Tom, Rozdzial

  1   1, I  |         niego odległości na jednej z nim linü rozciągnięty szereg
  2   1, I  |            porastającej je trawy; ku nim, niby strumienie ku rzekom,
  3   1, I  |       zdjęłam i dla ochłody machałam nim sobie przed twarzą... Uf !
  4   1, I  |            przez całe nabożeństwo na nim siedziałam... Uf! nie mogę... ~
  5   1, I  |            przechylając się nieco ku nim zawołał:~- Święte panny:
  6   1, I  |            dawno... ale oswoić się z nim nie mogę i nigdy, nigdy
  7   1, I  |            nie mogę i nigdy, nigdy z nim się nie pogodzę...~Marta
  8   1, II |           nawet przyjemną rozrywkę w nim znajdująca śmiała się z
  9   1, II |        pierwszego rzutu oka poznać w nim można było człowieka bardzo
 10   1, II |            bór ciemny i wywoływały w nim głośne echa. Po przeciwległym
 11   1, II |             klonach i mieszały się z nim fruwania ptasich skrzydeł.
 12   1, II |             szlafroku i zupełnym pod nim negliżu stał na środku pokoju,
 13   1, III|           mieliż oni odziedziczyć po nim znacznego obszaru pięknej
 14   1, III|        ktokolwiek rozwinął był przed nim obraz przeznaczeń jego synów,
 15   1, III|             domu z zamiarem użycia w nim niedługiego odpoczynku.
 16   1, III|             było to, co nastąpiło po nim... Kiedy Benedykt obudził
 17   1, III|             mu nigdy... Pozostała po nim wdowa wraz z małym synem
 18   1, III| spostrzeżeniem nie przeraził, ale po nim przyszło wnet wiele innych.
 19   1, III|          dobrze mu znane wzbudziły w nim chęć, aby mieszkańcy dziedzicznych
 20   1, III|            posiedzę... Uf! te żniwa! nim je człowiek przebędzie,
 21   1, III|              spali i sto strachów po nim przejdzie...~- Ja także
 22   1, III|       podobał się jej bardzo, była w nim zakochaną. Czemuż więc teraz...
 23   1, III|             Świat szeroki i można na nim znaleźć sobie wygodne miejsce,
 24   1, III|          razy chciał sprzeczać się z nim listownie, ale na długie
 25   1, III|              oznajmiła, że pomówić z nim chce o interesach. Korczyński
 26   1, III|            grzecznością, jakby przed nim siedziała nie kobieta, z
 27   1, III|              gruntu zasłaniały przed nim całą kulę ziemską ze wszystkim,
 28   1, IV |            na chwilę rozstawać się z nim nie chciała.~- Tu fais des
 29   1, IV |           znajdował najweselszym i w nim - jak o tym z ironicznym
 30   1, IV |               wydaje się zakochaną w nim bez pamięci, a on ma bardzo
 31   1, IV |             człowieka!... Sierotę po nim pieściła i jak najwyżej
 32   1, IV |          położonym na stojącym przed nim stoliku, machinalnie bawiąc
 33   1, IV |              Raz jednak odbiło się w nim wrażenie przykre. Naprzeciw
 34   1, IV |          upłyniony kwadrans zaszła w nim dziwna zmiana. Opuścił był
 35   1, IV |              nacisk. Ona stała przed nim ze spuszczonymi powiekami,
 36   1, IV |              upajał i że zbliżenie z nim poruszało do głębi całą
 37   1, IV |         gniew i pogarda ustępowały w nim prędko przed smutkiem i
 38   1, IV |           musiała... Zbliżała się ku nim i odstępowała, wyciągała
 39   1, V  |             koniec chylące się przed nim czoło krewnej ucałował i
 40   1, V  |        Andrzeja, prosi o danie jej w nim udział. Gdy wymawiała imię
 41   1, V  |           obecny. Często rozmawiam z nim w ciszy nocnej i błagam
 42   1, V  |          męska dojrzała siła. Znać w nim też było wielką żywość i
 43   1, V  |          wąski pas Niemna z żółtą za nim ścianą i u samego skłonu
 44   1, V  |             rzucając stryja wołał za nim Janek- pójdź tu, Mucyk!... ,~-
 45   1, V  |              w tej chwili chłopak na nim wywierał, była widoczną.
