milczeniu,
 90   1, VI |    podstawie grobowca i wszystko tu znowu będzie tak samo, jak było
 91   1, VI |         przyczyny?~Po chwili jednak znowu podniósł oczy i dłużej popatrzał
 92   1, VI |                 Podtenczas - zaczął znowu - nie było na tym miejscu
 93   1, VI |         kamieniu siedzący ozwał się znowu:~- Taka jest historia fundatorów
 94   1, VI |          Widać było, że zgarbił się znowu i że głowa jego z wielką
 95   2, I  |            czy napomnienia, o które znowu ona wcale nie dba. Wtem
 96   2, I  |            a tasiemki jej trzewików znowu rozwiązane i wijące się
 97   2, I  |            z gniewem i krzykiem, to znowu tonem upominania przekonywania;
 98   2, I  |           temu zajeżdżali, przybyli znowu i życzą sobie zobaczyć wełnę.
 99   2, I  |         kwadrans, potem ukazała się znowu na dziedzińcu. Wiatr zadął
100   2, I  |        domowi idąca uśmiechnęła się znowu, ale wnet do towarzyszy
101   2, I  |  przestąpiła próg pokoju, rumieniec znowu zalał jej twarz i czoło.
102   2, I  |            jej tołubku znalazła się znowu Bronia, ta czarna, rozczochrana
103   2, I  |      policzki je ucałowawszy zwolna znowu na ziemi postawił. Podniesienie
104   2, I  |         Kirłowa, uradowana i ujęta, znowu po brzegi włosów zarumieniona,
105   2, I  |           przybyły.~Zarumieniła się znowu trochę, ale wnet od siebie
106   2, I  |        Zamyślili się oboje. Kobieta znowu roztargnioną stawać się
107   2, I  |            ją wprawdzie krewni, ale znowu ta edukacja nie jest tak
108   2, I  |            razy zdjął swe binokle i znowu nimi oczy zasłonił. Znowu
109   2, I  |           znowu nimi oczy zasłonił. Znowu też machinalnie zaczął jeść
110   2, I  |         przed chwilą mówił, zaczęła znowu.~Ale przerwało jej otworzenie
111   2, I  |            musiałam. Lękam się, aby znowu nie było to coś złego, i
112   2, I  |           to nie może, co?~Próbował znowu żartować, ale było coś rozpaczliwego
113   2, I  |      uderzając zawołała i z wesołym znowu spojrzeniem dodała: - Ce
114   2, I  |           sama do ciebie przyjadę i znowu o tym pomówimy. I jeszcze
115   2, II |         smutnym być nie musiało, bo znowu zwracając się ku domowi
116   2, II |      krztusząc się jeszcze wymówiła znowu:~- Justyna!~- Co, ciotko?~
117   2, II |             tymczasem, póki Pan Bóg znowu jakiego panicza nie ześle,
118   2, II |      chorowali, a ona doglądała ich znowu, leczyła, ůrżąc o nich tak,
119   2, II |        kochać jej nie umie. A potem znowu ten Egipt!... Słowem, dawno
120   2, II |  nadzwyczajnej słabości osunęła się znowu na pościel i ledwie dosłyszalnym
121   2, II |         wdzięczny jestem - przerwał znowu Benedykt; a głos jego był
122   2, II |            co wprzódy głosem zaczął znowu:~- Nie podobna, kochany
123   2, II |          Darzecki - tak, kto wie...~Znowu w rozmowie dwu mężczyzn
124   2, II |         rozmawiać nie przeszkadzaj!~Znowu z tym samym połączeniem
125   2, II |      frunęły w inną stronę salonu i znowu Witold, którego oczy iskrzyły
126   2, II |       umeblować swoje pokoiki.., ja znowu popełniłem szaleństwo, tak,
127   2, II |             w tym słuszność, ale są znowu względy, które...~Umilkł
128   2, II |                Kiedyż bo - zarzucił znowu Benedykt - on podobno i
129   2, II |            otworzyły się i zamknęły znowu. Głębsze jakieś uczucie
130   2, II |            po czole, a wzrokiem już znowu nie rozgniewanym, lecz rozżalonym
131   2, II |             tej samej chwili, innym znowu uczuciem zdjęty, rzucił
132   2, II |           się rycerskość. Ofuknięty znowu, zbladł jeszcze więcej niż
133   2, II |       gapiowatym śmiechem zaszeptał znowu:~- A jakże! czy ja wiem?
