Tom, Rozdzial

  1   1, I  |         będziemy?~Marta spojrzała na nią przenikliwie i ciszej trochę
  2   1, II |           przypatrzeniu się mająca z nią mnóstwo podobieństw. Zdawałoby
  3   1, II |       zwracał się do niej i nawet na nią nie patrzał. Tylko co przybyli,
  4   1, II |              ocet...~Kirło, cały nad nią schylony, z czułością szeptał:~-
  5   1, III|         Emilia.~Benedykt spojrzał na nią szeroko otwartymi oczami.~-
  6   1, III|          nieco odparła.~Popatrzał na nią znowu, wzruszył ramionami
  7   1, III|              swej natury, że życie z nią, z nią właśnie, uważał za
  8   1, III|            natury, że życie z nią, z nią właśnie, uważał za jedyną
  9   1, III|          Rachuba więc nie powodowała nią bynajmniej, kiedy ze szczęściem
 10   1, III|            fatygę, skoro sobie przez nią żadnej przyjemności zdobyć
 11   1, III|       potrzebuje błyskawic, które by nią wstrząsały... Ja pragnę
 12   1, III|              umilkła, nie patrząc na nią przytłumionym głosem wymówił:~-
 13   1, III|             gotowość do pomówienia z nią o interesach. Cicho, płynnie,
 14   1, III|       obejścia się, jaką dnia tego z nią przybrał, tak ją ujęła,
 15   1, III|             w jej "gniazdku" razem z nią czytając w trzech językach
 16   1, IV |            spuszczała, co rzucało na nią podwójny wyraz wyniosłości
 17   1, IV |           mgłą. Nagle odezwał się za nią ostry dyszkant domowego
 18   1, IV |             w twarzy stojącego przed nią Zygmunta z nieopisanym spojrzeniem
 19   1, IV |     oglądająca się na postępujące za nią dzieci. Kiedy pani Emilia
 20   1, IV |              że byle tylko posłać po nią, zaraz przychodzi... Z małymi
 21   1, IV | rozpatrywaniu ilustracji, rzuciły na nią parę ukośnych spojrzeń i
 22   1, IV |          głośno, że aż kilka osób na nią się obejrzało, wybuchnęła:~-
 23   1, IV |     bałamucić? No, to spotykaj się z nią w swoim Wiedniu, ale u mnie
 24   1, IV |       ujrzała parę oczu utkwionych w nią z nieopisanym wyrazem. Były
 25   1, IV |       spotkała się z tym wlepionym w nią spojrzeniem, które zdawało
 26   1, IV |         spojrzała na stojącego przed nią a wzrokiem błagającego ją
 27   1, IV |      przedpokoju, Różyc poskoczył za nią.~- Pani pozwoli, że ją wyręczę... ~
 28   1, IV |             do przedpokoju wbiegł za nią Różyc i razem z nią zbliżył
 29   1, IV |        wbiegł za nią Różyc i razem z nią zbliżył się do wieszadeł
 30   1, IV |              do salonu powróciła. Za nią, doskonale nad sobą panujący,
 31   1, IV |              kilka osób spojrzało na nią ciekawie i z zadziwieniem,
 32   1, IV |          niemu rozżalone oczy. On na nią nie patrzał. Oczekując na
 33   1, IV |          Zygmunt Korczyński szedł za nią, niespokojne spojrzenia
 34   1, IV |    rozognionej twarzy stojącej przed nią dziewczyny. Ale w tej chwili
 35   1, V  |            nie mógł oprócz tego, kto nią szedł, a ten, kto nią szedł,
 36   1, V  |            kto nią szedł, a ten, kto nią szedł, nie widział także
 37   1, V  |            majątkowym nikt jej przed nią bardzo nie ukrywał. W zamian
 38   1, V  |           oczy i myślała o tym, co z nią jest i być może, zdawało
 39   1, V  |             łez widziała wpatrzone w nią litościwie szafirowe oczy
 40   1, V  |        uparcie odradzała się wraz za nią i białym paskiem przerzynając
 41   1, V  |              Pod pszenicę?~Rzucił na nią szybkie spojrzenie, w którym
 42   1, V  |       śmielej niż dotąd popatrzył na nią.~- Ja to już dawno wiem -
 43   1, V  |          Żyje, chwała Bogu, ale ja z nią tak jak prawie nigdy nie
 44   1, V  |       gospodarstwo, wcale piękne, na nią spadnie, a o starym gadają,
 45   1, V  |            bliska widziany powiał na nią czarem ciszy i świeżości.~-
 46   1, V  |          szerzej odsłoniło się przed nią, szybko postąpiła naprzód. ~
