Tom, Rozdzial

  1   1, I  |         ogromną więź leśnych roślin, które tylko co i dość długo zapewne
  2   1, I  |           jeszcze chudość jej ciała, które przecież posiadało szkielet
  3   1, I  |             tchu, wprost przez pole, które wtedy ugorem stało, przez
  4   1, II |     dostatecznie zapełniały sprzęty, które, jak z kształtu i gatunku
  5   1, II |          długimi, basowymi krzykami, które obijały się o bór ciemny
  6   1, II |          gęstwinę czarnych włosów, w które podczas rannej przechadzki
  7   1, III|       młodość jego ojca, tym czasom, które światła swe i wzloty otrzymywały
  8   1, III|             także rodowe skłonności, które nie zawsze, ale często jak
  9   1, III|           ludzkie - biedne te gąbki, które stosownie do drzewa, na
 10   1, III|           Może ono i miało skrzydła, które w atmosferze gnijącej do
 11   1, III|          użył i jakimi były pobudki, które ją rozpowszechniły, trudno
 12   1, III|   niezmiernych urodzajów na te kije, które w koła gospodarstw wszelkich
 13   1, III|          owych ogrodowych upiększeń, które przed ożenieniem się swym
 14   1, III|       obchodzę się bez wielu rzeczy, które są tym dla duszy, czym chleb
 15   1, III|               i tych zielsk dzikich, które na ścierniach czepiają się
 16   1, III|              rozczarowania i zawodu, które czyniły ją smutną i - chorą.
 17   1, III|            dolegliwości, osłabienia, które zawsze przewidywała z daleka,
 18   1, III|            ale potrzebuje błyskawic, które by nią wstrząsały... Ja
 19   1, III|          przy mnie choć jedno serce, które by uderzało razem z moim
 20   1, III|             jej napełniły się łzami, które przecież powściągnęła, i
 21   1, III|       postąpił krok naprzód; oczami, które kiedyś błękitne być musiały,
 22   1, III|          jakieś mgliste wspomnienia, które mu sprowadziły twarz i słowa
 23   1, III|       przemieniają się w szczypawki, które przy lada poruszeniu kąsają
 24   1, III|            ku białym, małym motylom, które wleciawszy przez otwarte
 25   1, III|        głośnych i dalekich sprawach, które coraz więcej wydawały mu
 26   1, IV |       błyszcząca od dżetowych ozdób, które ją okrywały, dała znak wstania
 27   1, IV |         dostrzegalnymi zmarszczkami, które zbiegały się w drobne snopy
 28   1, IV |            Spod schylonego czoła, na które zbiegło mnóstwo zmarszczek,
 29   1, IV |              by nie odgadł męczarni, które przez kilka dni poprzednich
 30   1, IV |      zwróciła się ku dwom sąsiadkom, które zapytywały ją o jej słabe
 31   1, IV |     płomienie. Z żywością i zapałem, które widocznie zwyciężać musiały
 32   1, IV |            istotnie ku gronu panien, które wielkim półkolem obsiadły
 33   1, IV |            ściągnęły się nad oczami, które znudzone, znużone, napełniały
 34   1, IV |           globusu. Jedna z tych pań, które ciągle ciche uwagi nad wszystkim
 35   1, IV |    dziewiczości spojrzenia i ruchów, które ją czyniły zupełnie podobną
 36   1, IV |  trudniejszym; sztuczne podniecenie, które z rana uczyniło ją żywą
 37   1, IV |              Czuła się zwierzeniami, które jej czynił, obrażoną, ale
 38   1, IV |         wlepionym w nią spojrzeniem, które zdawało się ją osypywać
 39   1, IV |           dziewiętnastoletnie serce, które spojrzenie to jej posyłało,
 40   1, IV |             same spojrzenie, jak te, które raz już, przed kwadransem,
 41   1, IV |              jednym z tych spojrzeń, które z namiętnych i wymownych
 42   1, IV |              nie cofniesz tych słów, które tylko co powiedziałaś?...
