Tom, Rozdzial

1001   1, IV |           warunki urodzenia, wychowania i majątku wyrabiany. Tylko
1002   1, IV |                 że hrabia cedził sylaby i francuszczyzny używał najwięcej,
1003   1, IV |         układzie włosów, wyrazie twarzy i przybieranych pozach było
1004   1, IV |               pozach było coś marzącego i jakby nałóg do malowniczości
1005   1, IV |            więcej mu przyniósł korzyści i artystycznych uciech niż
1006   1, IV |                potem trochę w paryskiej i düsseldorfskiej . Hrabia
1007   1, IV |           miasto znajdował najweselszym i w nim - jak o tym z ironicznym
1008   1, IV |                 jakoś podnieśli powieki i uważniej niż przedtem wzajemnie
1009   1, IV |            uwagi, przemknął cień ironii i wszystkim trzem razem błyskawiczny
1010   1, IV |                 hrabia - jak to dziwnie i... trochę... ambarasująco...
1011   1, IV |        mówiliśmy, spaść na jakąś jałową i głuchą pustynię...~Najpewniej
1012   1, IV |            pociągnął sznurek od binokli i uwalniając na chwilę od
1013   1, IV |           czarne źrenice przygasłe były i smutne, niedbale wymówił:~-
1014   1, IV |             czasu zmęczyć się tą głuchą i nudną pustynią, o której
1015   1, IV |               się hrabia, granic nie ma i że dotąd jeszcze nie doszedłem
1016   1, IV |                pośród tych stodół, obór i tak zwanych interesów wyżyć
1017   1, IV |           potrafię...~- Na pociechę swą i uprzyjemnienie czasu masz
1018   1, IV |                 pan... - zaczął hrabia.~I nie dokończył, gdyż zza
1019   1, IV |              dokończył, gdyż zza Różyca i Zygmunta wysunął się w tej
1020   1, IV |             studenta. Średniego wzrostu i bardzo zgrabny, poruszeniami
1021   1, IV |             zgrabny, poruszeniami ciała i grą fizjonomii zdradzał
1022   1, IV |            organizację niezmiernie żywą i nerwową. Rysy twarzy miał
1023   1, IV |              Rysy twarzy miał delikatne i piękne, ale cerę bladawą
1024   1, IV |                piękne, ale cerę bladawą i zmęczoną; drobny, jasny
1025   1, IV |                 zdawały się sypać iskry i tryskać płomienie. Z żywością
1026   1, IV |           tryskać płomienie. Z żywością i zapałem, które widocznie
1027   1, IV |             musiały trochę nieśmiałości i zmieszania, z rękami w tył
1028   1, IV |                 rękami w tył założonymi i lekkim ukłonem, zwrócił
1029   1, IV |                 prawdziwie młodzieńczym i trochę więcej niż wypadało
1030   1, IV |                 wiedzieć, jakie reformy i urządzenia wprowadzić pan
1031   1, IV |                dobra bardzo zaniedbane, i jak dowiedziałem się, że
1032   1, IV |                przyjemność poznać pana, i tak obiecywałem sobie obszernie
1033   1, IV |                uśmiechnął się uprzejmie i po chwili wahania odpowiedział: ~-
1034   1, IV |                    Bardzo mi przyjemnie i chciałbym prawdziwie życzenie
1035   1, IV |                 odbiło się na ruchliwej i wyrazistej twarzy studenta.~-
1036   1, IV |             tacy ludzie jak pan, młodzi i możni... dawać muszą inicjatywę...
1037   1, IV |                 z silnym drganiem czoła i trochę przykrym śmiechem
1038   1, IV |                na przerwy te nie zważał i mówił znowu:~- Mnie to,
1039   1, IV |        agronomicznej w pewnych wielkich i wzorowo zagospodarowanych
1040   1, IV |          skończyłem W szkole kurs drugi i mam już niejakie wyobrażenie
1041   1, IV |                 źle pod każdym względem i że panowie powinniście ogromnie
1042   1, IV |            ogromnie wziąść się do pracy i nad ziemią, i nad ludem,
1043   1, IV |              się do pracy i nad ziemią, i nad ludem, aby...~- Widziu -
1044   1, IV |        wygłaszać je potrzebujesz zawsze i wszędzie... Jest to zwykłą
1045   1, IV |              Naturalnie - prostując się i głowę podnosząc przerwał
1046   1, IV |                 posypały się mu iskry - i nie obraziłeś mię wcale,
1047   1, IV |             zresztą także młodym jesteś i nie masz prawa usypiać na
1048   1, IV |             uśmiechem odparł Zygmunt.~- I ty o tym możesz tak lekceważąco
1049   1, IV |           możesz tak lekceważąco mówić! I panowie możecie tak obojętnie
1050   1, IV |       zachowywać! - oburzył się chłopak i znowu zwrócił się do Różyca. -
1051   1, IV |               rzeczą bardzo piękną...~- I szanowną - z uśmiechem dorzucił
1052   1, IV |                dziewczyna, spuścił oczy i wyjąkał:~- Mój ojciec...
