Tom, Rozdzial

  1   1, I  |           cię stroić chcą, baw się, gdy tylko zdarzy się okazja,
  2   1, II |           szkła binokli. Od chwili, gdy wszedł tu i zamienił z panią
  3   1, II |           nowego sąsiada naszego... Gdy był u nas po raz pierwszy,
  4   1, II |           nauczycielka mojej córki, gdy była ona malutką... Wszakże
  5   1, II |           Teresa biegła ku drzwiom, gdy szeroko otworzyły się one
  6   1, II |         wychudłą rękę Różyca. Teraz gdy ten ostatni witając pana
  7   1, II |           systemem nerwowym chorym. Gdy stanął obok silnego, barczystego,
  8   1, II |            w otwartym oknie. Potem, gdy już łódź przybiła do brzegu,
  9   1, III|             postępek Korczyńskiego, gdy synów swych wysłał on po
 10   1, III|          bukiety polnych kwiatów, a gdy obok niej przy obiedzie
 11   1, III|            wydał sporo pieniędzy, a gdy przyszła pora wypłacenia
 12   1, III|          się jego gibkością i siłą, gdy siedział na koniu. Odwaga
 13   1, III|              Mówił to łagodnie, ale gdy teraz spojrzał na żonę,
 14   1, III|           koniec wąsa przygryzał, a gdy umilkła, nie patrząc na
 15   1, III|           barwę dojrzałej pszenicy, gdy ją ozłaca słońce. Wpadło,
 16   1, III|             wynaleźć było trudno, a gdy mała siostra raz zachorowała,
 17   1, III|            wąs na palec zakręcając. Gdy skończyła, ukłonił się jej
 18   1, III|             ich zawsze, ale czasem, gdy zaciąwszy się w mowie i
 19   1, IV |            oświecał zamyślone rysy. Gdy szła albo do kogo przemawiała,
 20   1, IV |            z którym gospodarz domu, gdy tylko powstała z miejsca,
 21   1, IV |          czynienia mieć musiała, bo gdy wszyscy wyszli już z sali,
 22   1, IV |      przyjmowała udziału. Chwilami, gdy zamyślała się i nieruchomym
 23   1, IV |          nie pierzchło wtedy nawet, gdy zobaczyła swego ojca około
 24   1, IV |   dojrzeniem tego i owego...~Teraz, gdy w zapale mówić zaczęła głośno,
 25   1, IV |        fortepian zapytał: dlaczego, gdy on do Korczyna przyjeżdża,
 26   1, V  |             danie jej w nim udział. Gdy wymawiała imię zginionego
 27   1, V  |             całym domu go słyszano, gdy zapytywał: "Czy ma dziewczynę
 28   1, V  |         syta karmiły myśli t serce. Gdy tego pokarmu zabrakło, spostrzegła
 29   1, V  |  pospolitego metalu ukutej. Czasem, gdy zamykała oczy i myślała
 30   1, V  |             obejmujące łodygi żyta. Gdy podnosiła głowę, jeden z
 31   1, V  |        wyminęła i przodem poszła, a gdy z wielkim swym fartuchem
 32   1, V  |       ujrzała część zagrody; teraz, gdy wnętrze jej szerzej odsłoniło
 33   1, V  |             nią stawało się zawsze, gdy uczuwała silne dotknięcie
 34   1, V  |             się, jak zwykle bywało, gdy był zdziwionym albo wzruszonym.~
 35   1, VI |           wikłała się wśród gałęzi, gdy jej właściciel pochylał
 36   1, VI |          było w tej porze dalekiej, gdy dwoje jakichś ludzi o nieznanych
 37   1, VI |    wydeklamowała przed nią Marta:~A gdy kto przyjdzie albo przyjedzie,~
 38   1, VI |       mogiła? Jak żyli? i dlaczego, gdy umarli, tak na długo, na
 39   1, VI |            jej nauczył stary Jakub, gdy jeszcze boso latałem i cielęta
 40   1, VI |    obłaskawił, naprawiała odzież, a gdy wieczór przyszedł i on położył
 41   1, VI |         mogła siebie i swoją harfę: gdy też późnym wieczorem nad
 42   1, VI |        czyste, wysokie szczęście.., Gdy oderwała wzrok od przestrzeni,
 43   2, I  |     stworzenie. Żadne z jej dzieci, gdy było małym, tak stale i
 44   2, I  |            ganku, na którym jednak, gdy stanęła twarzą ku dziedzińcowi
 45   2, I  |             n1u błyskawica cynizmu, gdy odpowiedział:~- Z kim? mniejsza
 46   2, I  |        głęboko zamyślonym w chwili, gdy Kirłowa do małej bawialni
 47   2, I  |          Pocałował obie jej ręce, a gdy wyprostował się, twarz jego
 48   2, I  |      szczęście tryska z jej twarzy, gdy spostrzeże czarnego Marsa,
 49   2, II |       godzin do południa brakowało, gdy Justyna z olśniewającej
 50   2, II |             znalazł się na ganku, a gdy wydawał rozkazy tyczące
 51   2, II |         rozumu, więc nie wątpię, że gdy nad pozycją moją zastanowić
 52   2, II |      sposobem z tej lichwy wylezie, gdy raz w nią wlezie, sam nie
 53   2, II |           do niego nie przemówiłeś, gdy odjeżdżał, ukłoniłeś mu
 54   2, II |        Powieki miał spuszczone, ale gdy raz na ojca wzrok podniósł,
 55   2, II |          twarz Julka Bohatyrowicza. Gdy wiosłami zgodnie uderzyli
 56   2, II |        chciał pocałować. Następnie, gdy wygodnie i miękko ułożyła
 57   2, II |             odpowiedziała Teresa.~A gdy dwa jedwabne łachmanki znajdowały
 58   2, II |        czule pielęgnowała mię dziś, gdy cierpiałam... Jedyna to
 59   2, II |          sens tak żartować ze mnie? Gdy bym już była taką starą
 60   2, II |         pierś podnosiła się wysoko, gdy zobaczyła dwa wiersze silnie
 61   2, II |          jak turkusy oczami, który, gdy nadchodziła, wiązał w snopy
 62   2, III|         czasem z chwilowym gniewem, gdy jednej dogadywała, że żnie
 63   2, III|             żytu zwrócić się miała, gdy żona Fabiana żąć nie przestając
 64   2, III|        głowę podnosił, usta wydął i gdy silnymi, namiętnymi ruchami
 65   2, III|            i wydłużyły się nieco, a gdy uspokojonymi już i prawie
 66   2, III|       szepnął do niej słów kilka, a gdy do Justyny powrócił, sierp
 67   2, III|       rozpoczęcia się sporu minęło, gdy na ściernisku, tuż przy
 68   2, III|              które swój gniew mają, gdy krzywdy ponoszą!...~Jan
 69   2, III|       ciekawością patrzałă na Jana, gdy usiłował rozbrajać walczących,
 70   2, III|        synowca z pola przywożone, a gdy już snopów zabrakło, parobkowi
 71   2, III|             tak jak i w ów wieczór, gdy po raz pierwszy zobaczył
 72   2, III|         ciężko! - zawołała Justyna, gdy kamienne koło zaturkotało
 73   2, III|           Witold - że kiedykolwiek, gdy po skończeniu nauk do Korczyna
 74   2, IV |           zręcznym ruchem, w chwili gdy skrzydłami muskać wodę już
 75   2, IV |     ludzkich kroków i zamiarów. Ale gdy spojrzała na towarzysza
 76   2, IV |       zaledwie uczynił kroków parę, gdy ona przed nim stanęła i
 77   2, IV |    przylgnął do nich gorącymi usty. Gdy wyprostował się i ona podniosła
 78   2, IV |          się ku wyjściu z polany, a gdy szli jedno przy drugim,
 79   2, IV |            wszystko prawda!...~Raz, gdy umilkła, z namysłem rzekł:~-
 80   2, IV |         spuszczała. Spostrzegła, że gdy tak patrzał w górę, błękitne
 81   2, IV |         słodycz zaufania. Ufała mu. Gdy stojąc u steru czółna, z
 82   2, V  |        wstały, do progu podeszły, a gdy im ona rękę na powitanie
 83   2, V  |            potem w Bohatyrowiczach, gdy za Jerzego wyszła, potem
 84   2, V  |            usłyszeli dopiero wtedy, gdy je powtórzył.~- Zdaje się -
 85   2, V  |           tych jeszcze nie domówił, gdy pod oknami dał się słyszeć
 86   2, V  |                zaczęła w progu, ale gdy spojrzenie jej upadło na
 87   2, V  |        ruchem głowę jego podnosiła, gdy rubasznym i wyraźnie rozgniewanym
 88   2, V  |           brata oficera wyglądając.~Gdy stary to mówił, Jadwiga
 89   2, V  |                Prawie jednocześnie, gdy stary słów tych domawiał,
 90   2, V  |             szeregiem rzekę usiały. Gdy płynąć zaczęły, rozpoznać
 91   2, V  |            jakimże był mój zachwyt, gdy i jej także uśmiech, uśmiech
 92   2, V  |        takim był i istotnie. Jednak gdy odeszła, podniósł znowu
 93   2, V  |          duża, czysto? porządnie?~A gdy Justyna na wszystkie już
 94   3, I  |            Korczyńska nie była, ale gdy młodziutka, piękna i posażna
 95   3, I  |          staczały się krwawe bitwy. Gdy aleje i zarośla ogrodu w
 96   3, I  |     przemówiła - nie rozumiano jej; gdy do niej mówiono - nie rozumiała.
 97   3, I  |        otaczała ją ze wszech stron, gdy z dziecka wzrastała i dojrzewała.
 98   3, I  |             i sama sobą tylko była, gdy na owym piaszczystym wzgórzu -
 99   3, I  |             już nikt nie dosłyszał. Gdy odjechał, spomiędzy skupionej
100   3, I  |         najbliższego jej otoczenia, gdy w południowych godzinach
101   3, I  |         mnóstwa rzeczy, a z czasem, gdy dorośnie, wyjedzie w świat
102   3, I  |           nieprzezwyciężony. Teraz, gdy wnet już, wnet życie jej
103   3, I  |           szczęście sobie zdobywać, gdy tamten życie nawet utracił!
104   3, I  |   klasztorne życie.~Niewiele potem, gdy przekonała siebie i innych,
105   3, I  |       opuściła; w samotności nawet, gdy była bezczynną, zachowywała
106   3, I  |            zresztą, prawie od czasu gdy Zygmunt ożeniony do Osowiec
107   3, I  |           tej, jeszcze porze życia, gdy dwudziestopięcioletnim młodzieńcem
108   3, I  |            Szedł coraz powolniej, a gdy w żurnalowym ubraniu, obcisłym
109   3, I  |             Owszem. Miło mi zawsze, gdy blisko mnie jesteś...~Twarz
110   3, I  | przeciwległym rogu pokoju stojącej, gdy nagle usłyszała głos Zygmunta:~-
111   3, I  |      wiadomo nawet, co Różyc zrobi, gdy się z nią ożeni, i jak ją
112   3, I  |            podnosiła się i opadała, gdy z drobnych jej ust sypały
113   3, II |      wzruszony, że ramię mu drżało, gdy rękę do czoła podnosił.~
114   3, II |             się, odświeży, urządzi, gdy tylko właściciel tego zechce...
115   3, II |           zechce... a zechce wtedy, gdy zrobi projekt ożenienia
116   3, II |           wyrestaurowanym być może, gdy tylko Teofilek zechce, a
117   3, II |      zwrócić na siebie potrafiła, a gdy to wielkie, cudowne szczęście,
118   3, II |      jeszcze przed zachodem słońca, gdy Justyna po parogodzinnym
119   3, II |         Witold na moim weselu będą.~Gdy już obie w drodze były,
120   3, II |  uszczęśliwić nie mogło nad to, jak gdy Witold o zdrowie jej zapytał.
121   3, II |             przybywającej; tylko że gdy tamta spadała jak pulchna
122   3, II |       śmiało i szerokimi krokami, a gdy już doszedł do śliwowego
123   3, II |             zastanawiała się długo, gdy opowiedziawszy już Marcie
124   3, II |             właśnie przygotowywała, gdy przez wpółotwarte drzwi
125   3, II |         synowi wejść pozwoliła, ale gdy w rękę ją całował, kilka
126   3, II |            swojej nie pozwalając, a gdy dorósł, z lubością nieraz
127   3, II |        czapkę, aby udać się w pole, gdy przez drzwi otwarte w drugim
128   3, II |             sobie przygryzając, ale gdy pod gankiem tętent konia
129   3, II |            w przyciemnionym pokoju, gdy nagle wszystkie, prócz pani
130   3, II |         górę czasem podkręcał wąsa. Gdy na dziedziniec wjeżdżał,
131   3, II |     prowadzące do pokoju, w którym, gdy był dzieckiem i dorastającym
132   3, II |          oczy na niego podniosła:~- Gdy tu wchodziłeś, zapytywałam
133   3, II |           obrazy, z ohydy...~Teraz, gdy drżała i mięła w dłoni leżącą
134   3, II |            leżącą na stole chustkę, gdy pierś jej podnosiła się
135   3, II |          umilkła zupełnie w chwili, gdy Zygmunt do pokoju matki
136   3, II |           sobie widzieć się ze mną, gdy tylko do domu wrócę. A ja
137   3, II |           czuć było trochę drżenia, gdy odpowiedziała:~- Nie ma
138   3, II |            bardzo bogatym zostanie, gdy w otoczeniu stosownym artystyczne
139   3, II |             pokoju i wtedy dopiero, gdy przerwał się na chwilę potok
140   3, II |               chodź tu... bliżej!~A gdy o parę kroków od niej stanął,
141   3, II |            się znowu wtedy dopiero, gdy Zygmunt kroki swe przed
142   3, II |          tak! ty to uczynisz pewno, gdy tylko ja oczy zamknę...