 43   1, V  |         wrząca życiem niewidzialnym, które ją napełniało mnóstwem szelestów,
 44   1, V  |      wszystkich wydarzeń i wzruszeń, które zazwyczaj stanowią wątek
 45   1, V  |             więc wzrokiem i słuchem, które stały się nagle bardzo przenikliwymi,
 46   1, V  |              pustce rozpalić płomię, które już raz tak srodze opaliło
 47   1, V  |           szły naprzód. Lejce tylko, które mu plecy opasywały, ściągnął
 48   1, V  |           wyprostował się, na konie, które były stanęły, cmoknął i
 49   1, V  |           pleców i cmoknął na konie, które weszły na nieszeroką, trawą
 50   1, V  |          bławatkowy szafir jej oczu, które pod brwiami kasztanowatymi
 51   1, V  |              boru. Promienie słońca, które pochylało się już do zachodu,
 52   1, V  |      kierunek, lejce podjął i konie, które głosowi jego posłuszne były
 53   1, V  |            milczał. Pomimo usiłowań, które czynił, aby okazać się grzecznym
 54   1, V  |         strasznych chorób nerwowych, które dla samej nauki do określenia
 55   1, V  |           zupełnie taki sam, jak te, które miały na sobie Domuntówna
 56   1, V  |       łagodnego wdzięku, a w oczach, które na chwilę oderwała od ziemi,
 57   1, V  |           dwa ciężkie wiadra z wodą, które przed chwilą na plecach
 58   1, V  |      spojrzała na czerwone ręce swe, które wzdłuż jej kraciastej spódnicy
 59   1, V  |            za te... nieprzyjemności, które on mówił o panu Korczyńskim?~
 60   1, V  |            że pomimo zdrowia i siły, które z niej całej uderzały, należała
 61   1, V  |             należała do organizacji, które rychło głodnymi sercami
 62   1, VI |            pomiędzy sobą te zagrody, które nie stały w szeregu prosto
 63   1, VI |     postępując. Kilkadziesiąt domów, które okrążała albo przez których
 64   1, VI |             kilkaset istot ludzkich, które wszystkie u końca tego dnia
 65   1, VI |              ozywał się tętent koni, które chłopcy wyprowadzali na
 66   1, VI |          nieprzytomnego przerażenia, które objawiało się także w widocznym
 67   1, VI |           płatami śniegu bielejącej, które za podścielisko swe miały
 68   1, VI |          wody zniknęły od dawna, ale które dotąd jeszcze wilgocią przejęte
 69   1, VI |            jelenie, daniele i sarny, które ze stad wielkich łatwo ubijać
 70   1, VI |      towarzyszkę aż z miasta Grodna, które podtenczas, dla przyczyny
 71   1, VI |           tym końcu także są rzeczy, które walor mają...~Głośniej trochę
 72   1, VI |            panowie, a każden z koni, które pod sobą mieli, piękniejszy
 73   2, I  |         zastępowała je coraz innymi, które z ganku przynosiła. Miała
 74   2, I  |             ręką gorącą od hładyszy, które w tej chwili od ognia odstawiała,
 75   2, I  |         sprzeczki czy napomnienia, o które znowu ona wcale nie dba.
 76   2, I  |    związywanie u trzewików tasiemek, które były przyczyną upadku. ~-
 77   2, I  |           wołania matki i sióstr, na które przecież był głuchy, z rozrzuconymi
 78   2, I  |             że to srogie mentorstwo, które zmuszoną była względem dzieci
 79   2, I  |            zbliżających się żniwach, które znacznego wydatku na robotnika
 80   2, I  |             tasiemkami od trzewików, które ciągnęły się po ziemi. Mniejsza
 81   2, I  |             spostrzegła nieporządki, które ją zawstydzały. Kwieciste
 82   2, I  |     pośpiechem zamykała drzwi, przez które widać było sypialny pokój
 83   2, I  |              dla mnie wyjście, przez które uciekam od ciężkiej nudy,
 84   2, I  |            zaczęły wyrażenia grube i które dla siebie za niewłaściwe
 85   2, I  |             krótko uciętymi włosami, które przy każdym jej kroku w
 86   2, I  |              rzetelne .przywiązanie, które dla ciebie, kuzynko, powziąłem.~
 87   2, I  |              mówi o takich rzeczach, które ją zajmują, ma takie ogniki
 88   2, I  |           odgadywał z nich to życie, które w nim płynęło wiecznie tym
 89   2, I  |             swą pracę wynagrodzenie, które by znakomicie podniosło
