Tom, Rozdzial

  1   1, I  |              kościoła.~W porze, kiedy ten ruch znacznie już stawał
  2   1, I  |             kwieciste pantofle. Ubiór ten uzupełnionym był przez stary
  3   1, I  |              a ja miałam nadzieję, że ten człowiek dziś już do nas
  4   1, I  |             nas nie przyjedzie, że go ten pan Różyc do siebie na obiad
  5   1, I  |        papuńcię swego lękasz się, ha? Ten błazen wieczne facecje wyprawia
  6   1, I  |          krosnach utkany kilimek. Wóz ten ciągnęła para koników małych,
  7   1, I  |              zaczęły, Marta mówiła:~- Ten Janek Bohatyrowicz na pięknego
  8   1, I  |           Janka, Jerzy, i stryj jego, ten Anzelm Bohatyrowicz, co
  9   1, I  |         kiedyś z Anzelmem śpiewaliśmy ten sam duet...~Na wozie stojący
 10   1, I  |         śpiewacy z nich zawołani... I ten Anzelm kiedyś, gdzie tylko,
 11   1, II |        złożone z osób czterech. Pokój ten miał pozór gabinetu wykwintnej
 12   1, II |        sprzeczała się atmosfera pokój ten napełniająca. Była ona duszną
 13   1, II |               były zamkniętymi, pokój ten przypominał pudełko apteczne
 14   1, II |            usty. Uśmiechała się ona w ten sposób do dwu z obu jej
 15   1, II |          odpowiadał. Światło z okna w ten sposób na niego padało,
 16   1, II |               to śród drogi, cukierek ten widział...~Kobieta z obwiązaną
 17   1, II |       wychudłą rękę Różyca. Teraz gdy ten ostatni witając pana domu
 18   1, II |               były i pewno jeszcze na ten rok będą ceny na zboże?~
 19   1, II |        widzialny, na szczególny hałas ten nie zwróciła żadnej uwagí,
 20   1, II |             się poły szlafroka, drugą ten białowłosy i łagodny starzec
 21   1, II |              nosa nie pokaże... Jeden ten chłopiec do wszystkiego...
 22   1, II |               Justyna spostrzegła, że ten przewoźnik wstrzymawszy
 23   1, III|              go na hipotece Korczyna, ten dotąd czysty jak kryształ
 24   1, III|       niebezpiecznej sprawy. Odtąd na ten punkt obłoków nie zerknął
 25   1, III|         zmęczona upałem.~- Ale co tam ten upał! - ręką po spoconym
 26   1, III|             nie byłem w domu, a przez ten czas ty kilka dni chorowałaś
 27   1, III|            więc teraz... Ba! byłże to ten sam człowiek, co przed dziesięciu
 28   1, III|              mogło.~Dlaczego człowiek ten stał się takim, jakim był
 29   1, III|              Orzelskiego i nie dbał o ten nasz kawał ziemi, a na koniec
 30   1, III|            cię nie mogę, ale i po cóż ten zbytek? a niedostatku dotąd,
 31   1, III|              wynoście się... prędzej!~Ten, który nazwał siebie Anzelmem,
 32   1, III|                 Benedykt myślał, że i ten także zmienił się bardzo.
 33   1, III|       drugiego inaczej. Wiele on tam, ten brat, zapomniał; o dawnej
 34   1, III|          kiełbiki... ~- A las lubisz, ten co za Niemnem?~- Aj, tateczku,
 35   1, III|           wypłat...~Odpowiedziała, że ten punkt sprawy jest dla niej
 36   1, III|               można, i odeszła. Wtedy ten pleczysty i silny mężczyzna
 37   1, III|       Wszystkie siły swe przelewał na ten warsztat, na którym od lat
 38   1, IV |          chusteczką, a prowadził ją w ten sposób, że kilka patrzących
 39   1, IV |           mówił pani Benedyktowej, że ten Różyc w tobie... te... a
 40   1, IV |             śmiertelnie lękała się na ten dzień właśnie dostać migreny,
 41   1, IV | przedstawionym; wiedząc więc, kim był ten, kto go teraz z widocznym
 42   1, IV |        tłumaczył się - gdybym jeszcze ten wypił, to nie mógłbym te...~-
 43   1, IV |           rękę, Wszyscy wiedzieli, że ten trzydziestoletni pan, który
 44   1, IV |            Wiedział zapewne, że wyraz ten ją ukole. Jakoż na mgnienie
 45   1, V  |         oprócz tego, kto nią szedł, a ten, kto nią szedł, nie widział
 46   1, V  |         wysileń nie czynił. Wprawdzie ten wychowaniec minionej minuty
 47   1, V  |           Orzelski okazywał się przez ten układ rzeczy zupełnie uszczęśliwionym.
