| Table of Contents | Words: Alphabetical - Frequency - Inverse - Length - Statistics | Help | IntraText Library | ||
| Alphabetical [« »] niby 67 nic 180 nicdobrego 2 nich 190 nici 5 nicia 1 niciana 1 | Frequency [« »] 209 oczy 202 nawet 199 ty 190 nich 189 albo 188 tez 182 gdy | Eliza Orzeszkowa Nad Niemnem IntraText - Concordances nich |
Tom, Rozdzial
1 1, I | wzgórza z ciemniejącymi na nich borkami i gajami; z drugiej 2 1, I | bujne rumianki i wyższe od nich kwiaty marchewnika, słały 3 1, I | urodzaj; niższe znacznie od nich, rumianym kwiatem gęsto 4 1, I | się, tym więcej że jedna z nich niosła ogromną więź leśnych 5 1, I | głowami czapki, a jeden z nich nawet przechylając się nieco 6 1, I | kwiaty w bukiecie. Jednym z nich w tym ścisku chustki z głów 7 1, I | tej chwili przeleciała w nich błyskawica. Ale wnet włożył 8 1, I | rozsypane kwiaty, niektóre z nich wołały:~- Dziękujemy! dziękujemy 9 1, I | piękne głosy i śpiewacy z nich zawołani... I ten Anzelm 10 1, I | Teraz już jej nikt... oprócz nich... nie śpiewa...~Ramiona 11 1, II | jawory otoczone niższą od nich gęstwiną koralowych bzów, 12 1, II | przecież ukazywały się na nich tu i ówdzie niewprawną ręką 13 1, II | Zdawałoby się, że każda z nich należała do innego gatunku, 14 1, II | wykrzyknikami. Jednak żaden z nich w tej chwili bezpośrednio 15 1, II | zadowoloną. Właściwie jeden z nich głównie zabawiać ją usiłował 16 1, II | wielką, jak gdyby każdy z nich urodził się i żył na innej 17 1, II | błyskały przelatującymi w nich iskrami; patrzał ciągle 18 1, II | naczekałaś się jeszcze na nich? No, to dziś trzech będziesz 19 1, II | się głośno i zjawił się w nich Kirło śmiejący się i ciągnący 20 1, II | łoskotem i zjawiła się w nich na oka mgnienie wielka postać 21 1, III| przynajmniej utajoną do nich zdolnością ojca. Wielkie 22 1, III| wysłał on po skończeniu przez nich szkół średnich do wyższych 23 1, III| wpłynął pierwiastek, który z nich uczynił trzy niby strzały 24 1, III| sen niekiedy płakało, w nich uderzone dzwonem czasu krzyknęło 25 1, III| wszystkiego, co było na nich. Ogarniało ją coś bardzo 26 1, III| prosili zrazu, potem jeden z nich stawił się hardo zaprzeczając 27 1, III| pierwiastek, który obudzał w nich częste rozjątrzenia. To 28 1, IV | podobne parady; to od dawna od nich odwykli. Mężczyźni nie czynili 29 1, IV | dowiedziałem się, że pan w nich sam zamieszkałeś, ucieszyłem 30 1, IV | z trzecim, który się do nich przyłączył, żywo rozmawiając 31 1, IV | dziesięcin wygonu ... ktoś w nich wmówił, że one do nich należeć 32 1, IV | w nich wmówił, że one do nich należeć powinny... Wnieśli 33 1, IV | wiedząc dobrze, jak wśród nich znajdować się należy, trwożyła 34 1, IV | pantofelkami takimi, że każdy z nich ozdabiać mógł jako cacko 35 1, IV | grę jego rysów ścierając z nich wszelki ślad pospolitości 36 1, IV | mglić się, aż stanęły w nich wielkie, szklane, z całej 37 1, V | przedtem ciążyło niekiedy na nich. Mógł je bez żadnej już 38 1, V | raźnie, a w niejakiej od nich odległości kilka wron, zdając 39 1, V | tęsknota, wszystko jedno, po nich ostają...