 47   1, V  |           usiąść by mogło. Tuż przed nią wyrastał z trawy szereg
 48   1, V  |            także uczuła, że pomiędzy nią, stojącą wśród tej zagrody,
 49   1, V  |           wtrącił Anzelm - z góry po nią iść trzeba i nieść ją pod
 50   1, V  |       wieczór!~- Czego? - patrząc na nią zwięźle zapytał Anzelm.~
 51   1, V  |      panienki bukiet wtedy wprost na nią upadł! - potwierdził Jan.~-
 52   1, V  |             niż była istotnie. Tak z nią stawało się zawsze, gdy
 53   1, V  |         Anzelm uważnie i ciekawie na nią popatrzył.~- A dla ja...
 54   1, VI |         litościwie jakby zarzucał na nią szerokolistne gałęzie. Zaduch,
 55   1, VI |      liściach i kwiatach krynicę. Za nią przystanął Anzelm i z brodą
 56   1, VI |    wspomnieniem, wydeklamowała przed nią Marta:~A gdy kto przyjdzie
 57   1, VI |             i serce pocieszone przez nią. Jednakowóż pomimo kochania
 58   1, VI |          przez chwilę w milczeniu na nią poglądał. Potem jąkając
 59   1, VI |             którym zjawiło się przed nią jakieś długie, czyste, wysokie
 60   1, VI |             nie w przestrzeń lecz na nią. Krewki i wzburzony rzucił
 61   2, I  |           człowiekiem krok w krok za nią chodziła, wzięła swoją cygańską
 62   2, I  |            różne esy ciągnęły się za nią po ziemi. Jak tam przecież
 63   2, I  |        biegnących nóg. Kirłowa, a za nią malutka Bronia i większa
 64   2, I  |  przywiązałam...~Ale wnet uderzyła w nią troska nowa.~- Żeby tylko
 65   2, I  |       którego drzwiach oczekiwali na nią przybyli kupcy. ~Jednokonny
 66   2, I  |        zażartował i z ciekawością na nią patrzał.~Przez chwilę myślała.~-
 67   2, I  |              zupełnie jednocześnie z nią podniosła się z ziemi siedząca
 68   2, I  |           wyszła z pokoju, a razem z nią, tuż przy jej tołubku, podreptała
 69   2, I  |              przydreptała Bronia. Za nią Rózia wniosła talerz pięknych
 70   2, I  |            ci się podoba, ożeń się z nią...~Różyc rękę z łyżeczką
 71   2, I  |       wyobraźni...~- Więc ożeń się z nią! - nie dbając jakby o wszystko,
 72   2, I  |              pokoju wybiegła. Wraz z nią, naturalnie, podobna do
 73   2, I  |             zapytał wpatrujący się w nią ciągle Różyc.~- Trzydzieści
 74   2, I  |              Widziała, że patrzał na nią ze zdziwieniem, więc ze
 75   2, I  |                Różyc wpatrywał się w nią niby w ciekawe zjawisko.~-
 76   2, I  |            ku twarzy stojącego przed nią towarzysza. W myśliwskim
 77   2, II |   przygarbiona, stała Marta, a przed nią młody chłopak i niedorosła
 78   2, II |          czymś oboje razem, o coś na nią nalegali, prosili. Chłopak
 79   2, II |         dalszych pokojów wiodące. Za nią biegła Leonia, a potem i
 80   2, II |         prawie wniosła, za sobą i za nią drzwi z trzaskiem na klucz
 81   2, II |            na twarzy, że w każdym na nią patrzącym istotną litość
 82   2, II |           siedząca, wpatrywała się w nią wzrokiem żałosnym, a Leonia,
 83   2, II |         córce, aby pochyliła się nad nią, i w czoło ją pocałowała.~-
 84   2, II |            lichwy wylezie, gdy raz w nią wlezie, sam nie wie i nie
 85   2, II |           się co najprędzej i wraz z nią na dół zszedłszy z rozkoszą
 86   2, II |       niecierpliwie dowiadywać się o nią zaczęła. Widać było także,
 87   2, II |     nasuniętej myśli ożenienia się z nią śmiał się zrazu i żartował,
 88   2, II |            ale teraz zaczyna się nad nią zastanawiać i kto wie? czy
 89   2, II |      odwiedzin Różyca zajmowanie się nią młodego pana zaprawione
 90   2, II |           tylko twojej pragnę, ale o nią, jak o swą dawną własność,
 91   2, II |          ujrzała go klęczącego przed nią i z dumą u jej stóp złożoną
 92   2, II |          razem wiersze te uderzyły w nią czymś innym niż wspomnienie.