 48   1, V  |             dalej. Jakże skończył się ten poemat? O, bardzo prozaicznie!
 49   1, V  |               ducha... Teraz człowiek ten chce znowu w tej pustce
 50   1, V  |             Wstrzymał się. Głos jego, ten silny głos, który na całą
 51   1, V  |        przepadał...~Przewrócił pług w ten sposób, aby bokiem sunąć
 52   1, V  |         chrząknął i prędko zagadał:~- Ten Jakub to może już prawie
 53   1, V  |            Fabian wierzy...~- Jeszcze ten nie urodził się, kto by
 54   1, V  |           koni ciągnąc za sobą pług w ten sposób, że łatwo mógł zaczepić
 55   1, V  |        przypierał, ale przemoc, którą ten oszalały w tej chwili chłopak
 56   1, V  |    Przepraszam, że weszłam, ale ogród ten wydał mi się tak świeżym
 57   1, V  |        kalwinki... sztetyny ... a tam ten gaik cały śliwowy...~Wyprężenie
 58   1, V  |              było, potem zbudowaliśmy ten oto domek, a potem już wszystko
 59   1, V  |               własnych rąk naszych: i ten płot z desek, i ten ganeczek,
 60   1, V  |        naszych: i ten płot z desek, i ten ganeczek, i ule. W potrzebie
 61   1, V  |               ognistszy rumieniec niż ten, który oblał twarz jego
 62   1, V  |               na kogo kwiatami rzuca, ten tego nie tylko zna, ale
 63   1, V  |      siestrzenicą jego powiedzieć, że ten proces, który z Bohatyrowiczami
 64   1, V  |               on ma w swojej obronie, ten w złej nawie nie utonie...~
 65   1, V  |               służyć...~Czuć było, że ten, kto słowa te nucił, smutny
 66   1, V  |           stryj nazywał ją panią, i w ten sam sposób mówić do niej
 67   1, VI |    lamentowała - straszą i straszą, a ten idzie i idzie... Znowu narazi
 68   1, VI |              Pacenko przyjechał... To ten Pacenko, co mu kiedyś żonkę
 69   1, VI |          rodziny kroiły pomiędzy sobą ten chleb dla nich święty i
 70   1, VI |         brzozach, Ale niżej słoneczny ten pas bladł i przygasał, aż
 71   1, VI |       Widziała już tych dwóch ludzi w ten sam sposób wstępujących
 72   1, VI |           Czarowne marzenia grobowiec ten budzić musiał w jej młodej
 73   1, VI |          właśnie miejscu, gdzie teraz ten pomnik stoi... Widać zobaczyli,
 74   1, VI |           przeznaczone, ażeby właśnie ten kawał ziemi zaludnić i nasz
 75   1, VI |               te miejsce, gdzie teraz ten pomnik stoi, a gdzie podtenczas
 76   1, VI |           przez nikogo nie ruszany... ten sam!~Tu opowiadający wskazał
 77   1, VI |             mu zadrżał.~- Te... te... ten sam! - powtórzył.~- Tymczasem -
 78   1, VI |           pochodzę i pospolitakiem na ten świat przybyłem; ale oto
 79   1, VI |             głosem wypowiedział:~"Oto ten ród, idący od człowieka
