Tom, Rozdzial

  1   1, I  |        milcząc.~- I cóż się stało potem? - zapytała młoda panna.~-
  2   1, I  |           desperuje z początku, a potem i godzi się z takim losem,
  3   1, I  |           z początku desperuje, a potem jak baran na rzeź spokojnie
  4   1, I  |     zdrowe, ojczyzna mię woła!" A potem ja jemu śpiewam: "Szumiała
  5   1, II |           swój majątek, a wkrótce potem owdowiał. Od tego czasu
  6   1, II |     wyrazem ubolewania naprzód, a potem tak jowialnej żartobliwości,
  7   1, II |       zajętego rozmową z Różycem. Potem szare, błyszczące oczki
  8   1, II |          jak odpoczną, lepiej się potem do gospodarstwa zdadzą...
  9   1, II |    szybkie ze wschodów zbieganie, potem szamotanie się jakieś, mocowanie,
 10   1, II |       ciekawie głowę wychyliła, a potem, z cienkim i uszczęśliwionym
 11   1, II |       przywdziania ich dopomogła. Potem zaczęła sama owijać się
 12   1, II |       stała ona w otwartym oknie. Potem, gdy już łódź przybiła do
 13   1, III|      średnio zamożnych obywateli. Potem już przez sposób życia powściągliwy
 14   1, III|         ogrodnika. Przez dwa lata potem były istotnie w Korczynie
 15   1, III|           w twarz popatrzał, ręką potem machnął i rzekł:~- Tylko,
 16   1, III|           oczu swych przycisnęła. Potem odwróciwszy twarz patrzeć
 17   1, III|           Wyszedł z altany.~Długo potem Benedykt w gabinecie swoim
 18   1, III|       poniósł. Oni prosili zrazu, potem jeden z nich stawił się
 19   1, III|         długo w myślach ponurych. Potem wyjął jeden z listów pod
 20   1, III|        razem rośli, uczyli się, a potem... Ot, biedny Andrzej! Dwóch
 21   1, III|       gorącymi pocałunkami, gdyby potem zaprzestał ciągłego chodzenia
 22   1, III|       krótkim, nerwowym śmiechem, potem dłuższym, a potem tak długim
 23   1, III|       śmiechem, potem dłuższym, a potem tak długim i ustać nie mogącym,
 24   1, III|   procenty od połowy posagu żony. Potem płacił za syna w szkołach
 25   1, IV |         żywej, zalotnej brunetce. Potem szedł jeszcze Kirło prowadząc
 26   1, IV |            wiedeńskiej naprzód, a potem trochę w paryskiej i düsseldorfskiej .
 27   1, IV |        obywatel; podążyło ku niej potem z ganku paru innych sąsiadów;
 28   1, IV |       człowiek na noc naczyta, to potem śnią mu się takie rzeczy,
 29   1, IV |         zresztą wie jakich. Zaraz potem położyłem się, usnąłem i
 30   1, IV |          się wybrałaś! - wołał, a potem zwrócił się do otaczających: -
 31   1, IV |    naprzód fortepianowe akordy, a potem przeciągłe tony skrzypiec.
 32   1, IV |        nieopisanym zdziwieniem, a potem tak głośno, że aż kilka
 33   1, IV |    zmieszała się i zasmuciła. Ale potem energicznie odpowiedziała:~-
 34   1, IV |   wielkich europejskich miastach. Potem opowiadał o nowych słynnych
 35   1, V  |       namiętność. Pod złotawym, a potem już siwiejącym wąsem zawsze
 36   1, V  |          energicznie i uparcie, a potem coraz słabiej go powtarzał.
 37   1, V  |       kochała i czciła. Ale kiedy potem tę nawet lubianą przez siebie
 38   1, V  |           wtrącił ją w rozpacz, a potem policzkiem, pod którym uczuła,
 39   1, V  |     kasztan, hej, hej!~A w minutę potem po raz drugi:~- Wolniej,
 40   1, V  |        ono raźnie i ochoczo. Wnet potem rozległo się gwizdanie,
 41   1, V  |        tam brał z sobą... ale już potem nigdy nie byłem. Czego chodzić,
 42   1, V  |         to, co nam odebrane było, potem zbudowaliśmy ten oto domek,
 43   1, V  |     zbudowaliśmy ten oto domek, a potem już wszystko poszło: i pasieka,
 44   1, V  |     gniadej zeskoczył, a w minutę potem z wnętrza stajni zawołał:~-
 45   1, V  |         nie uczą. Pierwej doznaj, potem gań... Dobranoc!~Machnął
 46   1, VI |      ogorzałością na twarzach i z potem na czołach - nie ponury
 47   1, VI |         albo może jeszcze i mniej potem, jak litewski naród przyjął
 48   1, VI |      pieścił się z jej włosami, a potem o wschodzie słonka zdrowv
 49   1, VI |   ugłaskać się pozwoliła, wiernie potem chodząc przy boku swej pani.