1053   1, IV |                szkolny, student tak jak i on, syn jednego z obecnych
1054   1, IV |               syn jednego z obecnych tu i w tej chwili na ganku siedzących
1055   1, IV |                włosami. Coś go dręczyło i jakby zamierzał koniec położyć
1056   1, IV |            przyłączył, żywo rozmawiając i gestykulując usunęli się
1057   1, IV |            stronç, a Zygmunt Korczyński i Różyc przebywali całą długość
1058   1, IV |                gronie pań, ale milcząca i nieco wyosobniona, siedziała
1059   1, IV |                 nic ze swego wyniosłego i surowego charakteru nie
1060   1, IV |                zaczął o tym, że widział i podziwiał na jednej z wielkomiejskich
1061   1, IV |                 syna, podniosła powieki i w twarzy stojącego przed
1062   1, IV |                widać było, że barwę ich i blaski przez długie lata
1063   1, IV |             długie lata gasiły tęsknoty i łzy. Przy tym surowc jej
1064   1, IV |                 usta rozwarły się nieco i zarysowały uśmiech niewymownej
1065   1, IV |           uśmiech niewymownej tkliwości i słodyczy. Był to jednak
1066   1, IV |              wiejskiego z natchnieniami i potrzebami artysty... Przy
1067   1, IV |             parę niespokojnych poruszeń i znowu oczy na syna podniosła,
1068   1, IV |                 razem przecież badawcze i trochę strwożone. Ale do
1069   1, IV |                już młodziutka jego żona i z zalotnymi minkami coś
1070   1, IV |               pań siedzących na kanapie i fotelach nieznacznie ukazywały
1071   1, IV |              sobie młodą parę, oględnie i z cicha robiąc uwagi, że
1072   1, IV |           posażna, świetnie skoligacona i wychowana, wydaje się zakochaną
1073   1, IV |    gospodarstwem prawie się nie zajmuje i interesy swe wcale nieosobliwie
1074   1, IV |           pieszczotach, z dala od kraju i tego kawałka ziemi, na którym
1075   1, IV |              dumna jak udzielna księżna i syna za półbożka miała... -
1076   1, IV |                     zagadała jakaś żywa i mowna sąsiadka, jedna z
1077   1, IV |                 widoczne ślady dawności i kilkakrotnych przerabiań.~
1078   1, IV |                bez ojca, to ja wiem, bo i mnie w tym samym czasie,
1079   1, IV |             mnie w tym samym czasie, co i pani Andrzejowej, opiekuna
1080   1, IV |               sama nie wie, jak dąć się i stroić... Ona także synowczykowi
1081   1, IV |         poduszeczki pod boki podkładała i geniusz wmawiała...~- Przez
1082   1, IV |               przez pamięć dla brata... i jakiegoż brata i człowieka!...
1083   1, IV |               brata... i jakiegoż brata i człowieka!... Sierotę po
1084   1, IV |                 Sierotę po nim pieściła i jak najwyżej wyniesionym
1085   1, IV |           widzieć pragnęła.~Kawa czarna i towarzyszące jej napoje
1086   1, IV |               pochwycił z rąk służącego i na bocznym stole w salonie
1087   1, IV |        zjedzonego obiadu, wypitego wina i najbardziej może z panującego
1088   1, IV |         napełnione płynami różnych barw i wabił nimi ku sobie wszystkich,
1089   1, IV |            znalazł się naprzód ów otyły i na wesołego gastronoma wyglądający
1090   1, IV |                z dobrodusznym uśmiechem i rozkosznie ustami cmokając
1091   1, IV |              lubi! - zawołał częstujący i przed starym, którego okrągła
1092   1, IV |            starego, ale on wymawiał się i jeden kieliszek do ust niosąc,
1093   1, IV |               gardłem obwiązanym siedzi i marzy... pewno o panu...
1094   1, IV |                z naszego muzyka bałamut i amator płci pięknej... ho,
1095   1, IV |                 był sławnym z tego... a i teraz jeszcze... panna Teresa
1096   1, IV |               zaczął o czym innym mówić i żartować z kogo innego.
1097   1, IV |               dobrodusznym wyrazem oczu i uśmiechu, wyprostowując
1098   1, IV |             uśmiechu, wyprostowując się i wyginając naprzód okrągły
1099   1, IV |             stół piętrzący się albumami i ilustracjami w zniszczonych
1100   1, IV |                 ze starszych Darzeckich i kilku innych panien, mniej
1101   1, IV |              więcej wykwintnie ubranych i wesoło rozmawiających, znajdowała
1102   1, IV |          rozmawiających, znajdowała się i Justyna. Ciemny i niekosztowny
1103   1, IV |        znajdowała się i Justyna. Ciemny i niekosztowny jej ubiór uderzająco
1104   1, IV |                się pośród różnobarwnych i jasnych strojów, a głowa
1105   1, IV |                 tylko czarnym warkoczem i parą świeżych kwiatów ozdobiona
1106   1, IV |              tych strojnych, ruchliwych i wesołych główek. Ona wesołą
1107   1, IV |                 ubrała się niewłaściwie i w ubraniu tym, a także ze
1108   1, IV |               się rozmowach o zagranicy i wyprawie młodej narzeczonej,
1109   1, IV |              zabawach, nowych książkach i słynnych w tej chwili kompozycjach
1110   1, IV |             Chwilami, gdy zamyślała się i nieruchomym wzrokiem patrzała
1111   1, IV |                co dokoła niej zajmowało i rozweselało innych. Ciężka
1112   1, IV |               nuda spłynęła jej na oczy i usta czyniąc w tej chwili
1113   1, IV |                 była istotnie. Znużenie i zesztywnięcie rysów nie
1114   1, IV |             ojca około tacy z likierami i usłyszała głośne żarty Kirły
1115   1, IV |               dość pospolitej igraszce, i w poczuciu bezsilności własnej
1116   1, IV |                nikt ich nie spostrzegał i nie odgadywał. Widocznym
1117   1, IV |                 czy musiał. Towarzyszki i kuzynki dla milczącego jej
1118   1, IV |               dla milczącego jej humoru i może skromnego stroju trochę
1119   1, IV |                ze ściemniałą nagle cerą i zgasłyn1i oczami nieznacznie
1120   1, IV |                 likierów, palili cygara i gwarnie rozmawiali. Wprzódy
1121   1, IV |            profesjonalne, jako to: tyle i tyle kopiejek za pud takiego
1122   1, IV |                 kopiejek za pud takiego i takiego zboża; tyle i tyle
1123   1, IV |           takiego i takiego zboża; tyle i tyle za wiadro wódki; taki
1124   1, IV |              tyle za wiadro wódki; taki i taki umłót; taka i taka
1125   1, IV |                 taki i taki umłót; taka i taka orka, siejba, kośba
1126   1, IV |                 zieleni sztywnie stojąc i kręte nitki cygarowego dymu
1127   1, IV |               warg wypuszczając płynnie i kwieciście mówił o różnych
1128   1, IV |             wyczytanych przewidywaniach i kombinacjach. Niektórzy
1129   1, IV |                z sąsiadów żywszymi albo i rubasznymi uwagami i wykrzykami
1130   1, IV |               albo i rubasznymi uwagami i wykrzykami mowę tę przerywali.
