Tom, Rozdzial

  1   1, I  |              tak krótką, że spod niej aż prawie do kostek widać było
  2   1, I  |             chrząknęła tak głośno; że aż rozległo się po polu; chustką
  3   1, I  |        wyprawia z tym safandułą...~Tu aż się za wklęsłe usta swoje
  4   1, I  |                Zakaszlała się tak, że aż jej oczy łzami zaszły. Krztusząc
  5   1, I  |            się o czymś tak bardzo, że aż głowę, którą przedtem wysoko
  6   1, I  |       chrypliwie oddychającej piersi, aż krzyknęła prawie: ~- A koniec
  7   1, II |            tak starannie wygoloną, że aż na policzkach i brodzie
  8   1, II |             Zaczęła śmiać się tak, że aż łzy nabiegły do szyderskich,
  9   1, II |         artystą. Od urodzenia podobno aż do dnia dzisiejszego pracuje
 10   1, II |             przebiegło skórę czaszki, aż pod przerzedzonymi i ufryzowanymi
 11   1, III|              śmiał się tak głośno, że aż się po całym domu rozlegało,
 12   1, III|          siadał, rumienił się tak, że aż uszy stawały mu w ogniu
 13   1, III|             dalibóg, we środku mi coś aż płacze...~Niżej jeszcze
 14   1, III|       wyprostowywała wątłą swą kibić, aż wyprostowała ją zupełnie
 15   1, III|            Cierpiałam nad tym tak, że aż się zachwiało to biedne,
 16   1, III|    odpowiadając głos tak podnosił, że aż krzyk jego na cały dwór
 17   1, III|              A Niemen lubisz?~Dziecko aż nóżkami zatupało.~- Tateczku,
 18   1, III|           bawił całymi dniami, tak że aż sam pobladł i schudł...
 19   1, III|              nadziejo moja!~Chłopczyk aż krzyknął, taki mocny i szorstki
 20   1, III|               i ustać nie mogącym, że aż na kanapę z łoskotem upadł
 21   1, IV |                ściskała tak mocno, że aż bransolety jej głośno zadzwoniły.
 22   1, IV |         żartobliwy, a tak głęboki, że aż prawie do ziemi przysiadła,
 23   1, IV |              bólem miejsca. Trwało to aż do dzisiejszego ranka, w
 24   1, IV |              wielkim ukontentowaniem, aż tu, panie, patrzę, z tych
 25   1, IV |              wyrażała zadowolenie, że aż mu oczy zwilgotniały.~-
 26   1, IV |                a potem tak głośno, że aż kilka osób na nią się obejrzało,
 27   1, IV |               wilgotnieć i mglić się, aż stanęły w nich wielkie,
 28   1, IV |          głowie uczuła, bo spąsowiała aż po brzegi czarnych włosów.
 29   1, IV |               walczyła z sobą tak, że aż okryła się rumieńcem wysilenia.
 30   1, IV |            się w różne strony ogrodu, aż odwróciwszy się ku sali
 31   1, IV |               mogę!~Zgryziona tak, że aż jej ręce drżały, rozgniewanym,
 32   1, V  |               już kończy się i urywa, aż za zawrotem albo za zieloną
 33   1, V  |          ponuro przed siebie patrzał, aż na koniec chylące się przed
 34   1, V  |          Podobała mu się? Widziała to aż nadto, ale czyliż także
 35   1, V  |         ścieżka, którą Justyna zaszła aż w głąb równiny, przerwana
 36   1, V  |              nie wiem, jakim sposobem aż tutaj zaszłam...~Ruchem
 37   1, V  |            nieboszczyk ociec za końmi aż przepadał...~Przewrócił
 38   1, V  |           najemników trudno było, to, aż śmiech powiedzieć, sama
 39   1, V  |       przybiera ł wciąż popędliwości, aż przy ostatnich słowach stał
 40   1, V  |             kogo?~Zdziwił się tak, że aż jąkać się zaczął. Blade
 41   1, V  |      spuszczoną głową. Ciemny warkocz aż do pasa spadał po szczupłych
 42   1, VI |            zdające; czasem zepchnięte aż na skraj wysokiej, ku rzece
 43   1, VI |                to skoczne, to tęskne, aż pojedynczy, męski głos jakiś
 44   1, VI |               na dziedzińce, ogrody i aż na pola rzucił strofę tej
 45   1, VI |  przygarbionym starcem, w płóciennej, aż do stóp zapiętej kapocie,
 46   1, VI |              oni na każdą garść ziemi aż mrą z chciwości...~Czapkę
 47   1, VI |            roślinność coraz obfitsza, aż wybuchały one morzem zieloności