 50   1, VI |      mieczem i krwią, ale pracą i potem, piersi jej dla mnogiego
 51   1, VI |         my na tej ziemi siedzimy.~Potem głosem człowieka, który
 52   1, VI |        milczeniu na nią poglądał. Potem jąkając się, ze zdumieniem
 53   2, I  |   zaśmiało się na całą kuchnię, á potem niespodzianie, z zadziwiającą
 54   2, I  |          ze szkoły i co ona z nim potem zrobi? Pojechała do miasta
 55   2, I  |      Zabawiła tam dobry kwadrans, potem ukazała się znowu na dziedzińcu.
 56   2, I  | dziedzińcowi zwrócona, umilkła, a potem wykrzyknęła:~- A toż co?~
 57   2, I  |          lokaja paltot zdejmował. Potem zwrócił się ku gospodyni,
 58   2, I  |          oczu lepiej nie umyła, a potem nawet wziął dziecko na ręce
 59   2, I  |     początku mię tym zdziwiłaś, a potem zachwyciłaś. Chciałbym,
 60   2, I  |         dla zmniejszenia bólów, a potem przywykłem... Jedyne to
 61   2, I  |         przemawiała do służących. Potem jeszcze zamieniła już w
 62   2, I  |      dotąd zaledwie kilka razy, a potem, czegóż zła jesteś?~- Wiesz
 63   2, I  |         Kirłowa słuchała z uwagą, potem dość długo milczała i myślała.
 64   2, I  |        obywatela uchodzić zaczął. Potem, kiedy ożenił się ze mną
 65   2, I  |         wilgotne bruzdy. Ale wnet potem podniosła na krewnego spojrzenie
 66   2, II |          ganku wbiegała żywo, ale potem stanęła i długo popatrzała
 67   2, II |           Za nią biegła Leonia, a potem i Witold, który doktora
 68   2, II |           czasem tak pasła, że aż potem chorowali, a ona doglądała
 69   2, II |        ani kochać jej nie umie. A potem znowu ten Egipt!... Słowem,
 70   2, II |          jego trochę drżały. Wnet potem pobiegł do pokojów żony
 71   2, II |        rozfryzowane! - jęknęła.~A potem śpiesznie do Teresy mówiła:~-
 72   2, II |        poruszeniem głowy, a zaraz potem mówił dalej: - Właściwie,
 73   2, II |    szczęśliwy, marzeń pełny!...~A potem zaraz do ostatniego wyrazu
 74   2, II |        niego wypłacenia tej sumy. Potem, z kolei, eksplikował się
 75   2, II |  zamigotały, wzniósł ku sufitowi. Potem z westchnieniem zaczął: ~-
 76   2, II |   wiedzieć w jaki sposób, zapewne potem i krzywdą swych bliźnich.