 46   1, V  |              przeziębienia...~Było w nim coś obojętnego i przymuszonego,
 47   1, V  |        grzecznym i gościnnym, czuć w nim było dzikie boczenie się
 48   1, V  |        Justyna spuściła oczy. Było w nim znowu coś niechętnego i
 49   1, V  |         stojącą wśród tej zagrody, a nim, przesuwającym swą twarz
 50   1, V  |             góry kasztanka, a tuż za nim jechał na gniadej Jan. Konie
 51   1, V  |            zapytał Anzelm.~Tuż przed nim stając głośno zaszczebiotała: ~-
 52   1, V  |           jak szczęścia, drżeć przed nim, przed nimi, przed trucizną
 53   1, VI |      powietrzu wygrażać zaczynał. Za nim dwaj chłopcy, bosi, gołogłowi,
 54   1, VI |           objęła i ze schylonymi nad nim szerokimi plecy, ze spadającą
 55   1, VI |             ściany podnosiły się nad nim jak wysokie góry. Zrazu
 56   1, VI |              ono o ląd i przedarło w nim sobie łożysko, którego wody
 57   1, VI |       popiersie Marii, z tkwiącymi w nim siedmiu pozłacanymi niegdyś
 58   1, VI |              groził, ale rozpięta na nim postać Chrystusa i boki
 59   1, VI |   gdzieniegdzie nikt i nie słyszał o nim. Ale za to byli tacy, co
 60   1, VI |        człowiek siły swojej nie zna, nim jej w potrzebie z siebie
 61   1, VI |            swój wstąpił. Koń był pod nim arabski, ognisty, z rzędem
 62   1, VI |            pętlice. Wokół niego i za nim jechali hetmany , senatory
 63   1, VI |              zdjąwszy z głowy powiał nim przed starcami tak nisko,
 64   1, VI |              i ciemny pas wysoko nad nim rozciągniętych zagród: ~
 65   2, I  |           precz ze szkoły i co ona z nim potem zrobi? Pojechała do
 66   2, I  |              Olchowy gaj szumiał, za nim przebłyskiwały burzące się
 67   2, I  |              w progu domu stanął. Za nim, na ganku, widać było zieloną,
 68   2, I  |             kilku miejscach poplamił nim pomalowaną na czerwono podłogę;
 69   2, I  |             z nich to życie, które w nim płynęło wiecznie tym samym,
 70   2, I  |          masz droga kuzynko, pomów o nim ze swoim mężem. Niech przygotuje
 71   2, I  |           trzeba, aby ktoś zajął się nim na dobre, a Boleś ... mój
 72   2, I  |                zawołała - nie myśl o nim nic złego...proszę cię,
 73   2, I  |               proszę cię, nie myśl o nim nic złego! Ja wcale nie
 74   2, I  |          nigdy nie wspominał i sam o nim nie myślał. Proszę...~Różyc
 75   2, II |          wpatrywał się w nagle przed nim powstałe widmo czegoś, co
 76   2, II |         twarzy podniosła i poruszyła nim w powietrzu prawie groźnie.~-
 77   2, II |             tęsknoty. Wszystko, co o nim czytała, było tak nowym,
 78   2, II |       uprosił ją, aby przeszła się z nim po ogrodzie. Wahała się
 79   2, II |        przechadzki użalała się przed nim na swoje smutne życie i
 80   2, II |        krewnym, niebogatym hrabią. O nim to w tej chwili, o tym przyszłym
 81   2, II |              koniecznością budzącą w nim samym żal, rzetelny żal,
 82   2, II |               tego... tych, którzy z nim razem... Po chwili dokończył:~-
 83   2, II |              talent, matkę, która za nim świata nie widzi, młodą
 84   2, II |          młodą i śliczną żonę, tak w nim rozkochaną, że aż czasem
 85   2, II |             jemu i robiłeś się przed nim takim małym, pokornym...~
 86   2, II |           powiedział o Darzeckim i o nim samym. Szwagra przywykł
 87   2, II |              do domu po dwuletniej w nim niebytności; syn spostrzegał
 88   2, II |             skokami znalazł się przy nim, a wtedy i on grubym szeptem
 89   2, II |             przykre uczucie krótko w nim trwać mogło, Dzień był taki
 90   2, II |          powiernik. Myślała zawsze o nim jako o jedynym człowieku,
 91   2, II |              Wołowszćzyźnie, długo z nim rozmawiała i przyjechała
 92   2, II |             ale takim, że głowę przy nim nieco pochylał. Pani Emilii
 93   2, II |     przyjemny... jak zagawędzi się z nim, pewno o lekarstwie zapomni...
