Tom, Rozdzial

2501   2, I  |               dla ciebie, moja kuzynko, i dla was wszystkich w odludnych
2502   2, I  |      odpowiedział. - Pojedynkowałem się i byłem raniony w taki sposób,
2503   2, I  |            ciężkiej nudy, od upadku sił i może jeszcze od... od czegoś
2504   2, I  |              słuchała go ze zdziwieniem i ciszej jak wprzódy wymówiła:~-
2505   2, I  |       Pojedynkowałeś się! Jezus, Maria! I to więc prawda, że pojedynkowałeś
2506   2, I  |              kanapy. Po drgającym czole i dokoła śmiejących się ust
2507   2, I  |                 rosną takie szkaradztwa i takie trucizny! Wolę już
2508   2, I  |            wielkiego świata nie znać!~- I masz słuszność - krótko
2509   2, I  |              podłą, gdybym ci pobłażała i przytakiwała...~Urwała i
2510   2, I  |                i przytakiwała...~Urwała i zmieszała się trochę, bo
2511   2, I  |                 zaczęły wyrażenia grube i które dla siebie za niewłaściwe
2512   2, I  |       niewłaściwe uważała. Tych wyrażeń i pewnych szorstkich dźwięków
2513   2, I  |             Dziwna rzecz! Jesteś jednak i dobry, i rozumny...To tak
2514   2, I  |                  Jesteś jednak i dobry, i rozumny...To tak zupełnie
2515   2, I  |                Splotła ręce na kolanach i kołysała głową w obie strony.~-
2516   2, I  |                   Zgadnij! - zażartował i z ciekawością na nią patrzał.~
2517   2, I  |              głupcem, nie dbałbyś o nic i do końca hulałbyś sobie
2518   2, I  |           zrozumiałeś, coś zmarnotrawił i stracił!~Śmiał się.~- Nie
2519   2, I  |                 swoje dzisiejsze roboty i interesy, myślała: czy też
2520   2, I  |            chleb posadzono już do pieca i czy kupcy na wełnę nie zniecierpliwili
2521   2, I  |              zniecierpliwili się czasem i nie odjechali? Wstała z :
2522   2, I  |               nieprawdę. Herbatę lubisz i pijasz jej wiele... wiem
2523   2, I  |              raz już spróbowałeś naszej i wiesz, że nie jest tak wyborną
2524   2, I  |      prawdomówność jej widocznie bawiła i ujmowała.~- Moja wina! -
2525   2, I  |              tak od razu. Po co kłamać? I bez tego już pewno nakłamałeś
2526   2, I  |               smażę, ale lepszych pewno i w swoim Wiedniu nie jadłeś!~
2527   2, I  |                 Bronia w ręce klaszcząc i wołając:~- Konfiturzki będą!
2528   2, I  |          Konfiturzki będą! konfiturzki! i ja, mamo, chcę konfiturzek !~
2529   2, I  |              sieni kilka słów z kupcami i na koniec do bawialnego
2530   2, I  |           wniosła talerz pięknych malin i miałki cukier w staroświeckim,
2531   2, I  |       wyrobionym kubku. Takie kosztowne i piękne przedmioty, jak mahoniowa
2532   2, I  |               toaleta z wielkim lustrem i rzeźbami, srebrny, osobliwego
2533   2, I  |              jego pochodziła ze starego i niegdyś bogatego domu.~Postawiwszy
2534   2, I  |             Postawiwszy na stole maliny i cukier Rózia poważnie prostując
2535   2, I  |                 swą jak u matki zgrabną i już wysmukłą kibić z jasnymi,
2536   2, I  |                coś o bieliźnie, kupcach i Stasiu.~Różyc prędko i z
2537   2, I  |          kupcach i Stasiu.~Różyc prędko i z pewną gwałtownością w
2538   2, I  |                 Przepadam za słodyczami i paru godzin obejść się bez
2539   2, I  |                kuchni mówił twój lokaj, i przyznam ci się, że zła
2540   2, I  |                 odpowiedział - pozwalam i nawet proszę. Ale cóż ja
2541   2, I  |                   zawołała - dla ciebie i tobie podobnych jedna jest
2542   2, I  |             innych kobiet przywykliście i dla wcale innych głowy tracicie!~
2543   2, I  |             prędko zjadł bardzo ,wiele, i o poręcz kanapy plecy opierając
2544   2, I  |                kielich rozkoszy... Otóż i rumienisz się teraz jak
2545   2, I  |           swojemu, dziewiczo płomiennym i świeżym rumieńcem, ale przezwyciężając
2546   2, I  |                kobiet znałem na świecie i nawet... zdrowie i majątek
2547   2, I  |              świecie i nawet... zdrowie i majątek na całopalenie przed
2548   2, I  |              kontraście czarnych włosów i szarych oczu, jaki się znajduje
2549   2, I  |                histeryczek, prawdziwych i fałszywych księżniczek miałem
2550   2, I  |             przepadać za zdrowiem ciała i duszy czego najlepszym dowodem
2551   2, I  |               dowodem jest ta admiracja i te rzetelne .przywiązanie,
2552   2, I  |             Parę razy zdjął swe binokle i znowu nimi oczy zasłonił.
2553   2, I  |         obiedzie. Dopóki dawałem jej to i owo do zrozumienia, okazywała
2554   2, I  |      zrozumienia, okazywała się chmurną i odporną, prawie nie odzywała
2555   2, I  |                 mnie. Zmieniłem taktykę i zacząłem z tonu obiektywnego...
2556   2, I  |                 ożywiła się natychmiast i rozmawiała bardzo przyjemnie.
2557   2, I  |            jakimś parowie nadniemeńskim i wcale pięknym przywiązanym
2558   2, I  |            Bardzo, bardzo jest rozsądną i kiedy mówi o takich rzeczach,
2559   2, I  |                ma takie ogniki w oczach i coś takiego w układzie ust...
