Tom, Rozdzial

  1   1, I  |          miała ona przy tym na sobie ani kapelusza, ani rękawiczek.
  2   1, I  |              na sobie ani kapelusza, ani rękawiczek. Głowę owiniętą
  3   1, I  |          były robotą Pana Boga, w to ani trochę nie wierzę. Spowiadałam
  4   1, I  |        prawie zawołała Justyna. - Ja ani kłamać, ani udawać nie chcę!
  5   1, I  |            Justyna. - Ja ani kłamać, ani udawać nie chcę! Prawda,
  6   1, I  |           czasem chodzę i kapeluszów ani żadnych drogich rzeczy nie
  7   1, I  |              oni tymczasem... gdzie! ani pomyśleć o tym nie dali
  8   1, I  |     podskakujący wóz nie mógł zmącić ani na chwilę jego prostych
  9   1, II |              czterdzieści, nie miała ani jednego siwego włosa, i
 10   1, II |       miesięcy nie ruszył się z domu ani na krok, ale u mnie na polu
 11   1, II |              powrót, nie odpoczywała ani minuty, a nie znać było
 12   1, II |               Kirło nie zmieszał się ani na chwilę i z nowym śmiechem
 13   1, II |            stanie się, Franek u mnie ani nosa nie pokaże... Jeden
 14   1, III|         takie stuki i hałase, jakich ani razu słychać tu nie było
 15   1, III|            nie mógł już tam usłyszeć ani zobaczyć; że śpiewające
 16   1, III|              takim, jakim był teraz, ani rozumiała, ani dochodziła.
 17   1, III|            był teraz, ani rozumiała, ani dochodziła. Dość, że od
 18   1, III|      spracowanyn i nie mającym czasu ani chęci do podzielania jej
 19   1, III|        przechadzki, bo nic ciekawego ani miłego nie znajdowała w
 20   1, III|               że nie jesteś do pracy ani stworzoną, ani wychowaną,
 21   1, III|              do pracy ani stworzoną, ani wychowaną, i nie wymagałem
 22   1, III|           Dwóch nas tylko zostało, a ani ja ciebie nie mam, ani ty
 23   1, III|             a ani ja ciebie nie mam, ani ty mnie... Chciałbym, żebyś
 24   1, III|               ja to na pustyni żyję! Ani wygadać się przed kim, ani
 25   1, III|           Ani wygadać się przed kim, ani u kogo rady albo pociechy
 26   1, III|             z domowych nie widując i ani wiedząc, co się w dalszych
 27   1, IV |           wdową, nie zdjęła z siebie ani razu sukien żałobnych i
 28   1, IV |         pochwyciła jego ramię, jakby ani na chwilę rozstawać się
 29   1, IV |           jeszcze nikt by się w niej ani domyślił, z tym samym rozpromienieniem
 30   1, IV |         ucieka, lud dziczeje, a nikt ani palcem nie poruszy, aby
 31   1, IV |             pochyleniem głowy, która ani na chwilę nic ze swego wyniosłego
 32   1, IV |             od gospodarstwa i dzieci ani wyciągnąć...~Ona, z podniesionym
 33   1, IV |          panny z obwiązanym gardłem; ani tego dobrodusznego, głupowatego
 34   1, IV |           twarzą, w której żaden rys ani razu nie drgnął, widocznie
 35   1, IV |           prędko spuściła ona oczy i ani razu już ich nie podniosła.
 36   1, IV |           chwili nie mógł znać długo ani zamyślać się, ani smucić.~-
 37   1, IV |              długo ani zamyślać się, ani smucić.~- Moja droga kuzynko -
 38   1, IV |              mi stąd zaraz, frygo, i ani pokazuj się więcej ! Ruszajcie
 39   1, V  |     wspominał...~Nie zatrzymując się ani na sekundę pług i konie
 40   1, V  |       zawzięty rybak, że go z Niemna ani ściągnąć... Za Niemnem i
 41   1, V  |                A dla nas co? Dla nas ani Paryżów, ani honorów, ani
 42   1, V  |             co? Dla nas ani Paryżów, ani honorów, ani pięknych muzyczek,
 43   1, V  |            ani Paryżów, ani honorów, ani pięknych muzyczek, ani wesołych
 44   1, V  |               ani pięknych muzyczek, ani wesołych asamblów nie ma.