1131   1, IV |              Najbardziej nawet ogorzali i zgrubiali, najmniej z pozoru
1132   1, IV |               mówili o krajach dalekich i ludziach potężnych, zapalając
1133   1, IV |              się przy tym, rozprawiając i zawzięte zawodząc sprzeczki.
1134   1, IV |               się w pełni swych silnych i ciężkich zarysów i że można
1135   1, IV |              silnych i ciężkich zarysów i że można mu było prawie
1136   1, IV |           wszystkie zmarszczki na czole i policzkach i wszystkie białe
1137   1, IV |        zmarszczki na czole i policzkach i wszystkie białe nitki w
1138   1, IV |         wszystkie białe nitki w gęstych i ciemnych włosach. Z ramieniem
1139   1, IV |            nieco głowę wstrząsał czasem i uśmiechał się to filuternie
1140   1, IV |             uśmiechał się to filuternie i niedowierzająco, to smutnie.
1141   1, IV |              kieliszkiem o stół uderzył i zawołał:~- Te gazety, moi
1142   1, IV |                czyste zawracanie głowy, i nic więcej! Jak się ich
1143   1, IV |        Naturalnie - odparł Korczyński - i jak jeszcze straszny!~Uśmiechnął
1144   1, IV |               takich, co były, są, będą i licho już zresztą wie jakich.
1145   1, IV |            potem położyłem się, usnąłem i śni się mnie... uważacie
1146   1, IV |         pruskiego wojska... Dziedziniec i ogród pełen żołnierzy, dom
1147   1, IV |                  kontenci, myślę sobie, i sam kontent jestem... Ot,
1148   1, IV |              jestem... Ot, myślę, zaraz i pójdą sobie z Panem Bogiem,
1149   1, IV |                  co prawda, dziedziniec i ogród zdeptawszy, ale resztę
1150   1, IV |            zostawiając... Już zdaje się i odjeżdżać sobie mają...
1151   1, IV |                 przypasują... już zaraz i cicho u mnie będzie... Wychodzę,
1152   1, IV |                  a teraz to... tamto... i będzie mnie tu ostatni amen!
1153   1, IV |            chcesz, człowiecze, kręć się i wierć się, nie wykręcisz
1154   1, IV |            wierć się, nie wykręcisz się i nie wywiercisz. Z tej strony
1155   1, IV |                 Z tej strony ci w skórę i z tamtej... także w skórę!
1156   1, IV |             Obudziłem się cały w potach i nazajutrz chodziłem jak
1157   1, IV |               jakiś widocznie zgryźliwy i mocno przez życie gryziony
1158   1, IV |           powinny... Wnieśli do sądu... i w pierwszej instancji przegrali...
1159   1, IV |                    trwa to już dwa lata i co mię ta historia pieniędzy
1160   1, IV |               mię ta historia pieniędzy i zgryzoty kosztuje!...~-
1161   1, IV |                 pan Benedykt. - Planami i wszystkimi dokumentami dowieść
1162   1, IV |              mogę...~Zapalać się zaczął i byłby pewno długo rozwiódł
1163   1, IV |       przedpokoju do salonu wchodzących i pośpiesznie zerwał się z
1164   1, IV |               pań na kanapie siedzących i wszystkim, co je otaczało,
1165   1, IV |                pan Benedykt z widocznym i szczególnym uszanowaniem
1166   1, IV |              szesnastoletnia dziewczyna i dwóch młodszych od niej
1167   1, IV |                  z wdzięczną linią szyi i ramion, żona Kirły wyglądała
1168   1, IV |                Z bliska dopiero uderzał i prawie zadziwiał kontrast,
1169   1, IV |            który z młodością kibici jej i warkoczy tworzyła twarz
1170   1, IV |             Była to po prostu zgrubiała i sterana twarz kobiety jeszcze
1171   1, IV |              zgrabna pomimo swej starej i niemodnej sukni, szła przez
1172   1, IV |              Emilia powstawszy z kanapy i szeleszcząc suknią okryła
1173   1, IV |       szeleszcząc suknią okryła bogatym i błyszczącym haftem wprowadzała
1174   1, IV |                 roztargnionego uśmiechu i wahających się, lękliwych
1175   1, IV |                aby czegoś niewłaściwego i nieprzyzwoitego nie popełnić.
1176   1, IV |                 popełnić. Drżała trochę i śpiesznie oddychała siadając
1177   1, IV |                 siadając obok wytwornej i wyniosłej pani Andrzejowej,
1178   1, IV |                zapraszał mię razy kilka i sam, i przez Justynkę, którą
1179   1, IV |         zapraszał mię razy kilka i sam, i przez Justynkę, którą do
1180   1, IV |               ręce okryte zbyt wielkimi i niezupełnie świeżymi rękawiczkami.~-
1181   1, IV |                ja sobie z gospodarstwem i interesami rady dać mogła
1182   1, IV |               to już nic: nauczyłam się i przywykłam. Ale z początku
1183   1, IV |             pomagał mi radami, a czasem i osobistym dojrzeniem tego
1184   1, IV |               osobistym dojrzeniem tego i owego...~Teraz, gdy w zapale
1185   1, IV |                delikatnością kibici jej i ruchów dziwnie sprzeczne;
1186   1, IV |         Klotylda szeroko oczy otworzyła i z trudnością powściągnęła
1187   1, IV |              trochę niezgrabnym ukłonie i widocznie zdobywając się
1188   1, IV |                 na rękach sług zostawić i musiałam czekać przyjścia
1189   1, IV |        Maksymowej, która je wyniańczyła i taką jest poczciwą babą,
1190   1, IV |                 podniosła rękę do czoła i gardła, jakby w tej chwili
1191   1, IV |              dostawać zaczynała migreny i globusu. Jedna z tych pań,
1192   1, IV |                Jak ta Kirłowa zgrubiała i sprościała; o moja pani!