2560   2, I  |          Dyplomacji cnota potrzebuje... i jest to jedyną jej przywarą,
2561   2, I  |                 jej przywarą, a zarazem i najsilniejszą ponętą...~
2562   2, I  |          słyszeć. Nagle podniosła głowę i tonem takim, jakby znakomitego
2563   2, I  |            wzrokiem na krewną popatrzył i śmiechem wybuchnął.~- Wyborny
2564   2, I  |           niespodziankę urządził światu i samemu sobie! A papa Orzelski?
2565   2, I  |          doskonałej dobroci twego serca i zupełnej zarazem nieznajomości
2566   2, I  |                   Sama pomyśl: urodzona i nie urodzona, wychowana
2567   2, I  |                 nie urodzona, wychowana i nie wychowana, biedna i
2568   2, I  |                 i nie wychowana, biedna i nie biedna... słowem, nie
2569   2, I  |                ożywia trochę, podnieca, i doprawdy, zjawiła się ona
2570   2, I  |              Advienne ce que pourra.... I chwila przyjemności do pogardzenia
2571   2, I  |                 Kirłowa z wielką powagą i stanowczością rzekła:~-
2572   2, I  |               znam dobrze jej charakter i sposób myślenia...~Słuchał
2573   2, I  |               Słuchał z zajęciem; czoło i brwi mu drgały.~- Znasz
2574   2, I  |           otworzenie się drzwi od sieni i głos Rózi, który zawołał:~-
2575   2, I  |            zawołał:~- Mamo, Staś wrócił i ma okropną chrypkę...~Kirłowa,
2576   2, I  |              sprężyną podjęta, skoczyła i z pokoju wybiegła. Wraz
2577   2, I  |             promień zachodzącego słońca i pozłocił kwitnące na oknie
2578   2, I  |                 na oknie skromne fuksje i róże miesięczne. Czy ten
2579   2, I  |              miesięczne. Czy ten wysoki i chudy człowiek w wytwornym
2580   2, I  |               włosami nad białym czołem i wiszącymi u piersi binoklami
2581   2, I  |                odgłosy tego małego domu i odgadywał z nich to życie,
2582   2, I  |          wiecznie tym samym, pracowitym i skromnym potokiem? Czy nasuwało
2583   2, I  |     zmartwieniem rzekła-gardło ma słabe i w przeszłym roku dostał
2584   2, I  |            znowu nie było to coś złego, i kazałam Rózi, aby lipowy
2585   2, I  |              kwiat przygotowała.~Trwoga i zgryzota czyniły twarz jej
2586   2, I  |                mieć musisz pracy, trosk i zmartwień z tym małym mająteczkiem,
2587   2, I  |                policzek oparła na dłoni i o wszystkim, co ją obchodziło,
2588   2, I  |          wszystko szło bez żadnego ładu i dozoru i że wcale bliska
2589   2, I  |               bez żadnego ładu i dozoru i że wcale bliska groziła
2590   2, I  |                się sama do gospodarstwa i interesów. Dla kobiety była
2591   2, I  |            lepią. Uczyła się u sąsiadów i sąsiadek, szczególniej u
2592   2, I  |            szczególniej u Korczyńskiego i Marty; z każdym rokiem przybywało
2593   2, I  |           rokiem przybywało jej energii i umiejętności, i jakoś to
2594   2, I  |                 energii i umiejętności, i jakoś to poszło i idzie,
2595   2, I  |         umiejętności, i jakoś to poszło i idzie, wcale dobrze nawet
2596   2, I  |              Trzebaż to wykarmić, ubrać i czegokolwiek nauczyć!~O
2597   2, I  |           nauczyć!~O edukacji córek już i nie marzyła. Sama je nauczyła,
2598   2, I  |                synów kształcić pragnęła i do szkół ich oddała marząc
2599   2, I  |           wydziera przemyśliwając, czym i jak za nich zapłaci. Dotąd
2600   2, I  |                 Dotąd znajdowała źródła i środki, ale nie jest pewną,
2601   2, I  |                Tymczasem robi, co może, i gdyby tylko Bolek większej
2602   2, I  |             bardzo zdolny, drugi zdolny i chętny, ale słabego zdrowia.~
2603   2, I  |             policzkiem na dłoni opartym i gęsto, gęsto w tej chwili
2604   2, I  |                że kobiety w twoim wieku i tak, jak ty, urodzone używają
2605   2, I  |                różowe godziny wesołości i szczęścia?...~Niedbale skinęła
2606   2, I  |                 rzeczy mam na głowie...~I dalej jeszcze opowiadałaby
2607   2, I  |           opowiadałaby o swoich biedach i nadziejach, gdyby Różyc
2608   2, I  |          osiedlać się stale, że pragnie i potrzebuje koniecznie kogoś
2609   2, I  |              zarządzania majątkami tymi i chciałby, aby tym kimś był
2610   2, I  |          krewnego zaczęłaby prosperować i większe dawać dochody; krewny
2611   2, I  |             zwiększających się dochodów i inne różne zyski, które
2612   2, I  |              leni się przypominać sobie i wyliczać...~- Jeżeli nic
2613   2, I  |             umowę czy tam coś podobnego i przywiezie mi do podpisania.
2614   2, I  |               potem dość długo milczała i myślała. Widać było, że
2615   2, I  |                Olszynce ulepszyć, synom i młodszym córkom staranne
2616   2, I  |              dla nas wielkim szczęściem i rozumiem dobrze, że właśnie
2617   2, I  |              Nagle pochwyciła jego ręce i podniosła ku niemu wzrok
2618   2, I  |                niemu wzrok pełen trwogi i prośby.~- Tylko - zawołała -
2619   2, I  |                 że nic złego nie zrobił i że to dobry człowiek, poczciwy...~-
2620   2, I  |               wady, wiesz o tym dobrze. I on je ma... Nie są to nawet
2621   2, I  |               nie lubi, bez towarzystwa i rozrywek żyć nie może...
