Tom, Rozdzial

  1   1, I  |            one, ale... ukąsiły. Czy ty myślisz, że to miło być
  2   1, I  |  zdziwieniem zauważyła Justyna.~- A ty może myślałaś, że sześćdziesiąt? -
  3   1, I  |           towarzyszkę popatrzała.~- Ty bo, Justynko, straszną melancholiczką
  4   1, I  |             ha? Słowo honoru! czemu ty tak nie robisz?~Justyna
  5   1, I  |        milczała.~- No, a myślisz że ty jeszcze czasem o tym mazgaju?
  6   1, I  |    śpiewający strofę starej pieśni:~Ty pójdziesz górą, ty pójdziesz
  7   1, I  |          pieśni:~Ty pójdziesz górą, ty pójdziesz górą,~A ja doliną;~
  8   1, I  |        pójdziesz górą,~A ja doliną;~Ty zakwitniesz różą, ty zakwitniesz
  9   1, I  |        doliną;~Ty zakwitniesz różą, ty zakwitniesz różą,~A ja kaliną.~
 10   1, I  |            rozgłośną i smętną nutę:~Ty pójdziesz drogą, ty pójdziesz
 11   1, I  |           nutę:~Ty pójdziesz drogą, ty pójdziesz drogą,~A ja łozami;~
 12   1, I  |       pójdziesz drogą,~A ja łozami;~Ty się zmyjesz wodą, ty się
 13   1, I  |        łozami;~Ty się zmyjesz wodą, ty się zmyjesz wodą,~Ja mymi
 14   1, I  |            oddaleniu śpiewał dalej:~Ty jesteś panną, ty jesteś
 15   1, I  |             dalej:~Ty jesteś panną, ty jesteś panną~Przy wielkim
 16   1, II |           Justysiu - zaczął - żebyś ty wiedziała, jak to trudno...
 17   1, II |         stary.- A któż go oczyścił? Ty sama! Czyż to pięknie, aby
 18   1, II |        Zmienił się jej świat.~Czego ty płaczesz, czego narzekasz,~
 19   1, III|            w domu, a przez ten czas ty kilka dni chorowałaś obłożnie...
 20   1, III|          chleb mi chodzi! Więc cóż? ty nawet bez perfum i tych
 21   1, III|           rączkę zaczął:~- Dlaczego ty, Emilciu, od jakiegoś czasu
 22   1, III|       uścisnąć cię i poweseleć... A ty tylko narzekasz albo milczysz...
 23   1, III|           zawołała:~- O! gdybyś się ty był tak nie zmienił, Benedykcie,
 24   1, III|             Ale jeżeli kto tak, jak ty, zanurzy się w samych materialnych
 25   1, III|  Gospodarstwem zajmuje się Marta.., ty robisz to tylko, co chcesz...
 26   1, III|        proza... Ja na niej, tak jak ty, poprzestawać lnie mogę...
 27   1, III|             Ale po cóż o tym mówić? Ty się nie zmienisz i nic się
 28   1, III|            także trochę poezji, ale ty się na takiej nie znasz?...
 29   1, III|       rzeczy. Żebym ja wiedział, że ty trzeźwo już patrzysz na
 30   1, III|         umieć robić i nie wiem, czy ty potrafisz, bo mnie dotąd
 31   1, III|      służbie dobrze stoją. Dbajże i ty o to, abyś dla urojonej
 32   1, III|          ani ja ciebie nie mam, ani ty mnie... Chciałbym, żebyś
 33   1, III|            mnie... Chciałbym, żebyś ty żył w tej samej stronie,
 34   1, III|       Widziu!~- Co, tatku?~- Lubisz ty te malutkie, białe motylki?~-
 35   1, III|         uśmiechać się zaczął.~- Oj, ty, nadziejo moja!~Chłopczyk
 36   1, IV |            córkę spojrzał - albo to ty na takie rzeczy uważasz?