1193   1, IV |                 pochwycił obie jej ręce i okrył je najczulszymi pocałunkami.
1194   1, IV |        domatorka, że ją od gospodarstwa i dzieci ani wyciągnąć...~
1195   1, IV |                  że potrzebuje rozrywek i nudzi się w domu; ja go
1196   1, IV |                 w gimnazjalnych bluzach i przeraźliwie stukającym
1197   1, IV |             przyparli się do fortepianu i wytrzeszczonym wzrokiem
1198   1, IV |   wytrzeszczonym wzrokiem na wszystkich i wszystko patrzali. Dziewczynkę
1199   1, IV |              przywiodła do grona panien i obok kilku podlotków umieściła.
1200   1, IV |              musiała wydawać się w domu i matce, i córce; tu jednak
1201   1, IV |             wydawać się w domu i matce, i córce; tu jednak obok bombiastych
1202   1, IV |                 jednak obok bombiastych i z mnóstwa fatałaszek złożonych
1203   1, IV |             młodszych panien Darzeckich i żółtawej, na bladaczkę widocznie
1204   1, IV |               wyglądała bardzo skromnie i ubogo. Spod tej sukni ukazujące
1205   1, IV |         okrytych ażurowymi pończoszkami i pantofelkami takimi, że
1206   1, IV |            przedziwnej świeżości twarzy i nieporównanej dziewiczości
1207   1, IV |                 dziewiczości spojrzenia i ruchów, które ją czyniły
1208   1, IV |            podobną do świeżo rozkwitłej i zza zielonych liści ciekawie
1209   1, IV |          błękitne jak niezabudki; gruby i tak jasny jak u matki warkocz
1210   1, IV |         zaokrąglone na kolanach splotła i - milczała. Panienki, obok
1211   1, IV |          Panienki, obok których usiadła i którym Francuzka nauczycielka
1212   1, IV |              nią parę ukośnych spojrzeń i zajęcia swojego wcale dla
1213   1, IV |              salonu biegł ku niej młody i zgrabny chłopak, z dziecinną
1214   1, IV |          koleżeńsku mocno nimi zatrząsł i szybkim ruchem obok niej
1215   1, IV |                po brzegi jasnych włosów i ukazując w śmiechu rząd
1216   1, IV |                 tego czasu urosłaś...~- I ty, Widziu, zmieniłeś się
1217   1, IV |                ty co porabiasz?~- To co i dawniej: mamie w gospodarstwie
1218   1, IV |          siostrę uczę.., ogród warzywny i nabiał zupełnie już do mnie
1219   1, IV |               prawie, Witold Korczyński i Marynia Kirlanka patrzali
1220   1, IV |                 z rana uczyniło ją żywą i mówną, ustępowało przed
1221   1, IV |              ustępowało przed znużeniem i osłabieniem; szczupła jej
1222   1, IV |          szczupła jej kibić garbiła się i opadała na poręcz kanapy,
1223   1, IV |                 z Justyną, która wstała i zbliżyła się do fortepianu.
1224   1, IV |                ostatniej kropli likieru i kilku krygach wykonanych
1225   1, IV |                  jak najmilsze dziecię, i z oczami rozkosznie przymrużonymi
1226   1, IV |                 napełniły salon. Ojciec i córka grali jakąś piękną,
1227   1, IV |               grali jakąś piękną, długą i trudną kompozycję, przy
1228   1, IV |      zadziwiająco Orzelski zmieniał się i przetwarzał. W miarę rozwijania
1229   1, IV |                  W miarę rozwijania się i potężnienia tonów spod smyczka
1230   1, IV |                 szlachetniał. Niewielka i pękata postać jego nabierała
1231   1, IV |        nabierała linii prostych, niskie i białe czoło, z którego w
1232   1, IV |                 posyłał: Lotne marzenia i skrzące zapały, morza rozkoszy
1233   1, IV |          skrzące zapały, morza rozkoszy i smutku ze strun skrzypiec
1234   1, IV |               wszelki ślad pospolitości i głupoty. W tym natchnionym
1235   1, IV |              było podobna tego smakosza i zmysłowca, który przed chwilą
1236   1, IV |             mógł rozstać się z talerzem i słodkie oczy robił do starej
1237   1, IV |         namiętność.~Justyna swój trudny i zawikłany wtór wykonywała
1238   1, IV |              wtór wykonywała z precyzją i czystością świadczącą o
1239   1, IV |               samo jak przedtem znużony i przygasły. Raz jednak odbiło
1240   1, IV |            osłabionym krokiem, pożółkły i cierpiący; wrócił odmłodzony,
1241   1, IV |    promieniejący, z błyszczącymi oczami i lekkim nawet zarumienieniem
1242   1, IV |                 pociągnął w dół binokle i na grającą patrzał z takim
1243   1, IV |                prędko spuściła ona oczy i ani razu już ich nie podniosła.
1244   1, IV |                wzrok taki, jakim śmiały i pewny siebie zdobywca niewiast
1245   1, IV |              niewiast ogarnia, rozbiera i niejako w posiadanie swe
1246   1, IV |          niektórzy słuchali jej z uwagą i przyjemnością, a niektórzy
1247   1, IV |                W chwili, kiedy skrzypce i fortepian grzmiały świetnym
1248   1, IV |             fortepian grzmiały świetnym i wybornie wykonywanym brio,
1249   1, IV |                 brio, Różyc nieznacznie i na palcach przesunął się
1250   1, IV |               przesunął się przez salon i na nie zajętym krześle obok
1251   1, IV |         Kirłowej usiadł. Ona przyjaźnie i poufale uśmiechając się
1252   1, IV |                już stracił pół miliona, i ta spracowana kobieta w
1253   1, IV |              ciebie?~Znów głową kiwnęła i z ciekawością na niego spojrzała.~-
1254   1, IV |                  Oczy szeroko otworzyła i naprzód wpatrzyła się w
1255   1, IV |              wybuchnęła:~- A toż co?...~I dźwiękiem własnego głosu
1256   1, IV |              mgnienie oka zmieszała się i zasmuciła. Ale potem energicznie
1257   1, IV |                parafiaństwo! Lepiej byś i ty wyszedł na tym, kuzynku,
1258   1, IV |              Ślicznie zbudowana kobieta i takiego coś ma w sobie...