2622   2, I  |            wszystko: jak go wychowywali i jak pierwszą młodość swoją
2623   2, I  |                komina do komina jeździł i syna z sobą woził. W szkołach
2624   2, I  |               trzy klasy tylko skończył i zaraz za skończonego obywatela
2625   2, I  |                 kiedy ożenił się ze mną i moim posażkiem długi opłacił,
2626   2, I  |                wyręczać go we wszystkim i kłopoty od niego usuwać...
2627   2, I  |           projekcie nigdy nie wspominał i sam o nim nie myślał. Proszę...~
2628   2, I  |     sprzeciwiali się, familia odradzała i paru innym dla niego odmówiłam.
2629   2, I  |         dwadzieścia razy w życiu kochać i przestawać kochać możemy?~-
2630   2, I  |          Nabiera się przecież przyjaźni i przywiązania dla człowieka,
2631   2, I  |                jeżeli ożenisz się kiedy i zostaniesz ojcem, zrozumiesz,
2632   2, I  |              chcę; bo on by nie podołał i wyniknęłaby z tego szkoda
2633   2, I  |            Niejaka zdolność do sympatii i współczucia istnieć jeszcze
2634   2, I  |                musiała w tym apatycznym i chorym człowieku, bo wyraz,
2635   2, I  |                 ręce w swoich trzymając i w twarz jej patrząc z widoczną
2636   2, I  |              wstrząsały czołem, brwiami i ustami, że twarz jego przybrała
2637   2, I  |                 płomiennie zarumieniona i milcząca. Może ze swymi
2638   2, I  |                 jej spuszczonych powiek i na pięknie zarysowanych,
2639   2, I  |             Dziękuję - rzekła z cicha - i przyjmuję... od ciebie!
2640   2, I  |                 choć pociemniałą jakoś, i bardzo zmęczoną~- Zrobiłaś
2641   2, I  |                dłoń po czole przesunął, i wymówił:~- Trudno... nie
2642   2, I  |            kobietą rozsądną, szlachetną i którą byś kochał...~- Wracasz
2643   2, I  |                   Wracasz do swego...~- I ciągle powracać będę! -
2644   2, I  |                 dłoń uderzając zawołała i z wesołym znowu spojrzeniem
2645   2, I  |                 sama do ciebie przyjadę i znowu o tym pomówimy. I
2646   2, I  |                 i znowu o tym pomówimy. I jeszcze coś na myśl mi przyszło.
2647   2, I  |            gospodarz, jak wół pracowity i perła uczciwości, mówię
2648   2, I  |              śpieszył bardzo z odjazdem i że wszystko na świecie obchodzić
2649   2, I  |                 Kirłowa zbiegła z ganku i przy stopniu karety zgrabnym
2650   2, I  |         Justynie. Kpij, z cioci księżny i ze wszystkich światowych
2651   2, I  |                 Jakkolwiek zobojętniały i znużony aż do bezsilności,
2652   2, I  |                do domu wpadła, w kuchni i izbie czeladnej kilka rozporządzeń
2653   2, I  |               kilka rozporządzeń wydała i do tego pokoju pobiegła,
2654   2, I  |            gwarną scenę. Swawolny Boleś i niedomagający Staś zawzięcie
2655   2, I  |           strasząc ją niby tupaniem nóg i hukaniem nad samymi jej
2656   2, I  |           więcej niż kiedy rozczochrana i z tołubka swojego rozebrana
2657   2, I  |             dobrze na podobnych żartach i udając tylko, że się lęka,
2658   2, I  |           bawialnego pokoju wprowadziła i po krótkiej jeszcze z nimi
2659   2, I  |                zadatek pieniężny wzięła i chwilę jeszcze bardzo grzecznie
2660   2, I  |             bardzo grzecznie o urodzaju i cenach zboża porozmawiawszy
2661   2, I  |              chłodne jeszcze, ale ciche i mniej ostre. Daleko, kędyś
2662   2, I  |              słońce zachodziło pogodnie i jaskrawo, ulewą świateł
2663   2, I  |           zdradzały jasno zielone ajery i ciemne kołpaki łozy, dochodziły
2664   2, I  |                  dochodziły prze ciągłe i coraz bliższe ryczenia krów.
2665   2, I  |             pąsowych czapek dziecinnych i szybko migocących bosych
2666   2, I  |              była, opowiadał o częstych i licznych stosunkach zachodzących
2667   2, I  |          pomiędzy tym niewielkim dworem i tym niedługim szeregiem
2668   2, I  |             powracających do wsi kobiet i dzieci rozminęło się kilku
2669   2, I  |                  ze zmarszczonym czołem i wytężonym wzrokiem patrzała
2670   2, I  |             wracała? Dlaczego ten ładny i taki żywy chłopak tak często
2671   2, I  |        dziewczynki tej nie opuszczając? I ojcu jego może się nie podobać,
2672   2, I  |              Olszynki Korczyn opuszcza. I Marynia... taka młodziutka
2673   2, I  |              Marynia... taka młodziutka i tak głębokie, niewymowne
2674   2, I  |        przyjmować go... nie podobna! bo i za cóż? poczciwy chłopak
2675   2, I  |                za cóż? poczciwy chłopak i syn najpoczciwszego sąsiada!
2676   2, I  |             prędko przeszła dziedziniec i niedaleko małego spichrza
2677   2, I  |             policzek na dłoni wspierała i błękitne oczy wznosiła w
2678   2, I  |       myśliwskim ubraniu swym, wysmukły i zgrabny, z lufą fuzji zza
2679   2, I  |              czymś z ożywieniem wielkim i częstymi, żywymi gestami.
2680   2, I  |             pozór niepospolitej żywości i wybuchliwości, jakkolwiek
2681   2, I  |              twarzy znać było długą już i wytężoną pracę książkową.
2682   2, I  |             chwili pełnej udręczeń serc i nie pokoju umysłów. Nie
2683   2, I  |                 na kształt dębu szeroko i potężnie w ciszy i dostatkach
2684   2, I  |              szeroko i potężnie w ciszy i dostatkach rodzicielskiego
2685   2, I  |               wczesnych trudach pamięci i myśli wybujał jak młoda
2686   2, I  |                 jak młoda topól. giętka i dająca się ruchom otaczającego
2687   2, I  |             Czoło miał dziewicze: białe i gładkie, oczy myśliciela,
2688   2, I  |        zdradzający nadmierną wrażliwość i czułość. W ruchach jego
2689   2, I  |                zbyteczna nieco śmiałość i duma, można by czasem rzec,
2690   2, I  |              podróż naokoło świata albo i na podbój całego świata.
2691   2, I  |         ciekawością w ożywionych rysach i wzniesionych ku niemu oczach.
2692   2, I  |                 się z sobą we wszystkim i razem układających jakieś
2693   2, I  |               zdawało się uszczęśliwiać i do dalszego mówienia zachęcać
2694   2, I  |              coś o pracach podstawowych i minimalnych, o poprawianiu
2695   2, I  |               takich pięknych rzeczach!~I miała już odejść ku gankowi,
2696   2, I  |                swego niskiego siedzenia i z powolnością ruchów zdradzającą
2697   2, I  |                 przeszli ogród warzywny i wzdłuż olchowego gaju kierowali
2698   2, I  |             Zdawało się; że machinalnie i bezwiednie prawie ciągnęła
2699   2, I  |           wewnętrzna jakaś siła uczucia i myśli. Teraz postacie ich
2700   2, I  |               myśli. Teraz postacie ich i profile, blisko ku sobie
2701   2, I  |                 idee swe wygłaszającego i myśliciela z chmurnymi trochę
2702   2, I  |            opuszczonymi w dół powiekami i tym zachwyconym uśmiechem
2703   2, I  |               budzeniu się młodej myśli i woli. Za nimi szedł poważnie
2704   2, II |                 z jasną barwą jej sukni i ognistymi rumieńcami policzków
2705   2, II |                 żywo, ale potem stanęła i długo popatrzała kędyś daleko
2706   2, II |                sieni, przerwała nucenie i przyśpieszyła kroku, bo
2707   2, II |           słychać było ożywioną rozmowę i nawet jakby sprzeczkę paru
2708   2, II |           bufetową szafę oparta, wielka i trochę przygarbiona, stała
2709   2, II |                 przed nią młody chłopak i niedorosła panienka mówili
2710   2, II |           Chłopak miał na sobie krótkie i dość zaniedbane ranne ubranie,
2711   2, II |            ubranie, panienka zaś, wątła i z żółtawą cerą, cała w muślinach,
2712   2, II |             najsprzeczniejszych: gniewu i rozrzewnienia. Gniew przemógł.~-
2713   2, II |           kaszlu usłyszał? Niech Emilkę i Terenię leczy, bo one chore,
2714   2, II |           zdrowiuteńka, mury łamać mogę i żadnych doktorów nie potrzebuję.
2715   2, II |         wzburzeniem, ale wstrzymała się i tylko krztusiła się głośno.
2716   2, II |           spostrzegła wchodzącą Justynę i rzuciła się ku niej jak
2717   2, II |               wiedzieć gdzie przepadasz i nic nie wiesz, co się w
2718   2, II |                  Benedykt tak zląkł się i tak prędko wieźć go kazał,
2719   2, II |                 godziny temu przyjechał i powiedział, jak zawsze,
2720   2, II |            Wielkie rozdrażnienie nerwów i troszkę kataru, bronchitów,
2721   2, II |               jej pokoju weszłam z kawą i przekąską dla doktora i
2722   2, II |                 i przekąską dla doktora i trzebaż nieszczęścia, zakaszlałam...
2723   2, II |                  A on popatrzył na mnie i powiada, że to zły kaszel,
2724   2, II |                 mną! "Lecz się, ciotko, i lecz się, pogadaj z doktorem
2725   2, II |                 się, pogadaj z doktorem i pogadaj!" A żeby on choć
2726   2, II |              wszystko to mówiła, Witold i Leonia prędko także i z
2727   2, II |            Witold i Leonia prędko także i z ożywionymi gestami cicho
2728   2, II |              Marty, cicho ją pocałowała i długo w oczy jej patrzała.~-
2729   2, II |                  Zdrowa jestem zupełnie i wcale nie potrzebuję, aby
2730   2, II |                które przyniosła Justyna i na stole położyła.~- A toż
2731   2, II |                 jej wargi zacisnęły się i pośród zmarszczek prawie
2732   2, II |               chwilą oczy jej przygasły i w więź roślin wpatrzyły
2733   2, II |                  Marta wyprostowała się i ze szczególnym połączeniem
2734   2, II |         szczególnym połączeniem śmiechu i tego samego, co wprzódy,
2735   2, II |              rozeszło! Znałam ja kiedyś i te zapachy... Uf... nie
2736   2, II |            zapachy... Uf... nie mogę...~I nie mogła już wstrzymać
2737   2, II |                Z tym rumieńcem na czole i krztusząc się jeszcze wymówiła
2738   2, II |                przed młodą panną prosta i ciężka, podobna do słupa
2739   2, II |               pantofle obutych stopach, i wprost jej w twarz ostro
2740   2, II |         wysokości swej twarzy podniosła i poruszyła nim w powietrzu
2741   2, II |            głośno śmiejący się podlotek i z radosnym błyskaniem oczu
2742   2, II |               do ciemnego słupa.~- Otóż i postawimy na swoim! otóż
2743   2, II |       podrzucona, porwała się z miejsca i kilku susami salę przesadziwszy
2744   2, II |              nią biegła Leonia, a potem i Witold, który doktora w
2745   2, II |         próbował jeszcze ciotkę dogonić i do zamiaru swego namówić.
2746   2, II |               Oddychała przy tym głośno i coś po cichu mruczała. Ale
2747   2, II |              Ale tu dopędziła ją Leonia i, zdyszana także, za suknię
2748   2, II |                 na cały korytarz cienki i prawie płaczący głos podlotka -
2749   2, II |           proszę...~Marta odwróciła się i wątłą dziewczynkę nad ziemię
2750   2, II |             pocałunkami jej włosy, oczy i usta okryła. Zarazem do
2751   2, II |                 prawie wniosła, za sobą i za nią drzwi z trzaskiem
2752   2, II |         zamykając. Dopadł do nich teraz i Witold.~- Ciotko! - zawołał -
2753   2, II |                 ale w tej chwili miękki i go korny, mówić zaczął:~-
2754   2, II |                 komu ambaras jaki robić I sobą ludziom głowy kłopotać?...
2755   2, II |                     Serek mam doskonały i świeże powidła. Chcesz?
2756   2, II |           miejscu z tą wielką, gderliwą i często szyderską kobietą,
2757   2, II |           policzki jej paliły, a do snu i dla rozrywki śpiewając im
2758   2, II |                 pani Emilii umieszczona i czytającej Teresie przyświecająca.
2759   2, II |             przypominającą uwiędłą różę i chorobliwie erotycznym wyrazem
2760   2, II |      chorobliwie erotycznym wyrazem ust i oczu, wcale dobrze znała
2761   2, II |              ludzie wśród takiej natury i takich widoków gorąco kochać
2762   2, II |            widoków gorąco kochać muszą!~I jej blade źrenice w daleki
2763   2, II |                 cerą, ognistym wzrokiem i mówił takie rzeczy, które
2764   2, II |               biały, kiedy Teresa długo i gorąco ucałowawszy panią
2765   2, II |                parę codziennych pigułek i ułożyła się do snu, zaledwie
2766   2, II |                 jej wzrokiem zjawił się i przemówił do niej ów oliwkowy
2767   2, II |            oliwkowy fellah, zbudziło ją i z łóżka zerwało wołanie
2768   2, II |                  Dusiła się, śmiała się i razem płakała, obu dłońmi
2769   2, II |           wszystkiego. kaszlała jeszcze i czuła kłucie w piersi. Może
2770   2, II |              także skutki przeziębienia i zgryzoty. Przed dwoma bowiem
2771   2, II |               nim na swoje smutne życie i zapomniała, że już długo
2772   2, II |         zapomniała, że już długo chodzi i że rosa padać zaczyna. Przy
2773   2, II |               jej odpowiadał milczeniem i to ją zgryzło, bo raz jeszcze
2774   2, II |                rozbiła flakon z perfumą i flaszkę z lekarstwem, ale
2775   2, II |             zupełnie zapomniała o sobie i ze współ czuciem gorącym,
2776   2, II |            gorliwością nieopisaną poiła i karmiła chorą różnymi zaradczymi
2777   2, II |               już tylko fruwała drobnym i lekkim kroczkiem, ale zrobienie
2778   2, II |            godzinie biegła budzić Martę i Benedykta. Oboje już nie
2779   2, II |                 polewała wazony u okien i jednocześnie przyrządzała
2780   2, II |                  Kiedy Teresa, w luźnym i mocno przybrudzonym szlafroku,
2781   2, II |           malowało się tyle przerażenia i żalu, że Marta i Benedykt
2782   2, II |            przerażenia i żalu, że Marta i Benedykt domyślili się wszystkiego.
2783   2, II |              domyślili się wszystkiego. I rzecz szczególna! Pomimo
2784   2, II |            tyczące się zaprzęgania koni i przywiezienia lekarza z
2785   2, II |                 pobiegł do pokojów żony i wkrótce z nich wybiegł obu
2786   2, II |                 druga klęczy przy łóżku i fontanną płacze! O nic u
2787   2, II |             najprędsze zaprzęganie koni i lecenie błyskawicą po lekarza
2788   2, II |           lecenie błyskawicą po lekarza i z lekarzem.~Około południa
2789   2, II |           Emilia uspokoiła się znacznie i była już tylko tak osłabioną,
2790   2, II |         przykładać. W białych muślinach i haftach leżała na pościeli
2791   2, II |           oczami, z wyrazem tak cichego i łagodnego cierpienia na
2792   2, II |              powozu, drzwi uchyliły się i dał się słyszeć szept Marty:~-
2793   2, II |          niespokojnie palcami poruszyła i wymówiła:~- Darzeckie...
2794   2, II |             który, przed chwilą omdlały i zagasły, teraz nabrał trochę
2795   2, II |              chora - ale kokarda zmięta i buciki brzydkie.~Oczami
2796   2, II |              aby pochyliła się nad nią, i w czoło ją pocałowała.~-
2797   2, II |            prędkim ruchem podniosła się i na łóżku usiadła.~- Loki
2798   2, II |           przypnie Leoni świeżą kokardę i włoży jej na nogi warszawskie
2799   2, II |              Leonia odbiegła z dala już i głośno panny służącej przywołując,
2800   2, II |                  chora ruchem zmęczenia i nadzwyczajnej słabości osunęła
2801   2, II |            osunęła się znowu na pościel i ledwie dosłyszalnym głosem
2802   2, II |      niedorosłymi panienkami. Darzeckie i córka Korczyńskich trzymając
2803   2, II |              ręce chodziły wyprostowane i mierzonymi kroki, ale nad
2804   2, II |                  tylko bystrym, uważnym i coraz chmurniejszym wzrokiem
2805   2, II |           wzrokiem wpatrywał się w ojca i z kolei w siostrę. Widać
2806   2, II |            zaszła w ruchach, fizjonomii i sposobie mówienia Korczyńskiego.
2807   2, II |                zdawać, że zmalał trochę i wyszczuplał, tak nisko głowę
2808   2, II |                tak nisko głowę pochylał i porywcze swe i rozmachliwe
2809   2, II |                 pochylał i porywcze swe i rozmachliwe zazwyczaj gesty
2810   2, II |                 starannym, a wyraz oczu i ust zdradzał wyraźną chęć
2811   2, II |            wyraźną chęć przymilenia się i przypodobania. Tylko może
2812   2, II |            Tylko może właśnie ten umizg i ta staranność o stanie się
2813   2, II |        pogłębiły grube fałdy jego czoła i policzków, a długie wąsy
2814   2, II |                 blada, wąska, delikatna i krótkim, siwiejącym zarostem
2815   2, II |               wyrazem głęboko uczuwanej i wielostronnej wyższości
2816   2, II |             cywilizacyjnej. Mową płynną i monotonną wyrażał on Korczyńskiemu
2817   2, II |                za skórę zapuścił, nagle i dziwnie lekko do bocznego
2818   2, II |              bocznego stolika poskoczył i z uśmiechem prawie zalotnym
2819   2, II |                 z kieszeni nie wyjmując i przechadzki swej nie przerywając
2820   2, II |                 z ledwie spostrzegalnym i pierwszym, odkąd tu przybył,
2821   2, II |            rubli są bagatelką, o której i mowy pomiędzy nami być nie
2822   2, II |            płacę regularnie - nieśmiało i cicho przerwał Benedykt.~
2823   2, II |            szwagrze, człowiekiem honoru i serca i za prawdziwe szczęście
2824   2, II |              człowiekiem honoru i serca i za prawdziwe szczęście uważam
2825   2, II |            przyznać mogę...~- Więc może i nadal... - szepnął Benedykt.~
2826   2, II |              głośniej trochę skrzypnęło i była to jedyna oznaka, że
2827   2, II |             miłą powinność pokrewieńską i przyjacielską, uczynić ci
2828   2, II |               przyjacielską, uczynić ci i nadal, jak dotąd czyniłem,
2829   2, II |              bardzo pokornym. - Dobroć, i względność twoja ciągnął -
2830   2, II |            rozmawiającym mężom zabiegły i na paluszkach wstecz przed
2831   2, II |            salon nasz jest bardzo pusty i wcale nieładnie wygląda...
2832   2, II |              wcale nieładnie wygląda... I ja jestem tego samego zdania...~-
2833   2, II |         doprawdy, nowe meble sprowadzić i lepsze dywany sprawić... -
2834   2, II |               oknami powinny być lustra i konsole - zadecydowały kuzynki. ~-
2835   2, II |                proszę sprowadzić lustra i konsole, bo doprawdy, mnie
2836   2, II |              nagie ściany... - żałośnie i prawie ze łzami ojcu w oczy
2837   2, II |             Leoniu, mozaikowej posadzki i fresków na suficie chciała...~
2838   2, II |       prześliczne.., ja to widziałam...~I prędko, z zachwyceniem takim,
2839   2, II |        odpowiednią przyszłemu otoczeniu i stanowisku, tak, sta-no-wis-ku.
2840   2, II |              głosem wykrzyknął Benedykt i ręce szeroko rozpostarłszy
2841   2, II |               na sekundę swych drobnych i poskrzypujących kroków nie
2842   2, II |               zwalniając uśmiechnął się i odpowiedział:~- Nie całą,
2843   2, II |                  Srebra, futra, koronki i inne tam różne kobiece fatałaszki
2844   2, II |       sprowadzić musimy. Żona moja chce i ja się na to zgadzam, aby
2845   2, II |        doskonałego, tak, wy-kwint-ne-go i do-sko-na-łe-go! Prawda?
2846   2, II |                 wyglądał na osłupiałego i całkiem pognębionego człowieka.
2847   2, II |            połowy prawie w usta wpychał i zębami zawzięcie przygryzał,
2848   2, II |                córki mamy inne potrzeby i wydatki, a sam przyznasz,
2849   2, II |                 ale zaraz głos zniżając i nader uprzejmie dodał: -
2850   2, II |                 ze sfinksowym uśmiechem i melancholijnym spojrzeniem
2851   2, II |              panienki drogę im zabiegły i na paluszkach przed nimi
2852   2, II |                 Ruszaj mi zaraz z drogi i rozmawiać nie przeszkadzaj!~
2853   2, II |               samym połączeniem śmiechu i obrazy podlotki frunęły
2854   2, II |            frunęły w inną stronę salonu i znowu Witold, którego oczy
2855   2, II |                nich czasem błysk mądrej i nieco złośliwej filuterności,
2856   2, II |     potrzebowaliśmy dom nasz powiększyć i trochę przyozdobić... żonie
2857   2, II |               za wiele, tak, za wie-le, i dlatego równowaga trochę
2858   2, II |         powiększanie domu, te oranżerie i te wojaże były dla was wcale
2859   2, II |             czwartą tonu głos podnosząc i z widoczniejszym niż kiedy
2860   2, II |       wytwornego otoczenia, bez podróży i tym podobnych zbytków życia
2861   2, II |               można. Zresztą, mam córki i nikt mi tego za złe brać
2862   2, II |            płyną liczne moje znajomości i kuzynostwa. Stosunki zaś
2863   2, II |                 człowieka honoru, serca i rozumu, więc nie wątpię,
2864   2, II |          powiedział, W zamian, zniżonym i prawie pokornym głosem mówić
2865   2, II |             procenty regularnie opłacał i nawet przed kilku laty na
2866   2, II |                niego niezmiernie trudną i prawie rujnującą, wyliczał
2867   2, II |         rujnującą, wyliczał dochody swe i wydatki, ciężary obarczające
2868   2, II |               starania swe o zachowanie i ulepszanie majątku. Mówił
2869   2, II |             garbiły mu się coraz więcej i wzrok coraz nieruchomiej
2870   2, II |             drobne, poskrzypujące kroki i na jeden z fotelów opuścił
2871   2, II |            posąg. Benedykt usiadł także i przestając mówić słuchał
2872   2, II |        przestając mówić słuchał długich i płynnych wywodów szwagra
2873   2, II |              powiększonej swej gorzelni i nowo przez się założonej
2874   2, II |               posiada niejakie stosunki i szwagra zaznajomić gotów,
2875   2, II |                nie tylko tego nalegania i tych strat, które poniesie,
2876   2, II |               poczyta, ale pozycję jego i jej potrzeby wyrozumiawszy
2877   2, II |            siostrze kilkanaście tysięcy i oddać je, skoro tego stanowczo
2878   2, II |             było jego bardzo naturalnym i prostym obowiązkiem. O sprzedaży
2879   2, II |            sprzedaży lasu myśleć będzie i z kapitalistą zaznajomi
2880   2, II |                 nią wlezie, sam nie wie i nie rozumie. Szwagier utrzymuje,
2881   2, II |                byłoby las sprzedać może i jest w tym słuszność, ale
2882   2, II |                względy, które...~Umilkł i zamyślił się najmłodszy
2883   2, II |                 iż na chwilę o szwagrze i ciężkim kłopocie swym całkiem
2884   2, II |                 Darzecki.~- Andrzeja... i to... tamto... tego... tych,
2885   2, II |                    Wszystko to przeszło i wiadoma rzecz, że nawet
2886   2, II |               na to... tamto... spojrzę i przypomnę sobie, zdaje mi
2887   2, II |                przypomniał sobie także, i oczy, których blade źrenice
2888   2, II |              źrenice zmąciły się trochę i zamigotały, wzniósł ku sufitowi.
2889   2, II |                głośno przerwał Benedykt i z przekonaniem, prawie z
2890   2, II |            napełniały już tylko cienkie i mieszające się z sobą głosy
2891   2, II |                 są za szerokie, prawda?~I podnosząc nieco małą nóżkę
2892   2, II |               włożony.~Darzecki powstał i odmawiając śniadania, na
2893   2, II |         mieszkającej, brata żony żegnał i bratowej najgłębsze swe
2894   2, II |                mówić zaczął o Zygmuncie i nowym zajęciu, które ten
2895   2, II |            bliskości osowieckiego dworu i niezmiernie się do tej roboty
2896   2, II |               rdzy podziurawiony pałasz i kilka monetek ze szwedzkimi
2897   2, II |                 go te rzeczy... te małe i niziutkie rzeczy interesowały?...~-
2898   2, II |             znowu Benedykt - on podobno i nic nie maluje teraz...~-
2899   2, II |             wzmagała jeszcze wzburzenie i rozdrażnienie Benedykta.~-
2900   2, II |                 świata nie widzi, młodą i śliczną żonę, tak w nim
2901   2, II |          płaszczu jakiegoś przedziwnego i zapewne bardzo wytwornego
2902   2, II |                  jakby to czynił posąg, i szepnął:~- Nie mów tylko
2903   2, II |                 nic o jego żonie! Ładna i dobra kobiecina... koligatka
2904   2, II |         kobiecina... koligatka przy tym i nie biedna... ale zdaje
2905   2, II |                nie ma...~Z tymi słowami i przy odgłosach pożegnalnych
2906   2, II |                  aby mu konia siodłano, i szerokimi krokami, wąs na
2907   2, II |                na później odłożył, polu i odbywającym się śród niego
2908   2, II |              porozmawiać trochę z wujem i na ganek go przeprowadzić?~
2909   2, II |           odpowiadał nic. W delikatnych i ruchliwych rysach jego malował
2910   2, II |               ukłoniłeś mu się z daleka i nie wyszedłeś nawet do przedpokoju,
2911   2, II |                 zadrżały, otworzyły się i zamknęły znowu. Głębsze
2912   2, II |             podniósł, był on pełen żalu i dręczącego wahania.~- Czemuż
2913   2, II |        chciałbym, ojcze, rozgniewać cię i zmartwić.~Benedykt z irytacją
2914   2, II |              zrobiłeś! Rozgniewałeś mię.i zmartwiłeś, a teraz przynajmniej
2915   2, II |               ruchem ręce w tył założył i podnosząc czoło prędko i
2916   2, II |                i podnosząc czoło prędko i dość głośno wymówił:~- Dlatego,
2917   2, II |                 syna osłupiałymi oczami i po chwili dopiero zdolnym
2918   2, II |               ujście potokowi wartkiemu i naciskał grunt przepojony
2919   2, II |                nic oprócz własnej pychy i wygody, nie widzący dalej
2920   2, II |                 majątek, ciotkę hrabinę i stryjecznego brata wzbogaconego
2921   2, II |              jaki sposób, zapewne potem i krzywdą swych bliźnich.
2922   2, II |               ojcze, nadskakiwałeś jemu i robiłeś się przed nim takim
2923   2, II |                 to musiało istotnie, bo i teraz ręką powiódł po czole,
2924   2, II |              chłopak - zawsze jest pora i widzieć, i mówić prawdę.
2925   2, II |             zawsze jest pora i widzieć, i mówić prawdę. Młody jestem,
2926   2, II |             dawna nie myślał, nie mówił i nie słyszał, że i teraz
2927   2, II |                 mówił i nie słyszał, że i teraz ominęły one organy
2928   2, II |             Głęboko w zamian dziwiło go i oburzało to, co syn jego
2929   2, II |             jego powiedział o Darzeckim i o nim samym. Szwagra przywykł
2930   2, II |                  Szwagra przywykł lubić i szanować nie pytając wcale,
2931   2, II |            pytając wcale, za co lubi go i szanuje; był wdzięcznym
2932   2, II |                zdziwienie. Był przecież i rozgniewanym.~- Raczysz
2933   2, II |               uszczęśliwia moją siostrę i mnie wyświadczał dotąd ważną
2934   2, II |           zmąciły się przy słowach syna i na chwilę utkwiły w ziemi -
2935   2, II |            ziemi - alboż ty znasz życie i jego konieczności? Zapewne,
2936   2, II |               sobie nie zadał był nigdy i które dlatego właśnie sprawiło
2937   2, II |                to, że jest dobrym mężem i ojcem i interesy swoje dobrze
2938   2, II |               jest dobrym mężem i ojcem i interesy swoje dobrze prowadzi !~-
2939   2, II |              stosunki z tym kapitalistą i za-chwia-nie rów-no-wa-gi...~
2940   2, II |                naśladowaniem układu ust i akcentu mowy Darzeckiego,
2941   2, II |                  Bardzo jednak poważnie i z powracającym gniewem odrzucił:~-
2942   2, II |             przeciw zdrowemu rozsądkowi i postępowi kobiet popełnionym
2943   2, II |               cywilizacji, fałszem jest i potwarzą na cywilizację
2944   2, II |               choć czasem o literaturze i muzyce mówią...~- Witold! -
2945   2, II |                 przepływały mu rumieńce i zwilgotniały oczy.~- Siostra
2946   2, II |                się drodze coraz prędzej i zapalczywiej mówił. - Dawno
2947   2, II |                powiem. To mój obowiązek i moje prawo. Jestem jej bratem
2948   2, II |                prawo. Jestem jej bratem i kochaliśmy się od dzieciństwa.