 94   2, III|              zwykle chmurny Adam. Za nim nadjeżdżało jeszcze kilka
 95   2, III|            ruchami, jakby sennie. Za nim, jak nierozłączny cień jego,
 96   2, III|          żniwiarki znajdowały się na nim: młodziutka, wiotka dziewczyna,
 97   2, III|               Żadnego ja smętku przy nim nie doznała. Horujem razem
 98   2, III|         usuwając się odsłoniła przed nim matka, a której suknia słomianej
 99   2, III|        sąsiedztwie żyjąc wiedziała o nim to tylko, że istnieje, i
100   2, III|              siedzenia swego i przed nim stanęła. Przez kilka sekund
101   2, III|            gorset zdjąć trzeba; bo w nim i godziny wytrzymać nie
102   2, III|        złotym łanem i pochylonym nad nim mrowiskiem ludzi, w powietrzu
103   2, III|           znowu na łan zleciały i po nim płynęły długie i namiętne
104   2, III|          słońce pierwej wzejść musi, nim dopiekać pocznie... Tak
105   2, III|      nieuzwyczajenia! cha, cha, cha! Nim panienka za mąż wyjdzie,
106   2, III|              panna śliczna i taka po nim tęskliwa, że mnie, zdaje
107   2, III|   przerywając robotę swą patrzali za nim z widocznym przestrachem
108   2, III|           strzały obiegał domy, a za nim biegł też, pod płotkami
109   2, III|           krwi i ze szczególnie przy nim odbijającym zamyśleniem
110   2, III|              kiedy się znalazł przed nim o kilkanaście kroków, i
111   2, III|             pokryły i zrobiło się na nim nadmiar już zimno. Z nieba
112   2, III|            dzban z wodą i stała przy nim dnem do góry przewrócona
113   2, III|       wieczną wdzięczność i czuje za nim wieczną tęsknotę. On tu
114   2, IV |             na świecie, a słodycz na nim bardzo jest droga...~- Skąd
115   2, IV |       ziarnko od ziarnka rozróżnić w nim było można. Bór niechętnie
116   2, IV |             tym ostatnim rozstaniu o nim usłyszałem. Pewno dobrze
117   2, IV |         niekiedy tak stękał, jakby w nim co pękało. Ludzie koło niego
118   2, IV |             okolicy biegł. Ja też za nim biegłem, ale dopędzić go
119   2, IV |     nieprzytomności wodząc. Nogi pod nim trzęsły się i z włosów jeszcze
120   2, IV |            przysłaniany sunącymi pod nim chmurami; w dole okrywała
121   2, IV |            cicho i samotnie. Świat o nim nie wie nic i tylko niebieskie
122   2, IV |     niebieskie sklepienie zapala nad nim w pogodne noce gromnice
123   2, IV |             dalekim zapoznała i tu z nim przywiodła. Potem we wpatrzonych
124   2, IV |           kroków parę, gdy ona przed nim stanęła i z pochylonym,
125   2, IV |         najważniejszą było wspólne z nim granie. Zresztą, wszyscy
126   2, IV |            zobaczył, serce dzwonem w nim uderzało. Czyż on wie, dlaczego
127   2, IV |              mu kapał, taką boleść w nim uczuwał i taką łzawość.
128   2, IV |        okolicy. Wszyscy mają prawo w nim rąbać, a że w tym rąbaniu
129   2, IV |             że za lat kilka śladu po nim nie ostanie, i między sobą
130   2, IV |          wzdętą szarością; wrony pod nim chmurą przeleciały, przeraźliwie
131   2, IV |             Nie było samotnym; przed nim, w ten sam jak ono sposób,
132   2, IV |           także śmiałą, silną; dumną nim i tym, że zaufać mu potrafiła.