 45   1, V  |       pożerają. Nie chciała stąd iść ani tam wracać. Co ona tam będzie
 46   1, VI |              niebieskiego sklepienia ani jednej chmurki, ani nawet
 47   1, VI |       sklepienia ani jednej chmurki, ani nawet jednego obłoczka nie
 48   1, VI |           nigdzie, zda się, początku ani końca nie mających wiklin.
 49   1, VI |        żadnego kawałka zoranej ziemi ani żadnego ludzkiego plemienia.
 50   1, VI |             tego nikomu żadna obraza ani ujma. Skąd synowie pojmowali
 51   1, VI |            nie mieliśmy nigdy i krwi ani potu z nikogo nie wyciskali.
 52   1, VI |       zechcesz, to nie masz sposobów ani wiadomości. Na zgubę tylko
 53   2, I  |        drepce, choć nikt jej słuchać ani myśli, a tylko jedna Rózia
 54   2, I  |           mam...~Istotnie, nie miała ani chwili czasu, bo oto i teraz
 55   2, I  |          otwierając i żadne mrugania ani gesty gospodyni do mu zruszyć
 56   2, I  |        którym nie czuje się potrzeby ani ukrywać czegokolwiek, ani
 57   2, I  |            ani ukrywać czegokolwiek, ani czegokolwiek się wstydzić...
 58   2, I  |                mój mąż.., gdzie tam! ani myśleć o tym nie można!~
 59   2, I  |              tak często tu przebywał ani na krok dziewczynki tej
 60   2, I  |              na jej kolanach; jednak ani ochoty do mówienia nie stracił,
 61   2, I  |             do mówienia nie stracił, ani ona przestała go słuchać
 62   2, II |          nikt, nawet własne dziecko, ani zrozumieć, ani kochać jej
 63   2, II |              dziecko, ani zrozumieć, ani kochać jej nie umie. A potem
 64   2, II |      zrobienie jakiejkolwiek toalety ani nawet obawa przed rannym
 65   2, II |      postąpić ze swym gościem, który ani na sekundę swych drobnych
 66   2, II |          zaczął o tym, że długu tego ani na chwilę uważać nie przestał
 67   2, II |              co? skąd? dlaczego?~Ale ani wiedział, ani pomyślał o
 68   2, II |          dlaczego?~Ale ani wiedział, ani pomyślał o tym, że natarczywymi
 69   2, II |            mię boli, bo nie jest ona ani złą, ani głupią, ale takie
 70   2, II |             bo nie jest ona ani złą, ani głupią, ale takie niestosowne
 71   2, II |              Jednak nie udawała nic: ani choroby, ani polepszenia
 72   2, II |            udawała nic: ani choroby, ani polepszenia zdrowia. Zmiany
 73   2, II |           wątpić o sobie i o drugich ani czuć się gardzoną, zdradzaną...
 74   2, II |               ale nie znała nazw ich ani dziejów.Teraz każdą z nich
 75   2, III|          ściśle ograniczonej całości ani w bezpośrednim z domem swym
 76   2, III|              ze smętku, jak z kozła, ani wełny, ani mleka!~Zaśmiała
 77   2, III|              jak z kozła, ani wełny, ani mleka!~Zaśmiała się tak,
 78   2, III|              przez całą godzinę gęby ani razu nie otworzy. Wszystko
 79   2, III|             owszem, ale smętliwie... ani pożartuje, ani zaśpiewa...
 80   2, III|          smętliwie... ani pożartuje, ani zaśpiewa... a jak spytam
 81   2, III|              kochaniu i żenieniu się ani przypomnieć nie pozwala.
 82   2, III|             musiałem. Bić się z wami ani z nikim, jak Bóg jest na
 83   2, III|             że tam, wyżej, nic złego ani brzydkiego nie ma, ale z
 84   2, IV |          Kilka lat już minęło, odkąd ani razu nie pomyślała o przybraniu
 85   2, IV |            Nie ma czego wstydzić się ani smęcić - łagodnie już przemówił -
 86   2, IV |             nagimi czołami pagórków. Ani drzewa, ani kwiatu, ani
 87   2, IV |        czołami pagórków. Ani drzewa, ani kwiatu, ani najdrobniejszego
 88   2, IV |              Ani drzewa, ani kwiatu, ani najdrobniejszego ziółka.
