Tom, Rozdzial

  1   1, I  |              puchy koniczyny; puchem też, zda się, ale drobniejszym,
  2   1, I  |          chustach niesionych, czasem też pieśni przeciągłe, głośne,
  3   1, I  |            wyższego towarzystwa albo też dziewczyną z niższych warstw
  4   1, I  |             przenikliwej woni, którą też ona od chwili do chwili
  5   1, I  |          błyszczący... prawda, że go też dobrze spłaszczyłam, bo
  6   1, I  |           który jak raz wtedy wracał też z kościoła, i Bohatyrowicze,
  7   1, I  |          faetonie mężczyzn. Widziały też, że obaj mężczyźni spostrzegłszy
  8   1, I  |           kół prostego woza. Kurzawa też podniosła się znacznie mniejsza,
  9   1, I  |             kierunki różne; chwytały też drabiny ciemnymi rękami
 10   1, II |             nie było tu nigdzie, ale też nigdzie nie rosły pokrzywy,
 11   1, II |           zabawiać ją usiłował i ona też więcej i czulej na niego
 12   1, II |            podając ocet schyliła się też nad towarzyszką:~- Początek
 13   1, II |        myślał zapewne niewiele; może też obchodził go on niewiele.~-
 14   1, II |           jej w twarz patrzała. - Co też pan wygaduje! Pan Różyc...
 15   1, II |           ducha i ciała?...~- Bywają też ludzie, którzy spełniają
 16   1, III|        wzbiło się bardzo wysoko, ale też i na niziny nie spadło.
 17   1, III|   zapotrzebuje nowych narzędzi. Może też pragnął, aby synowie jego
 18   1, III|             synów do życia wchodziła też i rachuba. Nie mieli oni
 19   1, III|        rozmowa w altanie, a w pewnym też stopniu jakieś mgliste wspomnienia,
 20   1, III|            końcami swych palców. Ona też odwróciła się szybciej daleko,
 21   1, III|           się ze szczętem. Lękał się też wielu innych jeszcze rzeczy.
 22   1, IV |        stosunków towarzyskich. Oboje też, choć dla przyczyn różnych,
 23   1, IV |              obrazy i twarze. Powoli też ogniste oczy jej przygasały,
 24   1, IV |              innych sąsiadów; stanął też przy niej z opróżnionym
 25   1, IV |             dziwnie sprzeczne; użyła też paru wyrażeń wcale niewykwintnych. ~-
 26   1, IV |           niemu wzrokiem, serdecznie też ręce mu uścisnęła. ~- A
 27   1, IV |         zdrowiuteńka!~- To dobrze! A też dzieciaki, nad którymi dwa
 28   1, V  |             w kierunku pola. Wkrótce też znalazła się na ścieżce
 29   1, V  |            się wkoło niej. Wiedziała też o wszystkim. Wkoło niej
 30   1, V  |          mogła, owszem, smutnie, ale też i dumnie, wypowiedziała
 31   1, V  |             gabinetu brata. Wdał się też w sprawę i sam arystokratycznie
 32   1, V  |      zręczność i giętkość; nie mogła też nie spostrzec, że z błękitnych,
 33   1, V  |      śmiałość, dodał jeszcze:~- I ja też kiedyś w Korczynie bywałem...