 93   2, III|            zawołał rozmijający się z nią Michał.~W odpowiedź dziewczyna
 94   2, III|              to całe gospodarstwo na nią po dziaduniu spadnie, a
 95   2, III|             ruchom pracującego przed nią mrowiska ludzi, Ona także
 96   2, III|              to, co działo się przed nią. Czasem napełniało ją wielkie
 97   2, III|       malowniczość widoku uderzała w nią falą zachwycenia, w której
 98   2, III|              wyprostował się i przed nią stanął. Nie wydawał się
 99   2, III|              śmiało i razem czule na nią patrząc dalej rozmowę ciągnął:~-
100   2, III|              Antolki chodzi i chce z nią żenić się. Może co z tego
101   2, IV |             uleciała. Jan patrzał za nią.~- Ot, i uratowane pracowite,
102   2, IV |          żywo zapytała.~Popatrzył na nią długo, dziwnie, z trochę
103   2, IV |       spłonęła.~Jemu we wpatrzonym w nią wzroku zagrał żal.~- Nie
104   2, IV |             górze zaokrąglał się nad nią błękit nieba nieustannie
105   2, IV |         powieści - nie podjęły przed nią zasłony, która tu i w tym
106   2, IV |              z tej mogiły uderzyły w nią strumienie uczuć i myśli,
107   2, IV |           lgnęła, wydobywało się i w nią wnikało niewidzialne płomię.
108   2, IV |          znał ją lepiej i zżył się z nią ściślej niż ona; który w
109   2, IV |            który rozciągał się przed nią pustym, bezcelowym szlakiem;
110   2, IV |           żelazną pochwycić i drzewo nią przerzynać, byle to tylko
111   2, IV |           dziecię wsi, rozłączenia z nią lękała się tak, jak przeraźliwego
112   2, IV |              szła. Popatrzył tedy na nią raz i drugi przez ciekawość,
113   2, IV |           Bóg wie jaka; człowiek się nią nadwerężyć nie może. Bywają
114   2, IV |           Jednak wywierał on znać na nią wrażenie mimowolnej obawy
115   2, IV |              Z siły jego wlała się w nią ufność. Ale w tej chwili
116   2, IV |             szafirem i złotem, a nad nią z sunących wciąż powoli,
117   2, IV |             Ale dość było jednego na nią spojrzenia, aby zrozumieć;
118   2, IV |       troskliwych spojrzeń, jakie na nią rzucił, i razem z ufnością
119   2, IV |      rozgorzałymi oczami i o krok za nią cofnięty, rękę ku nim wyciągnął,
120   2, V  |             w czerwonych oprawach na nią patrzały.~- A my o panience
121   2, V  |              sukna i z wywiniętym na nią kołnierzem białej i cienkiej
122   2, V  |          uważnie, prawie badawczo na nią patrzał.~- Żęła podobno
123   2, V  |              delikatnie ujął i mleka nią zaczerpnąwszy powoli do
124   2, V  |         dziwnie migocącymi oczami na nią popatrzył.~- Ciężka praca!