 48   1, VI |           wzdymającą się falą spadało aż ku dołowi. U samego szczytu
 49   1, VI |            ten pas bladł i przygasał, aż znikał zupełnie, a w głębie
 50   1, VI |               łąki zwężały się coraz, aż ustąpiły miejsca wąskiej
 51   1, VI |               alei, którą wspięli się aż tutaj, leżał olbrzymi kamień,
 52   1, VI |             ojców naszych przepłynęła aż do nas. Mnie jej nauczył
 53   1, VI |         plecom, a na baranią czapkę i aż na ramiona opadały mu cienkie
 54   1, VI |               oni swój kraj rodzony i aż tu przywędrowali, zarówno
 55   1, VI |          kroplami rozkoszy słodzonej, aż po puszczy puściły się pogłosy
 56   1, VI |            sobie dozgonną towarzyszkę aż z miasta Grodna, które podtenczas,
 57   1, VI |           ziemi nogi swoje postawili. Aż jednego razu znaleźli się
 58   1, VI |          największym z panów jechali, aż raptem zobaczyli jakoby
 59   1, VI |             szerokie otwory, krzyknął aż z zadziwienia i żartobliwie
 60   1, VI |               nowe królestwo gotuje!"~Aż tu wszyscy wyjechawszy z
 61   1, VI |          spadały z królewskich ramion aż prawie po końskie pętlice.
 62   1, VI |           szat i drogocenności siodeł aż ćmiło się w oczach. Za nimi
 63   1, VI |           równinie, długiemu Niemnu i aż zaniemeńskim głębokościom
 64   1, VI |          przed starcami tak nisko, że aż z brylantowego pióra sypnęły
 65   1, VI |       posłyszawszy król myślał długo, aż odwróciwszy się do panów,
 66   1, VI |            twoim, wnukom i prawnukom, aż do najdalszych pokoleń i
 67   1, VI |        rycerskiemu odpowiednich odtąd aż do wygaśnięcia swego używać
 68   2, I  |        łagodnej spadzistości spływały aż ku olchowemu gajowi duże
 69   2, I  |       wiedziała tylko, i nieraz nawet aż w głowę zachodziła, skąd
 70   2, I  |           było na, całym dziedzińcu i aż w kuchni. Targowała się
 71   2, I  |           taniej nie odda. Tak doszła aż do ganku, na którym jednak,
 72   2, I  |   zmarszczkami porysowane czoło okrył aż po brzegi jasnych włosów
 73   2, I  |          dziwnie odbijały na skromnym aż do ubóstwa tle tego domu,
 74   2, I  |     Jakkolwiek zobojętniały i znużony aż do bezsilności, zaśmiał
 75   2, II |            krople wody! Ależ pachnie, aż się po całej sali rozeszło!
 76   2, II |            jej stojących przewróciła, aż wpadła na dość długi korytarz,
 77   2, II |         karmiła, czasem tak pasła, że aż potem chorowali, a ona doglądała
 78   2, II |         leczyła, ůrżąc o nich tak, że aż gorączkowe rumieńce żółte
 79   2, II |                a długie wąsy opuściły aż na klapy płóciennego surduta,
 80   2, II |            konsole, bo doprawdy, mnie aż wstyd, że u nas takie nagie
 81   2, II |              śliczne istotki patrzał, aż krzyknął prawie:~- No, nie
 82   2, II |              z zachwyceniem takim, że aż oczy jej błyszczały, opowiadała
 83   2, II |          zębami zawzięcie przygryzał, aż na koniec z cicha wymówił:~-
 84   2, II |              tak w nim rozkochaną, że aż czasem ludzi śmieszy...~
 85   2, II |            więcej przemówić nie mógł, aż na koniec zdławionym głosem
 86   2, II |          twarzy, z której długie wąsy aż na surdut mu spadały, i
 87   2, II |         złotawą gałązką szelestuszki, aż powoli, z namysłem - któż
 88   2, III|             miesiły ten wosk cudowny, aż przy letnich skwarach spotniał
 89   2, III|            trzy najemnice wziął, żną, aż szumi, i basta!~- Hej! z
 90   2, III|           mleka!~Zaśmiała się tak, że aż głowę na bok odkręcała,
 91   2, III|                Rozczuliła się tak, że aż usta do płaczu skrzywiła
 92   2, III|          słońce nie tylko świeci, ale aż prawie oślepia - z łuną
 93   2, III|           twarz Jana od brzegu włosów aż po ogorzałą szyję krwią
 94   2, III|        Justynę z takim wytężeniem, że aż głowę podawał naprzód, a
 95   2, III|            raptem zrobiła się smętna? Aż łzy w oczach stanęły...
