Tom, Rozdzial

  1   1, I  |       spokojnym wzbijały się proste i trochę tylko skłębione nici dymów;
  2   1, I  |             przerzynały drogi białe i trochę zieleniejące od z rzadka
  3   1, I  |            pleców i karku objawiające trochę znużenia i starości, gdyby
  4   1, I  |         wiejskiej ludności. Wyglądała trochę na jedno i na drugie. Wysoka,
  5   1, I  |             nią przenikliwie i ciszej trochę rzekła:~- O papuńcię swego
  6   1, I  |            robotą Pana Boga, w to ani trochę nie wierzę. Spowiadałam
  7   1, I  |               faetonu, ale klekotliwe trochę i z lekkim skrzypieniem
  8   1, I  |              przedtem wysoko trzymał, trochę pochylił.~Dwie kobiety iść
  9   1, I  |          Zamyśliła się, mówiła ciszej trochę niż zwykle.~- Był, uważasz,
 10   1, II |        znajdująca śmiała się z cicha, trochę filuternie i zalotnie. Ale
 11   1, II |             gościa.~- Tereniu, daj mi trochę wody i proszek bromowy,
 12   1, II |            szeptał:~- Cóż? czy lepiej trochę?... dusi ciągle?... może
 13   1, II |         została, czynił ją obojętną i trochę rubaszną.~- Ale co się tyczy
 14   1, II |            ziemi kilkuset, tysiącu... trochę więcej...~Światowemu i do
 15   1, II |      wykwintnej polszczyzny mieszając trochę francuskich wyrazów, od
 16   1, II |            oczu. Teresa, zarumieniona trochę, dobrodusznie jej w twarz
 17   1, II |             dla zabawy pana!~Głos jej trochę drżał, usta zbladły i z
 18   1, II |             wielki salon siwowłosego, trochę przygarbionego i skrzypce
 19   1, II |        ciepłym szalem, wsuwać na ręce trochę podarte rękawiczki, zawiązywać
 20   1, II |             przed chwilą...~Ironiczny trochę uśmiech przebiegł mu po
 21   1, II |          pudle. Czyniąc to, z cicha i trochę szorstko rzekła:~- Dlaczego,
 22   1, II |            środku pokoju, zakłopotany trochę i z jednostajnym wciąż,
 23   1, II |            spoglądał.~- A może bym ja trochę jeszcze pograł?~- A obiad? -
 24   1, II |          trudnością, z przygarbionymi trochę plecami i pochylonym karkiem.
 25   1, III|   przesiadywanie na ławrach szkolnych trochę wychudzoną, więcej jeszcze
 26   1, III|             zawsze jeszcze ku obłokom trochę zerkając. Wynikło mu stąd
 27   1, III|             Emilciu - zaczął - że już trochę odpocząć muszę. Niech tam
 28   1, III|               ułożyła.~- Jednakże - z trochę irytacji w głosie zaczął
 29   1, III|          zgrabnym, ze świeżą twarzą i trochę już smutnymi, ale pełnymi
 30   1, III|            pragnę dokoła widzieć choć trochę poezji, piękna, artyzmu..,
 31   1, III|               Może i w tym jest także trochę poezji, ale ty się na takiej
 32   1, III|              głosie jego słychać było trochę łez i więcej powściąganego
 33   1, III|         Zawsze jeszcze spodziewał się trochę, że żona jego prędzej czy
 34   1, III|           może. Chciałaby przyozdobić trochę swoje gniazdko, to jest
 35   1, III|             smutnym życiu, przyniesie trochę ulgi i przyjemności...~Czy
 36   1, III|               zaciąwszy się w mowie i trochę jąkając się zaczynał swoje: "
 37   1, IV |     Korczyńskiego, przystojnego, choć trochę zbyt bladego i na wiek swój
 38   1, IV |             bardzo dobry... Polędwica trochę nie te... ale kurczęta i
 39   1, IV |           całą salę głos jej basowy i trochę ochrypły - po jakiemu to
 40   1, IV |               w zwykły tryb jej życia trochę ruchu i gwaru, stał się
 41   1, IV |          wiedeńskiej naprzód, a potem trochę w paryskiej i düsseldorfskiej .
