Tom, Rozdzial

  1   1, I  |               i przenikliwość oczu. Te oczy zdawały się być jedynym
  2   1, I  |              nie zaszkodziły...~Czarne oczy Marty Korczyńskiej spojrzały
  3   1, I  |          Zakaszlała się tak, że aż jej oczy łzami zaszły. Krztusząc
  4   1, I  |                dostrzec można było, że oczy woźnicy~błękitne były jak
  5   1, I  |            głową kiwała, a ogniste jej oczy nieruchomo tkwiły w dalekim
  6   1, II |      dowiadywać się z bliska, ale co w oczy od razu wpadało, to wielka
  7   1, II |           karminem; błękitne, niewinne oczy zmąciły się i nabrały wyrazu
  8   1, II |           wypukłych powiek duże, piwne oczy Korczyńskiego podniosły
  9   1, II | dobrodusznością i błękitne jak turkusy oczy patrzały z wyrazem wstydu
 10   1, II |               śmiałej twarzy szare jej oczy wydawały się teraz prawie
 11   1, II |              jedna, ~Jak różowy kwiat,~Oczy zapłakała, ręce załamała:~
 12   1, III|                twarzą, popatrzał jej w oczy i w zgrubiałe swe ręce biorąc
 13   1, III|               i tylko z wielkim żalem. Oczy jej napełniły się łzami,
 14   1, III|          ciałko dziecka i duże, ponure oczy miękły i promieniały topiąc
 15   1, III|           długimi godzinami miłośnie w oczy jej patrząc - kto wie, jakie
 16   1, III|              kanapę z łoskotem upadł i oczy sobie obu rękami zakrył...~
 17   1, IV |         zgrabną główkę i swe szafirowe oczy do niego znowu szczebiotać
 18   1, IV |        wilgotne, z rozmarzonym wyrazem oczy starego znad talerza podniosły
 19   1, IV |             twarze. Powoli też ogniste oczy jej przygasały, nieruchomiały
 20   1, IV |                 tuląc się mu do boku i oczy ku niemu wznosząc odszepnęła.~
 21   1, IV |                policzki, promieniejące oczy i pąsowe usta, nikt by nie
 22   1, IV |         uwalniając na chwilę od szkieł oczy swe, których czarne źrenice
 23   1, IV |          zmieszana dziewczyna, spuścił oczy i wyjąkał:~- Mój ojciec...
 24   1, IV |               spojrzeniem zatopiła swe oczy jeszcze bardzo piękne, choć
 25   1, IV |         niespokojnych poruszeń i znowu oczy na syna podniosła, tym razem
 26   1, IV |             rumieniły się trochę, małe oczy błyszczały, najjowialniejszy
 27   1, IV |            Ciężka nuda spłynęła jej na oczy i usta czyniąc w tej chwili
 28   1, IV |             karmię, poję, zapraszam, w oczy patrzę, czy kontenci...
 29   1, IV |           śliczniutka Klotylda szeroko oczy otworzyła i z trudnością
 30   1, IV |         wyrażała zadowolenie, że aż mu oczy zwilgotniały.~- Jak to dobrze,
 31   1, IV |                różowej twarzy patrzały oczy jej, błękitne jak niezabudki;
 32   1, IV |              Kirlanka patrzali sobie w oczy. Wtem, jakby wtór do ich
 33   1, IV |               się z talerzem i słodkie oczy robił do starej panny z
 34   1, IV |                 że prędko spuściła ona oczy i ani razu już ich nie podniosła.
 35   1, IV |             jakbym tego potrzebował...~Oczy szeroko otworzyła i naprzód
 36   1, IV |             coś ma w sobie... te szare oczy przy czarnych włosach...~
 37   1, IV |             zamyślonej twarzy zatapiał oczy, tak jak u wszystkich Korczyńskich
 38   1, IV |           nieopisanym wyrazem. Były to oczy Klotyldy, więcej jeszcze
 39   1, IV |             sama ona zmartwiała jakby, oczy swe wlepiając w tę wysoką
 40   1, IV |            szafirowe, rozżarzone zrazu oczy Klotyldy zaczęły wilgotnieć
 41   1, IV |                 Z trudnością odrywając oczy od zmienionej twarzy Klotyldy
 42   1, IV |           podnosiła ku niemu rozżalone oczy. On na nią nie patrzał.