~Spojrzał w górę 40 1, V | Jeszcze i czwarty brat u nich jest, Julek, ale taki zawzięty 41 1, V | i pochodzenie każdego z nich, tłumaczył sposoby hodowania 42 1, V | ścianą domu, ale dokoła nich mniej cicho i samotnie stawać 43 1, V | jej twarzy śmiały się do nich jej białe zęby, błyszczące 44 1, VI | rozsiane były, czyniło z nich jeden obraz rozległy i bijący 45 1, VI | na nocną paszę. Jedne z nich biegły luzem, na innych 46 1, VI | pomiędzy sobą ten chleb dla nich święty i najdroższy; że 47 1, VI | brzeg Niemna; wtedy jeden z nich przystawał czasem i twarzą 48 1, VI | licznym pokoleniom, skoro z nich każde znalazło wśród siebie 49 1, VI | tego nie má, ale takie o nich chodziły głosy, że kondycja 50 1, VI | mieli, ale najwięcej rzepę w nich sadzili i len w wielkiej 51 1, VI | inszym ludziom i pomyśleć o nich byłoby trudno. Wszystko 52 1, VI | góry przez słonko, co się w nich przeglądało, tęczami nalane. 53 1, VI | komin wychodził; że nabyć u nich można niektórych takich 54 1, VI | nie miał. Poszli tedy do nich ludzie z różnych dalszych 55 1, VI | przyszli, to już na długo przy nich ostawali przypatrując się 56 1, VI | wszystkim już ostać przy nich dla wspólności i pomocy, 57 1, VI | niewody z rzucającymi się w nich rybami. Co do rzeki, tej 58 1, VI | podonczas rzekł:~"Rad bym na nich pojrzał!"~Wedle królewskiego 59 1, VI | biedzie, w zasępie pamięci o nich mieć nie mogą... Chłopami 60 2, I | oścież otwarte, Stały na nich pomiędzy kilku mirtami i 61 2, I | tylko czasem dolatywało z nich monotonne mruczenie, z którego 62 2, I | śniade czoło opadały, a spod nich jak żużle gorejące, czarne 63 2, I | wakacjach. Powinien się więc do nich przygotowywać, a nie chce. 64 2, I | drobiazg, który zapewne do nich należał, a teraz pod dach 65 2, I | paru godzin obejść się bez nich nie mogę! Więc nauczyłaś 66 2, I | małego domu i odgadywał z nich to życie, które w nim płynęło 67 2, I | marząc sobie, że jeden z nich gospodarzem na Olszynce 68 2, I | przemyśliwając, czym i jak za nich zapłaci. Dotąd znajdowała 69 2, II | cha, cha! No, to już u nich familijne! Wiecznie bukiety 70 2, II | klucz zamykając. Dopadł do nich teraz i Witold.~- Ciotko! - 71 2, II | znowu, leczyła, ůrżąc o nich tak, że aż gorączkowe rumieńce 72 2, II | pokojów żony i wkrótce z nich wybiegł obu dłońmi głowy 73 2, II | gościa zjawiający się w nich czasem błysk mądrej i nieco 74 2, II | powinien, że pragnę dla nich losu najświetniejszego, 75 2, II | organy jego słuchu żadnego na nich nie czyniąc wrażenia. Głęboko 76 2, II | Trzeba, trzeba. Podobno mi w nich do twarzy... Pan Orzelski 77 2, II | Kirło mówili, że mnie w nich było do twarzy...~- Cóż 78 2, II | ani dziejów.Teraz każdą z nich nazwać mogła po imieniu, 79 2, III| skrzynie i wydobywały z nich najnowsze i z najlepszym 80 2, III| różnych kierunkach. Jedne z nich postępowały od okolicy ku 81 2, III| nawet z tych, którym obok nich z sierpem lub snopem prze- 82 2, III| rozwikłania niepodobny. Żaden z nich gruntu swego nie posiadał 83 2, III| ułamki rozbite. Każdy z nich wiedział, gdzie szukać swoich 84 2, III| marzeniach i zapałach. Była do nich skłonną i teraz, bo pochylona, 85 2, III| oczach, któremu jeden z nich tylko, zapalczywy i także 86 2, III| musiały, skoro czyniły na nich silne wrażenie. Zdarzały 87 2, III| trochę stojących jeszcze na nich kłosów za krótki kwadrans 88 2, III| ścierniska zerwał. Nie myślał o nich wcale, ale chciał ukryć 89 2, III| przykrość, bo ilekroć wśród nich się znalazł, wyraz niepokoju, 90 2, III| ludźmi ukazywanie się wobec nich uprzejmym, nawet wytwornym, 91 2, III| młodego człowieka, płonęła w nich cała, jakby w łunie z wewnętrznego 92 2, III| przeżywszy, ale naokoło nich wychodziły z ziemi latoroście 93 2, III| dziesiątki, Istotnie, był on w nich skąpany, wzrósł wśród nich, 94 2, III| nich