Tom, Rozdzial

  1   1, I  |           cioci te niemądre gadania nic nie zaszkodziły...~Czarne
  2   1, I  |            księżniczka. Od wujostwa nic przyjmować nie chcesz, ze
  3   1, II |            w którym widocznie także nic od dawna nie dodawano i
  4   1, II |      wyraźnie, że od lat dwudziestu nic tu nie przybyło, ale i nic
  5   1, II |          nic tu nie przybyło, ale i nic nie ubyło, a to, co brudził,
  6   1, II |        powitania, nie rzekł jeszcze nic... Prawda, że Kirło mówił
  7   1, II |          filuternie i zalotnie. Ale nic wyrazić nie zdoła wrażenia
  8   1, II |           na tym świecie! Żadnej za nic nagrody! Ale nie! - zawołał
  9   1, II |             mnie rosół... czuję, że nic innego dziś jeść nie będę
 10   1, II |       których na pierwsze wejrzenie nic więcej wyczytać nie można
 11   1, II |             do mnie to należy.~- To nic - szeptała Teresa ale ona
 12   1, II |       prosiłam... przedstawiałam... Nic nie pomaga... i... nic nie
 13   1, II |              Nic nie pomaga... i... nic nie pomoże!...~Wzięła dzbanek
 14   1, II |         zamykaj... nie zamykaj!... ~Nic już nie odpowiadając zakręciła
 15   1, III|              choćby arabskiej krwi, nic zrobić nie mogą: dla posuwania
 16   1, III|            Ale spostrzegł znowu, że nic wcale przyjemnego nie mógł
 17   1, III|        Ciemnota to jest, a ja na to nic nie poradzę. Las mi rąbią,
 18   1, III|       wychodziła na przechadzki, bo nic ciekawego ani miłego nie
 19   1, III|        mówić? Ty się nie zmienisz i nic się nie zmieni. Gwiazdy
 20   1, III|        zapłaćcie...~- Nie zapłacimy nic - odpowiedział młodszy i
 21   1, III|           lub imion własnych trzemá nic nie znaczącymi wyrazami: "
 22   1, IV |        dawnych dostatków tego domu. Nic nowego, ale wszystko, cokolwiek
 23   1, IV |        wlepiając długie spojrzenia, nic wcale nie spostrzegała,
 24   1, IV |             mód, z postaw i ruchów, nic pod względem wykwintności
 25   1, IV |          głowy, która ani na chwilę nic ze swego wyniosłego i surowego
 26   1, IV |                No, to kiedy pić pan nic chcesz, idź przynajmniej
 27   1, IV |              Nie uczyniła tym razem nic, aby przeszkodzić tej zresztą
 28   1, IV |          czyste zawracanie głowy, i nic więcej! Jak się ich człowiek
 29   1, IV |       zacnego sąsiada? Teraz to już nic: nauczyłam się i przywykłam.
 30   1, IV |           nie przedstawiałaby także nic osobliwego, gdyby nie posiadała
 31   1, IV |              nie, nie będę mogła za nic zejść z tych wschodów...~
 32   1, V  |            szedł, nie widział także nic oprócz gęstwiny łodyg i
 33   1, V  |            dawniej; nie przełamywał nic i żadnych wysileń nie czynił.
 34   1, V  |           niej i dokoła niej nie ma nic takiego, na czym by mogła
 35   1, V  |            po ciszy polnej nie było nic smutnego; owszem, brzmiało
 36   1, V  | przyprowadziła - zauważył. - Ale to nic - dodał - że panienka tak
 37   1, V  |          jest rzecz, kiedy człowiek nic nie robi, a tylko o swoich
 38   1, V  |           ale jeżeli kto na świecie nic do robienia nie ma?...~-
 39   1, V  |       staranie okazać. Dla mnie zaś nic w gospodarstwie nie ma nad
 40   1, V  |             ale nie pomogli i nawet nic zepsutego w ciele moim nie
 41   1, VI |        pokryciem leszczyny i cienką nić strumienia rzucała pomiędzy
 42   1, VI |         głowie. Nie śmiała prosić o nic tego nieznajomego człowieka,
 43   1, VI |          się, czas bałamucą, a tu i nic tak osobliwego do gadania
 44   1, VI |             jeszcze gdzieniegdzie i nic nie wiedzieli, a jak kto
 45   2, I  |      sposobem wszystko razem robiąc nic się prawdziwie porządnie
 46   2, I  |          był głupcem, nie dbałbyś o nic i do końca hulałbyś sobie
 47   2, I  |             się nie podoba. Zresztą nic.~- Masz słuszność - odrzekł.~-
 48   2, I  |     zawstydzenie poważnie rzekła:~- Nic nie szkodzi. Mów wszystko.