 43   1, V  |           ucałowała. Zawsze smutne jej oczy napełniły się litością.
 44   1, V  |     przeszywając otworzyła zarazem jej oczy. Spostrzegła i zrozumiała
 45   1, V  |           ukutej. Czasem, gdy zamykała oczy i myślała o tym, co z nią
 46   1, V  |               nią litościwie szafirowe oczy bławatków i kłosy zielone,
 47   1, V  |               zdając się zaglądać im w oczy, tu i ówdzie skakało albo
 48   1, V  |             woli może, podniósł głowę, oczy błysnęły mu dumą czy zapałem
 49   1, V  |             aktorka...~Justyna szeroko oczy ze zdumienia otworzyła.
 50   1, V  |           mówił, smutkiem napełniło mu oczy. Może żałował ubiegłej godziny
 51   1, V  |          naprzód, ciekawe i zachwycone oczy wlepiając w obraz tylko
 52   1, V  |                wszystkim jak u wariata oczy błyszczą... czego ty mnie
 53   1, V  |           trochę postawie, a szare jej oczy z dala już wpatrywały się
 54   1, V  |                jąkać się zaczął. Blade oczy, jego z wytężeniem w twarzy
 55   1, V  |           pazurami...~Justyna spuściła oczy. Było w nim znowu coś niechętnego
 56   1, V  |               świecie.~Kiedy podniosła oczy, u końca dziedzińca zobaczyła
 57   1, V  |             ukazało się czoło kobiece; oczy pod czołem tym umieszczone
 58   1, V  |                i ręką przetarł czoło i oczy. Coś znać w tej chwili wezbrało
 59   1, V  |             jej białe zęby, błyszczące oczy i zuchwale zadarty nosek.
 60   1, V  |               wąsów i małe, błyszczące oczy. ~- Niechże i mnie będzie
 61   1, V  |               poszlę...~Spłowiałe jego oczy spojrzały kędyś daleko i
 62   1, V  |              czerwone policzki, i małe oczy, i zadarty nos, i ruszające
 63   1, V  |             Spod baraniej czapki blade oczy z niepokojem wznosił ku
 64   1, V  |           Andrzejowej lub łzą oszklone oczy Klotyldy, znowu przy każdym
 65   1, VI |               to pan Jakub idzie?~Małe oczy starca spod czerwonych i
 66   1, VI |               stał się szeroki, błogi, oczy usiłowały spojrzeć w górę,
 67   1, VI |          naszej zajść...~Szafirowe jej oczy parę razy z ukosa ku Janowi
 68   1, VI |           wzrok dokoła. Cierpiące jego oczy były teraz bardzo pogodne;
 69   1, VI |           chwili jednak znowu podniósł oczy i dłużej popatrzał na zbladłą
 70   1, VI |               spłowiałe zwykle i blade oczy pobłyskiwały pod wielką
 71   2, I  |             jak żużle gorejące, czarne oczy patrzały na matkę, ciągle
 72   2, I  |              jak wryta stanęła szeroko oczy i usta otwierając i żadne
 73   2, I  |             odpowiedziała Kirłowa, ale oczy jej miały ciągle wyraz roztargniony
 74   2, I  |              świecie osobą, która mi w oczy gorzkie prawdy mówi. Z początku
 75   2, I  |               żalu, który napełnił jej oczy. Wzięła rękę krewnego i
 76   2, I  |           rozpaczy!~Przykrył binoklami oczy, w których przebiegły gorączkowe
 77   2, I  |               swe binokle i znowu nimi oczy zasłonił. Znowu też machinalnie
 78   2, I  |             dłoni wspierała i błękitne oczy wznosiła w górę ku twarzy
 79   2, I  |            dziewicze: białe i gładkie, oczy myśliciela, a zarys ust
 80   2, II |                ją pocałowała i długo w oczy jej patrzała.~- Ja to wszystko
 81   2, II |            rozpłomienione przed chwilą oczy jej przygasły i w więź roślin
 82   2, II |      namiętnymi pocałunkami jej włosy, oczy i usta okryła. Zarazem do
 83   2, II |               Pod ściągniętymi brwiami oczy gniewnie mu już błyskać
 84   2, II |        szczupłe ramiona, wzdłuż ciała, oczy jej zdawały się rozszerzać,
 85   2, II |                chorej, która otworzyła oczy, niespokojnie palcami poruszyła
 86   2, II |          wyrazem prośby popatrzył mu w oczy.~- A może?... wcale dobre...