skąpany, wzrósł wśród nich, zaprawiły mu one krew i 95 2, IV | pójdzie i dla tej przyczyny nich tam wielka niezgoda w familii 96 2, IV | nieruchomym, unosiły się z nich tu i ówdzie niskie tumany 97 2, IV | jodeł i bujające dokoła nich, mnóstwem sęków zjeżone 98 2, IV | umalowane, i te wyglądające spod nich lub całkiem je zastępujące 99 2, IV | jodeł, słupem padającego od nich cienia okryty, wznosił się 100 2, IV | napełnione, że nic już w nich więcej zmieścić się nie 101 2, IV | określonych. Pogrążyła się w nich tak, że całkiem zapomniała 102 2, IV | kumochy lasu, osiądą na nich i ochrypłymi głosy zagadają 103 2, IV | nisko schylony przylgnął do nich gorącymi usty. Gdy wyprostował 104 2, IV | zdwojonym potokiem wezbrało w nich uczucie życia. Szli po przezroczystych 105 2, IV | się swym zajęciom jej w nich udziału nie potrzebując, 106 2, IV | smaku ani też pożytku w nich nie znajdują. Hojniejsza 107 2, IV | racji, że gospodarstwo do nich dwóch tylko należy, raczej 108 2, IV | ma, ale za to większe u nich gromady, jak u Fabiana na 109 2, IV | Pusty żołądek mruczy. I u nich kiedyś bieda była, kiedy 110 2, IV | wchodzących na górę; za jednym z nich, najbarczystszym i na burzę 111 2, IV | spłaszając malutkie wobec nich i trwożliwie przed nimi 112 2, IV | cudności i dziwy..,~- Razem o nich czytywać będziemy. Czy dobrze?~ 113 2, IV | zaszumiała i strząsnęła na nich krótką ulewę kropel. Roześmieli 114 2, V | siostra, ale za to ziemi u nich morgów z piętnaście, inwentarz 115 2, V | jak na hurbie (tak się u nich zebranie z tańcami nazywa) 116 2, V | po cichu i ozwał się zza nich głos Anzelma:~- Czy mi się 117 2, V | delikatnie i zawartą w nich żywność powoli w usta wkładali, 118 2, V | młodości swojej patrzałem i w nich maleńki udziałek wziąłem, 119 2, V | tłumliwych gadań ubiegam, bo śród nich prawie bezprzytomnym się 120 2, V | stanę, owszem, dopomóc w nich postaram się z całej swojej 121 2, V | mogło, że po prostu oczu od nich oderwać nie mógł. Justyna 122 2, V | i przez siedzących przy nich ludzi wciąż podsycane. Było 123 2, V | osypywała czółna i siedzących w nich ludzi, często blask ogni 124 2, V | czerwone ognie i siedzące przy nich zaczerwienione profile ludzkie 125 3, I | majątek było wielu; wybrała z nich najmniej bogatego i noszącego 126 3, I | ale wcale nie pamiętała o nich i sama sobą tylko była, 127 3, I | niedosięgłym i spomiędzy nich wyosobnionym, nie zdawała 128 3, I | radości swej większy do nich pociąg czująca. Ale w długie 129 3, I | Osowiec wrócił i stale w nich zamieszkał, obcy nawet ludzie 130 3, I | zaniechanymi zostały. Bo i cóż z nich wyniknęło? Po kilku tygodniach 131 3, I | badacz historii mógłby z nich zrobić niejaki użytek. Dla 132 3, I | ozdobne, lekkie. Panowały w nich poezja i powieść, jedna 133 3, I | otwierały się parę razy, a zza nich wyglądała i wnet znowu cofała 134 3, I | odchylając zawieszone na nich płótno odsłoniła własny 135 3, I | niecierpliwie, prawie gorączkowo, na nich i pomiędzy nimi czegoś szukając. 136 3, II | się mogą, i ty widać do nich należysz!~Po chwili z powagą 137 3, II | sposoby na budowanie dla nich pałaców i żywienie ich pasztetami... 138 3, II | podniosła, przebiegał w nich błysk obrazy. Wargi jej, 139 3, II | szczególniej brzmiący w nich ton bałwochwalczej dla bogactwa 140 3, II | jego ujęły i przylgnęły do nich gorące usta.~- Mój ojcze - 141 3, II | narzeczony ze swatem dziś do nich przyjechali. Swatem jest 142 3, II | się drzwi i ukazała się w nich młoda, wystrojona panna 143 3, II | nieraz mię sam zachęcałeś do nich?