 96   2, III|              to jest, niby to nie ma, aż dopiecze i do ołtarza doprowadzi!
 97   2, III|             był mały, a Anzelm chory, aż go, owszem, procesować musieli...~-
 98   2, III|         Fabiana, która tak drżała, że aż zęby jej głośno uderzały
 99   2, III|               czoło, policzki, uszy i aż ogorzałą szyję opłynęły.
100   2, III|            nagadałem się z ludźmi, że aż mię język piecze...~Tu,
101   2, III|             cisza i od wschodu słońca aż do jego zachodu czynił wszystko,
102   2, III|               a nie śmiem" - powiada. Aż ja wziąłem, przyprowadziłem,
103   2, III|             nic dziś nie zmęczony, te aż tu jeszcze dokazywać przyszedł?~-
104   2, III|         Wybuchnęła takim śmiechem, że aż na ziemi pod piecem przysiadła.~-
105   2, III|     przestrzeni i płonąć w powietrzu, aż wejdą znowu w żywych, młodych,
106   2, III|         zaprawiły mu one krew i myśl, aż teraz, dziecko prawie, stał
107   2, IV |               do siebie tak mocno, że aż bolało, i mało nie tysiąc
108   2, IV |               zaczęły pomału ustawać, aż i zupełnie ustały, a za
109   2, IV |            górę to prędko, to pomału, aż ostatni raz skoczył i wprost
110   2, IV |               do siebie przysunął, że aż krzyknąłem ze strachu. A
111   2, IV |         zataczałem się, ale leciałem, aż do sieni wpadłem, gdzie
112   2, IV |          zarośla. Miejscami szerokie, aż do ziemi opuszczające się
113   2, IV |        prędzej, grało coraz głośniej, aż blady rumieniec wypłynął
114   2, IV |           chwała Bogu, zdrowie i siła aż biją od pani i zdaje się,
115   2, V  |            ścisnęła ją tak silnie, że aż całym ramieniem zatrzęsła,
116   2, V  |      piętnaście, inwentarz piękny, bo aż dwadzieścia sztuk bydła,
117   2, V  |            żeni się z Zaniewszczanką, aż tysiąc rubli posagu bierze
118   2, V  |                Znowu rozrzewniła się, aż łzy jej w oczach stanęły,
119   2, V  |        ubierają. Przy tym opowiadaniu aż zanosiły się obie od śmiechu.
120   2, V  |             tak wielki pęk tkanin, że aż uginała się pod jego ciężarem.
121   2, V  |        rozchodziły się po całym czole aż do przerzedzonych, siwiejących
122   2, V  |         rozszedł się po całej twarzy, aż na wysokie czoło, którego
123   2, V  |              wyheblowanych i czystych aż do białości desek. U niskiego
124   2, V  |               tak jej zaś wypadło, że aż w czterech okolicach życie
125   2, V  |               się ze mną nie chciała, aż ją raz w ogrodzie dopilnowałem
126   2, V  |         bierze i choć tak pracuję, że aż cały oblewam się potem,
127   2, V  |            czarne myśli siłę zjadały, aż bezsilny i z jakimiś dziwnymi,
128   2, V  |             krów, a w porze żniw żęła aż do skąpania się w strugach
129   2, V  |                że patrząc na nią oczy aż mrużyć się musiały, z obcisłym
130   2, V  |          troszkę opierał się na kiju; aż tu jak wyskoczą chłopcy
131   2, V  |               znów babulkę zabierze!" Aż zatrząsł się cały, i żeby
132   2, V  |              kijem czas jakiś wodził, aż do pieca przydreptał i chciał
133   2, V  |               promocjach wiedzieli... Aż tu dwunasty rok przyszedł...