 77   2, II |       odchodzącą Martą popatrzał. Potem ostrożnie, z pieczołowitością
 78   2, II |         nad stanem jej zdrowia, a potem rozśmieszył ścigając przez
 79   2, II |         pomieścić się nie mógł, a potem samo jego przypuszczenie
 80   2, II |        opowiadała. ~W kilka minut potem w tym samym pokoju Teresa
 81   2, II |           tak żartować ze mnie!~A potem z żałosnym westchnieniem:~-
 82   2, II |  kształtną szyję lepiej odsłonić. Potem za bolącą głowę chwytając
 83   2, II |         ją w czarny swój warkocz. Potem stanęła przed otwartym oknem
 84   2, III|         jeszcze słuchał chwilę, a potem z tą głęboką bruzdą, która
 85   2, III|     końcami palców dotykał czoła. Potem milcząc zrobił parę szerokich
 86   2, III|           swe odgadnąć usiłowali, potem Jan śmiałym ruchem głowę
 87   2, III|        nachylić się, popatrzyć, a potem i samej spróbować...~Antolka,
 88   2, III|      staną czyści i szczerzy, aby potem przez długie lata razem
 89   2, III|        zaniosła się Starzyńska, a potem nogą o ziemię uderzając
 90   2, III|          zaniemeńskiemu borowi, a potem znowu w twarzy Witolda utkwiły.~-
 91   2, III|     mrugnięciem szepnął Anzelm, a potem książki znowu na stole złożył.~-
 92   2, III|      prawie swawolny jak dziecko, potem cały oblany łuną apostolskiego
 93   2, IV |     silnie od brzegu odepchnął, a potem sam w nie wskoczył. Z wiosłem
 94   2, IV |     naprzeciw dworu lub okolicy i potem dobrą godzinę iść lasami;
 95   2, IV |     głuchym, stuknięciem osiadła. Potem ostrożnie, troskliwie omdlały
 96   2, IV |      białe domki o k o l i c y, a potem wielki parów wspaniale rozchylał
 97   2, IV |         suche, smętne girlandy, a potem już od krańca do krańca
 98   2, IV |           cościś jej poszeptał, a potem mnie z ziemi na rękach swoich
 99   2, IV | przybiegły, po cichu lamentowała. Potem jednakowoż i krzyki zamilkły,
100   2, IV |        wielkie pluśnięcie wody, a potem już ciche, ale ciągle jednostajne,
101   2, IV |          krzyknąłem ze strachu. A potem zaczął do mnie mówić. Z
102   2, IV |         zrozumieć nie mogłem, ale potem, nie wiem czemu, zrozumiałem,
103   2, IV |           piersi sobie pokazał. A potem jeszcze dołożył: "Obydwóch
104   2, IV |        jej policzki. Przed siebie potem spojrzał i żywym ruchem
105   2, IV |  zapoznała i tu z nim przywiodła. Potem we wpatrzonych w niego jej
106   2, IV |  nieśmiałych żarów spojrzeniem, a potem z trudnością odwracając
107   2, IV |        zrazu i urywanymi słowy, a potem coraz ufniej i żywiej mówić
108   2, IV |       byli od trosk i ciężarów? A potem, dziecię wsi, rozłączenia
109   2, IV |          drugi przez ciekawość, a potem wiecznie już patrzeć by
110   2, IV |           ją zobaczył, cały dzień potem albo śpiewał, albo miał
111   2, IV |           i głos tak wybornie, że potem spotkawszy go orzącego w
112   2, IV |      podobno inszym był kiedyś, a potem go coś odmieniło... nie
113   2, IV |          kilka lat ich nie widać, potem pokażą się znowu, przelecą
114   2, V  |         nie pomoże. Sam przez się potem dźwignie się i odżyje...~
115   2, V  |        oczach stanęły, lecz zaraz potem opowiadać zaczęła, że ociec
116   2, V  |       żniwach dzieciom pomagać, a potem do swoich w porę doskoczyć.
117   2, V  |          u szyi zawiesiła i który potem, z twarzą uczernioną, z
118   2, V  |      panna Justyna tak przemogła.~Potem sam nä zydlu siadając do
119   2, V  |   ojczystej, czyli w Siemaszkach, potem w Bohatyrowiczach, gdy za
120   2, V  |            gdy za Jerzego wyszła, potem za drugim mężem w Jaśmontach,
121   2, V  |      różową śmietaną zmieszanego, potem druga z położonym na niej
122   2, V  |           stołu sprzątać zaczęły; potem Elżusia nie ukazała się
123   2, V  |            że aż cały oblewam się potem, najmniejszym czasem o miłych
124   2, V  |         łoże padłem, dziewięć lat potem przez tę chorobę gnieciony,
125   2, V  |          stryja w rękę pocałował. Potem wstrząśnieniem głowy odrzucił
126   2, V  |         prawie we trzydzieści lat potem i sam z nim na wojnę chodziłem...
127   2, V  |      skrzydłami jaskółek muskaną; potem wzburzony, ponury, wzdęte
128   2, V  |           stadem czarnych czółen; potem jeszcze, po burzy, najczystszym
129   2, V  |         przeddziad albo złotny, a potem aż palę się od wstydu. No,
130   2, V  |       wyglądasz? czy poweselałaś? Potem delikatnie naprowadziła
131   2, V  |       powiedział.~Długo milczała, potem spokojniej nieco niż wprzódy,
132   2, V  |           obie i chwilę milczały. Potem słychać było znowu szept
133   2, V  |   powiedzieć mi, po co i na co?~A potem dodała prędko:~- Któż ci
134   2, V  |       cicho pocałowała ją w usta. Potem odeszła, lampę zagasiła
135   2, V  |         rozległo się blisko domu, potem powtórzyło się dalej i znowu
136   2, V  |     najbliższych zrazu jej domów, potem z dalszych, na koniec, zaledwie
137   3, I  |           wzrastała i dojrzewała. Potem, kiedy Andrzeja nie było
138   3, I  |         zadrżał żaden rys twarzy. Potem raz przy dźwięku dziecinnego
139   3, I  |        podobny, w którym niedługo potem odegrać się miała jedna
140   3, I  |     rozstawała się z Andrzejem, a potem zdjął ją niezmierny wstyd
141   3, I  |       Andrzeja i zrazu nieśmiało, potem z coraz żywszą nadzieją
142   3, I  |        klasztorne życie.~Niewiele potem, gdy przekonała siebie i
143   3, I  |           się istotnie do ołówka, potem do pędzla, z niecierpliwością
144   3, I  |          że gwałtownie zapłakała. Potem, jak rozżalone dziecko wstrzymując
145   3, I  | wchodowych drzwi domu prowadzącą. Potem pani Andrzejowa usłyszała
146   3, I  |           wschody i parę salonów; potem jeszcze drzwi jakieś zamknęły
147   3, I  |   spróbuje przenieść je na płótno potem, kiedykolwiek... Dziś nie.
148   3, I  |    złożyła naprzód dyg głęboki, a potem przemawiać do niego zaczęła:~-
149   3, II |    zdejmie, w łeb sobie palnie, a potem i przy świetle śmierdzącej
150   3, II |          garnków z przeszłości, a potem...~Stanął i twarzą zwracając
151   3, II |  przymileniem ku niej ją posunął. Potem omletu z konfiturami z półmiska
152   3, II |          razy obrócił ją w kółko, potem przy wtórze śmiechu, łajania
153   3, II |         rozumniejszy...~W godzinę potem Marta z trzaskiem otwierając
154   3, II |          odmówić nie potrafiła, a potem dlatego, że są to przecież
155   3, II |      zapłonęły zrazu jak żużle, a potem zmąciły się wielkim zmieszaniem.
156   3, II |         na chwilę spuściła i wnet potem śmiało wypowiedziała:~-
157   3, II |           na ręce Justyny, a wnet potem obie już ręce na kłębach
158   3, II |        okazane jej uszanowanie, a potem była to na jej młyn wyborna
159   3, II |    jeszcze przybiegał do nas, a i potem z klas do mamy i papy przyjeżdżając
160   3, II |        tym czasem bez niego chyba potem do mogiły ścieknę. Najstarszy
161   3, II |          a obydwa błazny!~Wkrótce potem odchodzących gości z ukłonami
162   3, II |         wielekroć i nisko, a wnet potem prostował się i dłonie na
163   3, II |            rybko!~Przyglądała się potem pantoflom, wychwalała je,
164   3, II |  osłupiała zrazu od zdziwienia, a potem żądaniu jego oparła się
165   3, II |     kurcze żołądka. W kilka minut potem wiła się po szezlongu w
166   3, II |           wahającej się postawie, potem cichutko drzwi otworzył,
167   3, II |          Odszedł, a w kilka minut potem widać go było z fuzją na
168   3, II |      parsknął wesołym śmiechem, a potem zaraz coś jakby litość czy
169   3, II |           upadła. Trochę zbladła, potem zarumieniła się gwałtownie
170   3, II |       trzymać, czy to moja dusza?~Potem znowu ramiona u piersi krzyżując
171   3, II |    odbierał... Spostrzegałam go i potem pomiędzy ludźmi, a wszędzie,
172   3, II |      podjazdu muzyka jej umilkła, potem ozwała się znowu i znowu
173   3, II |  Nieprawdaż, mon adorée maman, że potem sama wysłałaś mię w świat