 37   1, IV |             że jestem bardzo młody. Ty zresztą także młodym jesteś
 38   1, IV |       uśmiechem odparł Zygmunt.~- I ty o tym możesz tak lekceważąco
 39   1, IV |             nie byłem w domu... Jak ty od tego czasu urosłaś...~-
 40   1, IV |           tego czasu urosłaś...~- I ty, Widziu, zmieniłeś się trochę..,
 41   1, IV |              uczę się... myślę... A ty co porabiasz?~- To co i
 42   1, IV |             czytać umieją...~- Moja ty droga, dobra!... jak ja
 43   1, IV |          parafiaństwo! Lepiej byś i ty wyszedł na tym, kuzynku,
 44   1, IV |       zwyciężała litość...~- Biedny ty jesteś; kuzynku... a dziś
 45   1, IV |             przyjmie nigdy tego, co ty jej teraz ofiarować możesz!~
 46   1, IV |             krzyknęła Marta - Czego ty chcesz ode mnie? - łagodniej
 47   1, V  |           zawsze jej usta drżały.~- Ty wiesz, bracie - dokończyła -
 48   1, V  |          jak Zygmunt, z takimi, jak ty, dziewczętami romansują
 49   1, V  |       jeszcze Jan.~- Wiadomo! żebyś ty czego lepiej nie zrobił!
 50   1, V  |              proszę iść...~- Wariat ty, Janek, czy co? Ze wszystkim
 51   1, V  |      wariata oczy błyszczą... czego ty mnie tam ciągniesz?... sam
 52   1, V  |     akcentem wołający:~- Alżunia! a ty tu czego? Czy to tobie w
 53   1, VI |          sypnęły się gwiazdy. ~"Kto ty, starcze? - zapytał Jana -
 54   1, VI |         król odwrócił się do Jana:~"Ty, starcze, wedle własnego
 55   2, I  |        przyczyną upadku. ~-Żebyś bo ty, Broniu, choć na moment
 56   2, I  |          nikt jej tak niedawno, jak ty, kuzynku, widzieć nie mógł.
 57   2, I  |           że takie kryształowe, jak ty, osoby, wcale się na takich
 58   2, I  |              słowem... ale passons, ty tego nie zrozumiesz... ta
 59   2, I  |            się, że westchnął.~- Ale ty, kuzynie, naprawdę zajęty
 60   2, I  |            niej wyciągnął.~- Biedna ty moja kuzyneczko - rzekł -
 61   2, I  |            kuzyneczko - rzekł - ile ty mieć musisz pracy, trosk
 62   2, I  |         dwie głębokie bruzdy.~- Ile ty lat masz, kuzynko? - zapytał
 63   2, I  |            w twoim wieku i tak, jak ty, urodzone używają jeszcze
 64   2, I  |               Moja droga - zaczął - ty kochasz tego człowieka?~
 65   2, I  |            dla niego odmówiłam. Czy ty, kuzynie, wyobrażasz sobie,
 66   2, II |      powiedziała, wybuchnęła: - Cóż ty rozumiesz? tu najmniejszej
 67   2, II |        gałki do gardła rzucali... A ty za raz w melancholie wpadasz... "
 68   2, II |    warczenie.~- Co, ciotko?~- Gdzie ty byłaś?~Młoda panna spokojnie
 69   2, II |     powietrzu prawie groźnie.~- Cóż ty sobie myślisz, panienko?... -
 70   2, II |             z cicha zaczęła. - Może ty myślisz, że jednym ludziom
 71   2, II |              ha? U ciebie serce, bo ty panienka, a u niego kamień,
 72   2, II |        korny, mówić zaczął:~- Kotku ty; mój, robaczku, złoty, miły!
 73   2, II |            ich rozmowy. ~- Może byś ty, Leoniu, mozaikowej posadzki
 74   2, II |          mię, oj jak mię bolało, że ty, mój ojcze, nadskakiwałeś
 75   2, II |             utkwiły w ziemi - alboż ty znasz życie i jego konieczności?