 89   2, IV |       piękności jechali. Jechali oni ani bardzo prędko, ani bardzo
 90   2, IV |       Jechali oni ani bardzo prędko, ani bardzo powoli, czapki ich
 91   2, IV |        muzyce... Nie obejrzawszy się ani razu, piaski na ukos tędy
 92   2, IV |       przeciwnie, ku niemu zwrócona, ani na chwilę nie spuszczała
 93   2, IV |            podarte padały na ziemię. Ani razu w swym życiu nie widziała
 94   2, IV |             dusze mieszkańców ziemi; ani razu przed jej oczami nie
 95   2, IV |          wzrosła i dojrzała Justyna. Ani sztuka muzyczna, w której
 96   2, IV |       dzieciństwa ćwiczył ją ojciec, ani lekcje udzielane jej przez
 97   2, IV |              jej przez nauczycielki, ani tyczące się obejścia i układu
 98   2, IV |           udzielała jej pani Emilia, ani czytywane wspólnie z kochanym
 99   2, IV |             obie ręce. Nie porywczym ani namiętnym, owszem, miękkim
100   2, IV |         sobie, że wszystko potrafią; ani do tych, którym rojenia
101   2, IV |           siebie samego przemówił:~- Ani ptak, ani mysz... jak nietoperz!~
102   2, IV |        samego przemówił:~- Ani ptak, ani mysz... jak nietoperz!~W
103   2, IV |       zaśpiewał. Ale pewno ona wtedy ani patrzała na niego, ani słuchała
104   2, IV |         wtedy ani patrzała na niego, ani słuchała tego, co śpiewał...~
105   2, IV |        Pijactwa pomiędzy nami nie ma ani rozpusty nijakiej, ani złodziejstwa.
106   2, IV |            ma ani rozpusty nijakiej, ani złodziejstwa. Chatę choć
107   2, IV |            także i dlatego, że smaku ani też pożytku w nich nie znajdują.
108   2, V  |             mu nad głową wystrzelić, ani poruszy się, ani przemówi,
109   2, V  |         wystrzelić, ani poruszy się, ani przemówi, i żadne proszenie
110   2, V  |           Fabian zaprosi, choć długo ani słuchać o tym nie chciał,
111   2, V  |              przeminęło, nie mogłem, ani też przywyknąć znów do zwyczajnego
112   2, V  |            nie! Szpetna ona nie była ani głupia i to mi też tajnym
113   2, V  |        inszego poznawszy i pojąwszy, ani w jej mowie, ani w obchodzeniu
114   2, V  |           pojąwszy, ani w jej mowie, ani w obchodzeniu się, ani w
115   2, V  |               ani w obchodzeniu się, ani w zamiarach, które objawiała,
116   2, V  |             nijak jego nie wstrzymać ani wyperswadować... drze się
117   2, V  |             Anzelm - Pacenki nie ma; ani tu, ani nigdzie nie ma,
118   2, V  |              Pacenki nie ma; ani tu, ani nigdzie nie ma, bo on już
119   2, V  |              o francuskich romansach ani o sonatach i nokturnach
120   2, V  |           zapytała: czy ty już w nim ani troszkę zakochaną nie jesteś?
121   2, V  |           dolinę zstąpisz, to my cię ani bić, ani prześladować nie
122   2, V  |         zstąpisz, to my cię ani bić, ani prześladować nie będziem,
123   3, I  |             nie była płochą, zalotną ani do zbytku wesołą; w pierwszej
124   3, I  |       oddalona.~Nie była wcale słabą ani dla siebie pobłażliwą. Już
125   3, I  |           zachwiała się i nie zgięła ani na chwilę, nie wykrzywił
126   3, I  |              lekkomyślnej wietrznicy ani deklamacją rozromansowanej
127   3, I  |              ona zapomnieć nie mogła ani wyrzucić z siebie tego,
128   3, I  |          przez lat dwadzieścia kilka ani razu nie zdjęła z siebie
129   3, I  |       przekonała siebie i innych, że ani przeszłości zapomnieć, ani
130   3, I  |           ani przeszłości zapomnieć, ani w objęcia nowej, chociażby
131   3, I  |              dla niej uczuć żadnych: ani ujemnych, ani dodatnich.
132   3, I  |         uczuć żadnych: ani ujemnych, ani dodatnich. Po prostu: nie
133   3, I  |     popisywał się on publicznie. Ale ani on sam, ani jego matka o
134   3, I  |          publicznie. Ale ani on sam, ani jego matka o sztuczności
135   3, I  |     niewieściej nie widać teraz było ani szczęścia, ani spokoju.
