Tom, Rozdzial

  1   1, I  |              był letni i świąteczny. Wszystko na świecie jaśniało, kwitło,
  2   1, I  |         rzadkie używanie rękawiczek. Wszystko to uderzało tym więcej,
  3   1, I  |              okryte gałązki sośniny. Wszystko to rzucało jej w twarz falę
  4   1, I  | odpowiedziała:~- Niech ciocia śmiało wszystko przede mną mówi. Ja dawno
  5   1, I  |          przenikliwie i z uwagą.~- A wszystko to - rzekła - poszło od
  6   1, I  |                 Cha! cha! wiem ja to wszystko, wiem! Wieczna głupota ludzka!~
  7   1, I  |              i wszystkich... A teraz wszystko inaczej... inaczej... wieczny
  8   1, II |         gabinetu wykwintnej kobiety, Wszystko tu było miękkie, ozdobne
  9   1, II |              się musisz i myśleć, że wszystko, cokolwiek byś zrobił...
 10   1, II |           ustawiając, przyozdabiając wszystko, pantofla mi wyszytymi w
 11   1, II |             dziesięć osób nakrytym i wszystko do obiadu przygotowanym.
 12   1, II |          pani już tu, panno Marto! i wszystko do obiadu przygotowane!
 13   1, II |              Teresa ale ona zawsze o wszystko niespokojna. I teraz dostała
 14   1, II |              tymi kolejami żelaznymi wszystko być może... Znowu stanęła
 15   1, II |            się i czesania służące.~- Wszystko gotowe, ojcze...~Stary nie
 16   1, III|            zleciały mu te dwa lata! ~Wszystko to po upływie pewnego czasu
 17   1, III|           mię o to pytasz, zawsze ci wszystko opowiadam i zawsze pytasz
 18   1, III|              brunetka w milczeniu to wszystko wspominała i myślała, pleczysty,
 19   1, III|         przed tobą, rozpowiedzieć ci wszystko, uścisnąć cię i poweseleć...
 20   1, III|              przerwała:~- Wyliczyłeś wszystko, co mam, wyliczże teraz
 21   1, III|         wstrząsały... Ja pragnę nade wszystko podziału uczuć... a czy
 22   1, III|            moje zdrowie...~Mówiła to wszystko bez gniewu, cicho i tylko
 23   1, III|          nauczy się i wiele zapomni. Wszystko jedno, gdzie żyć, byle uczciwie
 24   1, III|             Ja ciebie chcę ratować i wszystko zrobię, aby ci tu dobrze
 25   1, III|             i dotąd zawsze kupowałeś wszystko, czego zażądałam, ale sprawiało
 26   1, IV |           tego domu. Nic nowego, ale wszystko, cokolwiek przez trafy losu
 27   1, IV |       szerokiego świata widzimy, jak wszystko zastojowi okropnie ulega.
 28   1, IV |             wzrokiem na wszystkich i wszystko patrzali. Dziewczynkę Justyna
 29   1, IV |         Ruszajcie stąd wszyscy! Sama wszystko własnymi rękami robić wolę
 30   1, V  |         bardzo przenikliwymi, badała wszystko, co działo się wkoło niej.
 31   1, V  |        dopomagała do wzrostu i lotu. Wszystko to, bez gniewu i uniesienia,
 32   1, V  |           nie mógł. Wtenczas na mnie wszystko spadło: i gospodarstwu,
 33   1, V  |             dokończył:~- Teraz za to wszystko u nas odmieniło się na dobre,
 34   1, V  |      zapomnisz, a smętek i tęsknota, wszystko jedno, po nich ostają...~
 35   1, V  |              jakiego mężczyzny?... I wszystko ona robić zdoła, taka silna...
 36   1, V  |            już pewno nie obaczę...~- Wszystko równo. Czego się człowiek
 37   1, V  |              A lękała się pracy! Ot, wszystko jedno, pracować wypadło..:~
 38   1, V  |             pani mój sadek upodobał. Wszystko to pochodzi z mego własnego
 39   1, V  |                zawołał - że stryj to wszystko własnymi rękami zasadził
 40   1, V  |           ten oto domek, a potem już wszystko poszło: i pasieka, i sadek.
 41   1, V  |            gestem zatoczył dokoła:~- Wszystko to jest robota własnych
 42   1, V  |    przygarbił się i powoli dodał: ~- Wszystko to jest doczesność i znikomość.
 43   1, V  |              nie ma. Gniazdo nasze - wszystko nasze... i dla tej przyczyny
 44   1, V  |              nie utonie...~Mówiąc to wszystko brał się w boki, szeroko
 45   1, V  |             przed chwilą jego twarzy wszystko teraz śmiać się zdawało:
 46   1, VI |             różowe grochy pachnące. ~Wszystko to związane z sobą było
 47   1, VI |           czy obojętna, zarzucała na wszystko welon rajskiej poezji.~Nagle
 48   1, VI |           końca nie mających wiklin. Wszystko to ze stron obu i z wielkiej
 49   1, VI |       czerwonej podstawie grobowca i wszystko tu znowu będzie tak samo,
 50   1, VI |          wpółtajemniczo.~- Stryj wie wszystko - zaczął - i bardzo lubi
 51   1, VI |            tam było z ich początkiem wszystko jedno, dość że nietrudno
 52   1, VI |       pomyśleć o nich byłoby trudno. Wszystko tu było nie tak, jak teraz,
 53   1, VI |           tęczami nalane. Jak oni to wszystko znieśli i przemogli, Bogu
 54   1, VI |          wywyższa, szczęście poniża, wszystko na świecie czasowe i przemijające...
 55   2, I  |             rozłożyć; takim sposobem wszystko razem robiąc nic się prawdziwie
 56   2, I  |                 Nic nie szkodzi. Mów wszystko. Chcę wiedzieć, co myślisz
 57   2, I  |            nią! - nie dbając jakby o wszystko, co przed chwilą mówił,
 58   2, I  |         spostrzegłszy, że w Olszynce wszystko szło bez żadnego ładu i
 59   2, I  |         chętny, ale słabego zdrowia.~Wszystko to opowiadała z policzkiem
 60   2, I  |              może... Gdybyś wiedział wszystko: jak go wychowywali i jak
 61   2, I  |              jak jest! Proszę cię na wszystko, abyś jemu o tym projekcie
 62   2, I  |               Zresztą, dla dzieci... wszystko...~Pocałował obie jej ręce,
 63   2, I  |      śpieszył bardzo z odjazdem i że wszystko na świecie obchodzić go
 64   2, II |              na piersi, na serce, na wszystko... doktora sprowadzili...
 65   2, II |            sterczał wysoki grzebień, wszystko to mówiła, Witold i Leonia
 66   2, II |           oczy jej patrzała.~- Ja to wszystko rozumiem, ciotko wymówiła
 67   2, II |             niewysłowionej tęsknoty. Wszystko, co o nim czytała, było
 68   2, II |          chciał, aby dzieci słyszały wszystko, co mówił, głos zniżał prawie
 69   2, II |               Po chwili dokończył:~- Wszystko to przeszło i wiadoma rzecz,
 70   2, II |       widoków piękna... Gdzież on to wszystko tu znaleźć może? Przy tym
 71   2, II |              sposób myślenia, życie, wszystko znajduje się w przeciwieństwie
 72   2, II |           własnej o tym jego wiedzy. Wszystko to było przyczyną, dla której
 73   2, II |             na ten mały, piękny, nad wszystko milszy mu kawałek świata.
 74   2, II |           który ją rozumiał i czynił wszystko, co od niego zależało, aby
 75   2, II |             poważnie opowiedział, że wszystko, co Teresie mówił o Różycu,
 76   2, II |          ruchem zamknęła i powstała. Wszystko na świecie mówić umie. Wy
 77   2, III|         pleczystemu i silnemu bratu. Wszystko to czynił powoli, z leniwymi
 78   2, III|             bliskości popatrzeć; ale wszystko jedno, jak zobaczyłem, że
 79   2, III|           gęby ani razu nie otworzy. Wszystko robi, co trzeba, owszem,
 80   2, III|             przypomnieć nie pozwala. Wszystko jedno, w czasie ożenisz
 81   2, III|            Teraz pełnym, bystrym, na wszystko uważnym okiem patrzała na
 82   2, III|           padałam! I w swojej chacie wszystko zrobię, i synkowi na pomoc
 83   2, III|             zliczył. A przy kochaniu wszystko dobrze Tak i panience rączka
 84   2, III|         gromadę mieć. Żonka i dzieci wszystko zrobią, a ociec muchy po
 85   2, III|           Pani Starzyńska bardzo już wszystko pamiętająca - zajęczała
 86   2, III|            aż do jego zachodu czynił wszystko, co do czynienia było: kosił,
 87   2, III|          około ulów, parkanu i domu. Wszystko to robił powoli, lecz nieustannie,
 88   2, III|            oczy, i głos, i mówienie, wszystko takie... jakby pan Andrzej
 89   2, III|            tylko. dziw brał, skąd to wszystko wzięło się u syna pana Benedykta
 90   2, III|              powieje i daleko odegna wszystko, co człowiekowi nad życie
 91   2, III|             znowu na stole złożył.~- Wszystko to od niego, i tyle tylko
 92   2, IV |           zębów ukazującym, witał on wszystko, cokolwiek na niebie i ziemi
 93   2, IV |             niego spadło...~- Pan to wszystko dobrze pamięta?~- A jakże!
 94   2, IV |         sercu tylko źródło mających. Wszystko, co otaczało ją, pogrążonym
 95   2, IV |          odwdzięczyć nie mogła, nade wszystko zaś dnie i lata, które upływały
 96   2, IV |          którzy wyobrażają sobie, że wszystko potrafią; ani do tych, którym
 97   2, IV |             jakże!... Naturalnie! To wszystko prawda!...~Raz, gdy umilkła,
 98   2, IV |         umilkła, z namysłem rzekł:~- Wszystko to prawda. Smętnie to i
 99   2, IV |       łzawość. Gdyby był mógł, byłby wszystko porzucił i na koniec świata
100   2, IV |              jeżem się postawiłem. A wszystko to uczyniłem nie dobrowolnie,
101   2, IV |         raczej do stryja, ale to już wszystko jedno. Przy tym i ziemi
102   2, V  |    gospodarstwa konkurenta jeździł i wszystko dobrze znalazł; niezupełnie
103   2, V  |       przeciwka znów zaszczepione... Wszystko zaś dlatego, żeby nie widzieć
104   2, V  |          stół uderzył. - Nieświadomy wszystko zepsuć może, a ona kiedy
105   2, V  |          Ciężka praca! a? chociaż to wszystko od uzwyczajenia zależy.
106   2, V  |             mówiła:~- Wiem, stryjku, wszystko, wszystko wiem...~- A skąd?
107   2, V  |             Wiem, stryjku, wszystko, wszystko wiem...~- A skąd? Kto mówił?
108   2, V  |             ktokolwiek, choćby i on, wszystko to wiedzieć i przeniknąć
109   2, V  |            postępki... Zdaje się, że wszystko, co ludziom Pan Bóg dał
110   2, V  |           zmienność ludzkiego serca. Wszystko wydało mu się niepewnym,
111   2, V  |             ogarnęła zwątpiałość, że wszystko, na co tylko pojrzałem,
112   2, V  |              dbałem pewnym będąc, że wszystko na zawsze utraciłem, a gdybym
113   2, V  |          prawie nie czując. Ale o to wszystko bynajmniej. Nieduże to dolegliwości
114   2, V  |            zamyślony, wydawał się na wszystko, co z gospodarstwem i interesami
115   2, V  |             Nie powiedział przyczyn? Wszystko powiedział, a przyczyn nie
116   2, V  |            się ciężkiej pracy. Ot, i wszystko. Zabraniać nie zabraniali,
117   2, V  |               żyć warto... już to za wszystko wynagradza: i za kochanie,
118   2, V  |              podobnym się zrobił, za wszystko wynagradza... za wszystko
119   2, V  |            wszystko wynagradza... za wszystko nagrodę sobie znajduję w
120   2, V  |              samotną, wielką mogiłę. Wszystko to pogrążonym było w przezroczystym
121   3, I  |             odciągała. Ruchliwa i we wszystko mieszająca się Darzecka
122   3, I  |         skupiają się w soczewce, tak wszystko, co go najbliżej otaczało,
123   3, I  |              na samym sobie skupiał. Wszystko, co istniało poniżej tej
124   3, I  |     rozgniewaną albo zrozpaczoną - i wszystko ucichło.~Tak było od dawna,
125   3, I  |            osobliwego. I było to już wszystko, oprócz tego jednego obrazka,
126   3, I  |              się dokoła i myślał, że wszystko tu takie proste, pospolite,
127   3, I  |         niechętny gest ręką uczynił. Wszystko tu, na tej ziemi, było takie
128   3, I  |          przelotnie i niewiele go to wszystko obchodziło.~Wchodząc na
129   3, I  |             w kosztownych wazonach - wszystko to z pozorną niedbałością
130   3, I  |              ale dla młodych państwa wszystko w domu odnowionym i ulepszonym
131   3, I  |           weź co innego, wszak ci to wszystko jedno...~- Zupełnie wszystko
132   3, I  |         wszystko jedno...~- Zupełnie wszystko jedno - odpowiedziała i
133   3, I  |              miłości bliźniego, nade wszystko zaś, że łączy się z Andrzejem
134   3, I  |             jednak... znowu... Co to wszystko znaczyło?~Czule, macierzyńsko
135   3, II |             sobie wylaniem mówiła. - Wszystko, co mi powiedziałeś, przejęło
136   3, II |             nudy wymyślałam sobie to wszystko, o czym ty daleko lepiej
137   3, II |       powstać może i dużo przynosić. Wszystko tam, co prawda, podupadło
138   3, II |         odzywał, rozumiał dobrze, iż wszystko, o czym przy stole mówiono,
139   3, II |          stół opierając przemówił:~- Wszystko to bardzo piękne i ja panu
140   3, II |        Buszmanki was wychowują, to i wszystko na świecie gotowe jesteście
141   3, II |       takiego, nie w czas podał i że wszystko przepadnie. Może ociec myśli,
142   3, II |             deszcz srebrnych kropel. Wszystko tu było tak prawie, jak
143   3, II |             choć stara, a romansowa! Wszystko równo co człowiek wdzieje
144   3, II |              przedmioty umieszcza, a wszystko to głośno, rezolutnie, białymi
145   3, II |            opowiedziawszy już Marcie wszystko, o czym ta wiedzieć chciała,
146   3, II |               moja mamo, powinna ona wszystko widzieć i słyszeć, aby znać
147   3, II |              powściągać się i raczej wszystko znosić niż stargać do reszty
148   3, II |             i wybuchliwi; gdyby nade wszystko nieustanne rozjątrzenie,
149   3, II |   dobrowolnie, na licytację wystawi, wszystko, co mają, na licytację...
150   3, II |               ale widać też było, że wszystko, o czym mówił, budziło w
151   3, II |            zaczęła:~- Dobrze, powiem wszystko i niech się to już raz skończy.
152   3, II |     zbliżeniu się do mnie czułam, że wszystko wraca... wszystko, cała
153   3, II |         czułam, że wszystko wraca... wszystko, cała przeszłość moja do
154   3, II |         kuzynie, i inni uczyniliście wszystko, coście uczynić mogli, aby
155   3, II |    nieszczęśliwy... zdaje mi się, że wszystko we mnie zamarło. Nie mam
156   3, II |             jestem panem. Moja matka wszystko dla mnie uczyni. Klotylda
157   3, II |       patrzał.~- Myślałem, że miłość wszystko obmywa i uświęca... - zaczął.~
158   3, II |          miłość uniewinnia i uświęca wszystko. Być może, ale nie taka,
159   3, II |              zwykłej uczciwości. Oto wszystko.~- Wszystko! i nic mi więcej
160   3, II |          uczciwości. Oto wszystko.~- Wszystko! i nic mi więcej nie powiesz?
161   3, II |    niepospolitych, wysokich... a tak wszystko skierowywałaś, abym nie
162   3, II |             maman, powiedzieć, że za wszystko, co wyliczyłem, jestem ci
163   3, II |           położenia rozumiem dobrze. Wszystko to, co wyliczyłeś, czyni
164   3, II |            jestem... Marnieję, ginę, wszystko, co jest we mnie wyższego,
165   3, II |           prawie mówić zaczęła:~- Na wszystko, co kiedykolwiek nas z sobą
166   3, III|   więdniejącą zielenią kartoflisk, a wszystko to razem wyglądało jak kobierzec
167   3, III|        paliło, łaskawie zarzucało na wszystko płaszcz z bladego złota,
168   3, III|         dobry kwadrans, aż na koniec wszystko razem gruchnęło, zagrzmiało,
169   3, III|              Fabiana wymówki te nade wszystko już mieszały i gryzły.~-
170   3, III|         uczynić i panu Korczyńskiemu wszystko pomścić. A że przez złego
171   3, III|             wszystkim ściskała ręce, wszystko pamiętała i razem ze wszystkimi
172   3, III|       latarniom wzrokiem rzucał i na wszystko, co działo się w gumnie,
173   3, III|              i upewniał, że zaraz to wszystko się skończy, a oni znowu
174   3, III|             tu doznawała - to jedno. Wszystko, co w dniach ostatnich usłyszała
175   3, III|     pokłócili się z sobą, a może też wszystko pomiędzy nimi już i rozerwane.