 76   2, II |      gniewem odrzucił:~- Głupiś! co ty tam znasz się na tym! Dlaczegóż
 77   2, II |          Dobrze! Dobrze! ale czegóż ty, Julek, tak szepczesz i
 78   2, II |            słabym zdrowiem...~- Czy ty, Tereniu, blekotu dziś najadłaś
 79   2, II |            światłem księżyca? Jakie ty piękne, Justyno, miałaś
 80   2, III|        tobie, synku, siestrę. Hoduj ty ją, a ona tobie do pomocy
 81   2, III|             sroki kraczą! Taka sama ty dobra, panieneczko, jak
 82   2, III|       przykład stawiałam: "Nie bądź ty taki, synku! Jadwiśki swojej
 83   2, III|         zagona! - krzyknął Fabian a ty w cudze garnki nie zaglądaj,
 84   2, III|            śmiechu tego wołał chyba ty na morzu rozum swój zostawiłeś,
 85   2, III|    ziarneczko mrze z upragnienia, a ty znów w tym roku sępa ludziom
 86   2, III|          Żwawo, dziatki, żwawo! A i ty, Janek, za ten sierp chwycić
 87   2, III|           upał na świecie panowały:~Ty będziesz panną, ty będziesz
 88   2, III|        panowały:~Ty będziesz panną, ty będziesz panną~Przy wielkim
 89   2, IV |           marnie - zauważył. - Może ty moja? - uśmiechnął się do
 90   2, IV |            O, Jezu drogi... powiedz ty jemu, że pan Andrzej tu..."
 91   2, V  |            że bardzo maleńki...~- A ty by chciała, żeby na świecie
 92   2, V  |           gabinetu stanęła.~- A! to ty! - wymówił takim tonem,
 93   2, V  |             pół dnia zginęła. Gdzie ty ginęłaś? Czy znów tam?...
 94   2, V  |          Cóż tam słychać?... ha? co ty tam robisz? o czym rozmawiasz?
 95   2, V  |            o czym rozmawiasz? Alboż ty umiesz z nimi rozmawiać?
 96   2, V  |            pytać się zaczęła: gdzie ty? co robisz? jak teraz wyglądasz?
 97   2, V  |         cichutku mnie zapytała: czy ty już w nim ani troszkę zakochaną
 98   2, V  |     przyjechała, aby wyrozumieć, co ty o tym myślisz i jak postanowisz...
 99   2, V  |            jak w wodę wpadła. Gdzie ty przepadałaś? Pewno sama
100   2, V  |        zapytała:~- Ciotko, dlaczego ty żoną jego zostać nie chciałaś?~-
101   2, V  |       zaczęła - jego?... czyją? czy ty go naprawdę widujesz...
102   2, V  |      odwracając, mówić zaczęła:~- A ty chcesz wiedzieć? chcesz?
103   2, V  |             pięknie prosił: "Kochaj ty mnie choć troszkę i nazywaj
104   2, V  |        dawniej... góry i doliny! "A ty, Wasylku albo Anzelmku,
105   2, V  |          doliny na góry wchodzić! A ty, królewno, jeżeli z góry
106   2, V  |         Ciotko - szepnęła Justyna - ty chora jesteś na prawdę i
107   3, I  |            veux tu, chére enfant?~- Ty tam nie pojedziesz, Zygmusiu...~
108   3, I  |            bardzo cierpiała.~- Jaki ty masz do stryja interes,
109   3, II |           sobie to wszystko, o czym ty daleko lepiej i więcej wiesz
110   3, II |          proch rozsypać się mogą, i ty widać do nich należysz!~
111   3, II |       pojeździł i już zepsuł! A czy ty wiesz, gałganie, że ta żniwiarka
112   3, II |      żniwiarka więcej kosztuje, niż ty cały wart jesteś! Czy ty
113   3, II |            ty cały wart jesteś! Czy ty wiesz, że ja dobrze musiałem
114   3, II |        jeszcze głos podniósł.~- Czy ty myślisz - wciąż do parobka
115   3, II |              Słuchaj, Maksymie, czy ty rozumiesz, jak ta żniwiarka
116   3, II |           sobie roztrzaskać daje... Ty, mój ojcze, znasz z bliska
117   3, II |          nam o to przecież idzie... ty nie masz może pojęcia, jak
118   3, II |        przenikliwie spojrzał.~- Czy ty, Justynko, za te dziurawe
119   3, II |             na nerwy chorować, moja ty... przyszła Buszmanko!...~
120   3, II |          podoba... Tobie łatwiej... ty rozumniejszy...~W godzinę
121   3, II |      pofarbować... Ja do niej: "Czy ty, babo, rozum na drodze straciła?"