 80   1, VI |              kiedyś Fabian, umie może ten młody Michał, co tam stał
 81   2, I  |               którego zapewne folwark ten wziął swe nazwanie, na łagodnej
 82   2, I  |         możliwie najmniejszą. Wniosek ten potwierdzała wieś chłopska
 83   2, I  |             jej być nie może! Ostatni ten wykrzyknik oburzył trzynastoletnią
 84   2, I  |              w głowę zachodziła, skąd ten najmłodszy jej dzieciak,
 85   2, I  |        trzymało się jej spódnicy, jak ten mały i czarny rozczochraniec,
 86   2, I  |            szkół - zginie. Ile ją już ten chłopiec bezsennych nocy
 87   2, I  |          butów. Gdyby Kirłowa na bunt ten zrezygnowała się pobłażliwie,
 88   2, I  |             myśliwskim ubraniu. Młody ten człowiek miał na plecach
 89   2, I  |            dzieci. Kirłowa patrząc na ten dość daleki, ale wyraźnie
 90   2, I  |              nogi kanapy przywiązaną. Ten okropny chłopiec wyskakując
 91   2, I  |                A niechże diabli wezmą ten wasz wielki świat, na którym
 92   2, I  |    rozczochranej, czarnookiej istotki ten jeden wyraz posiadał sens
 93   2, I  |         fuksje i róże miesięczne. Czy ten wysoki i chudy człowiek
 94   2, I  |            jej, Bolesław Kirło. Układ ten - mówił - byłby korzystnym
 95   2, I  |  przyzwyczajenia... Ojciec jego mając ten tylko folwarczek trzymał
 96   2, I  |             jej nie wracała? Dlaczego ten ładny i taki żywy chłopak
 97   2, II |               takie bukiety często, a ten do tamtych podobny jak dwie
 98   2, II |               nie ześle, ha?~W sposób ten mówiłaby może więcej, ale
 99   2, II |        sypialni pani Emilii. Błękitny ten pokój błękitna lampa u sufitu
100   2, II |               nie umie. A potem znowu ten Egipt!... Słowem, dawno
101   2, II |     przypodobania. Tylko może właśnie ten umizg i ta staranność o
102   2, II |               z fotelów opuścił się w ten sposób, że można go było
103   2, II |             daleko nawet wyższego nad ten, jaki Benedykt płacił dotąd
104   2, II |      Zygmuncie i nowym zajęciu, które ten młody człowiek dla siebie
105   2, II |            wymagać było można! Czegoż ten gagatek więcej od losu swego
106   2, II |       cywilizacji nie wyprodukują. Co ten stary kołek w płocie prawił
107   2, II |            zdradzające piórko, jak na ten mały, piękny, nad wszystko
108   2, II |             brzeg stanika odchylała w ten sposób, aby zza niego ukazywała
109   2, II |         rzeczywistości do Justyny; że ten dziedzic starego nazwiska
110   2, II |         poświęcenia...~Długo na temat ten fantazjując nie zauważyła
111   2, II |         zagawędziła się i nie wzięła. Ten pan Kirło taki przyjemny...