136   3, I  |            teraz było ani szczęścia, ani spokoju. Cicha promienność,
137   3, I  |        troskliwie śledzącego ich oka ani szczęśliwi, ani nawet spokojni;
138   3, I  |              ich oka ani szczęśliwi, ani nawet spokojni; aż na jednym
139   3, I  |              nie wymówiła go jeszcze ani razu. Po wielekroć już chciała
140   3, I  |         żadnego śmiałego rzutu myśli ani oryginalnego uderzenia pędzla -
141   3, I  |      przedstawiały one nic ciekawego ani ważnego. Gdyby to były urny
142   3, I  |           nie mogący owoc. Ale nigdy ani na mgnienie oka nie pomyślał,
143   3, I  |           Nie przychodził mu na myśl ani Tasso wielką pieśń swoją
144   3, I  |           snujący w celi więziennej, ani Milton śpiewający o raju
145   3, I  |           nie obdarzył on ją dzisiaj ani jednym serdecznym słowem
146   3, I  |          tego nie odebrałaś mu dotąd ani cząsteczki... ani kropelki...
147   3, I  |              dotąd ani cząsteczki... ani kropelki... ani iskierki... ~
148   3, I  |        cząsteczki... ani kropelki... ani iskierki... ~Łzy kręciły
149   3, I  | Roziskrzonymi oczami nie przestawała ani na chwilę wodzić za mężem,
150   3, I  |           zdawał się nie widzieć jej ani słyszeć. Pociągnął taśmę
151   3, I  |             życie swoje z ich życiem ani mogła, ani chciała. Przechodziło
152   3, I  |              z ich życiem ani mogła, ani chciała. Przechodziło to
153   3, II |        umiałam. Nie jestem, widzisz, ani uczoną, ani pod żadnym względem
154   3, II |         jestem, widzisz, ani uczoną, ani pod żadnym względem wyjątkową...
155   3, II |           ojcze?~Nie było już na nim ani śladu wesołości i szczęśliwego,
156   3, II |             Straty nie będzie żadnej ani nam, ani tobie...~Ostatnie
157   3, II |           nie będzie żadnej ani nam, ani tobie...~Ostatnie słowa
158   3, II |            pasztetami... bo ja i sam ani pałacu sobie nie wystawiłem,
159   3, II |         pałacu sobie nie wystawiłem, ani pasztetów nie jadam... Tak
160   3, II |           nadskakiwaniem graniczącą, ani ku niej żartobliwej i lekceważącej
161   3, II |             lekceważącej galanterii, ani ku jej ojcu wesołych drwin
162   3, II |             tytułu żadnego nie ma... ani książę, ani hrabia... ale
163   3, II |        żadnego nie ma... ani książę, ani hrabia... ale takie szlachectwo,
164   3, II |            Nie mogła jawnie odpierać ani przyjmować spadających na
165   3, II |          czynnie doń dopomagać czasu ani ochoty nie miał. Wprzódy
166   3, II |            nad nią żadnego postrachu ani pośmiewiska wywierać nie
167   3, II |          nieruchomiał. Miodu jeszcze ani skosztował, tak go Elżusia
168   3, II |             nie ma... Jednym słowem, ani tędy, ani siędy... ani ty,
169   3, II |             Jednym słowem, ani tędy, ani siędy... ani ty, człowiecze,
170   3, II |               ani tędy, ani siędy... ani ty, człowiecze, na prawo
171   3, II |              na prawo nie pójdziesz, ani na lewo... nijakiej drogi
172   3, II |            tylu osób nie zbliżył się ani razu, to zapewne na względzie
173   3, II |              pięknych pokojów nie ma ani złotnych materii na ścianach,
174   3, II |              żal do tego syna, który ani kochać nawzajem, ani rozumieć
175   3, II |           który ani kochać nawzajem, ani rozumieć jej nie mógł, wzbierał
176   3, II |          ojcze, dlaczego mnie nigdy, ani w dzieciństwie, ani kiedym
177   3, II |           nigdy, ani w dzieciństwie, ani kiedym dorósł, sielanek
178   3, II |             daruję! Jak Boga kocham, ani grosza nie daruję! Jeżeli
179   3, II |      skłonności nie posiada. Fakirem ani kamedułą zostać nie może.
180   3, II |             która jej głos odebrała, ani kredowej bladości twarz
181   3, II |           ziemi, na której klęczała, ani przestrzeni rozdzielającej
182   3, III|       krępowała ich żadna wcale moda ani żaden despotycznie nakazujący
183   3, III|             gmachu przymusowej pracy ani twarzami w pył nie upadał
184   3, III|            umeblowania nie było dziś ani śladu, lecz każdy mógł się
185   3, III|             wianek uwity nie z pereł ani z diamentów, ale z zielonej
186   3, III|        swarna, marnotrawna, języczna ani ręce za pas zakładać albo,
187   3, III|         biednych ludzi nieubłagliwy, ani słowa... i my jego znamy...
