Tom, Rozdzial

  1   1, I  |           znowu głośno, jak z beczki. Justyna policzki i usta topiąc w
  2   1, I  |        niejakim zdziwieniem zauważyła Justyna.~- A ty może myślałaś, że
  3   1, I  |               wyglądać nie zaczęła...~Justyna ramionami wzruszyła.~- A
  4   1, I  |          korzyści dla hultaja tego...~Justyna była widocznie zaniepokojoną.
  5   1, I  |              czemu ty tak nie robisz?~Justyna nie odpowiadała. Szła prosto
  6   1, I  |              porywczo prawie zawołała Justyna. - Ja ani kłamać, ani udawać
  7   1, I  |              silnym rumieńcem odparła Justyna - że dawno już odechciało
  8   1, I  |               Wieczna głupota ludzka!~Justyna ze wzrokiem w ziemię wbitym
  9   1, I  |           poznać można było, że panna Justyna mówić nie chce o przedmiocie
 10   1, I  |           śmiechów dziewcząt.~Marta i Justyna zatrzymały się u brzegu
 11   1, I  |            zaczął toczyć się prędzej. Justyna z zaciekawieniem i figlarnością
 12   1, I  |        zakwitniesz różą,~A ja kaliną.~Justyna z szeroko otwartymi oczami
 13   1, I  |           sobie stare pieśni, błazen!~Justyna uwagi tej nie słyszała.
 14   1, II |        Benedykta Korczyńskiego, panna Justyna Orzelska.~Dwa cienkie wykrzyki
 15   1, II |                  popędliwa...~- Panna Justyna...~- O, Justynka! ona tak
 16   1, II |              więc?~- No... on i panna Justyna...~- Romans? - dorzucił
 17   1, II |              tylko czystych i całych, Justyna wprowadziła ojca do górnej
 18   1, II |           nocujących tu czasem gości. Justyna opuściła ramię ojca i wyjąwszy
 19   1, II |              z pudła wyjmować zaczął. Justyna delikatnie i powoli instrument
 20   1, II |         pograł?~- A obiad? - zapytała Justyna.~- A prawda... obiad! Pewno
 21   1, II |           swej przybierać się zaczął. Justyna prędko i zręcznie czyściła
 22   1, II |          oczyszczony! - odpowiedziała Justyna.~- Oczyszczony... oczyszczony... -
 23   1, II |               i Justyny. W tym pokoju Justyna stanęła przed~otwartym oknem
 24   1, II |          dokoła łodzi koliste bruzdy. Justyna spostrzegła, że ten przewoźnik
 25   1, IV |             punktowi stołu, na którym Justyna, po francusku także, rozmawiała
 26   1, IV | czternastoletniej córki gospodarstwa.~Justyna powstawszy z miejsca szybko
 27   1, IV |             żołądek, wyprostował się. Justyna wsunęła mu rękę pod ramię.
 28   1, IV |              ja to sam... pamiętam...~Justyna szła zwykłym swym równym
 29   1, IV |      rozmawiających, znajdowała się i Justyna. Ciemny i niekosztowny jej
 30   1, IV |        wszystko patrzali. Dziewczynkę Justyna przywiodła do grona panien
 31   1, IV |              oczami porozumiała się z Justyną, która wstała i zbliżyła
 32   1, IV |              przenikająca namiętność.~Justyna swój trudny i zawikłany
 33   1, IV |         uwerturka! - mówił - caca!...~Justyna powstała zwolna i odejść
 34   1, IV |               miłość mężulka... Panna Justyna... pierwsza miłość... a
 35   1, IV |            ludzi odgradzając ją sobą. Justyna spotkała się z tym wlepionym
 36   1, IV |           zarazem trwoga i żałość, bo Justyna widziała, jak szafirowe,
 37   1, IV |             parasolika, rękawiczek... Justyna śpiesznie zwróciła się ku
 38   1, IV |               pustym zupełnie salonie Justyna przed otwartymi drzwiami
 39   1, IV |           jeszcze i ze łzami w oczach Justyna szepnęła:~- Może pomóc...