122   3, II |          ani tędy, ani siędy... ani ty, człowiecze, na prawo nie
123   3, II |             i wykaszlując:~- Kotko, ty moja... robaczku... słowiczku...
124   3, II |        dziewczynie może zaszkodzić. Ty pewno i z tym się nie zgadzasz?
125   3, II |             mam do ciebie prośbę!~- Ty, ojcze, do mnie? prośbę?
126   3, II |             licytację... tak!~- Idź ty, Zygmusiu, na jakie pół
127   3, II |        widocznie znowu zapytał:~- A ty sama tego prawa nie domyślasz
128   3, II |        bardzo upokorzoną, chociaż i ty, kuzynie, i inni uczyniliście
129   3, II |          życia... Nie mogę tworzyć. Ty jedna możesz mię wskrzesić
130   3, II |       kuzynie? O czym mówiłeś? Ależ ty chyba sam tego nie rozumiesz!
131   3, II |             trąd i plamy... Boże! i ty mi takie życie ofiarowywać
132   3, II |          tak! Ale o jakiej miłości, ty, wykształcony mężczyzna
133   3, II |          Ależ to być nie może, abyś ty, Justyno, tak ognista niegdyś,
134   3, II |            przesądną, poziomą! Nie! ty chcesz przemocą stłumić
135   3, II |         prosto w oczy zapytała:~- A ty, Zygmuncie, czy nie jesteś
136   3, II |          Boże! Ale po mojej śmierci ty to uczynić jesteś gotów...
137   3, II |        uczynić jesteś gotów... tak! ty to uczynisz pewno, gdy tylko
138   3, II |      przyjemne... Wielki Boże! Ależ ty chyba w chwili uniesienia...
139   3, II |          soki tej ziemi, z której i ty powstałeś, jej łzy i wdzięki,
140   3, II |           sukni splotła.~- Nie karz ty mnie za mój błąd mimowolny...
141   3, II |  szeregowcem. Widać zbłądziłam, ale ty błąd mój popraw. Pomyśl,
142   3, II |        kochał ten sam lud, którym i ty otoczony jesteś, posiadał
143   3, II |   pragnienia zdeptał! Andrzeju! czy ty mię słyszysz? czy ty mi
144   3, II |            czy ty mię słyszysz? czy ty mi przebaczasz? Moja wina,
145   3, III|           smęcić się i biedować. Bo ty, panno młoda, choć pozbywasz
146   3, III|         wiek wieków, aż do końca. A ty, panie młody, to weź na
147   3, III|           nie zapomnę o tobie, moja ty najmilsza i najlepsza. A
148   3, III|          górę.~- O, Widziu, Widziu, ty mi niebo na ziemi ukazujesz
149   3, III|             rzeki dochodziły słowa:~Ty pójdziesz górą, ty pójdziesz
150   3, III|           słowa:~Ty pójdziesz górą, ty pójdziesz górą,~A ja doliną...~
151   3, III|         uśmiechem sam nucić zaczął:~Ty rozkwitniesz różą, ty rozkwitniesz
152   3, III|       zaczął:~Ty rozkwitniesz różą, ty rozkwitniesz różą,~A ja
153   3, III|          dalekiej nucie zawtórzyli:~Ty pójdziesz drogą, ty pójdziesz
154   3, III|     zawtórzyli:~Ty pójdziesz drogą, ty pójdziesz drogą,~A ja łozami,~
155   3, III|       pójdziesz drogą,~A ja łozami,~Ty się zmyjesz wodą, ty się
156   3, III|        łozami,~Ty się zmyjesz wodą, ty się zmyjesz wodą,~Ja mymi
157   3, III|             Anzelm ciągnął jeszcze:~Ty będziesz panną, ty będziesz
158   3, III|         jeszcze:~Ty będziesz panną, ty będziesz panną~Przy wielkim
159   3, IV |            twarzy.~"Widziu! Kochasz ty Niemen? lubisz ty te motylki?