 42   1, IV |          hrabia - jak to dziwnie i... trochę... ambarasująco... poznawszy
 43   1, IV |           widocznie zwyciężać musiały trochę nieśmiałości i zmieszania,
 44   1, IV |             prawdziwie młodzieńczym i trochę więcej niż wypadało podniesionym -
 45   1, IV |               silnym drganiem czoła i trochę przykrym śmiechem zawołał
 46   1, IV |       przecież głos młody także, choć trochę grubszy od jego głosu, przerwał
 47   1, IV |             razem przecież badawcze i trochę strwożone. Ale do ramienia
 48   1, IV |           policzki jego rumieniły się trochę, małe oczy błyszczały, najjowialniejszy
 49   1, IV |               i może skromnego stroju trochę się od niej odwracały, hrabia
 50   1, IV |                 Spod zielonej kolumny trochę ironiczny głos Darzeckiego
 51   1, IV |  nieprzyzwoitego nie popełnić. Drżała trochę i śpiesznie oddychała siadając
 52   1, IV |               przyjaźnie, choć zawsze trochę z wysoka, oświadczała jej
 53   1, IV |        ukazuje się nigdzie. Ośmielona trochę, jednak przyciszonym jeszcze
 54   1, IV |           pani Andrzejowej wybiło się trochę niesmaku, a u boku świekry
 55   1, IV |         zgrabną swą kibić pochyliła w trochę niezgrabnym ukłonie i widocznie
 56   1, IV |          radością w ładnych, lecz już trochę zmęczonych rysach. Pochwycił
 57   1, IV |             ty, Widziu, zmieniłeś się trochę.., zmizerniałeś...~- Pracuję...
 58   1, IV |          wrażenia. Zupełnie obojętna, trochę nawet sztywna, z twarzą,
 59   1, IV |            swym wiecznie jowialnym, a trochę złośliwym uśmiechem na twarzy
 60   1, IV |         stronę.~W salonie zrobiło się trochę chaosu; ktoś zaproponował
 61   1, IV |            się tej scenie, ironicznie trochę zauważył:~- Ależ twoja żona,
 62   1, IV |           ofiarować możesz!~Chwiejnym trochę, ale śpiesznym krokiem,
 63   1, IV |            jej czoła przerzedziły się trochę, a wzrok ognisty i chmurny
 64   1, IV |              rękę, po której ściekało trochę konfiturowego soku, i ruchem
 65   1, V  |               Pan Jan Bohatyrowicz? - trochę nieśmiało zapytała.~Odkryte
 66   1, V  |               niechęć, głowę podniósł trochę butnie, brwi zmarszczył,
 67   1, V  |         spojrzenie, w którym błysnęło trochę niedowierzania i obawy.
 68   1, V  |             Machnął ręką i znowu brwi trochę zmarszczył, ale zaraz z
 69   1, V  |             tak pomału idzie!~Uchylił trochę czapki.~- A panna Jadwiga
 70   1, V  |           zmącił się i zniknął, głowę trochę pochyliła i wymówiła prędko:~-
 71   1, V  |           swoich śmieciach puszył się trochę i dumniał, grzeczną przy
 72   1, V  |           piłowania drzewa i żółciało trochę rozsypanej słomy. Stodoła
 73   1, V  |           podobna, stała w nieśmiałej trochę postawie, a szare jej oczy
 74   1, V  |           zamyślona, z cerą od słońca trochę zaróżowioną, z zapadłymi
 75   1, V  |           pracuje - wtrąciła Justyna.~Trochę urągliwy uśmiech po ustach
 76   1, V  |        zwracając się do Justyny znowu trochę czapki uchylił:~- Bardzo
 77   1, V  |               znowu coś niechętnego i trochę urągliwego, kiedy słowa
 78   1, V  |              i wątła, przechylała się trochę na bok pod tym ciężarem
 79   1, V  |           pełne wisien, i usunęła się trochę pomiędzy wysokie malwy.