 87   2, II |               i prawie ze łzami ojcu w oczy patrząc wołała Leonia. ~
 88   2, II |              zachwyceniem takim, że aż oczy jej błyszczały, opowiadała
 89   2, II |                i znowu Witold, którego oczy iskrzyły się pod ściągniętymi
 90   2, II |             przypomniał sobie także, i oczy, których blade źrenice zmąciły
 91   2, II |      postępujesz z wujem?~Smutne dotąd oczy Witolda błysnęły; zwyczajnym .
 92   2, II |                 Za co? - bystro w same oczy ojca patrząc zapytał Witold.~
 93   2, II |                rumieńce i zwilgotniały oczy.~- Siostra moja nn tej samej
 94   2, II |                raziły, a teraz kłuły W oczy, w serce i w mózg; ojciec
 95   2, II |                 zachwycony, rozmarzone oczy topił w rozciągniętej za
 96   2, II |          bledszą, rysy jej sztywniały, oczy gasły, kilka razy ziewnęła
 97   2, II |           śpiewającej. Zamyśloną była, oczy jej w klawiaturę utkwione
 98   2, II |           znowu śniadawe jej policzki, oczy błysnęły.~Nagle z krzesła
 99   2, II |         galanterią, nie spojrzał jej w oczy z drwiącą admiracją, ale
100   2, II |            wychwalał dziś jej figurkę, oczy, skromność, dobroć, że słowem,
101   2, II |             jej twarzy drżeć zaczęły i oczy napełniły się łzami. Ze
102   2, II |            wahań i namysłów. Wypadkiem oczy jej spotkały się z leżącą
103   2, II |                aby znowu, jak dawniej, oczy nasze razem na tych kartach
104   2, II |          zmartwychwstającym słowikiem: Oczy jej zachodziły łzami i pierś
105   2, II |           czymś innym niż wspomnienie. Oczy jej oschły, podniosła głowę,
106   2, III|               i wtedy patrzali sobie w oczy. Pan śmiał się do psa wszystkie
107   2, III|                który ożenił się już, w oczy kłuła; trzeciej o weselu
108   2, III|               niskiego siedzenia swego oczy na przybyłego wzniosła i
109   2, III|              ona, ilekroć przymknąwszy oczy patrzeć usiłowała w siebie
110   2, III|              cicho.~Podniosła na niego oczy napełnione blaskiem i łzami
111   2, III|                sekund patrzali sobie w oczy, jakby wzajem myśli swe
112   2, III|           śladów skaleczeń okrytą ręką oczy sobie otarła, bo zawsze
113   2, III|               jego mówił. - Czy wy psu oczy sprzedali, żeby takie rozbójnictwa
114   2, III|       wpółgołębie, a wpółdziewicze swe oczy z ciekawością niezmierną
115   2, III|                napełniał bladobłękitne oczy. Prawie z przestrachem w
116   2, III|              jakiż podobny! I czoło, i oczy, i głos, i mówienie, wszystko
117   2, IV |            widać, że na tapczanie leży oczy sobie ręką zasłoniwszy,
118   2, IV |               i ona podniosła powieki, oczy ich po raz pierwszy, odkąd
119   2, IV |               patrzał w górę, błękitne oczy jego wydawały się nalanymi
120   2, IV |               głową, czarne, zlęknione oczy w pociemniałą ziemię utkwiła.