160   3, IV |           Kochasz ty Niemen? lubisz ty te motylki? lubisz ten bór
161   3, IV |       przytłumionym głosem mówił:~- Ty o tym wszystkim nie wiedziałeś,
162   3, IV |              jak go wspominają! Ale ty o tym nie wiedziałeś, ojcze,
163   3, IV |       Benedykt sarknął:~- Cierpień! ty... ty cierpiałeś?~- Więc
164   3, IV |          sarknął:~- Cierpień! ty... ty cierpiałeś?~- Więc myślisz,
165   3, IV |           nadzieją? O, jej imienia, ty, ojcze, wspominać zabraniasz...
166   3, IV |               Wariacie! dziecko! co ty robisz! Czemuż nie? Ty i
167   3, IV |           co ty robisz! Czemuż nie? Ty i na to gotów jesteś! U
168   3, IV |            w łeb sobie pakują! Ach, ty! Mądryś taki, a zielono
169   3, IV |        otwarte, przerażone.~- Wiesz ty? - szeptał - wiesz? może
170   3, IV |          wiem... widziałem... wszak ty zginiesz! czy słyszysz?
171   3, IV |             hasło poety: "Młodości! ty nad poziomy ulatuj!", i
172   3, IV |             co je napełnia, a coś i ty w równej mierze niegdyś
173   3, IV |           mię nie chował. Gdyby nie ty, od kolebki pewno owinięto
174   3, IV |           miał. Marzyłem nieraz, że ty mi tym wszystkim będziesz,
175   3, IV |            znowu zaczyna swoje...~I ty taki...~Po chwilowym milczeniu
176   3, IV |            trochę! posłuchaj! Czego ty latasz jak zwariowany i
177   3, IV |        najdroższa! jedyna! czy moja ty? czy moja? moja?~- Na zawsze! -
178   3, V  |        uszczęśliwić potrafi. Gdybyś ty, Justynko, wiedziała, jaki
179   3, V  |         jednak:~- Justynko! jak to? ty taka dumna! ty, co przez
180   3, V  |              jak to? ty taka dumna! ty, co przez dumę nic ode mnie
181   3, V  |        wypadało, ubierać pragnęłam! Ty, co przez dumę najniewinniej
182   3, V  |            z siebie nie pozwalałaś! ty odrzucasz teraz los świetny,
183   3, V  |              Poczekaj! A praca! Czy ty wiesz, jaka cię praca tam
184   3, V  |            słuch myli, czy istotnie ty, kuzynie, ty... o zgodę
185   3, V  |           czy istotnie ty, kuzynie, ty... o zgodę w małżeństwie
186   3, V  |         powiedzieć...~- Cóż? może i ty zaręczyłaś się z jakim ładnym
187   3, V  |             Jak to niepotrzebna? Co ty wygadujesz? - niecierpliwić
188   3, V  |      postanowili,.. przez ten czas, ty, Benedykcie, ochmistrzynię
189   3, V  |             Marty zwrócił się.~- Co ty wygadujesz? Jakie głupstwo
190   3, V  |      głupstwo do głowy ci przyszło! Ty tu niepotrzebna! Boże kochany!
191   3, V  |        bagatela! Niepotrzebna! Ależ ty dzieci moje na rękach swych
192   3, V  |            wynosiłaś i wyhodowałaś! ty je jak matka i... za matkę...
193   3, V  |           Królu mój! - zawołała - i ty doprawdy tak myślisz, jak
194   3, V  |            tak myślisz, jak mówisz? ty nie z litości nad starą
195   3, V  | niepotrzebny, a wszystkim obrzydły! Ty bo nie wiesz, braciszku,
196   3, V  |           potrzebną jestem i jeżeli ty mnie, jak brat siostrę,
197   3, V  |                Oj, królu mój, jakże ty mnie pocieszyłeś, jak uszczęśliwiłeś!
198   3, V  |             tobie potrzebna, jeżeli ty mnie lubisz i szanujesz,
199   3, V  |         siedzą, ale wiem dobrze, że ty interesowałaś się zawsze