 90   2, I  |         dochodów i inne różne zyski, które teraz leni się przypominać
 91   2, I  |           siedzące w kotuchach kury, które przecież stanowisk swych
 92   2, I  |           wsi, szła gromadka kobiet, które od plecia warzywnych ogrodów
 93   2, II |            jej upadł na snop roślin, które przyniosła Justyna i na
 94   2, II |              głosem te stare pieśni, które z dala od dworu unosiły
 95   2, II |       wzrokiem i mówił takie rzeczy, które usłyszeć ona pragnęła zawsze
 96   2, II |           dłońmi przy ciskała serce, które biło tak, że o parę kroków
 97   2, II |              ubrana od Darzeckich... które stroją się...~W tej chwili
 98   2, II |        sympatie, te najlepsze chęci, które uczuwa dla swoich bliskich,
 99   2, II |             wszystkich pięknościach, które czasem w wielkim mieście
100   2, II |             zachwiała...~Wzburzeniu, które szeroką pierś jego podnosiło,
101   2, II |             dążenia, tak, dą-że-nia, które są naszym życiem, których
102   2, II |          eksplikował się z przyczyn, które tę wypłatę czynią dla niego
103   2, II |        istniejących, a także takich, które by tylko istnieć mogły;
104   2, II |        wycinanych lasach; o zyskach, które on sam spodziewa się osiągnąć
105   2, II |              nalegania i tych strat, które poniesie, za złe mu nie
106   2, II |     słuszność, ale są znowu względy, które...~Umilkł i zamyślił się
107   2, II |           się z sobą głosy panienek, które na trzech krzesłach w rząd
108   2, II |             odmawiając śniadania, na które zapraszał go Benedykt, wymawiając
109   2, II |           Zygmuncie i nowym zajęciu, które ten młody człowiek dla siebie
110   2, II |       człowiek dla siebie znalazł, a które raz jeszcze świadczyło o
111   2, II |              cisnęło mu się na usta, które kilka razy zadrżały, otworzyły
112   2, II |          sobie nie zadał był nigdy i które dlatego właśnie sprawiło
113   2, II |           grzechów nie popełniły, za które czułbyś się w prawie wysyłać
114   2, II |              mój ojcze, konsumentki, które z pewnością nic nigdy dla
115   2, II |         kobiety, ale światowe sroki, które w swoich ptasich główkach
116   2, II |       ojcowskim domu mnóstwo rzeczy, które dawniej wcale go nie raziły,
117   2, II |        utkwione miały wyraz pytania, które może powtarzało się w jej
118   2, II |             Mówił to ze wzruszeniem, które małe, świecące jego oczka
119   2, II |              się jakby z upojenia, w które go zbliżenie się do sąsiadki
120   2, II |     wzniosłości i gorącości uczucia, które Różyca do tak nadzwyczajnego
121   2, II |    kilkanaście drobniutkich płatków, które rozsypały się za oknem i
122   2, III|             świata. One też to były, które go uczyniły złotym; ich
123   2, III|           długich, kłosistych łodyg, które na rozciągniętym powróśle
124   2, III|             dzikich i pachnących, po które zawsze sięgała chciwie okiem
125   2, III|            ze źrenicami przygasłymi, które wilgocią zachodziły. Z dziwnym
126   2, III|        policzki i nawet białka oczu, które niepohamowaną złością zagorzały.
127   2, III|           Jan oddając Adamowi widły, które mu z rąk był wydarł ocierał
128   2, III|     darowywać, ale my biedne mrówki, które swój gniew mają, gdy krzywdy
129   2, III|           ale chciał ukryć płomienie które mu czoło, policzki, uszy
130   2, III|   zachichotała z mimowolnych stękań, które niekiedy wydzierały się
131   2, III|          unikał, lecz tłumu i gwaru, które znać sprawiały mu dolegliwą
132   2, III|            jakimikolwiek były myśli, które w chwili jakiejś napełniały
133   2, III|         rozmowach z ludźmi i radach, które pan dajesz. Ot, wczoraj
134   2, III|          jemu daną, a my kamieniami, które nogami potrącać i odpychać
135   2, III|              dzikich kwiatów i ziół, które jedne po drugich kobiecie
136   2, III|       ściekły na dwie ogniste plamy, które przy ostatnich słowach wybiły
137   2, IV |           posunął ku niej wiosło, na które z głuchym, stuknięciem osiadła.