112   2, II |               cię świetny los spotka. Ten Różyc, słowo honoru, musi
113   2, II |           Bogu dziękuj, bo jeżeli cię ten Różyc weźmie, nie będziesz
114   2, II |             stroiła. Czy podobna, aby ten słuszny, zgrabny chłopak
115   2, II |               po miedzach i układając ten bukiet, bardzo do różnobarwnej
116   2, II |      ustrojona trująca gałąź psianki. Ten liść szkarłatny jest więdniejącą
117   2, III|              jesieni i wiosny miesiły ten wosk cudowny, aż przy letnich
118   2, III|            ich zgięte plecy, a gorący ten oddech nieba skraplając
119   2, III|                Bardzo też biednym był ten, który, jak ów Ładyś z chłopska
120   2, III|            Kiedy Jerzego, ojca Janka,~ten przypadek spotkał...~Tu
121   2, III|                 Owszem. Ja wiem, skąd ten zasęp na niego przyszedł
122   2, III|          także wyczytać z jego twarzy ten zasęp i tę smętliwość, o
123   2, III|               istot ludzkich, na cały ten łan szumiący upadającymi
124   2, III|               z takiegoż perkalu, jak ten, z którego uszyte były ich
125   2, III|            wozie stała nieruchoma, na ten sam punkt łanu patrząca,
126   2, III|            Jadwiśce nie przyrzekał, a ten pan tej pannie przyrzekał
127   2, III|           siebie. - A taki koniec, że ten Ładyś; złodziej, na wszelki
128   2, III|              mogło, że wzgardliwie na ten kłócący się i do bójki zrywający
129   2, III|              żwawo! A i ty, Janek, za ten sierp chwycić się możesz,
130   2, III|             Ja bez żadnej nauki sadek ten założyłem, a i poradzić
131   2, III|             jakieś wielkie lody świat ten pokryły i zrobiło się na
132   2, III|         kitkami nazywa się tymotka, a ten różowy kwiatek to zajęczy
133   2, III|     pomądrzeje. Drugiemu smętny byłby ten odkład, a jemu nie! Zawsze
134   2, III|                Niech pan spojrzy..:~W ten sposób kilka tytułów przeczytał
135   2, III|           dusznego światła zapragnął, ten dla niego ma wieczną wdzięczność
136   2, III|              tu siał, on oświecał, on ten ogień, o którym pan tylko
137   2, IV |          pomyślała o przybraniu się w ten strój prosty i tani, ale
138   2, IV |               potwierdził Jan. - Taką ten ptak ma przemyślność, że
139   2, IV |               i przeciąg lej skomlił. Ten pleczysty człowiek, z wielką,
140   2, IV |              uśmiech, którym człowiek ten witał nadpływających. Widać
141   2, IV |              odnosi. Niemen i jeszcze ten pies Sargas to całe jego
142   2, IV |         wyciągnął.~- Widzi pani, tam, ten trzeci od boru pagórek...
143   2, IV |               Jan w milczeniu pagórek ten Justynie ukazał, ona też
144   2, IV |              starego boru! Ileż przez ten czas przeniosło się po świecie
145   2, IV |               jej stopami. On szelest ten usłyszał, twarz ku polanie
146   2, IV |                bo widziała, czuła, że ten, do kogo mówiła, słuchał
147   2, IV |               jak nietoperz!~W sposób ten uplastycznił przed sobą
148   2, IV |          przyrodził się do ojca swego ten pan Zygmunt Korczyński!...~
149   2, IV |             się? zdaje się, że dobrze ten bór znam; a nie tędy, kędy
150   2, IV |        pieniądze mógłby wziąść, gdyby ten las sprzedał, Ale ot, nie
151   2, IV |           było samotnym; przed nim, w ten sam jak ono sposób, mknęło
152   2, IV |               roztopionego złota. Pas ten odbił się w rzece, która
153   2, IV |               cudności stwarza!~Szept ten razem z jego gorącym oddechem
154   2, V  |           niego patrzała. Więc był to ten sam człowiek, któremu na
155   2, V  |        widywał w korczyńskim dworze w ten sposób prowadzące się pary
156   2, V  |              prawie trudno, jak przez ten dom przeskoczyć...~- Ja