 40   1, V  |                                     V~Justyna bocznymi drzwiami wybiegła
 41   1, V  |            samej ziemi kipiący szmer.~Justyna wypadkiem znalazła się na
 42   1, V  |             przyszłej swojej postaci. Justyna pamiętała, jak stopniowo
 43   1, V  |          kilka miesięcy lub rok cały, Justyna nie pamiętała, ale o jej
 44   1, V  |               W tych dwóch miesiącach Justyna pamiętała każdy dzień i
 45   1, V  |        ciemnej, świeżo zoranej ziemi. Justyna wyszła ze zbożowej puszczy
 46   1, V  |                Ta sama ścieżka, którą Justyna zaszła aż w głąb równiny,
 47   1, V  |              pługa do odejścia gotów. Justyna postąpiła parę kroków po
 48   1, V  |       szarzejącą u jej końca okolicę. Justyna patrzała na żywe jego ruchy,
 49   1, V  |              ciemnej, miałkiej ziemi. Justyna wąskim brzegiem żytniego
 50   1, V  |               mimo woli odpowiedziała Justyna.~Uśmiech zniknął z jego
 51   1, V  |              prawda - uśmiechnęła się Justyna - ale jeżeli kto na świecie
 52   1, V  |            rosą wystąpił mu na czoło.~Justyna pogładziła konopiastą, gęstą
 53   1, V  |             swego pamięta? - zapytała Justyna.~- Dlaczego nie? Czasu śmierci
 54   1, V  |        żartobliwym uśmiechem zapytała Justyna.~On zmieszał się znowu,
 55   1, V  |          Cerery.~- Kto to? - zapytała Justyna.~- To jest panna Domuntówna,
 56   1, V  |      najbogatsza w okolicy aktorka...~Justyna szeroko oczy ze zdumienia
 57   1, V  |               pieniądze jeszcze ma...~Justyna uśmiechnęła się. Spostrzegła
 58   1, V  |                Przez bramę tę właśnie Justyna ujrzała część zagrody; teraz,
 59   1, V  |        chwycił.~- Z Korczyna... panna Justyna. Stryj wie... ta, co to
 60   1, V  |             którą śpiesznie podała mu Justyna. Wzrokiem twarz jej omijał,
 61   1, V  |              niechęci. Spostrzegła to Justyna i ze zmieszaniem zaczęła:~-
 62   1, V  |         wspomina - żywo odpowiedziała Justyna.~- Być nie może - zaprzeczył -
 63   1, V  |             ciężko pracuje - wtrąciła Justyna.~Trochę urągliwy uśmiech
 64   1, V  |               śmiecie i paskudztwo...~Justyna powiedziała mu, że słyszała
 65   1, V  |             jego zębami i pazurami...~Justyna spuściła oczy. Było w nim
 66   1, V  |          pochyloną ciągle głową przed Justyną stanęła. Widać było, że
 67   1, V  |            bojaźliwością złączona, że Justyna ruchem zupełnie instynktownym
 68   1, V  |              może zakręcił się wirem. Justyna patrząc na wiotką i zaledwie
 69   1, V  |               drugie lato żąć będę...~Justyna zamyśliła się - o czym?
 70   1, V  |       obchodzić mogą! - rzekł Anzelm.~Justyna wstała. Znać pierwszą jej
 71   1, VI |      powietrze stugłośnym rozgwarem. ~Justyna szeroko otwartymi oczami
 72   1, VI |           gałęzi liście dzikiej róży.~Justyna pomiędzy leszczyną stanęła
 73   1, VI |             złożono w jednej mogile. ~Justyna wpatrywała się w stary grobowiec
 74   1, VI |          urywane śpiewanie skrzypiec.~Justyna spojrzała w górę i wyobraźnia
 75   2, I  |               winien jestem, że panna Justyna bardzo mi się podoba?~-
 76   2, I  |             rzekła:~- Kuzynie! jeżeli Justyna tak bardzo ci się podoba,
 77   2, I  |           takich amfibiach, jak panna Justyna, kochać się bardzo można,
 78   2, I  |           tego nie będzie, mój drogi. Justyna nie da się zbałamucić Przeszła
 79   2, I  |                naprawdę zajęty jesteś Justyną ! - zawołała.~- O ile jeszcze
 80   2, II |               południa brakowało, gdy Justyna z olśniewającej ulewy słonecznego
 81   2, II |            127;sobą, z sali wybiegli. Justyna powolnym ruchem wzięła rękę
 82   2, II |              roślin, które przyniosła Justyna i na stole położyła.~- A
 83   2, II |             zgadnie - uśmiechnęła się Justyna.~Czy zgadywała? Wąskie jej
 84   2, II |              nie odrywając, Tym razem Justyna głowę nad więzią roślin
 85   2, II |             jeszcze wymówiła znowu:~- Justyna!~- Co, ciotko?~Stała teraz
 86   2, II |           długie i zawiłe kompozycje. Justyna akompaniowała mu wprawnie,
 87   2, II |            wnet oderwać się od ziemi. Justyna stawała się przeciwnie coraz
 88   2, II |             struny spuścić go miał, a Justyna, cierpliwa, bierna, ze spuszczonymi
 89   2, II |          zaprawiał oliwą i musztardą.~Justyna przy fortepianie pozostała.