 49   2, I  |             stanowczością rzekła:~- Nic z tego nie będzie, mój drogi.
 50   2, I  |        sobie i wyliczać...~- Jeżeli nic przeciwko układowi temu
 51   2, I  |      zapewnić Co za złote marzenie! Nic nad to na ziemi nie pragnęła.
 52   2, I  |             wynikłoby z tego układu nic dobrego... Jest to ostatni
 53   2, I  |           zawołała - nie myśl o nim nic złego...proszę cię, nie
 54   2, I  |          proszę cię, nie myśl o nim nic złego! Ja wcale nie mówię,
 55   2, I  |           coś podobnego. Wcale nie! Nic przecież złego nikomu nie
 56   2, I  |    wszystkich, a każdy ci powie, że nic złego nie zrobił i że to
 57   2, I  |     Podjąłby się może, ale wiem, że nic by dobrego z tego nie wynikło...
 58   2, II |         wiedzieć gdzie przepadasz i nic nie wiesz, co się w domu
 59   2, II |       powiedział, jak zawsze, że to nic strasznego... Wielkie rozdrażnienie
 60   2, II |  melancholie wpadasz... "Rozumiem!" Nic nie rozumiesz... Wieczne...~
 61   2, II |       trzeba, jak Boga kocham, mnie nic nie trzeba! Czyż ja mogę
 62   2, II |              pomimo że od lat kilku nic już na pozór nie łączyło
 63   2, II |          łóżku i fontanną płacze! O nic u żadnej dopytać się nie
 64   2, II |           wprawdzie gipsowe, ale to nic nie szkodzi... zawsze to
 65   2, II |    szwagrowi najzupełniejszą rację; nic jednak o tym nie powiedział,
 66   2, II |             Benedykt - on podobno i nic nie maluje teraz...~- A
 67   2, II |            szepnął:~- Nie mów tylko nic o jego żonie! Ładna i dobra
 68   2, II |         przez chwilę nie odpowiadał nic. W delikatnych i ruchliwych
 69   2, II |              egoista, nie dbający o nic oprócz własnej pychy i wygody,
 70   2, II |      konsumentki, które z pewnością nic nigdy dla cywilizacji nie
 71   2, II |            ciskał błyskawice. Długo nic więcej przemówić nie mógł,
 72   2, II |        zarozumiałym chłopcem, który nic nie szanuje i nikogo nie
 73   2, II |             chłopiec nie odpowiadał nic, tylko tajemniczymi gestami
 74   2, II |        cierpień. Jednak nie udawała nic: ani choroby, ani polepszenia
 75   2, II |          łamie i depcze, której się nic oprzeć nie może, która...
 76   2, III|           sobie, ale i w domu także nic...nic...~Umilkła, lecz on
 77   2, III|            ale i w domu także nic...nic...~Umilkła, lecz on chciwie
 78   2, III|             Przenajświętszy! Ale to nic! to nieuzwyczajenia! cha,
 79   2, III|             jak ofuknie: "Ja mówi - nic Jadwiśce nie przyrzekał,
 80   2, III|      przyszły tydzień pozostanie.~- Nic, tatku, nie pozostanie!
 81   2, III|         hrabia, dla tego pół zagona nic nie znaczy, ale ubogiemu
 82   2, III|             na swoje zagony wrócił.~Nic już prawie na tych zagonach
 83   2, III|     wyobrażać sobie, że tam, wyżej, nic złego ani brzydkiego nie
 84   2, III|          sama za ojcem pobiegła! To nic, że takim wielkim mężczyzną
 85   2, III|          błyski - czy to pan Michał nic dziś nie zmęczony, te aż
 86   2, III|          kapotą przemówił Anzelm.~- Nic to, nic! Pan nie byłeś zbyt
 87   2, III|         przemówił Anzelm.~- Nic to, nic! Pan nie byłeś zbyt śmiałym,
 88   2, III|         pochmurność napadnie, to za nic z domu nie wyjdzie, nie
 89   2, IV |          krańca tej pustki nie było nic prócz pomarszczonych, głębokich
 90   2, IV |             i więcej nie zapytała o nic. Jan ciągle na wzgórza patrząc
 91   2, IV |           ręce i odzież targali, on nic. Raptem na mnie spojrzał
 92   2, IV |             Benedykt nie zapłakał i nic nie powiedział, tylko do
 93   2, IV |           nieszczęść napełnione, że nic już w nich więcej zmieścić
 94   2, IV |       samotnie. Świat o nim nie wie nic i tylko niebieskie sklepienie
 95   2, V  |           proszenie albo krzyczenie nic nie pomoże. Sam przez się
 96   2, V  |            trochę jeszcze nasępiony nic już siostrze nie powiedział,
 97   2, V  |        mleka. