Tom, Rozdzial

1   1, IV|           At! - rozdając karty odrzucił Korczyński - z nudów zasiedziała
2   1, V |     wrogów!...~Jan głowę w tył odrzucił i parę kroków naprzód postąpił.~-
3   2, I |      ostrym, nerwowym śmiechem odrzucił plecy na tylną poręcz kanapy.
4   2, II|       i z powracającym gniewem odrzucił:~- Głupiś! co ty tam znasz
5   2, V |     Potem wstrząśnieniem głowy odrzucił z czoła opadłą na nie gęstwinę
6   2, V | odeszła, podniósł znowu głowę, odrzucił pióro i długi wąs gwałtownym
7   3, II|       podoba, mój ojcze - żywo odrzucił Witold - samemu sobie chciej