134   2, V  |               po drogach wypatrywali, aż zima naszła, taka okrutna,
135   2, V  |           przez ogród w śniegu brnąc, aż na końcu ogrodu ukazuje
136   2, V  |              śniegu nasypało się jemu aż po kolana i od kolan dopiero
137   2, V  |               świętym krzyżem począł, aż tu i matka nadchodzi. W
138   2, V  |             spodziewał się nawet żeby aż taka była! Może komu taka
139   2, V  |             dobrze widzieć, to trzeba aż pod topolę zejść - ozwał
140   2, V  |              one na punktach różnych, aż z rzadka uszykowanym szeregiem
141   2, V  |              po ciemnym szlaku rzeki, aż całą jego widzialną długość
142   2, V  |             przed królem zrobiłam dyg aż do ziemi głęboki i długo
143   2, V  |           przyozdobić się i ustroić!" Aż tu wzięła, poszła sobie
144   2, V  |       przeddziad albo złotny, a potem aż palę się od wstydu. No,
145   2, V  |             wstydu. No, co tam! Pewno aż cię korci, tak chcesz dowiedzieć
146   2, V  |             przesiedziałam, choć mnie aż z kanapy podnosiło, bo bułki
147   2, V  |         troszkę zakochaną nie jesteś? Aż nareszcie i o kuzynku gadać
148   2, V  |             opowiedziałam, od gadania aż ochrypłam, a ona nic powiedzieć
149   2, V  |               ją chciały i dostać się aż do mózgu, aż do najskrytszych
150   2, V  |               dostać się aż do mózgu, aż do najskrytszych myśli.~-
151   2, V  |      wyśmiejem cię, tak wyśmiejem, że aż kolki nas w bokach zeprą!"
152   2, V  |         rękami orze. Ten błazen Kirło aż zalegał się od śmiechu: "
153   2, V  |            tym konkurencie posłyszał, aż kładł się od śmiechu. A
154   2, V  |              leżącą kobietę patrzała, aż pochyliła się i długo, cicho
155   2, V  |    dosłyszalne, z bardzo daleka, może aż znad parowu Jana i Cecylii,
156   2, V  |         dostawały się z jednej strony aż na prastary grobowiec, z
157   3, I  |          samego siebie w oczekiwaniu, aż stanie się nim dla ludzkości,
158   3, I  |       szczęśliwi, ani nawet spokojni; aż na jednym z białych mostków,
159   3, I  |           zniechęcenia czy oburzenia, aż przystanąwszy u wspaniale
160   3, I  |        spodziewali się i zniechęcali, aż zniechęcenie i znużenie
161   3, I  |               zajrzała i cofnęła się, aż na koniec, równie cicho
162   3, I  |                nieśmiała, rozkochana, aż na usta jej wybiegł figlarny
163   3, I  |           francusku mówić zacznie, to aż uszy bolą... Une fille sans
164   3, I  |              i na sumienie. Wiedziała aż nadto, że skargi młodej
165   3, II |           żywo i z takim zajęciem, że aż na policzki młodej panny
166   3, II |            siwiejących gęstych włosów aż po kołnierz koszuli okrył
167   3, II |             Naprzód - zaczął Witold - aż nadto nasypało się im go
168   3, II |              je związać, że ci czasem aż ciężkie poty na skórę wystąpią,
169   3, II |              półświata, w dziennikach aż opisywane zakłady i pojedynki...
170   3, II |          drogą, przez ganek do sieni, aż tu nie wiem, gdzie iść...
171   3, II |        Jaśmont miał dobre konie, krów aż sześć i spory kawał łąki.
172   3, II |           basem, a tak serdecznie, że aż mu tłuste policzki trzęsły
173   3, II |       Starzyński śmiał się znowu tak, aż mu łzy do oczu nabiegały.