 90   2, II |             oczka wilgotnymi czyniły. Justyna lekceważąco ramionami wzruszyła.
 91   2, II |              słowami z pokoju wyszła. Justyna u otwartego okna siedząc
 92   2, II |              i Cecylia!~Dwa te imiona Justyna prawie głośno wymówiła,
 93   2, II |       zapachem swym napełniała pokój. Justyna rozgarniać zaczęła splątane
 94   2, II |           szczęśliwymi dziećmi. Teraz Justyna pamięta całą tę lekcję wziętą
 95   2, II |        zamyślonym na ustach uśmiechem Justyna wyjęła z wielkiego bukietu
 96   2, II |           któż odgadnie? może z walką Justyna rozdarła ją na kilkanaście
 97   2, III|               policzkach zaśmiała się Justyna.~Można by myśleć, że twarz
 98   2, III|              jednym miejscu złożonych Justyna siedziała w zamyślonej postawie,
 99   2, III|          wyhaftowanym w drobne kwiaty Justyna podniosła twarz, zbladłą
100   2, III|         Justyny.~Z ognistym rumieńcem Justyna pochylała się ku ziemi obok
101   2, III|             baba, w białym czepku nad Justyną schylona, błyskając oczami
102   2, III|                cha, cha!~W tej chwili Justyna, która pod dyrekcją starej
103   2, III|               uśmiechem odpowiedziała Justyna.~- Oj, to źle! trzeba, żeby
104   2, III|      wydzierały się z piersi Justyny. Justyna zaśmiała się tak głośno,
105   2, III|      ramieniem znad ziemi podniesiona Justyna zobaczyła młodego krewnego
106   2, III|                 O, ciężko! - zawołała Justyna, gdy kamienne koło zaturkotało
107   2, III|         innego - nie chcę.~- To panna Justyna myśli, że ludzie mogą ciężko
108   2, IV |                  ukazując je zapytała Justyna.~Ale zanim towarzysz jej
109   2, IV |                  Jaskółka! - zawołała Justyna.~- To są jaskółcze gniazda -
110   2, IV |            więcej na świecie - dodała Justyna, i zdawać się mogło, że
111   2, IV |              wierzę - z powagą rzekła Justyna.~Uśmiechnął się znowu i
112   2, IV |           błysnęła w powietrzu.~Jan i Justyna płynęli dalej. Jan mówił
113   2, IV |        cichszym niż zwykle rzekł Jan.~Justyna usłuchała i zatrzymawszy
114   2, IV |           sprawy nie zdawała, spytała Justyna.~- Bo długo chorym będąc
115   2, IV |         straszne historie! - szepnęła Justyna.~Jan, jakby obecność jej
116   2, IV |           smoły i cząbru, kiedy Jan i Justyna stanęli u Mogiły, na której
117   2, IV |              godzina prawie minęła, a Justyna siedziała jeszcze na stoku
118   2, IV |               się, wzrosła i dojrzała Justyna. Ani sztuka muzyczna, w
119   2, IV |        Takiego momentu dzieckiem była Justyna i dlatego z tej mogiły uderzyły
120   2, IV |       wyszepczą chyba niskie trawy...~Justyna podniosła głowę, bo usłyszała
121   2, IV |          wzrokiem po drzewach wodząc. Justyna z odległości kilkudziesięciu
122   2, IV |              ramię mu wsuwając rzekła Justyna.~- Chodźmy - powtórzył.~
123   2, IV |        czernic. Kilka minut milczeli. Justyna parę razy podnosiła wzrok
124   2, IV |             spojrzenie rzucił w górę. Justyna w tej chwili ku niemu wzrok
125   2, IV |            Nie szliśmy - potwierdziła Justyna.~Rozejrzał się dokoła.~-
126   2, IV |          prędko do ust go przycisnął. Justyna tego spostrzec nie mogła,
127   2, IV |         wiadomo tylko, co takiego!...~Justyna próbowała bronić krewnego
128   2, IV |         przybierającą deszczową mgłą. Justyna znowu od głowy do stóp zadrżała.~-
129   2, IV |            czarny, zmokły pies.~Kiedy Justyna stanęła na wybrzeżu, gwałtowny
130   2, IV |              jednej z krętych ścieżek Justyna wstąpiła na górę i u połowy
131   2, IV |        Chodźmy! - ochotnie powtórzyła Justyna.~Szereg lip na podwórku
132   2, V  |         Kiedyż prosiła... - szepnęła.~Justyna cienką jej kibić ramieniem
133   2, V  |     przyniosła.~- Poczekaj - zawołała Justyna i z lekka ją usunąwszy sama