 34   1, V  |            dojrzała siła. Znać w nim też było wielką żywość i mówność
 35   1, V  |            wolałam iść w pole - żywo też i zupełnie mimo woli odpowiedziała
 36   1, V  |          jeszcze będąc. Najadłem się też w czasie niemało biedy,
 37   1, V  |           pochwała jego zagrody albo też poufałe nazwanie po imieniu
 38   1, V  |              zajęła go i ożywiła lub też sposób wyrażenia się Justyny
 39   1, V  |              iskry. Po Justynie znać też było, że w tej zagrodzie,
 40   1, V  |              mu do roboty. ~- Już to też dziesiąty rok, jak zmartwychpowstałem
 41   1, V  |       zuchwale zadarty nosek. Z dala też na powitanie głową kiwała
 42   1, V  |             nie nabiorę, nie po wodę też przyszłam, ale żeby panienkę
 43   1, VI |              się tak łagodnie; mówił też wesoło i prawie z odcieniem
 44   1, VI |            siebie i swoją harfę: gdy też późnym wieczorem nad senliwym
 45   1, VI |            widny i czysty, z którego też dym przez komin wychodził;
 46   1, VI |              Horodnem zwano. Rusinką też dziewka owa była, ale podtenczas
 47   1, VI |      ściernisku, by wysokie domy lub też by słupy z pozwężanymi wierzchołkami,
 48   1, VI |            głębokościom boru... Jako też ze stu domów i ze stu ogrodów,
 49   1, VI |          jeszcze, czekali. Po chwili też człowiek na kamieniu siedzący
 50   2, I  |             zaleniła się trochę, czy też jej tak jakoś pomieszało
 51   2, I  |      zmęczyła ją nieco. Przypomniała też sobie swoje dzisiejsze roboty
 52   2, I  |             i interesy, myślała: czy też chleb posadzono już do pieca
 53   2, I  |            nimi oczy zasłonił. Znowu też machinalnie zaczął jeść
 54   2, II |             z kolei w siostrę. Widać też było, że przysłuchiwał się
 55   2, II |             to jedno dobrze czyni? A też oranżerie, wojaże, paryskie
 56   2, II |        akordów, przy których z cicha też zanuciła:~Lecą liście z
 57   2, II |            tajnikach swej myśli była też przekonaną, że kochał się
 58   2, II |      wzruszeniem rozgrzeje.~Istotnie też, na samym już wstępie przyjemnie
 59   2, II |         znalazła... Dowiedziałem się też od niej, że swoje swatostwo
 60   2, III|          złoty fundament świata. One też to były, które go uczyniły
 61   2, III|              wytkane spódnice. Szyły też nowe kaftany i bardzo biedną
 62   2, III|             różowego perkalu. Bardzo też biednym był ten, który,
 63   2, III|     wyciągnąć puste swe dłonie. Były też chwile, w których nieustający,
 64   2, III|           puścili się za ojcem. Czas też był, aby z pomocą mu pośpieszyli,
 65   2, III|           twarzą kobieta, z krzykiem też, z pięściami i widłami na
 66   2, III|         obiegał domy, a za nim biegł też, pod płotkami prześlizgiwał
 67   2, III|             się kapotą: Nie uścisnął też ręki Witolda, ale w słowa
 68   2, III|        wybaczenie proszę - ze słabym też rumieńcem na chudych policzkach
 69   2, III|       położył zieloną gałązkę, która też istotnie mnóstwem swych
 70   2, III|            odpowiedział:~- A tak. Ja też ją celką swoją nazywam.
 71   2, IV |             prawie ramiona. Od dawna też nie układała swych czarnych
 72   2, IV |            urodziła się i uczyła się też czego innego...~W tej chwili
 73   2, IV |            opuścić ją musiał, Rzadko też ją opuszcza.~- Na wodzie
 74   2, IV |     najdrobniejszego ziółka. Żadnego też dźwięku oprócz krakania
 75   2, IV |             widziała nigdy, na którą też prawie nigdy nie patrzało
 76   2, IV |          Dawno tu nie byłem - zaczął też takim głosem, jakim człowiek
 77   2, IV |            cały na wierzchu. Podobno też za tę pochmurność i za te
 78   2, IV |              ze swoim synkiem; stała też tam panna Marta, która w
 79   2, IV |           drugi brzeg uciekając albo też lecąc jak najdalej, zdaje
 80   2, IV |             światło rozniecił. Kupka też ludzi wcisnęła się do chaty.
 81   2, IV |          prosto do okolicy biegł. Ja też za nim biegłem, ale dopędzić
 82   2, IV |             głębi boru. W tej chwili też po raz pierwszy do słuchu
 83   2, IV |             ten Justynie ukazał, ona też milcząc skinęła głową; wiedziała,
 84   2, IV |             dżdżem zapłacze...~Chyba też ziemia i drzewa powieją
 85   2, IV |         chwili mówił dalej:~- Do nas też piękny kawałek tego lasu
 86   2, IV |         ciągają. Z panem Korczyńskim też z racji tego lasu ciągłe
 87   2, IV |              i dlatego, że smaku ani też pożytku w nich nie znajdują.
 88   2, IV |          dobra przyczyni. Dziewczyna też zasłużyła na to, bo pracowita
 89   2, IV |       uspokoił się zupełnie. widział też, że nie przemokła wcale.