188   3, III|           budząc. Z bliskości jednak ani na nią, ani na jej skaleczonego
189   3, III|         bliskości jednak ani na nią, ani na jej skaleczonego konia
190   3, III|           drużbantów należał; jednak ani wystroił się po weselnemu,
191   3, III|           wystroił się po weselnemu, ani wesołości najmniejszej nie
192   3, III|             Nikt mu też nie dokuczał ani go nie niepokoił; ludzi
193   3, III|           kruczowłosej Osipowiczówny ani od Antolki i Siemaszczanek
194   3, III|          będę ci książki przysyłał i ani przez jeden dzień nie zapomnę
195   3, III|           bohdanki swej nie zważając ani na krok jej nie odstępował,
196   3, III|          pójdzie w puste knieje!~Ale ani przymówki, ani przyśpiewki
197   3, III|           knieje!~Ale ani przymówki, ani przyśpiewki nic nie pomagały.
198   3, III|      wieśniackim życiu do bałamuctwa ani czasu, ani ochoty nie ma.
199   3, III|             do bałamuctwa ani czasu, ani ochoty nie ma. Jak nie przychodziło
200   3, III|           nakazywaczy się nie lękają ani napominających apostołów
201   3, III|           nieprawda. Co do rzucenia, ani słowa - rzuciła, ale nie
202   3, III|      śmiertelny poczytywać nie można ani też za niego na złe języki
203   3, III|      przybrzeżnym oczeretom biegli i ani zauważyli, że za sobą pozostawiali
204   3, III|          Tra-ta! tra-ta!~Nie ma ojca ani brata!~Ni żadnego przyjaciela~
205   3, III|            Zbawiciela!~Nic na niebie ani na ziemi nie przeszkadzało
206   3, III|           człowiekiem oświadczał, że ani godziny zwłoki nie udzieli,
207   3, III|          godziny zwłoki nie udzieli, ani grosza nie daruje, a egzekucją,
208   3, III|              mówić zaczął:~- Do mnie ani do mojej okolicy ten interes
209   3, III|             naszych i dzieci naszych ani na jeden dzień w niewolę
210   3, III|           jak prawie marnują się, bo ani ich ugnoić, ani jak potrzeba
211   3, III|              się, bo ani ich ugnoić, ani jak potrzeba zasiać niesilny!
212   3, III|              pozbywając się przecież ani jednej ze swoich niezliczonych
213   3, IV |            złotej godziny jego życia ani razu nie był.~- No, no! -
214   3, IV |              dzień cały syn i ojciec ani na godzinę nie rozstawali
215   3, IV |            rękach białych rękawiczek ani tej rześkości i zamaszystości
216   3, IV |              Jana nijakiego już żalu ani gniewu i nijakiej pretensji
217   3, V  |        Zupełnie to zresztą rozumiem. Ani położenie moje, ani wychowanie,
218   3, V  |        rozumiem. Ani położenie moje, ani wychowanie, ani przyzwyczajenia
219   3, V  |      położenie moje, ani wychowanie, ani przyzwyczajenia i gusta
220   3, V  |             mam kwalifikacji żadnych ani też żadnej do takiego stanowiska
221   3, V  |           pozorów. Uczoną nie jestem ani artystką; żadnych niepospolitych
222   3, V  |             niepospolitych zdolności ani talentów nie mam i tylko
223   3, V  |        wahania i żalu odrzucę to, co ani mnie, ani, jak mi się zdaje,
224   3, V  |             odrzucę to, co ani mnie, ani, jak mi się zdaje, nikomu
225   3, V  |        prostu nie rozumiał. Nie mógł ani dziwić się, ani gniewać,
226   3, V  |             Nie mógł ani dziwić się, ani gniewać, ani oburzać, bo
227   3, V  |             dziwić się, ani gniewać, ani oburzać, bo wszystkie myśli
228   3, V  |              domu!~Ale Kirłowa wcale ani na upadnięcie jej, ani na
229   3, V  |         wcale ani na upadnięcie jej, ani na objawione przez nią życzenie
230   3, V  |            biednych dziewcząt, które ani hrabinami, ani doktorkami
231   3, V  |      dziewcząt, które ani hrabinami, ani doktorkami zostać nie mogą,
232   3, V  |          twojej żonie nigdy dogodzić ani przypodobać się nie mogłam...