134   2, V  |         garnki lepią! - odpowiedziała Justyna.~- Bardzo słusznie, tylko
135   2, V  |            królik spod pieca wyjrzał. Justyna wzięła go w ręce i ułaskawione,
136   2, V  |               A pan młody? - zapytała Justyna.~Dziewczęta znów zachichotały.~-
137   2, V  |               strojach mówić zaczęły. Justyna dopytywała się o cenę sukien,
138   2, V  |         zanosiły się obie od śmiechu. Justyna śmiała się także.~Kiedy
139   2, V  |             panny Justyny usłyszałem?~Justyna żywo ku drzwiczkom podbiegła.~-
140   2, V  |               wysoki próg przestąpił. Justyna w obie dłonie rękę jego
141   2, V  |               przeciwka i do bokówki. Justyna zawahała się, niepewna,
142   2, V  |            może. Widać, że mnie panna Justyna tak przemogła.~Potem sam
143   2, V  |               synowca, że na Mogiłę z Justyną on popłynie, a teraz dwojga
144   2, V  |             się jeszcze za czwartego!~Justyna zapytywała go o rozległość
145   2, V  |             pewnością! - zaśmiała się Justyna.~- A ja teraz już na siestrę
146   2, V  |               i może dla samej siebie Justyna z krzesła swego zsunęła
147   2, V  |          widowiska... czasowe mary...~Justyna blisko do niego przysunięta,
148   2, V  |            upadającego znajdująca się Justyna najprędzej znalazła się
149   2, V  |             od nich oderwać nie mógł. Justyna zaś słuchała go ze wzniesionym
150   2, V  |           jednych koszulach chodziły!~Justyna w opowiadanie starca wsłuchana
151   2, V  |        wracając zawołał:~- Może panna Justyna chce z bliska popatrzeć,
152   2, V  |           domu pora! - wstając rzekła Justyna.~- Ja panią odprowadzę,
153   2, V  |         topolę zejść - ozwał się Jan.~Justyna prędko zbiegła; Jan stryjowi
154   2, V  |     przestrzeni za dalekimi piaskami. Justyna czwarty już raz dnia tego
155   2, V  |                Niewiele przed północą Justyna bocznymi drzwiami do Korczyńskiego
156   2, V  |               dam francuskiego dworu.~Justyna weszła do ciemnej sali jadalnej,
157   2, V  |             Witold? - głośno zawołał.~Justyna w progu oświetlonego gabinetu
158   2, V  |            się nad rachunkową księgą.~Justyna zbliżyła się ku niemu.~-
159   2, V  |         górnej części domu prowadzące Justyna uchyliła po cichu drzwi
160   2, V  |           czarne paciorki błyszczały.~Justyna w milczeniu zbliżyła się
161   2, V  |               nieruchomo znowu leżała Justyna z warkoczem już splecionym
162   2, V  |          prawie pośpiechem zapytywała Justyna.~Rozgorzałe oczy Marty tkwiły
163   2, V  |         dłoniach swych tuląc szeptała Justyna. Ale ona zwracając ku niej
164   2, V  |              czysto? porządnie?~A gdy Justyna na wszystkie już pytania
165   2, V  |          chrypka.~- Ciotko - szepnęła Justyna - ty chora jesteś na prawdę
166   2, V  |        słodyczy oblekły się jej rysy.~Justyna wstała, chwilę jeszcze na
167   2, V  |       zwiastujące, tryumfalne krzyki, Justyna w coraz rozszerzającą się
168   3, I  |           znajdował nic, ale w zamian Justyna jak żywa stanęła mu przed
169   3, I  |               że o wszystkim, co go z Justyną wiązało, zapomniał. Teraz
170   3, II |         korczyńskich polach, Witold i Justyna postępowali drogą z Bohatyrowicz
171   3, II |              się żąć wcale dobrze?...~Justyna uśmiechając się pokazała
172   3, II |                z jakim przed chwilą z Justyną rozmawiał. Ale pan Benedykt
173   3, II |              do korczyńskiego salonu.~Justyna przez cały ciąg wieczerzy
174   3, II |     przychodziło mu na myśl, że gdyby Justyna za mąż wychodziła, musiałby
175   3, II |         trrraf! karki bym im skręcał!~Justyna parsknęła śmiechem.~- Zrób
176   3, II |             łajała, rękami machała... Justyna przy świetle lampy u otwartego