134   2, II |          Witold i widać było, że go znowu coś w serce ukłuło. Ale
135   2, II |             łyżek rosołu uczuła się znowu tak cierpiącą i smutną,
136   2, II |            Rumieńce powoli opływały znowu śniadawe jej policzki, oczy
137   2, II |        zerwać się chciała, ale wnet znowu usiadła. Zamyślenie jej,
138   2, II |         żadnej sympatii!...~Zaczęła znowu płakać i śród łkań mówiła
139   2, II |             uspokojeniu się jęknęła znowu:~- Ja ją tak kocham, tak
140   2, II |            tej mikstury, bo jeszcze znowu duszenie schwyci... A ja
141   2, II |              Jednak ku drzwiom idąc znowu oburkliwie i z ironią rzuciła:~-
142   2, II |  zesztywniałymi rysami wydawała się znowu daleko starszą, niż była.
143   2, II | przebaczenia, może zapragniesz, aby znowu, jak dawniej, oczy nasze
144   2, II |  Przerzuciła kilka kartek i czytała znowu:~Aimer c'est douter d'un
145   2, III|              wyciągnął się i począł znowu snopy wiązać.~Dalej, co
146   2, III|            kilku minutami przerwała znowu pracę swoją i stojąc przed
147   2, III|          zrobi jak ja...~Zgięła się znowu ku ziemi i stara, gadatliwa
148   2, III|    ku-kaw-ka! - z ironią zaśpiewała znowu Fabianowa.~W tej chwili
149   2, III|             Po chwilowych rozmowach znowu na łanie zapanowała praca
150   2, III|   rozciągniętym powróśle złożywszy, znowu ku ziemi przypadały. Czasem
151   2, III|           powstania. Usiadła jednak znowu i zmieszane, niespokojne
152   2, III|            białe czoło wystąpiła mu znowu gruba, poprzeczna fałda.
153   2, III|           ale wyraźnie i rozgłośnie znowu na łan zleciały i po nim
154   2, III|     paluszek swój nie dmucha, kiedy znowu do roboty bierze się! Owszem!
155   2, III|       zagony jeszcze przeskoczywszy znowu obejrzał się i krzyknął:~-
156   2, III|          się i krzyknął:~- Harbuzy!~Znowu poskoczył naprzód i raz
157   2, III|             złoty tuman pyłu owinął znowu długi szereg domostw i ogrodów,
158   2, III|      zaniemeńskiemu borowi, a potem znowu w twarzy Witolda utkwiły.~-
159   2, III|        płonąć w powietrzu, aż wejdą znowu w żywych, młodych, silnych,
160   2, III|             się Anzelm i cofnął się znowu trochę.~- Ej, nie! - ze
161   2, III|             na chudych policzkach i znowu trwożnym ruchem owijając
162   2, III|             Anzelm, a potem książki znowu na stole złożył.~- Wszystko
163   2, III|          mogło i po chwili ciekawie znowu przypatrywał się wnętrzu
164   2, IV |             Justyna.~Uśmiechnął się znowu i ręką skinął.~- Co pani
165   2, IV |          dopiero powoli wzbijał się znowu w wysoką, ciemną ścianę.
166   2, IV |   kilkadziesiąt kroków naprzód; Jan znowu twarzą zwrócił się ku pagórkowi
167   2, IV |         wcisnęła się do chaty. Mnie znowu trząść zaczęło, kiedy na
168   2, IV |        odrodzonym morzem wypływając znowu na przezroczyste przestrzenie
169   2, IV |  Czterdziestu - odpowiedział, głowę znowu odkrył i kroku przyśpieszył.~
170   2, IV |           widywał to w kościele, to znowu kiedy z panną Martą albo
171   2, IV |             deszczową mgłą. Justyna znowu od głowy do stóp zadrżała.~-
172   2, IV |     wyciągnął, cofnął ją, wyciągnął znowu i lękliwie dotknął ich miękkiej,
173   2, IV |             widać, potem pokażą się znowu, przelecą i polecą Bóg wie
174   2, V  |           wnet zagadała.~- Panienka znowu do nas przyszła! Bardzo
175   2, V  |          maleńki, ale milusieńki...~Znowu rozrzewniła się, aż łzy
176   2, V  |       podługowata izdebka, z jednym znowu, wysoko usłanym łóżkiem.
177   2, V  |            osiedlenie - żartobliwie znowu zauważył. - Bo mnie się
178   2, V  |     powiedział, a Anzelm zażartował znowu:~- Nie dbaj, że pszczoła
179   2, V  |    sekundach dopiero lub po minucie znowu je delikatnie ujmowali i
180   2, V  |             a ń b i e pogrążył...~- Znowu dziadunia Pacenką nastraszyli? -
181   2, V  |       denerwuje się, nie płacze, bo znowu atak być może... Moja najmilsza
182   2, V  |        łowią.~- A! - rzekł krótko i znowu pochylił się nad rachunkową
183   2, V  |        Jednak gdy odeszła, podniósł znowu głowę, odrzucił pióro i
184   2, V  |             się, zakaszlała i zaraz znowu mówić zaczęła. Oprócz zwyczajnej
185   2, V  |         sufit wlepionymi nieruchomo znowu leżała Justyna z warkoczem
186   2, V  |         pożar zgasł, na zgliszczach znowu pokazały się góry i doliny
187   2, V  |          jej odpodziała, zapytywała znowu:~- Wspomina? jak wspomina?~
188   2, V  |        milczały. Potem słychać było znowu szept pytający:~- Wspomina?