143   3, II |        twarzą przy ziemi leżała, aż gdy podniosła ją i spojrzała
144   3, II |            niż w owym dniu dalekim, gdy ukochany zdejmował z jej
145   3, III|       godzin do południa brakowało, gdy okolicę napełnił niezwykły
146   3, III|             która brzmiała wówczas, gdy Rej z Nagłowic nad kuflem
147   3, III|            jak śnieg białych zębów; gdy zdjęli czapki, ukazywali
148   3, III|     wszystkich znajomych witając, a gdy to czynił, oprócz okuć bryczki
149   3, III|          zdarzyło mu się parę razy, gdy zagrymasił i wypowiedzieć
150   3, III|         spłonął cały i, jak zwykle, gdy był wzruszonym, w górę spojrzał;
151   3, III|            żoną świat sobie weseli. Gdy tedy już nadszedł ten dzień
152   3, III|        dziesiątków osób składanymi. Gdy jedni w świetlicy zajadali,
153   3, III|         prędko się w płacz zamieni, gdy twardy i nieubłagliwy sąsiad
154   3, III|           otwartym powietrzu stali, gdy z pola na drogę skręciły
155   3, III|             do tańca ją zaprosił, a gdy ona w znak przyzwolenia
156   3, III|    dwadzieścia, to jednocześnie, to gdy ścisk zbyt wielkim się stawał,
157   3, III|       cierpień wynurzyła się wtedy, gdy wśród zbóż i bławatków po
158   3, III|            najmilsza i najlepsza. A gdy już na zawsze wrócę i w
159   3, III|        kości i nakarbowaniu pysków, gdy spod gruszy w ogrodzie stojącej
160   3, III|        oficerze Franusiu opowiadał, gdy wnuczka ku niemu przypadła
161   3, III|      wszystkich stronach upatrując, gdy na rękawie swojej siermiężki
162   3, III|            nie daruje, a egzekucją, gdy tylko czas przyjdzie, bez
163   3, III|      podobały się zgromadzonym, ale gdy byli już aż do płaczu rozżaleni
164   3, III|            i mądry zrobi się głupi, gdy go bieda złupi, a każdemu
165   3, III|         poważna, polonezowa nuta:~A gdy pomrzemy, a gdy pomrzemy,~
166   3, III|             nuta:~A gdy pomrzemy, a gdy pomrzemy,~Każemy sobie,~
167   3, IV |   napełnionego upałem i ściskiem, a gdy twarz odsłonił, zdawać się
168   3, IV |           Musisz zawstydzić się!...~Gdy plan Korczyna na biurku
169   3, IV |           stało się i działo potem, gdy wszystko wpadło w wodę.
170   3, IV |        duszy dostrzeżoną jej plamę. Gdy nie mógł żyć tak, jakby
171   3, IV |             żyć tak, jakby pragnął, gdy potem już i pragnienie innego
172   3, IV |           innego życia w nim gasło, gdy nad rozwartą książką oczy
173   3, IV |            snu kleić się zaczynały, gdy spory i kłótnie różnić go
174   3, IV |         różnić go z ludźmi poczęły, gdy zrazu ścigać wzrokiem, a
175   3, IV |            podniosło się na niebie, gdy Witold wbiegł do świetlicy
176   3, IV |       wybije! Zmiękło serce Dawida, gdy o Jonatanie w żałość przyobleczonym
177   3, IV |        wołała: "Franuś! Franuś!", a gdy nadbiegł, mocno strofować
178   3, IV |          ludzi nie zachowywanymi. A gdy na koniec pierwszy drużbant
179   3, IV |          pozwolenie bywania u niej, gdy w orszaku wzniosło się mnóstwo
180   3, IV |      krawędzi zielonej góry stanął, gdy niżej, w połowie jej stoku,
181   3, V  |           nowych widocznie bucików. Gdy podniosła się z ziemi, Benedykt
182   3, V  |       wschodom na górę prowadzącym, gdy usłyszała wymówione za sobą