138   2, IV |            piasków i małych tumanów, które tu i ówdzie wzbijały się
139   2, IV |              miejsce zobaczył, przez które kiedyściś z wielką kompanią
140   2, IV |       miejsce tych ptasich wrzasków, które rozlegały się we dnie, po
141   2, IV |           jego swych szarych źrenic, które spod czarnych rzęs i brwi
142   2, IV |          długo patrzył na kilka łez, które jedna za drugą, cicho i
143   2, IV |      ognistych i strzelistych chwil, które serca, nawet maluczkich,
144   2, IV |        wzdychania i jęki podobne tym które wydają wiatry w ciasnych
145   2, IV |             widziała tych błyskawic, które z nieba ideałów zlatują
146   2, IV |         naprzód z doświadczeń życia, które serce jej opustoszyły z
147   2, IV |         jakichś myśli i dążeń czasu, które ją z dala dotknęły; może
148   2, IV |            wszystko zaś dnie i lata, które upływały marnie, bezczynnie.
149   2, IV |             młodości, zdrowia i sił, które ją porywały, prawie niosły
150   2, IV |              była w wielkim mieście, które sprawiło na niej wrażenie
151   2, IV |           zupełnej życiowej nicości, które ona sobą przedstawiała.
152   2, IV |              teraz patrzał na niebo, które nad drzewami tu i ówdzie
153   2, IV |         szlak rzeki, na małe czółno, które pod silnie przyciskającym
154   2, IV |            światłem gałęziach drzew, które u góry rosły, tańczące z
155   2, IV |         nieskończona dla tego serca, które tak prosto i szczerze słało
156   2, V  |        dopytywała się o cenę sukien, które na sobie miały, kto je szył,
157   2, V  |              używają inszych jak te, które utkają same, a która więcej
158   2, V  |               z mnóstwem zmarszczek, które snopem leżały pomiędzy brwiami
159   2, V  |           mnóstwa świętych obrazków, które nad łóżkiem ścianę okrywały,
160   2, V  |          rzeczy niejeden raz mówiła, które o wzajemności upewniają.
161   2, V  |    obchodzeniu się, ani w zamiarach, które objawiała, smaku żadnego
162   2, V  |          robią się takie zmarszczki, które nigdy zupełnie nie znikną.
163   2, V  |          żyjąc.~- Te wiatry okrutne, które mnie drogę życia zabiegły,
164   2, V  |           spuszczała z Justyny oczu, które coraz więcej zapalały się
165   2, V  |       dzwoniły u jej czerwonych rąk, które gwałtownymi, ruchami splatała
166   2, V  |         śnieżnych, malutkich motyli, które na skrzydłach z krepy jakby
167   2, V  |            potwierdzenie świadectwa, które tyle już razy wydawało mi
168   2, V  |            uniesienia jego młodości? które wyrył czas przez dwadzieścia
169   2, V  |             gadam, wszystkie nowiny, które ją interesować mogą, opowiedziałam,
170   2, V  |         innych, dla siebie te tylko, które w prezentach od krewnych
171   2, V  |           własny, i za te dzieciaki, które by może pieszczotami życie
172   2, V  |               donośne pianie koguta, które rozległo się blisko domu,
173   2, V  |         uchem łowiła kogucie piania, które teraz słabym odgłosem dochodziły
174   2, V  |            Były to promienie słońca, które wytryskując zza różowego
175   3, I  |             w uczuciach i dążeniach, które młodość jego napełniły,
176   3, I  |               z wyjątkiem ośmiu lat, które jej u boku męża i w jego
177   3, I  |          moralne, a może i fizyczne, które na jej twarzy od razu zgasiły
178   3, I  |             szkiców, studiów, kopii, które w różnych porach życia rzucał
179   3, I  |          troskliwością zgromadzane i które by każdemu bystremu oku
180   3, I  |             całe umeblowanie pokoju, które składało się ze sprzętów
181   3, I  |             obcy ale część sprzętów, które ją tam otaczały, znacznym
182   3, I  |              i zgromadzanie środków, które je czynią możliwym, stawało
183   3, I  |           przywyknień ciała i ducha, które przez całe już następne