189   2, V  |         chcesz?~Podniosła powieki i znowu ze zwykłą swą porywczością
190   2, V  |              Wymówiwszy to zamknęła znowu powieki i znowu powoli wyrazem
191   2, V  |            zamknęła znowu powieki i znowu powoli wyrazem ukojenia
192   2, V  |        potem powtórzyło się dalej i znowu dalej, coraz dalej, a zarazem
193   2, V  |           czy śniła? Wydało się jej znowu, że zmrok panował na świecie,
194   3, I  |             straconym dlań zostało. Znowu więc pracowała nad sobą,
195   3, I  |             najgłębsze instynkty, i znowu - nie mogła.~Na szczęście
196   3, I  |          zajmowały. Teraz szedł tam znowu w wykwintnym letnim ubraniu,
197   3, I  |            po własnej postaci. Utył znowu! Rzecz dziwna od czego on
198   3, I  |           zza nich wyglądała i wnet znowu cofała się piękna kobieca
199   3, I  |          przeszkadzasz mi trochę...~Znowu onieśmielona zaczęła:~-
200   3, I  |           na przechadzkę pójdziemy, znowu razem... la, la, la, la,
201   3, I  |        Zygmunt.~- Dokąd? - zapytała znowu i ramionami objąć go próbowała,
202   3, I  |      ekstensywnego na intensywne...~Znowu zamknął jej usta, tak że
203   3, I  |          zapomniał. Teraz jednak... znowu... Co to wszystko znaczyło?~
204   3, I  |           blada i spłakana, ale już znowu uśmiechająca się do życia,
205   3, II |     głośniej niż przedtem przemówił znowu Witold i wyprostował się
206   3, II |     pochylił się i na żniwiarkę, to znowu na mówiącego spoglądać zaczął
207   3, II |         zaczął Witold.~Ale Benedykt znowu jak wryty stanął...~- Cicho! -
208   3, II |           półmiska nabierając mówił znowu:~- Poczciwy ten Teofilek!
209   3, II |     przynosiła dużo, a choć upadła, znowu powstać może i dużo przynosić.
210   3, II |          cóż ja jej złego zrobiłem? Znowu zachoruje czy co?~Ale w
211   3, II |             pójdziesz?~Zaśmiała się znowu.~- Masz taki sposób pytania,
212   3, II |    podskoczyła, brata wpół objęła i znowu żałosnym głosem prosić zaczęła:~-
213   3, II |        koniec. Elżusia zachichotała znowu, zarumieniła się, oczy na
214   3, II |         ścianą domu z ławy powstali znowu dwaj ludzie, z których jeden
215   3, II |      skrzypią!~Starzyński śmiał się znowu tak, aż mu łzy do oczu nabiegały.
216   3, II |          jeszcze nie zebrał.~Witold znowu figlarnie na ucho kuzynce
217   3, II |             jej przecięła. Spłonęła znowu i parę minut na sapieżankę
218   3, II |      cichszą ją czyniąc. Na koniec, znowu Leoni pierożki z czernicami
219   3, II |            przelękniona, zasmucona, znowu sztywna, schodziła na dół
220   3, II |          zapytując:~- Co się stało? Znowu zachorowała? Czy po doktora
221   3, II |        Pozwól mi, ojcze, milczeć!~- Znowu! - krzyknął Benedykt i twarz
222   3, II |          Powściągając się widocznie znowu zapytał:~- A ty sama tego
223   3, II |            czy to moja dusza?~Potem znowu ramiona u piersi krzyżując
224   3, II |           umilkła, potem ozwała się znowu i znowu umilkła, aż brzmieć
225   3, II |            potem ozwała się znowu i znowu umilkła, aż brzmieć zaczęła
226   3, II |      przymileniem i, schyliwszy się znowu, piękną białą rękę na czarnej
227   3, II |          wdzięcznym...~Tu pochylony znowu ustami dotknął jej kolan.~-
228   3, II |             się przez chwilę, patem znowu przed matką siadając znowu
229   3, II |          znowu przed matką siadając znowu pochylił się ku jej kolanom
230   3, II |           jej wziął w swoje dłonie. Znowu też pieszczotliwie, z wdziękiem,
231   3, II |     ramionami przechadzkę po pokoju znowu rozpoczynając odpowiedział:~-
232   3, II |        burza uczuć, i podniosła się znowu wtedy dopiero, gdy Zygmunt
233   3, II |          Andrzejowa głowę podniosła znowu i głosem, w którym brzmiała
234   3, II |                 Mogiła! - sarknął - znowu mogiła! Już druga dziś osoba
235   3, III|                       III~Dzień był znowu świąteczny i pogodny, ale
236   3, III|             ledwie zabawił, po czym znowu na ganek wpadając gromko
237   3, III|         podjedli, pierwszy drużbant znowu, niezadowolony widocznie
238   3, III|            głową trzęsła, na koniec znowu ścisnąwszy się z braćmi
239   3, III|             obu dłoniach zatrzymał. Znowu milcząc na siebie patrzali;
240   3, III|          papirosa zapaliła...~Na to znowu podniósł się i zagrzmiał
241   3, III|         wszystko się skończy, a oni znowu we dwóch na Niemen pójdą.