 90   2, IV |           błyszczącej gęstwiny.~- Ze też to Pan Bóg takie cudności
 91   2, V  |          twarz przybyłej i złośliwie też zerknęły za znikającym w
 92   2, V  |        wieczerzą poczęstowała.~- Sam też - dodał - od wczorajszego
 93   2, V  |          okolicy za mąż poszła, skąd też i matka ich pochodziła;
 94   2, V  |              w usta wkładali, powoli też i cicho ją przeżuwając,
 95   2, V  |          przeminęło, nie mogłem, ani też przywyknąć znów do zwyczajnego
 96   2, V  |      pocieszyć się nie mogłem, i tam też gwiazda kochania mego zaświeciła.
 97   2, V  |             familii należała, ale ja też od niewolników rodu swego
 98   2, V  | nieprzyrodzoną śmiercią zginę; bo mi też już gałęzie drzew i głębokości
 99   2, V  |              była ani głupia i to mi też tajnym nie było, że miłym
100   2, V  |             aniżeli cielesna i że ją też duszne lekarstwa więcej
101   2, V  |       sieroty po bracie. Dziewczynka też, którą Jan naparł się wziąść
102   2, V  |            drugi raz ożyć może. I ja też wskrzesłem, choć niezupełnie...
103   2, V  |          szczęśliwą dolę zesłał. Nic też nigdy przeciw jego sercu
104   2, V  |          synowca może usłyszał, może też wiedział, czym najłatwiej
105   2, V  |           Ciekawość mnie bierze, czy też pan Jakub pamięta jeszcze
106   2, V  |             ze wzburzonej piersi lub też że sama lękała się tego,
107   2, V  |      dziewczyny nie słyszała, a może też udawała, że ich nie słyszy...
108   2, V  |        odwieść nie było można. Śnieg też często sypiąc płoty zasypywał
109   2, V  |        płynęły bardzo powoli, powoli też ich odbicia kołysały się
110   2, V  |     powietrzu jej nie było, nie było też na przestrzeniach rozdzielających
111   2, V  |         śmiechu; po wtóre, że bardzo też zlękła się ciężkiej pracy.
112   2, V  |              nie zabraniali, bo nikt też i prawa do tego nie miał.
113   3, I  |             i słów nie traciła. Taką też wróciła do rodzinnego domu
114   3, I  |            Rozpaczy, płaczu jej nikt też nie widywał, ale i wesołego
115   3, I  |             jej śmiechu nie słyszano też nigdy. Ceremonialnie uśmiechała
116   3, I  |         istnieniami górując. Łatwiej też w ten sposób ukryć mogła
117   3, I  |              lub upomnienia; dlatego też życzy sobie ona i prosi,
118   3, I  |            to ludzie, ale najpewniej też wcale innego niż on gatunku.
119   3, I  |        dokończyła. Strwożyła się czy też ogarnął ją wstyd.~- Dawno
120   3, II |          całości i porządku. Pracuje też prawdziwie jak wół, tylko
121   3, II |       uniżoność zauważył. Złagodniał też i w bramie ogrodzenia, które
122   3, II |    towarzyszkę swoją podniosła.~- Bo też ciocia pójdzie z nami na
123   3, II |            do dworu i spróbować, czy też panna Justyna do chaty ich
124   3, II |              w biurze...~- Taż baba, też koła! - mruknął Fabian i
125   3, II |            kształtach i ruchach. Ale też i ten młody mężczyzna, którego
126   3, II |        czytać rozpoczęła; i niedawno też rozpoczętą włóczkową robotę.
127   3, II |       muzykalne modulacje, ale widać też było, że wszystko, o czym
128   3, II |       głęboki. Mowa jego stawała się też powolniejszą; kilka razy
129   3, II |          wziął w swoje dłonie. Znowu też pieszczotliwie, z wdziękiem,
130   3, II |           dobrego towarzystwa... Już też Klotylda daleko jest dla
131   3, II |              żadnych iluzji, nie mam też ochoty składać siebie w
132   3, II |             nie dolatywał; nie czuła też twardości ziemi, na której
133   3, III|          jeżeli taki bogaty, to może też dumny i oracji powiedzieć
134   3, III|              domu wbiegli. Ku domowi też pocisnęli się weselniki
135   3, III|       dalszych słów drużbanta, które też dobitniejsze jeszcze i uroczystsze
136   3, III|             pan ją sam ułożyłeś, czy też...~- Częściowo! częściowo... -
137   3, III|            wzruszenie zmienionym czy też umyślnie przybranym, bardzo
138   3, III|        rodzin. Ci i owi z cicha albo też głośno i z rozmachem opowiadali
139   3, III|           się przyjdzie zasmęcić lub też że to wesele prędko się
140   3, III|            jest i ludzkiej przyjaźni też szukający...~- Bóg mię ubij
141   3, III|           przyjaciółmi popisywał się też widocznie, bo i swego czarnego
142   3, III|      jaśniejąca i z pomocą męża jako też kilku dziewcząt i chłopców
143   3, III|       pisania nauczyła; zbliżyła się też i Giecołdowa rekomendując
144   3, III|          odzywał się grzmotem. Gadań też, śmiechów, konceptów na
145   3, III|              wprost ofuknął. Nikt mu też nie dokuczał ani go nie
146   3, III|         pokłócili się z sobą, a może też wszystko pomiędzy nimi już
147   3, III|              zginął marnie, a Anzelm też niezupełnie po ludzku życie
148   3, III|           różańca stający, osobliwie też w śpiewaniu prześcigał wszystkich.