 80   1, V  |         wymowie, a oczki jego drwiąco trochę świeciły. - Dawne to już
 81   1, V  |           zapytał Anzelm, ale żywszym trochę ruchem czapkę poprawił.~-
 82   1, V  |            Ale Anzelm wyprostował się trochę, baranią czapkę bladą swą
 83   1, VI |        wysokości swej głowy i drżącym trochę, ale podniesionym głosem
 84   1, VI |            równinę. Trzeba było tylko trochę wzrok podnieść, aby zobaczyć
 85   1, VI |          które walor mają...~Głośniej trochę i żywiej niż wprzódy mówił
 86   2, I  |         wszystkiemu; czy zaleniła się trochę, czy też jej tak jakoś pomieszało
 87   2, I  |            twarzą w ogniu, z drżącymi trochę rękami i ustami. Widać było
 88   2, I  |               galonem oszytą czapkę i trochę hardą, a trochę drwiącą
 89   2, I  |              czapkę i trochę hardą, a trochę drwiącą twarz młodego lokaja.
 90   2, I  |              wełną przylgnęło do niej trochę białawego pyłu, a przy zakręcaniu
 91   2, I  |        przysiadła na ziemi i drżącymi trochę rękami rozwiązywała sznurek,
 92   2, I  |       przecież, z początku swobodny i trochę rubaszny, topniał w żalu,
 93   2, I  |          wiesz! co słychać? Może choć trochę starasz się przezwyciężać?...~
 94   2, I  |            nieopisana apatia, mam się trochę lepiej, bo znalazłem coś,
 95   2, I  |               mię w ostatnich czasach trochę podniecać zaczęło. Majątków
 96   2, I  |                Urwała i zmieszała się trochę, bo uczuła nagle, że w mowę
 97   2, I  |       przybyły.~Zarumieniła się znowu trochę, ale wnet od siebie myśl
 98   2, I  |             pija. Popatrzała na niego trochę przenikliwie, a trochę ze
 99   2, I  |          niego trochę przenikliwie, a trochę ze zmieszaniem. Po chwili
100   2, I  |             spodek, na który położyła trochę konfitur, wkładając w ciemną
101   2, I  |           mnie samego sympatia ożywia trochę, podnieca, i doprawdy, zjawiła
102   2, I  |       wniebogłosy gdakały. Uspokojona trochę o syna, boć nie mógł czuć
103   2, I  |                jakkolwiek w zmęczonej trochę cerze jego twarzy znać było
104   2, I  |           prawdziwie po macierzyńsku, trochę żartobliwie, a trochę dumnie.~-
105   2, I  |   macierzyńsku, trochę żartobliwie, a trochę dumnie.~- Dobrze - rzekłá -
106   2, I  |              i myśliciela z chmurnymi trochę oczami pod dziecinnym czołem;
107   2, II |       bufetową szafę oparta, wielka i trochę przygarbiona, stała Marta,
108   2, II |                Już?... rozumiesz? - z trochę zjadliwym śmiechem zadziwiła
109   2, II |         miasteczka, wielkie ręce jego trochę drżały. Wnet potem pobiegł
110   2, II |               i zagasły, teraz nabrał trochę bystrościi blasku.~- Suknia
111   2, II |       najmniejszej fatygi... Poczytaj trochę o Egipcie... tylko niegłośno
112   2, II |           Mogło się zdawać, że zmalał trochę i wyszczuplał, tak nisko
113   2, II |            salonie krokiem mierzonym, trochę drobniejszym, niżby z natury
114   2, II |     Błyszczące obuwie gościa głośniej trochę skrzypnęło i była to jedyna
115   2, II |          salony urządzać...~Panienki, trochę rozśmieszone a trochę zagniewane,
116   2, II |       Panienki, trochę rozśmieszone a trochę zagniewane, frunęły ku tej
117   2, II |         do-brze. Jednak równowaga ich trochę w ostatnich czasach zachwianą
118   2, II |          czasach zachwianą została... trochę...~W na wpół spuszczonych
119   2, II | potrzebowaliśmy dom nasz powiększyć i trochę przyozdobić... żonie mojej
120   2, II |               moje dorosły, wydawałem trochę za wiele, tak, za wie-le,
121   2, II |           wie-le, i dlatego równowaga trochę się zachwiała...~Wzburzeniu,
122   2, II |           pierś jego podnosiło, folgi trochę dając, z całych sił przecież
123   2, II |             blade źrenice zmąciły się trochę i zamigotały, wzniósł ku
124   2, II |               twarzy, ze zmarszczonym trochę czołem ukazywała kuzynkom