~- Facecja! czy masz mię 144 3, II | Darzeckich... Gdybyś do nich pojechał, o przedłużenie 145 3, II | tysiąc rubli mi wypłacić! Dla nich to suma ogromna, a i dla 146 3, II | poczytywać się mają? Dla nich to dobra lekcja, a dla mnie 147 3, II | spokojnych ustach i spłynął z nich na kibić, której świeże 148 3, II | nadto dosyć. Utopiłem w nich dwa lata mego życia. J'en 149 3, II | najpotężniej przemawiać do nich będzie każda roślina i każda 150 3, II | się... nie przywykłem do nich... wcale do czego innego 151 3, III| przepływały ciemniejszą od nich rolę, której spulchnioną 152 3, III| prędko mrugała, aby spod nich łzy nie wypuścić, panna 153 3, III| wiewiórki zawieszając na nich dobrze oszklone i ściśle 154 3, III| drugą na drugiego, coś do nich poszeptał, a oni zaraz biegiem 155 3, III| się takim sępem? Może to u nich melancholia i tetryctwo 156 3, III| a przeciwnie, zawsze od nich dobroci i przyjaźni doświadczałam... 157 3, III| powojowania żałując Jeden z nich nawet przed jednym z Siemaszków 158 3, III| roztrącając i krzesząc w nich złote, przemijające blaski; 159 3, III| nam smętnie świeciło, dla nich pogodniej zaświeci. Niechże 160 3, III| nigdzie nie znajdą. Więc i w nich teraz strach uderzył; rozpoznali, 161 3, III| nieprzeniknioną i że nijakiego dla nich ratunku nie ma oprócz upokorzenia 162 3, III| sercu upadli, obudziły w nich znowu ambicję i wiarę w 163 3, III| próśb i żądań i inaczej na nich niżeli wilk na barany albo 164 3, III| szukać, bo tu już go dla nich nie wystarczy. Już tylko 165 3, IV | kolana opuszczając jedna z nich zapytywała:~- Jak myślisz, 166 3, IV | pokątnemu doradcy, który z nich sobie trzodę dojnych krów 167 3, IV | niego urok taki, że mówiąc o nich wyglądał jak człowiek w 168 3, IV | który by od ciebie padł na nich, odpłacić... nie wiedziałeś? 169 3, IV | miłość; z jaką zbliżył się do nich; za trochę światła, za to, 170 3, IV | za to, że duszę ludzką w nich budził... jak go wspominają! 171 3, IV | nie mają litości, która w nich płacze, i trwogi o rzeczy 172 3, IV | o rzeczy drogie, która w nich krzyczy: "Ratunku!" i o 173 3, IV | jednego źródła biły dla nich obu kipiące i gorzkie jej 174 3, IV | pragniemy i idziemy, choćby śród nich oczekiwało nas całopalenie 175 3, IV | one są epopeją naszą, z nich powstają nasze tragedie... 176 3, IV | napełniały mu oczy, spadły z nich dwoma wielkimi kroplami 177 3, IV | było na to, aby z jednego z nich spłynęła ta rdza, która 178 3, IV | karczmy i rozpijających się w nich chłopów ze szwagrem rozpoczął, 179 3, IV | Potem pójdziesz tam do nich i powiesz im, że tej kary 180 3, IV | nieba i spod wody padały na nich i od stóp do głów oblewały 181 3, IV | gorące i świetne. Stali w nich nieruchomi, milczący, z 182 3, IV | jakby oczekiwali, aby z nich spłynęły i na świecie przygasły 183 3, V | gospodarzem domu i Justynką. Do nich dwojga tylko interes miała, 184 3, V | pani Emilii sprawiały na nich rodzaj groźnego i uroczystego 185 3, V | przyrzekł i w szkołach za nich płacić... raz już za jedne 186 3, V | jakimże szczęściem pomiędzy nich je wniosę!... o! z jakim 187 3, V | honoru! bardzo chcę przy nich zamieszkać - ze spuszczonymi 188 3, V | sam los mię kiedyś do nich prowadził... ale go nie 189 3, V | ludźmi, teraz na weselu u nich byłaś, widziałaś, słyszałaś - 190 3, V | mówże mi wszystko, co o nich wiesz!~Martę znowu wezwanie