2949   2, II |                Tak, mój ojcze, na lalkę i światową srokę, która jeszcze
2950   2, II |               już jej w głowie pantofle i posągi! Pantofle i posągi!
2951   2, II |             pantofle i posągi! Pantofle i posągi! Oto uczucia i myśli,
2952   2, II |          Pantofle i posągi! Oto uczucia i myśli, na których gruncie
2953   2, II |                wzrasta przyszła kobieta i obywatelka...~- Witold!~-
2954   2, II |            ojcze! Marnujecie mi siostrę i to mię boli, bo nie jest
2955   2, II |                wykrzyk był tak namiętny i głośny, że młody człowiek
2956   2, II |         namiętniej powtarzał Korczyński i z oczu ciskał błyskawice.
2957   2, II |            głosem rzucił:~- Jesteś złym i zarozumiałym chłopcem, który
2958   2, II |         chłopcem, który nic nie szanuje i nikogo nie kocha. Nikogo
2959   2, II |               kocha. Nikogo nie kochasz i wszystkich krytykujesz,
2960   2, II |                 robić?... Niech jeszcze i to...~I prędko odwróciwszy
2961   2, II |                   Niech jeszcze i to...~I prędko odwróciwszy się szerokim
2962   2, II |               blady, z zagryzioną wargą i gorejącym wzrokiem. Dwa
2963   2, II |                rozdrażnione dusze: ojca i syna, starły się z sobą
2964   2, II |                 syna, starły się z sobą i scenę tę wykrzesałyły. Byli
2965   2, II |                  syn spostrzegał w ojcu i w ojcowskim domu mnóstwo
2966   2, II |             teraz kłuły W oczy, w serce i w mózg; ojciec zaś uczuwał
2967   2, II |                 chłopca uderzyły krzyki i obelżywe słowa ojcowskie,
2968   2, II |                o, pewno że będę milczał i na takie ubliżenia nie narażę
2969   2, II |           zdjęty, rzucił się ku drzwiom i bez tchu prawie na ganek
2970   2, II |              ojca na konia wsiadającego i zbiegłszy ze wschodów ganku,
2971   2, II |                aż na surdut mu spadały, i na syna nie patrząc Benedykt
2972   2, II |            krótko ofuknął:~- Idź precz!~I w tejże chwili ku bramie
2973   2, II |                  Niegdyś, w dziecinnych i pacholęcych swych latach,
2974   2, II |               więcej jeszcze niż zwykle i pragnął stać się do niego
2975   2, II |             zgrabnym wierzchowcu z siłą i mimowiedną fantazją osadzona
2976   2, II |                 niż wprzódy, cofnął się i do krwi prawie przygryzając
2977   2, II |            utkwił w ziemię. Z gorzkiego i gniewnego zamyślenia obudził
2978   2, II |              obudził go głos tajemniczo i jakby trwożnie wołający:~-
2979   2, II |                  Witold!~Podniósł wzrok i zobaczył wyglądającą zza
2980   2, II |            niezmierną gęstwiną rudawych i mocno rozczochranych włosów,
2981   2, II |               prawie jak krew czerwoną, i u dołu policzków obrosłych
2982   2, II |                obrosłych również rudawą i rozczochraną gęstwiną włosów.
2983   2, II |                małego dziecka niewinnym i wesołym, i niewinnie, wesoło,
2984   2, II |            dziecka niewinnym i wesołym, i niewinnie, wesoło, przyjaźnie,
2985   2, II |            wesoło, przyjaźnie, błękitem i srebrem świeciła para wielkich,
2986   2, II |           dziecięcej prawie niewinności i wesołości z grubością rysów,
2987   2, II |                rysów, czerwonością cery i obfitością jaskrawych włosów
2988   2, II |           nadawało charakter szczególny i zaciekawiający tej głowie
2989   2, II |            należącej do potężnie wzdłuż i wszerz rozrosłego, ciężkiego,
2990   2, II |                 krótką, szarą siermięgę i wysokie, zrudziałe buty
2991   2, II |               tego wielkiego, niewinnie i gapiowato zębami i oczami
2992   2, II |            niewinnie i gapiowato zębami i oczami śmiejącego się chłopca
2993   2, II |          chłopca sterczały dwie wysokie i suche linie w grube sznury
2994   2, II |               tajemniczymi gestami ręki i głowy przyzywał go ku sobie.
2995   2, II |           znalazł się przy nim, a wtedy i on grubym szeptem mówić
2996   2, II |                ty, Julek, tak szepczesz i chowasz się za śçianę?...~
2997   2, II |              swą głowę wtulił w ramiona i z gapiowatym śmiechem zaszeptał
2998   2, II |               mnie?~- Włóż zaraz czapkę i mów głośno - zadyrygował
2999   2, II |             głośno - zadyrygował Witold i widać było, że go znowu
3000   2, II |            ukłuło. Ale spojrzał na wędy i zwracając się ku dziedzińcowi