133   2, IV |             była tak grubą i choć na nim wydawała się krótką, ją
134   2, IV |             za nią cofnięty, rękę ku nim wyciągnął, cofnął ją, wyciągnął
135   2, V  |              młody pan Korczyński na nim będą.~I w oczach ludzkich
136   2, V  |            ruchów, której by nikt po nim spodziewać się nie mógł,
137   2, V  |             Co tam, że troszkę boli, nim za mąż wyjdziesz - przestanie !~
138   2, V  |          pani jest tak łaskawa, że z nim w przyjaźni chce pozostawać,
139   2, V  |             nie wiedzieć wiele lat z nim przebywał, jeszcze wszystkich
140   2, V  |          najpierw zlęknę się zawsze, nim pokonawszy siebie przybliżyć
141   2, V  |              kapoty. Trochę tylko za nim, ramieniem go podtrzymując,
142   2, V  |             jak znajdę, to pomstę na nim wywrę za to, że mi kobietę
143   2, V  |         zajrzeć w znajdujące się pod nim małe sklepienia. Ale usiłując
144   2, V  |         najprędzej znalazła się przy nim i pochylona już zręcznym
145   2, V  |        trzydzieści lat potem i sam z nim na wojnę chodziłem... Nad
146   2, V  |               żeby my czegoś szli za nim w pole... już i nie pamiętam
147   2, V  |              matka na tapczanie przy nim położywszy się jak wilczyca
148   2, V  |              go nagle, okręcił się z nim w kółko i z głośnym śmiechem
149   2, V  |             w zamian ślizgały się po nim blade połyski i wypływać
150   2, V  |       Korczyński i w rozwartej przed nim rachunkowej księdze kreślił
151   2, V  |        ruchem w dół pociągnął. Coś w nim wrzało żalem, gniewem, niepokojem.~-
152   2, V  |          mnie zapytała: czy ty już w nim ani troszkę zakochaną nie
153   2, V  |          podoba. Ta kobieta byłaby z nim szczęśliwa, bo dobry jest,
154   2, V  |              się po polach i lasach! Nim królewicza do reszty złapiesz,
155   2, V  |            łóżka jej podeszła i przy nim uklękła. Rękę jej dużą,
156   2, V  |              podniosło; ozwała się w nim chrypka do jękliwego szmeru
157   2, V  |         bywało, płaczę z tęsknoty za nim i z wyobrażenia, jaka bym
158   2, V  |              wyobrażenia, jaka bym z nim szczęśliwa była, jak bóbr
159   2, V  |              królestwem i wypadało w nim nieraz ręce przy robocie
160   2, V  |           pytać zaczęła:~- Cóż tam z nim? jak on wygląda? czy zupełnie
161   3, I  |             do ludu i zawiązywania z nim poufałych węzłów dopomagać
162   3, I  |              szczebla prowadzącej ku nim drabiny własnymi rękami
163   3, I  |             wojskiem swym podjeżdża, nim bitwę stanowczą wydać postanowi.
164   3, I  |             jej pomimo przyjaznych z nim stosunków zawsze nieco dumny
165   3, I  |  odpowiedziała, że pielęgnować jej w nim nie przestanie, bo z czasem
166   3, I  |             dla niego, wspominanie o nim uczynią prawie grzechem
167   3, I  |           jak zdrady westchnienia po nim! Jak to! miałaby ona, jak
168   3, I  |     pomyślności życia! Któż pamięć o nim na ziemi przedłuży, jeżeli
169   3, I  |             małego jej syna odkrył w nim talent malarski. Ile w tym
170   3, I  |              zostały ku rozwijaniu w nim estetycznych zdolności i
171   3, I  |              uwielbienia skupiało na nim, i tak z kolei on własne
172   3, I  |           oczekiwaniu, aż stanie się nim dla ludzkości, to jest,
173   3, I  |             syna; rozpoczął on był w nim archeologiczne poszukiwania,
174   3, I  |            ogromną. Mieszcząca się w nim wątpliwość była dla niej
175   3, I  |      pierwszy promyk sławy. Drugi po nim nie przybył - i nawet nie
176   3, I  |            obrazku; teraz stał przed nim obojętny, samego siebie
177   3, I  |        samego siebie zapytując, co w nim dojrzeć mógł szczególnego.
178   3, I  |          niejednokrotnie wzbudzały w nim ciekawość i przyjemne rozkołysanie
179   3, I  |          wszelka szpetność budziła w nim obrzydzenie. Czyliż męczarnie
180   3, I  |            praca malarska. Mnóstwo w nim znajdowało się rzeczy różnych:
181   3, I  |         niestety! nic nie czyniło na nim wrażenia żadnego... Chodząc
182   3, I  |              żyć w nieporozumieniu z nim dłużej nad dwie godziny -
183   3, I  |             pogodnego przestawania z nim sam na sam. Gdyby tylko
184   3, I  |            ku niemu i z gracją przed nim przyklękła.~- Przemówiłeś
185   3, I  |          posadzkę upuścił, usiadła z nim w przeciwległym rogu pokoju.