184   3, I  |  właścicielce ich okazując. Zamiary, które względem niej żywił, najbliższym
185   3, I  |        swatów było jej własne serce, które za rozkochanym w niej człowiekiem
186   3, I  |     męczeństwa za ideę poniesionego, które w jej osobistym życiu tak
187   3, I  |         archeologiczne poszukiwania, które przez tygodni kilka gorączkowo
188   3, I  |           wykwintnym letnim ubraniu, które czyniło go podobnym do obrazka
189   3, I  |         jednym z ustępów jego życia, które rysowane, malowane, fotografowane
190   3, I  |          długich spostrzeżeń i uwag, które od czasu stałego osiedlenia
191   3, I  |    twierdzące odpowiedzi na pytania, które jak przeraźliwe błyskawice
192   3, I  |              i krzewiastych zarośli, które tę łąkę czyniły podobną
193   3, I  |        kosztownym, w płytkim obuwiu, które połyskiwało na słońcu, i
194   3, I  |             wprawdzie, drobnego, ale które stanie się przerwą w nudzie
195   3, I  |         prócz chłodu i zniechęcenia, które gniotły go od dawna. Oglądał
196   3, I  |           olch i zmierzał ku okopom, które łańcuchem niskich wzgórzy
197   3, I  |       wytrwale stawali nad wzgórzem, które kilkunastu najemników rozkopywało,
198   3, I  |             w ścianach swego domu, w które bez pozwolenia jego wejść
199   3, I  |            słabych i niedokrwistych, które raz błysnąwszy nie wracają
200   3, I  |       zawołała.~Ironia i złośliwość, które wrzały w niej przed chwilą,
201   3, I  |      zdolności starannie rozwijane i które w przyszłości wzrastać jeszcze
202   3, II |    narzeczonego i myśli o wekselach, które wyda jej ojciec, mnóstwo
203   3, II |         podniósł i cmoknął na konie, które żniwiarkę ku stajni pociągnęły.~
204   3, II |              dziwaczne usposobienia, które i dla bydląt wyrozumiałość
205   3, II |           też i w bramie ogrodzenia, które dziedziniec folwarczny z
206   3, II |            trzydzieści rubli na rok, które zmniejszają się przy każdej
207   3, II |     kieliszka tanie francuskie wino, które na korczyńskim stole zjawiało
208   3, II |              pogłoski i opowiadania, które krążyły go okolicy od przybycia
209   3, II |           przybycia do niej Różyca i które mieszkańców tych stron ciężkim
210   3, II |          wielkie, cudowne szczęście, które ci prorokuję, posiędziesz,
211   3, II |                 te wielkie bogactwa, które takie frukta rodzą, te...
212   3, II |            widocznie połknąć wyrazy, które wydzierały mu się z gardła,
213   3, II |           nie dosłyszał. Ze słowami, które ojciec jego u końca wieczerzy
214   3, II |              pod srebrnymi topolami, które na jego strzechę i jedyny
215   3, II |     przymierzała z uszczęśliwieniem, które dziwne w niej sprowadzało
216   3, II |              lekka żołądkowe kurcze, które uspokajała lekarstwami i
217   3, II |        kształtom i delikatnym rysom, które jej w rozrzewniający sposób
218   3, II |              obezwładnioną i zębami, które od alteracji srodze się
219   3, II |           ale może zagojenia tych... które...~Ręką machnął.~- Ale -
220   3, II |             Zygmuncie? Te moje ręce, które w swoich chcesz trzymać,
221   3, II |              mną a tobą stanęły łzy, które zobaczyłam w oczach twojej
222   3, II |              okno patrząc. Wyznania, które czyniła, zawstydzały ją
223   3, II |             Klotylda jest dzieckiem, które uszczęśliwić można cackami,
224   3, II |           raz na zawsze, że z uczuć, które miałam kiedyś dla ciebie,
225   3, II |            Czuć było, że to dziecko, które tam, na dole wielkiego domu,
226   3, II |           tym, aby sprzedała Osowce, które były dziedziczną jej własnością,
227   3, II |             wynagrodzenia braków, na które się skarżysz, nie możesz
228   3, II |     namiętnie cię kochające dziecko, które w słońcu twojej miłości