125   2, II |          uszczęśliwiać. Słuchał ich z trochę posępnym, a trochę żartobliwym
126   2, II |              ich z trochę posępnym, a trochę żartobliwym wyrazem twarzy.~-
127   2, II |            nie był łaskaw porozmawiać trochę z wujem i na ganek go przeprowadzić?~
128   2, II |              z Darzeckim obchodzę się trochę... trochę inaczej niż z
129   2, II |      Darzeckim obchodzę się trochę... trochę inaczej niż z innymi, ależ
130   2, II |            ukazujących się w uśmiechu trochę gapiowatym, a trochę jak
131   2, II |         uśmiechu trochę gapiowatym, a trochę jak u małego dziecka niewinnym
132   2, II |              delikatne, inteligentne, trochę już zmęczone rysy Witolda
133   2, II |               chód jej powolnym był i trochę jeszcze osłabionym, ale
134   2, III|             rozległ się głos basowy i trochę gniewny. - Stanęli na drodze
135   2, III|            Ale z ruchów sprężystych i trochę nawet nerwowych, z blasku
136   2, III|               na jej kłębie. Cieńszym trochę niż wprzódy głosem odkrzyknęła:~-
137   2, III|        wymówił:~- Proszę!~Z pochyloną trochę głową wyciągnęła rękę i
138   2, III|              dziwna! z kilku par oczu trochę złośliwe i pogardliwe wejrzenia
139   2, III|               proszę mi pozwolić choć trochę... ile będę mogła...~- Owszem,
140   2, III|             robienia nie pozostawało; trochę stojących jeszcze na nich
141   2, III|             nerwowa, z bladawą cerą i trochę zmęczonym czołem, tę miała
142   2, III|             Anzelm i cofnął się znowu trochę.~- Ej, nie! - ze spokojnym
143   2, III|               na Mogiłę?~Pochylił się trochę i nieśmiało w twarz jej
144   2, IV |               roślinne. Podniosła się trochę na swym siedzeniu w tym
145   2, IV |              na nią długo, dziwnie, z trochę ironicznym uśmiechem w oczach.~-
146   2, IV |              skinął.~- Co pani wie? - trochę porywczo rzucił.~- To prawda -
147   2, IV |        jodłach, kos gwizdał donośnie, trochę dalej szczygły zanosiły
148   2, IV |              jednostajnym, z twarzami trochę pochylonymi i mieniącymi
149   2, IV |            nie dostąpię!~Pochylił się trochę, w twarz jej spojrzał i
150   2, IV |        patrząc... ~Rzucił ręką i usta trochę wydął.~- Co tam o tym gadać!
151   2, IV |             przygnębienia, bo zbladła trochę i pod muślinową suknią lekki
152   2, V  |               zdawały się ze złośliwą trochę ciekawością prześwidrowywać
153   2, V  |           oczach jęknęła Antolka.~Jan trochę jeszcze nasępiony nic już
154   2, V  |             białości włosów i kapoty. Trochę tylko za nim, ramieniem
155   2, V  |           jakby nieśmiałej radości. Z trochę jeszcze dygocącym, ale coraz
156   2, V  |              po wybuchnięciu śmiechem trochę zmieszany do ciemnej bokówki
157   2, V  |               W świetlicy zrobiło się trochę ruchu. Za Antolką wszedł
158   2, V  |                 otulając się kapotą i trochę na synowca rozgniewany sarknął
159   2, V  |               tymi powitał ją gruby i trochę ochrypły głos z kąta dość
160   2, V  |              podobno dobry dla niej i trochę jej nawet świadczy... Widzisz,
161   2, V  |              jego żoną.., - głośnym i trochę świszczącym szeptem mówić
162   3, I  |          stawała wobec wszelkiej choć trochę suchej i twardej realności
163   3, I  |   usposobienie jej, skupione w sobie, trochę zimne i dumne, onieśmielało
164   3, I  |          pokój jego matki. W postawie trochę niedbałej, a trochę wyszukanej,
165   3, I  |          postawie trochę niedbałej, a trochę wyszukanej, wsparty o zrąb
166   3, I  |          kamaszach, spod mrużącej się trochę wzgardliwie powieki dokoła
167   3, I  |           fizycznego ruchu schudł był trochę. Myśląc o tym spojrzał po
168   3, I  |             prawie wyłącznym gatunku: trochę tylko poetów polskich, zresztą