186   3, I  |         brwiami. Klotylda wodziła za nim wzrokiem i tym samym co
187   3, I  |              plan dnia szczęśliwie z nim spędzonego pierzchnie.~-
188   3, I  |          przesiadywali. Zstępować ku nim, mieszać życie swoje z ich
189   3, I  |            pracę wytwarzała pomiędzy nim a sobą, sprawiała jej przejmującą,
190   3, I  |        miłość dla Klotyldy byłażby w nim tylko omyłką zmysłów czy
191   3, II |           było rozróżnić, ale czuć w nim było groźby i obelgi. Witold
192   3, II |               ojcze?~Nie było już na nim ani śladu wesołości i szczęśliwego,
193   3, II |        musiałem sobie głowy nałamać, nim zdobyłem się na jej kupienie?...
194   3, II |            się syna w scenę pomiędzy nim a parobkiem zachodzącą stał
195   3, II |          przywiązanie...~- Wątpisz o nim, ojcze!~- Wątpię. Ale ponieważ
196   3, II |          światło lampy wysuwał; przy nim, wyprostowana, z ładną,
197   3, II |            sam nie taił tego, że się nim szczycił. Tym razem przecież
198   3, II |           Tym razem przecież mówił o nim nie, tylko dla chwalenia
199   3, II |         chleb nie pracuje, czy tam w nim błękitna krew płynie, czy
200   3, II |              bladawym, smutnie przed nim pochylonym czole syna złożył
201   3, II |           ufarbowano. Ale tymczasem, nim wielką panią zostaniesz,
202   3, II |              dziecinny głos tuż przy nim zawołał:~- Widziu, i mnie
203   3, II |             na te wesele! już mnie o nim Zofia tyle nagadała... ona
204   3, II |        kościanej oprawie brali, miód nim na chleb kładli i kęs jego
205   3, II |         zaczął. Czarny Mars biegł za nim. Rękę gospodarzowi zagrody
206   3, II |          groźnie zmarszczył, widać w nim było naturę pełną cech z
207   3, II |          pozwoliła na wesele pójść z nim, z ciocią i Justymką...
208   3, II |             Emilii, znajdujące się w nim osoby obydwoma rękami ku
209   3, II |              przyszłości nie mówił z nim nigdy. Ilekroć przewidywał,
210   3, II |           niż to zamykanie się przed nim duszy, której wybuchliwą
211   3, II |              Istotnie, widać było po nim, że gotów był w tej chwili
212   3, II |    interesami rządzi, ale ona ma nad nim wpływ wielki, i przy tym
213   3, II |    wszystkich innych, że weźmiesz po nim sukcesję!~Tym razem Witold,
214   3, II |             nie uczynił tego. Było w nim coś, co nakazywało mu powściągać
215   3, II |         zatem wygrana pozostaje przy nim wraz z przyznaną mu przez
216   3, II |              o czym mówił, budziło w nim kiedyś szczere zachwycenie,
217   3, II |              jej własnością, i aby z nim razem za granicę wyjechała.
218   3, II |            że inne grzyby siedzieć w nim muszą - to idealizm bezwzględny,
219   3, II |             Od dawna już pracujące w nim niezadowolenie i zniecierpliwienie
220   3, II |   ratunkowemu planowi, nadwerężało w nim nawet zwykłą wykwintność
221   3, II |             pani Andrzejowej. Czuć w nim było zdejmującą ją niewysłowioną
222   3, II |              posiadał sztukę życia z nim, podnoszenia go, pocieszania,
223   3, II |            zbiorowiska, przestawać z nim, pracować nad nim nie umiejąc
224   3, II |       przestawać z nim, pracować nad nim nie umiejąc sprzyjała mu
225   3, II |              opierało się targającej nim rozpacznej burzy. Przed
226   3, III|             szeroko, że nic już przy nim wzrastać nie mogło oprócz
227   3, III|              Był to Witold, drugi po nim drużbant, który nagle i
228   3, III|              mnie ziemia pochłonęła, nim koniec tego wesela nastąpi,
229   3, III|       pokrzykiwali sąsiedzi. - Przed nim i upokorzyć się nie wstyd,
230   3, III|        elegancją. Przyłączyło się ku nim wkrótce kilku bojaźni nie
231   3, III|    nadchodzące kobiety rzucił się ku nim i obie w ręce ucałował.