174   3, II |          razy z cicha wymówiła, a potem jedną rękę od stołu odrywając
175   3, III|         nicianą pończochę, a wnet potem papierosa zapaliła i tak
176   3, III|          i piękne kunie hoduje, a potem z zyskiem sprzedaje. Toteż
177   3, III|           ten sposób się kłaniał. Potem zaś do towarzyszy drużbantów
178   3, III|       głosem krzyknął:~- Jazda!~A potem, niby wieloryb wody, piersią
179   3, III|          porządku! po porządku!~I potem długo w tłumie głów, twarzy,
180   3, III|          na stołach, przy których potem, aż do zachodu słońca, coraz
181   3, III|       gorliwie, że aż oblewał się potem rzęsistym, który co chwilę
182   3, III|    nabożne modlitwy i upomnienia; potem muzykantów zawołano do stołu;
183   3, III|         złoty zegarek spojrzał, a potem z kieszeni tużurka skórzaną
184   3, III|       Stare czasy! stare czasy!~A potem przez Fabianową zapraszana
185   3, III|      prosił, aby mu pokój dała, a potem wprost ofuknął. Nikt mu
186   3, III|       Mogiłę...~Chwilę milczał, a potem poprosił:~- Żebym ja mógł
187   3, III|      spłonieni i prawie drżący... Potem on gestem namiętnej radości
188   3, III|    cieszenia się i pora smęcenia; potem z nagła ją zapytał, czy
189   3, III|          pierwszej parze muszę...~Potem wpadł do gumna i zakręcił
190   3, III|      wzrokiem w górę rzucił, lecz potem, jakby radością i dumą szalony,
191   3, III|           przyjacielem dozgonnym. Potem kołysząc się w strony obie,
192   3, III|       było! - potwierdził Anzelm.~Potem ona przemówiła pierwsza:~-
193   3, III|      przymierając z głodu czasem. Potem zleciał tu duch Szopena.
194   3, III|        razy jeszcze chrząknęła, a potem odparła:~- Prawda! słowo
195   3, III|       twarze te oblewały ogniem i potem, w których z dokładnością
196   3, III|          rękoma naszymi drapiem i potem swoim zlewamy!... Włości
197   3, IV |           zawartymi w nim radami. Potem już zaledwie kilka razy
198   3, IV |        wojskowości pociąg czując. Potem kilkanaście wierszy listu
199   3, IV |          czytał, mówił, dowodził. Potem prostując się i wzrok na
200   3, IV |    szepcie groza i - zachwycenie.~Potem odkrył twarz i jedną rękę
201   3, IV |          rozprawy, sprzeczki. Ale potem strasznie uciszyło go życie.
202   3, IV |  opowiadał, co stało się i działo potem, gdy wszystko wpadło w wodę.
203   3, IV |           tak, jakby pragnął, gdy potem już i pragnienie innego
204   3, IV |          zrazu ścigać wzrokiem, a potem i rozumieć przestawał różne
205   3, IV |         się z nim o to długo, ale potem przestał i myśleliśmy, że
206   3, IV |     zapytywał krótko, parą słowy, potem słuchał syna, z czołem na
207   3, IV |          przespać się i odpocząć. Potem pójdziesz tam do nich i
208   3, IV |         na dalszą przyszłość... a potem, pod wieczór, może razem
209   3, IV |           ukazał. Z dala go tylko potem widziano po drogach pole
210   3, IV |          bryczkę państwa młodych; potem te, którymi według zwyczaju
211   3, IV |       mocno strofować go zaczęła. Potem Giecołdowa, kwaśna i zmarszczona,
212   3, IV |           samym czystym złotem, a potem na dnie swoim ukazywała
213   3, V  |         dziś tu panować będzie, a potem... weselisko nastąpi...
214   3, V  |        dokoła pokoju okręcił. Ale potem spoważniał i ręce krewnej
215   3, V  |       czworakach naprzód stanęła, potem całkiem wstała i ciemne,
216   3, V  |  formalnie zrozumieć nie mogąc, a potem własnym uszom jakby nie
217   3, V  |        popracuję z nimi trochę, a potem, pewno już niedługo, oni
218   3, V  |         słyszeć śpieszne kroki, a potem w drzwiach gabinetu ukazał
219   3, V  |      śpiesznie do ojca przybiegł. Potem w sali jadalnej nakrywanie
220   3, V  |      miłością w oczy jej patrząc.~Potem spostrzegł ich wysoki, zgrabny,