1259   1, IV |            nienaturalny blask jego oczu i zwiększające się rumieńce.
1260   1, IV |             kuzynku... a dziś w dodatku i upiłeś się jeszcze czy co?~
1261   1, IV |                Orzelskiego dziękując mu i chwaląc odegraną kompozycję.
1262   1, IV |                 Justyna powstała zwolna i odejść od fortepianu zamierzała,
1263   1, IV |        malowniczej. Smutnym wydawał się i rozmarzonym. Teraz z niepewnym
1264   1, IV |          rozmarzonym. Teraz z niepewnym i przymuszonym uśmiechem na
1265   1, IV |             Stał ciągle tak, aby odejść i rozpoczętej rozmowy przerwać
1266   1, IV |            niepospolite znawstwo muzyki i w ogóle sztuk pięknych.
1267   1, IV |     odpowiadając ale bledsza niż zwykle i z szybko podnoszącą się
1268   1, IV |                  że głos jego ją upajał i że zbliżenie z nim poruszało
1269   1, IV |                 istotę. On w jej bladej i zamyślonej twarzy zatapiał
1270   1, IV |               duże, w podłużnej oprawie i z piwną źrenicą. Zręcznym
1271   1, IV |                stojących osób odgrodził i malowniczo wspierając się
1272   1, IV |                 tym! Masz do mnie urazę i pogardzasz mną! Słusznie,
1273   1, IV |           głosie jego było tyle goryczy i żalu, że prędko odpowiedziała:~-
1274   1, IV |               więcej jeszcze błyszczące i szafirowe jak zwykle, ale
1275   1, IV |      rozmawiającą przy fortepianie parę i żartobliwie zapytał:~- Czy
1276   1, IV |                dokończyła żona Zygmunta i z niedbałym śmiechem dodała: -
1277   1, IV |                płotki - dokończył Kirło i zaśmiał się szczerze, z
1278   1, IV |          Klotyldy prędko zamarł uśmiech i sama ona zmartwiała jakby,
1279   1, IV |               swe wlepiając w tę wysoką i pysznie rozwiniętą kobietę,
1280   1, IV |           kobietę, do której z ożywioną i wzruszoną twarzą mąż jej
1281   1, IV |                    drogę jej zastępując i od innych ludzi odgradzając
1282   1, IV |                ją osypywać żarem gniewu i nienawiści. Ale dziewiętnastoletnie
1283   1, IV |            zdjąć musiały zarazem trwoga i żałość, bo Justyna widziała,
1284   1, IV |             Klotyldy zaczęły wilgotnieć i mglić się, aż stanęły w
1285   1, IV |     wstrzymywane łzy. Zarazem, ładną tę i świeżą jak wiosna twarz
1286   1, IV |                Klotyldy podniosła głowę i zimno spojrzała na stojącego
1287   1, IV |                ją mężczyznę.~- Zupełnie i nigdy - odpowiedziała z
1288   1, IV |          obrażony oddał jej lekki ukłon i usunął się na stronę.~W
1289   1, IV |                  panie wstawały z kanap i fotelów, młodzież z pierwszego
1290   1, IV |                ale widocznie bez zapału i tylko przez grzeczność.
1291   1, IV |                chciwie na zielone sukno i karty spoglądał, że na chwilę
1292   1, IV |                  że na chwilę śmiać się i innych śmieszyć przestał.
1293   1, IV |       Przechadzka po ogrodzie, w którym i wiatr powiewał, i słońce
1294   1, IV |                którym i wiatr powiewał, i słońce jeszcze silnie dogrzewało,
1295   1, IV |                głowy przywołała Justynę i słabym swym głosem poprosiła
1296   1, IV |                 swej z Zygmuntem, blada i zmieszana, słów tych z doskonałą
1297   1, IV |               wymówionych nie usłyszała i nie spostrzegła, że do przedpokoju
1298   1, IV |         przedpokoju wbiegł za nią Różyc i razem z nią zbliżył się
1299   1, IV |                złożonych z rogów łosich i jelenich, na których wprzódy
1300   1, IV |            ramiona dla zdjęcia płaszcza i na jednej z rąk swoich uczuła
1301   1, IV |              ręką swoją ścigał jej rękę i w twarzy jej zatapiał takie
1302   1, IV |          dosłyszała; może szum w uszach i ogień w głowie uczuła, bo
1303   1, IV |            włosów. Odwróciła się prędko i niosąc ozdobny płaszcz pani
1304   1, IV |                 rumieńcem na policzkach i obrazą w oczach do salonu
1305   1, IV |        pobłyskując, z koronkową chustką i parasolikiem w rękach szedł
1306   1, IV |               spojrzało na nią ciekawie i z zadziwieniem, a Klotylda,
1307   1, IV |            spojrzeń, które z namiętnych i wymownych oczu wypadają
1308   1, IV |              truciznę życia, więc gniew i pogarda ustępowały w nim
1309   1, IV |               nim prędko przed smutkiem i rozżaleniem. U stóp wschodów
1310   1, IV |           tuliła się do boku swego męża i podnosiła ku niemu rozżalone
1311   1, IV |              zejście z ganku matki swej i gospodyni domu, z niecierpliwością
1312   1, IV |               go z ogrodem zawahała się i stanęła. Wyraz cierpienia
1313   1, IV |               stanęła. Wyraz cierpienia i zakłopotania twarz jej okrył.~-
1314   1, IV |           sposobie życia, który wiodła, i jej niezmiernie słabym zdrowiu.