177   3, II |            przed zachodem słońca, gdy Justyna po parogodzinnym wtórowaniu
178   3, II |              spróbować, czy też panna Justyna do chaty ich przyjść zechce. "
179   3, II |               to będzie, jeżeli panna Justyna i pan Witold na moim weselu
180   3, II |             Starzyński, Janka ojczym. Justyna tedy narzeczonego jej pozna.~-
181   3, II |       zrzucała ze ścieżki, którą szła Justyna.~- Śmiecie u nas - tłumaczyła
182   3, II |            Starzyński swatem, a panna Justyna pierwszą drużką do pary
183   3, II |           śmiech Starzyńskiego.~Kiedy Justyna i Witold pod blednącym wieczornym
184   3, II |                Przed kilku miesiącami Justyna nie zrozumiałaby go może
185   3, II |             górze mieszkała nie tylko Justyna, ale także i Marta. Przez
186   3, II |             prawo miłości! - zawołał.~Justyna szybko z krzesła powstała
187   3, II |           szeptał:~- Czy podobna, aby Justyna, moja dawna, marząca, poetyczna
188   3, II |             dawna, marząca, poetyczna Justyna, przywiązywała wagę do światowych
189   3, II |               była do ożenienia się z Justyną i gdyby ona była teraz twoją
190   3, III|           dobrze, że będzie nią panna Justyna Orzelska z Korczyna, pana
191   3, III|          drużbów: Kazimierz Jaśmont z Justyną, Witold Korczyński z Antolką
192   3, III|              Polkę grajcie!~Polki tej Justyna już nie tańczyła. Wypadkiem
193   3, III|               uschłych ziół i kłosów. Justyna głowę ubraną w grona jarzębin
194   3, III|          takimi wątpliwościami żyć...~Justyna cichych tych słów słuchała
195   3, III|          wyginając się w strony obie.~Justyna niczym szczególnym nie wyróżniała
196   3, III|      przechodzi - w zamyśleniu rzekła Justyna.~- U państwa każdą rzecz
197   3, III|           zwieszały się tak nisko, że Justyna, aby pod nimi przebiec,
198   3, III|            swojej powie: czy ta panna Justyna jest doprawdy taką dobrą
199   3, IV |              opierając.~- Gdzie panna Justyna, stryjku? Tylko co tu była,
200   3, IV |             poszła... bez pożegnania!~Justyna ruchem ręki ukazała mu roztaczający
201   3, IV |                Cudności! - powtórzyła Justyna.~Spojrzeli na siebie i wnet
202   3, IV |          srebrnie.~- Echo! - szepnęła Justyna.~- Z tego miejsca, gdzie
203   3, IV |               Jan-ku! Jan-ku! Jan-ku!~Justyna na rozśpiewany bór patrzała,
204   3, V  |              cicho zapytał:~- A panna Justyna śpi?~Dziewczynka odpowiedziała,
205   3, V  |          bawiąc w Korczynie z Martą i Justyną w pokoju na górze mieszkała.
206   3, V  |              na wschodach ukazała się Justyna i szybko ku Kirłowej podbiegłszy
207   3, V  |         jeszcze czyjegoś... czyjegoś!~Justyna nie odpowiedziała nic, tylko
208   3, V  |              czarnej matczynej sukni. Justyna obok, a gospodarz domu naprzeciw
209   3, V  |               we dwoje giął się przed Justyną i tak mocno usta do ręki
210   3, V  |                 Cóż, Justynko? mówże!~Justyna podniosła powieki; była
211   3, V  |            Kirłowej zwrócona kończyła Justyna - już by mnie przyjęcie
212   3, V  |             kiedy? jak? z kim? z kim?~Justyna powstała. Coś ją z krzesła
213   3, V  |          jakie zagadki serc ludzkich!~Justyna uśmiechała się.~- Zagadki
214   3, V  |        pomówić muszę... rozpytać się!~Justyna przeszła pustą salę jadalną
215   3, V  |       poprawność i sztywność utracił. Justyna odejść chciała, on rękę
216   3, V  |          głową białe jak mleko włosy.~Justyna z oczami jeszcze pełnymi
217   3, V  |              te... serenadkę skończę!~Justyna przy oknie usiadła, czekała,
218   3, V  |             jesieni.~Kiedy Benedykt i Justyna weszli do zagrody Anzelma
219   3, V  |        szczekaniem. Ale pogładziła go Justyna i pies lisi swój pyszczek