174   3, II |            przypatrując się z daleka, aż nieprzezwyciężoną widocznie
175   3, II |             siano na łąkę pojechał... aż o dwie mile!...~Naiwny ten
176   3, II |              po pustej sali jadalnej, aż przeszedł sień i salon,
177   3, II |                długo jednak nie mógł, aż ze stukiem krzesło, na którym
178   3, II |            rzęs otoczonych powiekach, aż utkwił w pąsowych, pełnych,
179   3, II |              się, ręką dotknął czoła, aż nagle w połowie zdania opowiadanie
180   3, II |            się znowu i znowu umilkła, aż brzmieć zaczęła burzliwie,
181   3, II |             usiłowań, walk i cierpień aż nadto dosyć. Utopiłem w
182   3, II |       buchającej. Patrzała, patrzała, aż dłonie podnosząc do skroni,
183   3, II |             twarzą przy ziemi leżała, aż gdy podniosła ją i spojrzała
184   3, II |              to oblicze blade, ciche, aż do końca zapatrzone, niby
185   3, III|             gajem ulicę i rozlało się aż na drogę białym pasem u
186   3, III|              echa powtarzały i niosły aż w głębiny boru. Starzy i
187   3, III|          ludzkich praw i dostojeństw, aż dotąd w dusze i na drogi
188   3, III| niepohamowanie, do waśni zgryźliwych, aż do występku czasem chciwy
189   3, III|            tiulu, który jej od włosów aż do ziemi spadał, u boku
190   3, III|           donośnym, że go za oknami i aż w ogrodzie słychać było,
191   3, III|              wiernego na wiek wieków, aż do końca. A ty, panie młody,
192   3, III|               tak mocno ściskając, że aż biała rękawiczka z chrzęstem
193   3, III|              usta otworzył i zamknął, aż na koniec czupryną jak grzywą
194   3, III|          dalej, przez dobry kwadrans, aż na koniec wszystko razem
195   3, III|          stołach, przy których potem, aż do zachodu słońca, coraz
196   3, III|     zabawiając gości tak gorliwie, że aż oblewał się potem rzęsistym,
197   3, III|       konowała lepiej!~Widać było, że aż trząsł się i do panny, i
198   3, III|             samymi uszami hałasowali, aż zgodził się pójść z nimi
199   3, III|               gumna cofać się zaczął, aż plecami oparł się o nią,
200   3, III|         Jaś-mont!~Nie przepadł, tylko aż dotąd przechadzając się
201   3, III|             dziwiąc się jej strojowi. Aż w oczach miga, tak się bogato
202   3, III|             czy da wiarę, że ona jemu aż trzy razy śniła się w tym
203   3, III|            panną miło by było tańczyć aż do końca świata. Ale najuporczywiej
204   3, III|              parę razy o tok uderzył, aż do kieszeni siermiężki sięgnął,
205   3, III|     wszystkich, szczególniej kobiety. Aż w dłonie uderzały i chichotały
206   3, III|              takim zapałem, że mu się aż ruda czupryna na wsze strony
207   3, III|              z otwartą gębą stanąłem, aż wszyscy śmiać się ze mnie
208   3, III|            ogień, huczała i grzmiała, aż zakończyła się strofą bezbrzeżnej
209   3, III|              lata jak krowy ich doił, aż na koniec terminu uchybił,
210   3, III|            zacierał i ściskał tak, że aż stawy w palcach trzeszczały.
211   3, III|        zgromadzonym, ale gdy byli już aż do płaczu rozżaleni i na
212   3, III|               nieśmielszymi skargami, aż na powrót do tych serc,
213   3, IV |           oczy jego czasem mąciły się aż do dna i powieki na nie
214   3, IV |        zginiesz! niechybnie zginiesz!~Aż z ogromnym westchnieniem,
215   3, IV |             chwilę wspominał, myślał, aż serce jego gwałtownym rzutem
216   3, IV |              jeszcze patrzał na syna, aż ręce jego z żelaznego dotąd
217   3, IV |           zdaje się, że dał spokój... aż tu nagle znowu zaczyna swoje...~
218   3, IV |             po zagrodzie się okręcił, aż u zamkniętych drzwi domu
219   3, IV |         zwijała, śpiesząc się bardzo, aż na koniec z jednym zwojem
220   3, IV |              Śpiewnie, figlarnie echo aż pod koniec firmamentu poniosło
221   3, IV |           zatrzymał się jej w piersi. Aż nad coraz więcej ciemniejącą
222   3, IV |            się, zaokrąglał, podnosił, aż nad rzeką zawisł ogromną,
223   3, V  |               Justysia skakać dziś ma aż pod sufit?~- Z radości,
224   3, V  |            zmieszania i ze wzruszenia aż po brzegi jasnych włosów
225   3, V  |             do ręki jej przylepił, że aż ją cofnąć musiała.~Kirłowa
226   3, V  |              jest! - sarknął.~Kirłowa aż wstrzęsła się, tak ją wyraz
227   3, V  |                wąs na palec zakręcał, aż z kolei zapytał:~- Cóż,
228   3, V  |          tobie być musiała, skoro cię aż do tak rozpaczliwego kroku
229   3, V  |               na twarzy jej zadrgało, aż parsknęła głośnym, do powstrzymania
230   3, V  |            Benedykt patrzał, słuchał, aż wybuchnął:~- Facecja! niedługo
231   3, V  |         ramiona go całowała, płakała, aż zakaszlała się tak, że przez
232   3, V  |            brwiami na wysokie czoło i aż na skronie cienkie nici