125   2, V  |          pagórkiem i śniegiem, co na nią w ciemności nocnej białymi
126   2, V  |            szafirowej, że patrząc na nią oczy aż mrużyć się musiały,
127   2, V  |         ogonem, który ciągnął się za nią w miękkich, niezgrabnych,
128   2, V  |              wody lub wyrzucając nad nią krótkotrwałe, niskie fontanny.
129   2, V  |        smutną pustynię piasków, a za nią w zamkniętym kole wzgórzystości
130   2, V  |   rozszczebiotane nagle ptaki i - na nią. Lecz sen czy marzenie niosły
131   3, I  |          oświecona, a stającej przed nią zagadki nie rozumiejąca,
132   3, I  |           który ona stawiła pomiędzy nią a ukochanym przez nią człowiekiem,
133   3, I  |       pomiędzy nią a ukochanym przez nią człowiekiem, i przez głęboką
134   3, I  |             jej właściwość ściekła w nią razem z krwią wielu pokoleń,
135   3, I  |      znacznym trudem i kosztem przez nią nabyta, i teraz znajdowała
136   3, I  |        małego Zygmunta. Gdyby szło o nią tylko, o nią jedną, wolałaby
137   3, I  |            Gdyby szło o nią tylko, o nią jedną, wolałaby o wiele
138   3, I  |              możliwym, stawało przed nią w postaci wstydu i grzechu.
139   3, I  |              małym Zygmuncie mówić z nią zaczynał, to i owo do zrozumienia
140   3, I  |        wieścią obdarzyć tego, kto na nią niecierpliwie i niespokojnie
141   3, I  |             się, dopóty wywierała na nią urok, odpychany, ale często
142   3, I  |             nie roztoczyły się przed nią dzień po dniu, godzina po
143   3, I  |              wszystkich, nawet przez nią zapomniana mogiła, a jej
144   3, I  |           dość gruntownej, aby przez nią odkrycie to zgłębić i sprawdzić.
145   3, I  |            myślał o niej, nie dbał o nią, nie istniała ona dla niego.
146   3, I  |         chwilą, obejrzy się także za nią lub ją ku sobie przywoła.
147   3, I  |            skąd zjawiającą się przed nią odegnać chciała. Ale ta
148   3, I  |              tylko wzrok podniósł na nią, z okrzykiem radości rzuciłaby
149   3, I  |          książkę i na palcach szła z nią ku kanapce w przeciwległym
150   3, I  |                Różyc nie ożeni się z nią nigdy!~- Owszem - sucho
151   3, I  |            co Różyc zrobi, gdy się z nią ożeni, i jak ją w świecie
152   3, II |              ode mnie...~Spojrzał na nią z boku i filuternie.~- A
153   3, II |     Żniwiarkę mi zepsuł! Kilka dni z nią, po polu pojeździł i już
154   3, II |             naprawy poślę, ale co za nią w mieście zapłacę, to ci
155   3, II |           będziesz już mógł w pole z nią wyjechać. Straty nie będzie
156   3, II |            przyjmować spadających na nią spojrzeń, uśmiechów, półsłówek,
157   3, II |              i otwierającą się przed nią perspektywą czuć się pochlebioną
158   3, II |        zaczęło, nogi chwiały się pod nią.~- A toż co? - ze zdziwieniem
159   3, II |             chleba nie je i nikt nad nią żadnego postrachu ani pośmiewiska
160   3, II |           komenderówki, a ilekroć na nią spojrzał, z podziwu czy
161   3, II |      piorunem ze schodów zbiegła; za nią przelękniona, zasmucona,
162   3, II |           mię do mogiły, będziecie z nią postępować, jak się wam
163   3, II |            ze wzrokiem natarczywie w nią utkwionym wyciągnął ku niej
164   3, II |            odpowiedzi wpatrzył się w nią jeszcze uparciej i z żartobliwą
165   3, II |           idź stąd!~Ale on tuż przed nią stanął.~- Nie lękaj się,
166   3, II |          nadzieję i śmiałość. Tuż za nią stojąc, w samo ucho prawie,