121   2, V  |       niedzielnych sukniach bijących w oczy morderową i granatową barwą,
122   2, V  |      przyjacielskim był i wesołym, ale oczy jej, tak jak u Fabiana,
123   2, V  |          Wielką panią jest i wszystkie oczy na siebie ma zwrócone, to
124   2, V  |     odgarniając i z wyrazem pieszczoty oczy ku niemu wznosząc z cicha
125   2, V  |              do kupy ściśnij, na biedę oczy zmruż i rzuć ją pod nogi,
126   2, V  |          szafirowej, że patrząc na nią oczy aż mrużyć się musiały, z
127   2, V  |           blond na brodę mu spadały, a oczy były jak w głowę wstawione
128   2, V  |            niepotrzebna... Na co nam w oczy leźć... gardzicielom, co
129   2, V  |                inni, i inni, a wszyscy oczy swe mieli utkwione we mnie
130   2, V  |       zmarszczki jego czoła, osłupiałe oczy wilgocią zaszły.~Wszedłszy
131   2, V  |        majaczyła śród bieli poduszek i oczy jak czarne paciorki błyszczały.~
132   2, V  |              kołdrą czasem poruszała i oczy jej w półcieniu coraz silniej
133   2, V  |           teraz w półcieniu jej czarne oczy; ręce spod kołdry wydobyła
134   2, V  |         zapytywała Justyna.~Rozgorzałe oczy Marty tkwiły w jej twarzy,
135   2, V  |               Jana i Cecylii, Zamknęła oczy i głowę złożyła na wspartym
136   2, V  |        pięknego chłopca, który ku niej oczy zwrócił, z sierpem w ręku...~
137   3, I  |                wyglądało na książątko. Oczy matki i stryja zbiegły się
138   3, I  |      przeminęła, uderzyła ją w serce i oczy całym blaskiem drogich i
139   3, I  |             ich widok znużone przedtem oczy Zygmunta, piękne, piwne
140   3, I  |                Zygmunta, piękne, piwne oczy w podłużnej oprawie, napełniły
141   3, I  |      wpatrywała się w niego. Zapłakane oczy żony i przenikliwe spojrzenia
142   3, I  |           Trochę jeszcze zapłakane jej oczy nieśmiało i prawie pokornie
143   3, I  |               w książkę. Szafirowe jej oczy, blaskiem, głębią zdradzające
144   3, I  |           ożywiła się dziwnie nagle, a oczy, przygasłe wprzódy, błyskały.~-
145   3, I  |                zaczął po pracowni, ale oczy miał chmurne i błyskające
146   3, I  |             jeszcze, a niespokojne jej oczy tonęły w twarzy męża z takim
147   3, II |          wybiły się gorące rumieńce, a oczy jej, zazwyczaj trochę chmurne,
148   3, II |             zwracane. Rzadko podnosiła oczy, ale ile razy je podniosła,
149   3, II |               niezwyczajnie błyszczące oczy. Ręką rzucił.~- At - rzekł -
150   3, II |             pokoju stanęła, czarne jej oczy zapłonęły zrazu jak żużle,
151   3, II |                znowu, zarumieniła się, oczy na chwilę spuściła i wnet
152   3, II |              ciemne, piękne, cierpiące oczy. Żadne przecież słowo gniewu
153   3, II |                 Nie zmieniając postawy oczy na niego podniosła:~- Gdy
154   3, II |              wilgotnym czołem chciał w oczy jej spojrzeć i już kibici
155   3, II |                podnosiła się szybko, a oczy, w których jednocześnie
156   3, II |               powtórzyła, a piękne jej oczy, których blask łzy i tęsknoty
157   3, II |               Ręce szeroko rozpostarł, oczy mu się trochę szerzej niż
158   3, II |          idealizm!~Patrząc mu prosto w oczy zapytała:~- A ty, Zygmuncie,
159   3, II |           uczynisz pewno, gdy tylko ja oczy zamknę... Jak tchórz uciekniesz
160   3, II |          wywlekając z niej duszę. Wtem oczy jej oślepiło jakieś wielkie,
161   3, II |                symbol i uderzyło jej w oczy jakimś przypomnieniem. Z
162   3, II |               zachwycenia napełnił jej oczy. Po raz drugi doświadczyła
163   3, III|                z zapalonym papierosem, oczy mrużąc i na nikogo nie patrząc,
164   3, III|         osłaniał zaognione i wpółślepe oczy.~Podstarzałe lub stare kobiety,