1315   1, IV |                że wygląda jeszcze młodo i powabnie, nie chciała okazać
1316   1, IV |          musiała... Zbliżała się ku nim i odstępowała, wyciągała naprzód
1317   1, IV |         wyciągała naprzód śliczną nóżkę i z lekkimi wykrzykami cofała
1318   1, IV |         Powodzenie to ośmieliło ją znać i ucieszyło, bo pośród kilku
1319   1, IV |                  bo pośród kilku kobiet i mężczyzn, którzy ją otoczyli,
1320   1, IV |               dalej aleją ogrodu równym i silnym krokiem, z ożywieniem
1321   1, IV |                 z nudów zasiedziała się i od chodzenia odwykła...
1322   1, IV |                za sobą szybkie stąpanie i z cicha wymówione swe imię.
1323   1, IV |          rzucając na fortepian, krzesła i stoły.~- Zapomniałem wziąść
1324   1, IV |                 szukam - ze zmieszaniem i drżącymi usty wyszeptał.~
1325   1, IV |            zdołała, zbliżył się ku niej i rękę jej pochwycił.~- Kuzynko -
1326   1, IV |               powiedziałaś?... Zupełnie i nigdy! Więc o przeszłości
1327   1, IV |        przeszłości zapomniałaś zupełnie i nigdy niczym dla mnie nie
1328   1, IV |                oblana gorącem jego słów i wzroku, prędko jednak i
1329   1, IV |                 i wzroku, prędko jednak i ruchem gwałtownym rękę swą
1330   1, IV |                plątały się jej w ustach i głos zamierał w gardle.~-
1331   1, IV |                 zaśmiała się przeciągle i bolesna ironia mignęła jej
1332   1, IV |                  Nagle opanowała siebie i postąpiwszy parę kroków
1333   1, IV |             wyciągnęła.~- Idź, kuzynku, i podaj ramię żonie swojej,
1334   1, IV |             swojej, która jest ślicznym i zapewne dobrym dzieckiem,
1335   1, IV |                nie tylko od niego, lecz i od samej siebie uciekała,
1336   1, IV |                schylając się nad stołem i głośno sapiąc pogrążoną
1337   1, IV |              owoców í konfitur. Stanęła i patrzała chwilę na szerokie,
1338   1, IV |               szerokie, zgarbione plecy i w tysiąc zmarszczek pogiętą
1339   1, IV |                  Przybliżyła się prędko i dotknęła ciemnej, kościstej
1340   1, IV |               zapytała. ~Drżąca jeszcze i ze łzami w oczach Justyna
1341   1, IV |             Sama sobie zawsze radę daję i teraz dam... Baw się, kiedy
1342   1, IV |             pójdź, chłopców bałamuć, to i wesoło będzie...~Mówiła
1343   1, IV |           zwykłym sobie tonem, szorstko i ironicznie, ale zmarszczki
1344   1, IV |                 trochę, a wzrok ognisty i chmurny nabierał przyjaźniejszego
1345   1, IV |              trochę konfiturowego soku, i ruchem pieszczoty przesunie
1346   1, IV |              brzęk padającego na ziemię i rozbijającego się szkła
1347   1, IV |                 pani Emilii, wystrojona i fertyczna, która tu niby
1348   1, IV |                 porywając się z miejsca i do bufetu przyskakując krzyknęła
1349   1, IV |               Idź mi stąd zaraz, frygo, i ani pokazuj się więcej !
1350   1, IV |             karafki na ziemi przysiadła i zakaszlała się długim, przeraźliwym,
1351   1, V  |                drzwiami wybiegła z domu i brzegiem warzywnych ogrodów
1352   1, V  |               biegnącej pomiędzy zbożem i mającej pozór wąskiego korytarzyka,
1353   1, V  |                 bujne kłosy wypływające i szafirowymi cętkami bławatków
1354   1, V  |           usiane. Było coś tajemniczego i pociągającego w tej ścieżce
1355   1, V  |            biegła w głąb równiny, biała i twardo udeptana. Wydłużając
1356   1, V  |                  że już, już kończy się i urywa, aż za zawrotem albo
1357   1, V  |              ukazywała się znowu wabiąc i wiodąc - nie wiedzieć dokąd.
1358   1, V  |               nic oprócz gęstwiny łodyg i kłosów dokoła siebie, a
1359   1, V  |                u szczytów swych samotna i cicha, a w dole wrząca życiem
1360   1, V  |             znalazła się na tej ścieżce i nie myślała wcale o tym,
1361   1, V  |      wszystkiego, co ją raniło, nudziło i poniżało. Od kilku lat cierpiała
1362   1, V  |               kilku lat cierpiała wiele i coraz więcej... Dlaczego
1363   1, V  |          Dlaczego czuła się tak głęboko i bez ratunku nieszczęśliwą?
1364   1, V  |          obudziła się nie tylko samotna i smutna, ale zarazem obrażona
1365   1, V  |            smutna, ale zarazem obrażona i z nie wyschłą dotąd kroplą
1366   1, V  |              prędko, ze schyloną głową, i myślała, że kiedy była dzieckiem,
1367   1, V  |             kiedyś ludzie bywali weseli i szczęśliwi, że im żyć było
1368   1, V  |                 uciech, a pełnym trudów i przeszkód. Te przeszkody
1369   1, V  |                 coraz lepiej rozumiała, i z wysileniami, od których
1370   1, V  |            których ludzkie ciała chudły i zmarszczkami okrywały się
1371   1, V  |               ojciec czuł się spokojnym i szczęśliwym, tak jak i dawniej;
1372   1, V  |        spokojnym i szczęśliwym, tak jak i dawniej; nie przełamywał
1373   1, V  |            dawniej; nie przełamywał nic i żadnych wysileń nie czynił.