229   3, II |            minut panowało milczenie, które przerwał stłumiony głos
230   3, II |          rysów, kilku grubymi łzami, które powoli stoczyły się po jej
231   3, III|             ciemnych, długich kapot, które nosili najstarsi, na kształt
232   3, III|          wielką siłą ramion i okiem, które, acz na ciasne widnokręgi,
233   3, III|          Jaśmont uczynił poruszenie, które go ze zbitej w ścisk kampanii
234   3, III|          paro, ie kilka moich myśli, które w następującej zawrą się
235   3, III|             dalszych słów drużbanta, które też dobitniejsze jeszcze
236   3, III|       zaznajamiał z Siemaszczankami, które trzymając się pod ręce nową
237   3, III|        połyskiwały; zresztą, pannom, które go kilka razy zaczepiły,
238   3, III|        słyszała i z czułych wejrzeń, które rzucał na nią, miarkować
239   3, III|       zrozumieć i kochać te zadania, które kobieta oświecona i szlachetna
240   3, III|    czółenkiem... własnym, tym samym, które nas do Mogiły zawiozło.~-
241   3, III|          mogły te stare wspomnienia, które ich ku sobie pociągnęły.
242   3, III|          ścigających szlaki blasków, które za łodziami to powstawały,
243   3, III|            wschodzi. Może te słońce, które nam smętnie świeciło, dla
244   3, III|               Witold Siemaszczankom, które trzymając się pod ręce w
245   3, III|     przeciągało swoje pługi i brony, które też pod jego chłodnym strumieniem
246   3, IV |           zjechali się na wesele, na które poszła panna służąca, Zofia.~-
247   3, IV |        słuchać tych dźwięków i słów, które wzbijając się spod stóp
248   3, IV |           opis zabaw i przyjemności, które przez ostatnią zimę napełniały
249   3, IV |     najwyższych myśli i podbojów, na które w ciężkiej, wiekowej pracy
250   3, IV |       ratunek dla krwawych cierpień, które lasem rąk do nieba o pomstę
251   3, IV |      przysłano, skargi i obwinienia, które szumiały mu jeszcze w uszach
252   3, IV |    nadaremnych porywów i złorzeczeń, które wrą nam w piersiach! Młody
253   3, IV |          zarysy zmarszczek na czole, które, według praw natury, jaśnieć
254   3, IV |              to inne morze cierpień, które zalewając nam serca i gardła
255   3, IV |         ideały... te... to, tamto... które tych błaznów do takich nawet
256   3, IV |              ogromnym westchnieniem, które jak wicher do samego nieba,
257   3, IV |           Ale tym razem z ciemności, które mu przed oczami zapadły,
258   3, IV |          leży!~Teraz dopiero te łzy, które napełniały mu oczy, spadły
259   3, IV |              niezmiernie kochanym, a które mu dziś w oczy rzuciło gradem
260   3, IV |             usty scałował grube łzy, które po tej twarzy ściemniałej,
261   3, IV |             aby poddać się woli bab, które by z mego dziecka zrobiły
262   3, IV |         chodząc zapraszały na jadło, które według zwyczaju ich kosztem
263   3, IV | zamaszystości w postawach i ruchach, które początek zabawy obudzał.
264   3, IV |      kończyła napełniać go skarbami, które z sobą uwieźć miała: kraciastymi
265   3, IV |      ściernią, obok ogromnych ostów, które kupą rosły, wysokością prawie
266   3, IV |         przygasły te wielkie blaski, które każdy rys i każde drgnienie
267   3, IV |            spływać zaczął od gwiazd, które stopniowo pozapalały się
268   3, IV |             pani echu powie te imię, które dla pani najmilsze jest
269   3, V  |             płaszcz, naśladujący te, które tego lata nosili Darzecki
270   3, V  |          znasz dobrze tego życia, na które się decydujesz...~- Poznałam
271   3, V  |              dla biednych dziewcząt, które ani hrabinami, ani doktorkami
272   3, V  |        czarne, bystre, ogniste oczy, które z kolei napełniały się wyrazem
273   3, V  |              jest te... głupstwo, na które pan dobrodziej pewno pozwolenia