165   3, III|              Domuntównie z bliskości w oczy popatrzyć. Aktorka! Jedno
166   3, III|                w ścisłą gromadkę zbite oczy sobie wyślepiały na drogę
167   3, III|              którym ten wieniec, przed oczy twoje reprezentowany, nosić
168   3, III|           trzymała i chustką wycierała oczy, połę surduta narzeczonego
169   3, III|             nie wstyd, bo on biedzie w oczy nie pluje, ludziom życzliwy
170   3, III|      Pierwszemu drużbantowi zaś ledwie oczy z głowy nie wyskakiwały,
171   3, III|       ochoczego oracza i jego błękitne oczy utkwione w nią z tajoną,
172   3, III|         uderzyła, na czoło płomię, a w oczy wilgoć rzucając. Wtem tuż
173   3, III|                w nim upatrując i wtedy oczy błyskawicami mu połyskiwały;
174   3, III|             drugą powiekę przyciskała, oczy zaś jej tak błyszczały,
175   3, III|            dziad z torbą niechcącemu w oczy lezie!~- Wypchała się jak
176   3, III|               wsze strony rozwiewała i oczy iskrzyły się w zmroku jak
177   3, III|                Na swoją biedę może bym oczy zmrużył, ale cudze łzy na
178   3, III|                miło myśleć, że zamknie oczy tam, gdzie je na ten świat
179   3, IV |         błądził mu pod długimi wąsami, oczy szklisto wpatrywały się
180   3, IV |            objęły jego szyję, niewinne oczy zajrzały w posępne źrenice,
181   3, IV |              Mój ojcze...~Zawahał się, oczy spuścił i po kilku sekundach
182   3, IV |        nieruchomo na pierś mu zwisały; oczy jego czasem mąciły się aż
183   3, IV |         przewidywań szeroko rozwierała oczy i podnosiła włosy nad zbladłym
184   3, IV |            wyciągniętą ku synowi szyją oczy w nim zatapiał, szeroko
185   3, IV |               łzy, które napełniały mu oczy, spadły z nich dwoma wielkimi
186   3, IV |          dłonią zasłonił sobie czoło i oczy. O dwa kroki od niego na
187   3, IV |            kochanym, a które mu dziś w oczy rzuciło gradem wyrzutów,
188   3, IV |               gdy nad rozwartą książką oczy mu do snu kleić się zaczynały,
189   3, IV |        umoczoną!~Benedykt ręką jeszcze oczy zasłaniając z poczynającym
190   3, IV |             ocierając wilgotne jeszcze oczy Benedykt zawołał:~- Jakby
191   3, IV |                jak zwykle, a szafirowe oczy spod sobolowych brwi i zarumienionych
192   3, IV |                ale dla tej...~Spuściła oczy, ręce jej pomimo woli szukały
193   3, IV |              lat dziecinnych podniosła oczy łzami oszklone.~- Z gruntu
194   3, IV |          chwilę rumieńce zawstydzenia; oczy Jana co chwilę zwracały
195   3, V  |               skakać...~Leonia szeroko oczy otworzyła.~- Dlaczegóż to
196   3, V  |               śniade czoło i napełniał oczy, że Kirłowa z uwagą popatrzała
197   3, V  |                 Ale dziecko przerażone oczy ku siostrze zwracając obu
198   3, V  |     przykucnąwszy szeroko z ciekawości oczy otwierał.~Gospodyni domu
199   3, V  |                  choć bogaty!~Wilgotne oczy otarła i do Justyny zwrócona,
200   3, V  |            przez kilka sekund wujowi w oczy popatrzała.~- Prawda, wuju,
201   3, V  |            płomień na czoło a wilgoć w oczy rzucając. Podniosła głowę.~-
202   3, V  |                siebie i dla innych!...~Oczy Benedykta miękły, rozjaśniały
203   3, V  |          swoich ściskając serdecznie w oczy jej patrzał:~- Pamiętaj -
204   3, V  |                  a!~Smutek przyćmił mu oczy; ręką machnął.~- Cóż, Justynko? -
205   3, V  |            Okno było otwarte; błękitne oczy grającego przesuwały się
206   3, V  |                czarne, bystre, ogniste oczy, które z kolei napełniały
207   3, V  |               zamorzą!~Łzy mu oszkliły oczy; z gniewu wpadł w żal, prawie
208   3, V  |            wywijać zaczął z miłością w oczy jej patrząc.~Potem spostrzegł
209   3, V  |              baraniej czapce podnosił. Oczy tych dwu ludzi spotkały