169   3, I  |    poprzestawała dawniej na starych i trochę już niedołężnych sługach,
170   3, I  |             pracowni weszła Klotylda. Trochę jeszcze zapłakane jej oczy
171   3, I  |            bolesne... Ktoś jest tylko trochę kapryśny, trochę znudzony,
172   3, I  |           jest tylko trochę kapryśny, trochę znudzony, ale niestały nie
173   3, I  |            wcale na gorsze... owszem, trochę wyładniałaś jeszcze, a co
174   3, I  |             tylko... przeszkadzasz mi trochę...~Znowu onieśmielona zaczęła:~-
175   3, I  |             rogu pokoju głos kobiecy, trochę ostry i szyderski, przemówił:~-
176   3, I  |              kwestią czasu.~Z krzywym trochę uśmiechem Zygmunt powtórzył:~-
177   3, I  |        drzwiach lokaja.~Miała jeszcze trochę nadziei, że pojechał nie
178   3, II |       rumieńce, a oczy jej, zazwyczaj trochę chmurne, jaśniały radością.
179   3, II |          życiu wiele rzeczy marnych i trochę ważnych...~Z wesołym uśmiechem
180   3, II |            obie ręce ze stwardniałymi trochę dłońmi i kilku szramami
181   3, II |              ma... Dobrze, że mu dziś trochę dopomóc mogłem, bo kiedyśmy
182   3, II |             pośpiechu, z jakim szedł, trochę zdyszany, zapytał:~- Co
183   3, II |             ojcze! ja się na tym znam trochę... w przeszłym roku tam,
184   3, II |              obchodzeniu z tą maszyną trochę trzeba ostrożności i uwagi.
185   3, II |           Stryj Andrzej... - drżącymi trochę usty zaczął Witold.~Ale
186   3, II |       spojrzał na syna.~- Chciałbym - trochę ciszej dokończył - chciałbym
187   3, II |       czynionych, zdziwił się także i trochę ucieszył.~- Daj Boże! -
188   3, II |              sobie, pomiarkował się i trochę miększym głosem dokończył:~-
189   3, II |           Wstrzymał się, nie domówił, trochę ochłódł. Nagle w twarz kuzynki
190   3, II |          Nagle uciszona, przygarbiona trochę, naprzeciw Justyny po drugiej
191   3, II |  otwierających się drzwiach, zasapana trochę od szybkiego biegu, w swojej
192   3, II |               ściany domu od starości trochę wykrzywiane, strzecha miejscami
193   3, II |                od spracowania twardą. Trochę była zakłopotaną i bardzo
194   3, II |            twarzą nieładną, ogorzałą, trochę głupkowatą i bardzo łagodną.~-
195   3, II |             Przez parę minut panowało trochę kłopotliwe milczenie przerywane
196   3, II |          chwilę.~- Widziu - niepewnym trochę głosem wymówił - mam do
197   3, II |          człowieka. Milczał. Benedykt trochę podejrzliwie, a trochę wstydliwie
198   3, II |       Benedykt trochę podejrzliwie, a trochę wstydliwie na niego spojrzał.~-
199   3, II |                jak zawsze żurnalowy i trochę sztywny, z kapeluszem w
200   3, II |               rąk jej na stół upadła. Trochę zbladła, potem zarumieniła
201   3, II |           pozoru, ale ze ściągniętymi trochę brwiami i migocącym w dalekiej
202   3, II |             śpiesznie i głos jego był trochę świszczący. Ona ręce z robotą
203   3, II |              krzyżując z podniesioną, trochę pobladłą twarzą mówić zaczęła:~-
204   3, II |    Andrzejowej na odgłos ten zadrżały trochę ręce, w których trzymała
205   3, II |             twojego serca dziecinne i trochę późniejsze nawet lata spędziłem
206   3, II |               rozpostarł, oczy mu się trochę szerzej niż zwykle rozwarły,
207   3, II |                W głosie jej czuć było trochę drżenia, gdy odpowiedziała:~-
208   3, II |         kochasz Klotyldy?~Zakłopotany trochę, przechadzkę swą przerwał,
209   3, II |             Zapytań tych, wysłuchał z trochę gorzkim, a trochę lekceważącym
210   3, II |         wysłuchał z trochę gorzkim, a trochę lekceważącym uśmiechem,
211   3, II |           kieszeniach i podniesionymi trochę ramionami przechadzkę po
212   3, II |               i on także miał w sobie trochę popędliwej krwi Korczyńskich,
213   3, III|               się dało niecierpliwe i trochę niespokojne oczekiwanie.