157   2, V  |          przeciw czemu i przeciw komu ten gniew obrócić. Odżałować
158   2, V  |              oficer!" Mundur na sobie ten zmarznięty człowiek miał
159   2, V  |               wszyscy rozpoznali, kim ten zmarznięty oficer był...~
160   2, V  |        zdobyła!" Darzeccy wyśmiewali, ten błazen Kirło kpił, nawet
161   2, V  |              co własnymi rękami orze. Ten błazen Kirło aż zalegał
162   3, I  |              wartością przewyższający ten, który on posiadał, a stanowiący
163   3, I  |    istnieniami górując. Łatwiej też w ten sposób ukryć mogła cierpienia
164   3, I  |               Jakie były te zajęcia i ten tryb życia przez dwadzieścia
165   3, I  |            otaczać go nie przestanie. Ten zbytek w otoczeniu i stroju,
166   3, I  |                lecz bezsilny, opuścił ten pokój do kaplicy podobny,
167   3, I  |       największą prosząc. Wtedy cichy ten zawsze pokój stał się miejscem
168   3, I  |       zaczynała do tego, po kim strój ten nosiła. Przemawiała czasem
169   3, I  |         zamieszkał, obcy nawet ludzie ten niepokój i gryzącą, choć
170   3, I  |              jakby miała nadzieję, że ten, z którym rozstała się przed
171   3, I  |                w Monachium. Wizerunek ten był jednym z ustępów jego
172   3, I  |              i długo wpatrywała się w ten portret syna, który przed
173   3, I  |            uczyniło go nieco ciężkim. Ten kucharz - przed samym ożenieniem
174   3, I  |              wdzięk. Przed dwoma laty ten jej wdzięk wesoły i pełen
175   3, I  |                  Impossible! Co? ona, ten model na silną Dianę, miałaby
176   3, II |               mówił znowu:~- Poczciwy ten Teofilek! Dwadzieścia dwa
177   3, II |         wyjdzie ona za Różyca, kłopot ten oszczędzonym mu zostanie,
178   3, II |           błyskającymi oczami mówił - ten Kirło to pasożyt, pieczeniarz,
179   3, II |                 I śmiech, i złość! co ten chłopiec wymyślił sobie?
180   3, II |            siadając trzepała dalej:~- Ten gamuła Julek sprzeczał się
181   3, II |               połowę weksele wyda. Na ten proces z panem Korczyńskim
182   3, II |             aż o dwie mile!...~Naiwny ten wykrzyk dziewczęcia purpurą
183   3, II |       kształtach i ruchach. Ale też i ten młody mężczyzna, którego
184   3, II |           widzieć i słyszeć, aby znać ten świat, ten kraj, których
185   3, II |          słyszeć, aby znać ten świat, ten kraj, których przecie mieszkanką
186   3, II |              i niespodziewany smutek. Ten smutek niemal z każdym dniem
187   3, II |               twarzy jego zjawiał się ten sam wyraz zaciętego postanowienia,
188   3, II |            zaczynają! I mnie przecież ten proces kosztował, nie tyle
189   3, II |          prowadzących iść zaczął. Dom ten znanym mu był od dzieciństwa;
190   3, II |              porównać taki choćby jak ten ładny widoczek ze wspaniałymi,
191   3, II |                życiu, sztuce... Opuść ten dom, zamieszkaj w Osowcach...
192   3, II |            Pani Andrzejowej na odgłos ten zadrżały trochę ręce, w
193   3, II |              domu wrócę. A ja także w ten piękny wieczór z Korczyna
194   3, II |         innych rzeczy wielkich kochał ten sam lud, którym i ty otoczony
195   3, II |              który zaczynał już pokój ten napełniać, usłyszała głos
196   3, II |    przerażenia, którą w niej wzniecił ten jeden wyraz z obojętnie
197   3, II |               czuje zapach trupa i że ten trup znajduje się w niej
198   3, III|              ujednostajniały w części ten lud rosły, ogorzały, jednostajnie
199   3, III|          sobie wzajem, jaki to bogacz ten Kazimierz Jaśmont. Pracować -
200   3, III|          gromko zawołał:~- Muzyka!~Na ten okrzyk z tłumu wypadli trzej
201   3, III|            widział, aby komukolwiek w ten sposób się kłaniał. Potem