1374   1, V  |              gry na skrzypcach pieściły i wychwalały wszystkie dostępne
1375   1, V  |                 dostępne mu towarzystwa i za którego rozmarzonymi
1376   1, V  |                stopniowo zaokrąglał się i nabierał pulchności rąk
1377   1, V  |                 nabierał pulchności rąk i policzków, smutnym albo
1378   1, V  |            prawie łagodność. Unosił się i płonął wtedy tylko, kiedy
1379   1, V  |            zużywała wszystkie jego siły i zaspokajała pragnienia.
1380   1, V  |            dłużej grał, tym posuwiściej i z większym rozmarzeniem
1381   1, V  |                 wzruszeń; im silniejsze i bardziej przez przeciwności
1382   1, V  |               te wzruszenia, tym więcej i zapamiętalej grał. Wiele
1383   1, V  |                 Wiele wspomnień mętnych i urywanych, ale o których
1384   1, V  |                  kiedy jej matka często i gorzko płakała, a o jej
1385   1, V  |                 mogła tę kobietę, chudą i zwinną, z włosami jak krucze
1386   1, V  |               jak krucze pióra czarnymi i ognistymi oczami, czasem
1387   1, V  |                oczami, czasem gadatliwą i zalotną, częściej ponurą...
1388   1, V  |           Francuzka... Uczyła ją krótko i prędko dom opuściła, a prawie
1389   1, V  |             długo trwać miała, wyjechał i Orzelski. Zabrał z sobą
1390   1, V  |            wyjazdem zaciągnął dług nowy i znaczny. Czy nieobecność
1391   1, V  |                 już wiedziała dokladnie i jasno, bo w przeraźliwym
1392   1, V  |          przeraźliwym rozstroju domowym i majątkowym nikt jej przed
1393   1, V  |               zapewne śmierci. Zwątlała i bezsilna, drżała na całym
1394   1, V  |              całym ciele, ręce wychudłe i jak wosk żółte załamując,
1395   1, V  |            długiego wąsa do ust wkładał i przygryzał, ponuro przed
1396   1, V  |              nim czoło krewnej ucałował i ku niemu wyciągnięte, biedne,
1397   1, V  |              ogólnego rozbicia uratował i owdowiałego ojca wraz z
1398   1, V  |             znacznie, więcej tyć zaczął i dla płci pięknej zobojętniał.
1399   1, V  |               bez żadnej już przeszkody i odpowiedzialności poświęcać
1400   1, V  |              głową wyniośle podniesioną i skromnie spuszczonymi powiekami,
1401   1, V  |                przyciągnęła ją ku sobie i serdecznie ucałowała. Zawsze
1402   1, V  |               chowam w mym sercu miłość i wierność dla tego bohatera
1403   1, V  |          rozmawiam z nim w ciszy nocnej i błagam Boga, aby pozwolił
1404   1, V  |              Zajęła się, nawet szczerze i starannie. Na współkę z
1405   1, V  |                sprawiała jej coraz nowe i ładne suknie, sprowadzała
1406   1, V  |            sprowadzała dla niej książki i nuty. Czasem dorosłą już
1407   1, V  |                 dziewczynkę na tygodnie i miesiące zabierała do swoich
1408   1, V  |                 swoich niegdyś pięknych i obszernych, a dziś znacznie
1409   1, V  |                 dziś znacznie zmalałych i powoli w ruinę upadających
1410   1, V  |        opłacanych nauczycielach chowany i przez matkę starannie od
1411   1, V  |             wszelkich powszednich zajęć i zjawisk życia uchylany,
1412   1, V  |                tych wszystkich wydarzeń i wzruszeń, które zazwyczaj
1413   1, V  |                szczerej, lata trwającej i obustronnie uczuwanej. Były
1414   1, V  |        uczuwanej. Były tam ranki majowe i księżycowe wieczory, długie
1415   1, V  |            wspólne czytania poetycznych i wzniosłych utworów, płacze
1416   1, V  |              napełnione palącą tęsknotą i kojącymi ją nadziejami,
1417   1, V  |              nadziejami, listy wysyłane i otrzymywane, namiętne radości
1418   1, V  |             upojenia, po których dniami i tygodniami czuła na swych
1419   1, V  |             czuła na swych ustach ogień i słodycz jego pocałunków.
1420   1, V  |        wspominając stanęła śród ścieżki i w dłoniach ukryła twarz,
1421   1, V  |                  do której dawna, silna i jedyna jej dotąd miłość
1422   1, V  |                 oczach wyprostowała się i szła dalej. Jakże skończył
1423   1, V  |             głośno wyraz: "Małżeństwo!" i nawet przez całe dwa miesiące,
1424   1, V  |             miesiące, zrazu energicznie i uparcie, a potem coraz słabiej
1425   1, V  |           Justyna pamiętała każdy dzień i prawie każde do niej i o
1426   1, V  |            dzień i prawie każde do niej i o niej wymówione słowo.