167   3, II |           chodzić w masce czując pod nią trąd i plamy... Boże! i
168   3, II |             ale zarazem i z urazą na nią patrzał.~- Myślałem, że
169   3, II |       wypowiadać. Zygmunt stał przed nią z pochyloną twarzą i zaciśniętymi
170   3, II |           niedowierzaniem patrzał na nią.~- Ależ to być nie może,
171   3, II |             się dobraną parą lub się nią nie jest. Voilá! A jeżeli
172   3, II |              Zygmunt kroki swe przed nią zatrzymując raz jeszcze
173   3, II |            zapłodnią...~Stojąc przed nią w postawie zbiedzonej, prawie
174   3, II |              i prawie jednocześnie z nią mówił:~- Ależ ja tego wszystkiego
175   3, II |            spostrzegł i stając przed nią, jakby z milczenia jej chciał
176   3, II |        sokami wykarmiony zostałem, z nią przez tyle lat pobytu mego
177   3, II |            próżnia otwiera się przed nią, kruszą się same podstawy
178   3, III|             bardzo dobrze, że będzie nią panna Justyna Orzelska z
179   3, III|             twardym, że najlżejszego nią poruszenia uczynić mu było
180   3, III|         popatrzywszy podaną mu przez nią rękę z niskim ukłonem i
181   3, III|              Ale drużbant z oczami w nią wlepionymi nieprzerwanie
182   3, III|           wypuścić, panna młoda a za nią i pan młody prawie już ryczeć
183   3, III|           wyskakiwały, tak patrzał w nią. Widział ją już raz przedtem,
184   3, III|              bliskości jednak ani na nią, ani na jej skaleczonego
185   3, III|               aż plecami oparł się o nią, po kolana prawie w wysokich
186   3, III|            tego mrowiącego się przed nią ludu? Zapewne; gdyby przed
187   3, III|             błękitne oczy utkwione w nią z tajoną, nieśmiałą tkliwością.
188   3, III|             wejrzeń, które rzucał na nią, miarkować mogła, o czym
189   3, III|            wdała, i tylko bacznie na nią patrząc odkryć było można,
190   3, III|        stojący i siedzący patrząc na nią głowami kiwali i szeptali,
191   3, III|              i na jedno kolano przed nią przypadając rękę jej do
192   3, III|             byłbym może ożenił się z nią w czasie, gdyby insze wcale
193   3, III|    upamiętania przyjdzie, a ja przed nią bynajmniej winnym się nie
194   3, III|           broń Boże, mój Janek przez nią nieszczęśliwym nie zostanie?
195   3, III|           podniosła i potwierdzająco nią kiwała. Kilka razy jeszcze
196   3, III|         egzekucja nastąpi, a razem z nią już chyba skończenie świata,
197   3, IV |        Trzymał ją i dla siebie, bo w nią wrósł, i przez chmurną ambicję
198   3, IV |              niejakim zdziwieniem na nią patrzali. Kazimierz Jaśmont
199   3, IV |             zrobiła i spólnie ze mną nią pojechała, może by spacer
200   3, V  |          Kirłowa z rozrzewnieniem na nią patrzała, dłonią gładząc
201   3, V  |        Kirłowa z uwagą popatrzała na nią i szyję jej obejmując do
202   3, V  |           zobaczył, do ogrodu też za nią pobiegł. Zygmunt niedbale
203   3, V  |       szczególny sposób ożywiona. Za nią ukazał się Kirło, z kapeluszem
204   3, V  |          Benedykt wielkimi oczami na nią patrzał.~- A cóż to za diabeł? -
205   3, V  |              całując, dwa razy się z nią dokoła pokoju okręcił. Ale
206   3, V  |               ani na objawione przez nią życzenie nie zważając do
207   3, V  |       przestając z roztargnieniem na nią spojrzał.~- Co tam takiego?
208   3, V  |                 co zrobię? czy ja za nią do te... te... te... prostej
209   3, V  |            nieco, na zaniemeński bór nią wskazał i trochę jąkając