214   3, III|              basetla zagrzmiały czymś trochę do hucznego marsza, a trochę
215   3, III|          trochę do hucznego marsza, a trochę do zawiesistego mazura podobnym.
216   3, III|           umrze!~Tak nie po weselnemu trochę starsi w świetlicy gwarzyli,
217   3, III|               liliową kokardą u szyi, trochę przygarbiona, jak ciężki
218   3, III|                wesoła jak nigdy, choć trochę zmieszana, wilgotnym wzrokiem
219   3, III|           wiszące latarnie rzucały tu trochę tylko mętnego światła, z
220   3, III|         zaczepiły, oburkliwie i nawet trochę ironicznie odpowiadał, od
221   3, III|            wszystkim prawda, ale może trochę i prawda. Jednak winnymi
222   3, IV |            zagłębiony, przygarbionymi trochę plecami do poręczy jego
223   3, IV |               zbliżył się do nich; za trochę światła, za to, że duszę
224   3, IV |      dwudziestu kilku laty widywałem. Trochę obłąkany był, Pacenki jakiegoś,
225   3, IV |                Dominika tylko nudziła trochę jego gadanina. On był z
226   3, IV |                na parę godzin... byle trochę przespać się i odpocząć.
227   3, IV |      sobolowych brwi i zarumienionych trochę powiek rozglądały się dokoła,
228   3, IV |         zdrowie i powodzenie...~Znowu trochę połyskliwego puchu z palców
229   3, IV |               ale z głową spokojnie i trochę dumnie podniesioną Jadwiga
230   3, IV |         podwórko. Anzelm w skurczonej trochę postawie na jedynej schodce
231   3, IV |          zatrzymał.~- Janek! poczekaj trochę! posłuchaj! Czego ty latasz
232   3, IV |     westchnieniem.~- Niech pani teraz trochę z echem porozmawia! - poprosił
233   3, V  |               że dziecko zabawiło się trochę. U nas w Olszynce życie
234   3, V  |          wypowiedziała zwolna, głosem trochę od wzruszenia drżącym.~Teraz
235   3, V  |              poznać się z nim mogłaś?~Trochę smutny uśmiech po ustach
236   3, V  |      otrzymanego, zostanie mi jeszcze trochę więcej niż on... niż oni
237   3, V  |             moją lampkę, aby tylko im trochę widniej, jaśniej, weselej
238   3, V  |              duszko! siostrzyczko! ja trochę spodziewałem się tego, ale
239   3, V  |      spodziewałem się tego, ale tylko trochę, bo myślałem, że Buszmanka
240   3, V  |            swą wyrażasz?~Zmieszał się trochę, ale wzburzenie i przerażenie
241   3, V  |         Zygmunt wyprostował się, usta trochę otworzył, według zwyczaju,
242   3, V  |               i siły do pracy jeszcze trochę... Im, gołąbkom, moje ręce
243   3, V  |               pójdę, popracuję z nimi trochę, a potem, pewno już niedługo,
244   3, V  |              stosownym.~Orzelski usta trochę otworzył, zmieszał się.
245   3, V  |          przypomnienie ugodziło weń i trochę nim wstrząsnęło.~- Serce,
246   3, V  |        rzeźbionym stojąc przygarbiony trochę w długiej swej kapocie,
247   3, V  |         zaniemeński bór nią wskazał i trochę jąkając się odpowiedział:~-