149   3, III|    najbliższego miasteczka, w którym też zapewne kupiła wielkie liście
150   3, III|          młodych ludzi rozważało, co też tak ciekawego być może w
151   3, III|         letnią porą roboty dużo, ale też i przyjemności więcej, a
152   3, III|         zaśmiała się głośno i głośno też odpowiedziała:~- Niech pan
153   3, III|          siedzieli, stanął, przez co też wszystkie pary zatrzymać
154   3, III|          wzrokiem ścigała wychodzącą też na otwarte powietrze parę.
155   3, III|              moją stronę trzyma? czy też mam, nieszczęśliwy, długo
156   3, III|        niżeli u nas, a do tego wiele też i od charakteru zależy.
157   3, III|           dla niej odjęły; niektórzy też z natury do złośliwych ucinków
158   3, III|             poczytywać nie można ani też za niego na złe języki brać,
159   3, III|       gruszki z drzewa rwał, z czego też pewność czerpał, że na tym
160   3, III|            zmroku jak u kota. Ale bo też zapraszał teraz wszystkich
161   3, III|           dziadem i babą. Nie dziwno też, że opadły nas przypomnienia
162   3, III|           swoje pługi i brony, które też pod jego chłodnym strumieniem
163   3, III|           wybuchnąć mogło. Zapłonęło też i wybuchnęło przy wejściu
164   3, III|            ten świat otworzył, gdzie też jego dziady i przeddziady...~
165   3, III|             a znów siła rozumu; albo też aby jednego rzemiosła ludziom
166   3, III|         kompromis i Bóg to wie! Może też obydwie od ostatniego zginienia
167   3, III|      niepotrzebne. Jak nędznemu, tak też i bogatemu lepiej nie samemu!~
168   3, IV |          krokom wtórował nieustannie też dźwięczący, przyjemny i
169   3, IV |    niedołężność ciała i ducha. Wtedy też powiedział sobie, że nie
170   3, IV |       powstają nasze tragedie... One też są naszą jedyną nadzieją!
171   3, IV |       kochali się wzajem, zrozumieli też, jak bardzo byli do siebie
172   3, IV |         Witolda ukazywał, do którego też przystępować zaczęli inni.~
173   3, IV |             istniały. Kto łaskaw czy też zaproszony, pojedzie sobie,
174   3, IV |        weselnym wyprawę siostry. Już też na drabiniastym wozie w
175   3, IV |        wełnianych, ścianami utkanych też w domu grubszych i cieńszych
176   3, IV |    spostrzegł oprócz Jaśmonta, który też asystę, ordynek i wszystko,
177   3, IV |       nadzieja zwodzi - zaczął - czy też pani w jedną drogę z nami
178   3, IV |            nie opuści...~- A wprędce też może i dozgonnego przyjaciela,
179   3, IV |        wielki niepokój pokrywał; Jan też przystanął zrazu i widać
180   3, IV |            tła umieszczonej. Wkrótce też przygasać one zaczęły na
181   3, V  |        synowca do gabinetu, w którym też wnet słyszeć się dała wielce
182   3, V  |            swoją zobaczył, do ogrodu też za nią pobiegł. Zygmunt
183   3, V  |            bo to złote serce i głowa też nie byle jaka... Jednak
184   3, V  |               zagraniczni doktorowie też przeklęty zwyczaj mu zaszczepili...~
185   3, V  |         kroku nakłonić; domyślam się też, że niemało walczyć z sobą
186   3, V  |             kwalifikacji żadnych ani też żadnej do takiego stanowiska
187   3, V  |             w rozsądek wierzy. Cicho też na krześle usiadła i ze
188   3, V  |         swoją własną młodość... Może też Justynka szczęśliwszą będzie