202   3, III|            przyszedł termin, w którym ten wieniec, przed oczy twoje
203   3, III|              szczęśliwości ludzkiej i ten stan ustanowił. Nie ma tu
204   3, III|         weseli. Gdy tedy już nadszedł ten dzień weselny, od całej
205   3, III|                ale musiała...~Koncept ten wywołał ogólną wesołość
206   3, III|            nazywano, Ładyś Osipowicz, ten, co miał włosy jak krucze
207   3, III|            kłos albo strzałę. Promień ten, powiew może nie przybyć
208   3, III|              w pętlicy ubrania. Widok ten niby pięścią w pierś jej
209   3, III|         strojem przez dwie godziny, a ten, dla kogo to czyniła, stał
210   3, III|        zaczęto, bo nie wszyscy taniec ten umieli, więc pary dobierały
211   3, III|         kochać~Nie jest w mojej mocy!~Ten przyśpiewek po prostu zachwycił
212   3, III|               już w gronie przeciwnym ten i ów pomrukiwał o pogruchotaniu
213   3, III|     zarzucenia nie ma. A jeżeli ja za ten postępek do panny Domuntówny
214   3, III|              po krótkich usiłowaniach ten chaos głosów uśmierzył i
215   3, III|           powinien. Ho, ho! Gdyby oni ten wygon kiedyś im widać zrabowany
216   3, III|            prośby o zmiłowanie. Teraz ten i ów z płaczem mówił. Fabian
217   3, III|               twarzy ocierał. Znowu w ten sam cienki i żałośliwy ton
218   3, III|         zamknie oczy tam, gdzie je na ten świat otworzył, gdzie też
219   3, III|                królestwo łakomstwa na ten świat sprowadzi! - żałośliwie
220   3, III|             mnie ani do mojej okolicy ten interes wcale nie należy,
221   3, III|       poopierali, głowami wstrząsali, ten i ów rozwodził się jeszcze
222   3, III|         ogonów powylatywali albo żeby ten, który pokazuje się nieprzyjacielem
223   3, III|            ciekących, tak teraz szmer ten roztapiał się w milczenie.
224   3, IV |              samotna, jak gdyby pokój ten był pustynią a on jedynym
225   3, IV |            się na biurku lampą. Pokój ten był nie tylko pracownią,
226   3, IV |            żółcią pluł, a teraz znowu ten list przeklęty spod przycisku
227   3, IV |          pierwszy dokładnie rozpoznał ten słodki egoizm i tę wdzięku
228   3, IV |          lubisz ty te motylki? lubisz ten bór za Niemnem, w którego
229   3, IV |               zawołał Witold - porzuć ten ton drwiący i rozjątrzony,
230   3, IV |              Musisz przekonać się, że ten kawał ziemi, o który mi
231   3, IV |               krzyczy: "Ratunku!" i o ten ratunek zapytywać im każe
232   3, IV |          osłupiałe prawie zdziwienie. Ten chłopak, ten mały - jak
233   3, IV |              zdziwienie. Ten chłopak, ten mały - jak go dotąd jeszcze
234   3, IV |            sobą bladą marę strachu! a ten strach wieczny... ta ostrożność
235   3, IV |           żywi i nie odziewa ciała... ten brak miłości dla ziemi i
236   3, IV |               chwilę; tak już dawno w ten sposób i o takich przedmiotach
237   3, IV |          jutrzenki, i w ognie ofiary! Ten lud... to wasze bożyszcze...
238   3, IV |                Był czas, w którym dom ten rozlegał się cały od dźwięku
239   3, IV |        przywykł do wszystkiego, tylko ten płacz wewnętrzny, którego
240   3, IV |       przesądu. Byłbym dziś może, jak ten nieszczęsny Zygmuś, lalką
241   3, IV |               drużbantów. Ta z tym, a ten z tą jechać żądał; tu było
242   3, IV |           Gdyby pani mojej kałamaszce ten honor zrobiła i spólnie
243   3, V  |           wstrzęsła się, tak ją wyraz ten zabolał. Ależ doprawdy,
244   3, V  |        doprawdy, on nie winien, że go ten wielki świat do tego doprowadził
245   3, V  |               sobą musiał, nim się na ten krok zdecydował. Zupełnie
246   3, V  |              się postanowili,.. przez ten czas, ty, Benedykcie, ochmistrzynię