242   3, III|        książce czytam...~Zaczął jej znowu coś z cicha mówić, a oczami
243   3, III|          ukradną!~I ogromny Domunt, znowu z malutką Siemaszczanką,
244   3, III|              Panno Mario!~I mnóstwo znowu imion i nazwisk leciało
245   3, III|             minutach ona przemówiła znowu:~- A pan Anzelm pamięta,
246   3, III|          drugi.~Głosy zmieszały się znowu, zawrzały.~- Złymi słowami
247   3, III|             ludzkiego!~Fabiana głos znowu przeniósł i przetrwał inne.~-
248   3, III|           już pot z twarzy ocierał. Znowu w ten sam cienki i żałośliwy
249   3, III|             upadli, obudziły w nich znowu ambicję i wiarę w siebie.~-
250   3, IV |          się w nim na chwilę i wnet znowu mieszała się z ciemnością
251   3, IV |            dalej, ale po kwadransie znowu czytanie przerwać musiała.
252   3, IV |          dąbrowa, wojacy jechali...~Znowu chodzić zaczął. O, jak to
253   3, IV |              gorące serce...~Stanął znowu.~Nie było, nie było,~Matko,
254   3, IV |            zimno... Bo po cóż? Dziś znowu list od Dominika otrzymał
255   3, IV |           nie istnieje. Jednak dziś znowu się przekonał, że tak nie
256   3, IV |           się, żółcią pluł, a teraz znowu ten list przeklęty spod
257   3, IV |          wabiące odepchnąwszy wziął znowu krzyż swój na barki i -
258   3, IV |           wysmukły, młody człowiek. Znowu on! tylko dorosły teraz
259   3, IV |        powieki na nie opuszczał, to znowu podnosił je i namiętne płomienie
260   3, IV |            wzrok ku ziemi spuścił i znowu milcząc, coraz pilniej,
261   3, IV |              prawda? Przebaczysz? i znowu tak samo kochać mię będziesz
262   3, IV |          niezmożoną siłą pociągnęły znowu wzrok Benedykta ku szeroko
263   3, IV |            głową podniesioną zaczął znowu:~- Słuchaj! Korczyńskim
264   3, IV |         jąkał.~Ale powracająca fala znowu go błękitem i ogniem oblała:~-
265   3, IV |            zmieszał się, posmutniał znowu.~- Jednak, mój ojcze - zaczął -
266   3, IV |             raz po długim milczeniu znowu zawziętą sprzeczkę o nie
267   3, IV |           dał spokój... aż tu nagle znowu zaczyna swoje...~I ty taki...~
268   3, IV |          chwilowym milczeniu zaczął znowu:~- Korczyńskich krew! Dziad
269   3, IV |             będę!~Mężczyźni huknęli znowu tą samą co pierwej rozkazującą
270   3, IV |  spoglądając.~Po czym nagle huknęli znowu:~Siadaj, siadaj, moje kochanie,~
271   3, IV |     pilnować muszę, bo niedomaga.~I znowu roztargnionym wzrokiem pomiędzy
272   3, IV |           ujrzanym zostanę?~Dygnęła znowu.~- Owszem. Dziadunio bardzo
273   3, IV |             zdrowie i powodzenie...~Znowu trochę połyskliwego puchu
274   3, IV |          Spojrzeli na siebie i wnet znowu utopili wzrok w rozwartej
275   3, IV |         nutę:~- La, la, la, la, la!~Znowu jednak nie było to tym,
276   3, V  |      Kirłowa po chwilowym milczeniu znowu na odwagę się zebrawszy
277   3, V  |            siostrzenicę popatrzał i znowu zapytał:~- Jakimże wypadkiem
278   3, V  |            ha? Naprawdę kochasz go?~Znowu jakby elektryczna iskra
279   3, V  |        drzwi od buduaru pani Emilii znowu powtórzył:~- Teoś harbuza
280   3, V  |              co o nich wiesz!~Martę znowu wezwanie to uszczęśliwiło,
281   3, V  |       wezwanie to uszczęśliwiło, bo znowu przekonywało ją, że na coś