176   3, III|       obronić potrafi!~Już tak widać wszystko na dobre sobie tłumaczyć
177   3, III|              od kogo, tylko ode mnie wszystko poszło. Ja nie wiem, kto
178   3, III|              widać, że już na niczym wszystko zejdzie. W zamian, zgodę
179   3, III|          leżał, i zdawało się im, że wszystko już sobie powiedzieli, co
180   3, III|            powtórzyła.~- Tak, tak to wszystko przeciwne wiatry daleko
181   3, III|              matko, szczęścia tobie,~Wszystko się zmieniło, a twa dziatwa
182   3, III|              serdecznie was kocham i wszystko dla was uczynić gotów jestem!~
183   3, III|          apelacji w porę nie podał i wszystko przepadło. Ale nie koniec
184   3, III|         dziesięciomorgowego grunciku wszystko to wydmuchać! Piersi sobie
185   3, III|       zaciszku siedział horując i za wszystko Bogu dziękując. I choć od
186   3, III|        jeszcze troszkę rozmnożą się, wszystko porzucą, na koniec świata
187   3, IV |           tak, nie było szczęścia...~Wszystko się zmieniło,~A twa dziatwa
188   3, IV |              Dziecko już wtenczas to wszystko kochało, a on pokusy i rady
189   3, IV |              śniadanie zjadłem?~- Na wszystko cię błagam, ojcze - zawołał
190   3, IV |        świetle i w miłości"...~Teraz wszystko, co uzbierał z książek i
191   3, IV |       uzbierał z książek i od ludzi, wszystko, co włożyła w niego natura,
192   3, IV |            narodów, jego narodu nade wszystko. Podporę dla najwyższych
193   3, IV |            rzeczywistości, opowiadał wszystko, co widział i słyszał tam,
194   3, IV |              nad ciebie, siebie, nad wszystko droższe... Nie jam jeden
195   3, IV |         powracająca fala odnosiła mu wszystko, co życie zabrało, i przypominała
196   3, IV |              zabrało, i przypominała wszystko, co niegdyś umiał, wiedział,
197   3, IV |          nadzieje... ogniste zapały! Wszystko jak w wodę wpadło! Śmiech
198   3, IV |              i dlaczego straciłeś to wszystko, co je napełnia, a coś i
199   3, IV |              się i działo potem, gdy wszystko wpadło w wodę. Dawne to
200   3, IV |             tego czasu upłynęły, tak wszystko dokoła niego zmieniło się
201   3, IV |       stupudowy spadł ze mnie, kiedy wszystko przed tobą wygadałem. Nie
202   3, IV |       człowiek mógłby śmiało, ufnie, wszystko, co ma w sobie, pokazać,
203   3, IV |            tyłu, osobno czy hurtem - wszystko jedno. Kto niełaskaw albo
204   3, IV |          który też asystę, ordynek i wszystko, co żyło, opuszczając na
205   3, IV |             się i obronił. Bracia mi wszystko opowiedzieli i takoż pana
206   3, IV |              smugi srebra i fioletu. Wszystko to było ŕruchome, niby żywe,
207   3, IV |            złote i seledynowe rąbki. Wszystko to zaś, niby zaklęty obraz,
208   3, IV |         czymkolwiek mówić zaczynali, wszystko nie było tym, o czym mówić
209   3, IV |          świecie! Proszę, proszę, na wszystko proszę zawołać tego, kto
210   3, V  |            jeszcze małe i głupie, że wszystko przy nim mówić można. Nic
211   3, V  |        stanowczo mu powiedziałam, że wszystko o nim Justynce powiem, całą
212   3, V  |                zawtórowała Teresa.~- Wszystko to - ciągle do Kirłowej
213   3, V  |                niech ja się u niej o wszystko rozpytam!~Do siostrzenicy
214   3, V  |              tajemniczość i zagadka! Wszystko to funta kłaków nie warte!
215   3, V  |           zaczęła:~- Widziu! Widziu!~Wszystko, co z kątka gabinetu wysłuchała,
216   3, V  |          Chwili rozmowy z tobą... na wszystko, co ci jest świętym na ziemi,
217   3, V  |              rzekł - siadaj i mów mi wszystko, co wiesz o Bohatyrowiczach
218   3, V  |      widziałaś, słyszałaś - mówże mi wszystko, co o nich wiesz!~Martę