232   3, III|            pomarszczoną twarzą przed nim stanęła. Rozswawolona gromadka
233   3, III|         podnosi się to, co natura na nim posiała i co czekało tylko
234   3, III|      tańczący tłum spoglądał kogoś w nim upatrując i wtedy oczy błyskawicami
235   3, III|          mogli.~Jednak tu i ówdzie o nim gadano. Podstarzałe kobiety
236   3, III|      poskokach ku wrotom pobiegł; za nim skoczyli Domuntowie i kilka
237   3, III|            stołku sadzał i sam; przy nim siadając chciwie o stare
238   3, III|           nieżywa poruszała się przy nim, na tym polu także popisać
239   3, III|         grzędy na grzędę przelatuje, nim na jednym kwiatku siędzie,
240   3, III|              wprost na siedzącą przy nim kobietę śmiałym wzrokiem
241   3, III|       przewodzić, dyrygować. Razem z nim na Niemen gości zapraszał
242   3, III|              prawie i nie słyszeli o nim, tak spokojnie w swoim zaciszku
243   3, IV |             światła, ukazywała się w nim na chwilę i wnet znowu mieszała
244   3, IV |      zastanawiał się nad zawartymi w nim radami. Potem już zaledwie
245   3, IV |      wyobraźnię wywołana stała przed nim postać ojca, której zapytywał:~-
246   3, IV |         dzień wysunięty stanął przed nim wyraźny, doskonale widzialny
247   3, IV |              w grobie odbywały się w nim rzeczy posępne i tajemnicze.
248   3, IV |           czasem wzrokiem i spotykał nim także ku brzegowi biurka
249   3, IV |        przekonań i uczuć pracująca w nim z nieprzezwyciężonością
250   3, IV |   wyciągniętą ku synowi szyją oczy w nim zatapiał, szeroko otwarte,
251   3, IV |         samych siebie słaliśmy przed nim... Krzywdy przez ojców jeszcze
252   3, IV |              dziwnie wśród rozmowy z nim przetworzyła. Zresztą, w
253   3, IV |           niegdyś posiadał!" Serce w nim także wołało: "Mów! bo inaczej
254   3, IV |        dokoła niego zmieniło się i w nim samym. Zmienił się zaś on
255   3, IV |             nie czuje osiadającej na nim rdzy, ale człowiek łzami
256   3, IV |            pragnienie innego życia w nim gasło, gdy nad rozwartą
257   3, IV |            niego... przez niego... z nim?... - o synie myślał.~Była
258   3, IV |         chciał. Andrzej różnił się z nim o to długo, ale potem przestał
259   3, IV |          muzykantów wieźć mający. Za nim ustawił parokonną bryczkę
260   3, IV |           nie zapomniała!~Stojący za nim Michał Bohatyrowicz wąsa
261   3, IV |         objęcia twarzą w twarz przed nim stanęła, obie dłonie położyła
262   3, V  |    sprzedania Osowiec i wyjechania z nim za granicę. On z żoną za
263   3, V  |       Kirłowa - ruszajcie do ogrodu! Nim ja z panem Benedyktem i
264   3, V  |             głupie, że wszystko przy nim mówić można. Nic nie zrozumie
265   3, V  |            Jestem pewna, że byłaby z nim ona szczęśliwą, bo to złote
266   3, V  |          powiedziałam, że wszystko o nim Justynce powiem, całą prawdę...
267   3, V  |            miłosierdzia spełnić przy nim może, jeżeli tylko zechce,
268   3, V  |   człowiekiem dzielić życie, razem z nim kochać, marzyć...~- Może
269   3, V  |       niemało walczyć z sobą musiał, nim się na ten krok zdecydował.
270   3, V  |       Jakimże wypadkiem poznać się z nim mogłaś?~Trochę smutny uśmiech
271   3, V  |              mię kocha, i wspólnej z nim pracy...~- Androny! - zawołał
272   3, V  |              chociaż zmieszały się z nim figlarne także, to staccato,
273   3, V  |  przypomnienie ugodziło weń i trochę nim wstrząsnęło.~- Serce, panie
274   3, V  |         okrywających je obłoków, pod nim leciały stada jaskółek i
275   3, V  |            dłońí na pochylonej przed nim głowie Jana tonem zapytania