1427   1, V  |                jej życie, więc wzrokiem i słuchem, które stały się
1428   1, V  |             Mogła ona z wielką dobrocią i hojnością wychowywać ubogą
1429   1, V  |                 jak utraconego kochanka i świętego męczennika, kochała
1430   1, V  |            świętego męczennika, kochała i czciła. Ale kiedy potem
1431   1, V  |                znalazła ją tal: malutką i położeniem w świecie, i
1432   1, V  |                 i położeniem w świecie, i wychowaniem, i urodą, i
1433   1, V  |                 świecie, i wychowaniem, i urodą, i rozumem, że po
1434   1, V  |                 i wychowaniem, i urodą, i rozumem, że po prostu pojąć
1435   1, V  |             majątek mniej dbała chociaż i pod tym względem, pomimo
1436   1, V  |               materialnych spraw świata i bardzo małego rozumienia
1437   1, V  |                potrzebowały wzmocnienia i podpór: Ale przede wszystkim
1438   1, V  |              jego dopomagała do wzrostu i lotu. Wszystko to, bez gniewu
1439   1, V  |                 Wszystko to, bez gniewu i uniesienia, bo z krewną
1440   1, V  |                owszem, smutnie, ale też i dumnie, wypowiedziała Justynie.~
1441   1, V  |           Zygmunta, kobieta bardzo żywa i wysoko ceniąca bogactwo.~-
1442   1, V  |              Darzecka przyjeżdżała sama i z szelestem jedwabnych sukien,
1443   1, V  |            wzburzona, głośno swe gniewy i niechęci wyrażająca, wpadała
1444   1, V  |            brata. Wdał się też w sprawę i sam arystokratycznie wyglądający
1445   1, V  |         wyglądający Darzecki, monotonną i płynną mową swą bratu żony
1446   1, V  |              zgadza się z jego chęciami i gustami, aby tak bliski
1447   1, V  |                 Zygmuntem. Rozmówił się i na zakończenie z chmurną
1448   1, V  |             jedź sobie znowu za granicę i ucz się malować... Osowce
1449   1, V  |            którym uczuła, że jest dumną i że godność ludzką okrutniej
1450   1, V  |           zarazem jej oczy. Spostrzegła i zrozumiała wiele rzeczy
1451   1, V  |          umykających dotąd wzrokowi jej i rozwadze. Zrozumiała przede
1452   1, V  |              wszystkim położenie własne i dla swej marnej teraźniejszości
1453   1, V  |                 uciechy jej, cierpienia i marzenia pożerały jej czas
1454   1, V  |              marzenia pożerały jej czas i do syta karmiły myśli t
1455   1, V  |           pokarmu zabrakło, spostrzegła i uczuła, że nie posiada żadnego
1456   1, V  |             ciężko wlokących się godzin i .dni; że w niej i dokoła
1457   1, V  |                godzin i .dni; że w niej i dokoła niej nie ma nic takiego,
1458   1, V  |               Czasem, gdy zamykała oczy i myślała o tym, co z nią
1459   1, V  |            myślała o tym, co z nią jest i być może, zdawało się jej,
1460   1, V  |             której niby widma strapione i wątlejące błąkały się młode
1461   1, V  |                się młode siły jej ciała i ducha... Teraz człowiek
1462   1, V  |                  Nie! A jednak w nudzie i bezcelowości życia swego
1463   1, V  |            miała lat dwadzieścia cztery i kiedyś bardzo kochała wiedziała,
1464   1, V  |             wiedziała, czuła, czym bywa i jakie przemoce wywiera szał
1465   1, V  |              przemoce wywiera szał krwi i serca... Przerażenie dreszczem
1466   1, V  |           Przypomniała sobie spojrzenia i zaczepki tego drugie go,
1467   1, V  |            chorobliwie drgającym czołem i atłasową ręką, która tak
1468   1, V  |                 bardzo znacząco szukała i dotknęła jej ręki. Cóż to
1469   1, V  |                  Jakim było jej miejsce i znaczenie pośród tych, z
1470   1, V  |               powiedziano jej to kiedyś i sama to przyznawała - była
1471   1, V  |             przylatywały świeże powiewy i łaskawie muskały jej włosy
1472   1, V  |              łaskawie muskały jej włosy i szyję. Zza łez widziała
1473   1, V  |                szafirowe oczy bławatków i kłosy zielone, prawie nieruchome,
1474   1, V  |              się nad zbożem, rozłożystą i całą w słońcu stojącą gruszę
1475   1, V  |             gruszę polną; pień, gałęzie i wszystkie liście tego drzewa
1476   1, V  |                 było, że powoli o sobie i troskach swoich myśleć przestawała.
1477   1, V  |              przestawała. Pochyliła się i rozchyliwszy gęste łodygi
1478   1, V  |            popatrzała na fioletowe lady i rohułe gęstymi splotami
1479   1, V  |                twarzy; wzięła go w rękę i ostrożnie obejrzała napełniające
1480   1, V  |                 wzbił się jej spod stóp i kręto wyleciał nad zboże;
1481   1, V  |                 kroków od gruszy polnej i ogłuszył ją krzyk drobnych
1482   1, V  |               głos ludzki. Był to silny i czysty głos męski, który
1483   1, V  |             owszem, brzmiało ono raźnie i ochoczo. Wnet potem rozległo
1484   1, V  |             urywał się wąski korytarzyk i w prostej, długo ze stron
1485   1, V  |              wyszła ze zbożowej puszczy i pod gruszą stanęła. Z jednej
1486   1, V  |             odległości widać było długą i szaro stąd wyglądającą wieś,
1487   1, V  |              okiem sięgnąć, niski owies i groch biało kwitnący okrywały
1488   1, V  |               odradzała się wraz za nią i białym paskiem przerzynając
1489   1, V  |            drugi - gniady, z białą nogą i białą łatą na czole. Za
1490   1, V  |            rączkach pługu, szedł wysoki i zgrabny człowiek, w białym
1491   1, V  |                  długim do kolan obuwiu i małej czapce, która skórzanym
1492   1, V  |           sznura mocno z sobą połączone i wzdłuż boków końskich wyprężone
1493   1, V  |         połyskującą szerścią szły równo i raźnie, a w niejakiej od
1494   1, V  |              się zaglądać im w oczy, tu i ówdzie skakało albo poważnie
1495   1, V  |            ówdzie skakało albo poważnie i ze spuszczonymi dziobami
1496   1, V  |            Nagle oracz gwizdać przestał i o kilka kroków spostrzec
1497   1, V  |                z głowy, konie zatrzymał i na kobietę, która tak niespodzianie
1498   1, V  |                ze zmieszaniem na twarzy i w postawie. Usta mu otworzyły
1499   1, V  |         postawie. Usta mu otworzyły się i pod złotawym wąsem ukazały
1500   1, V  |                  wyszłam na przechadzkę i sama nie wiem, jakim sposobem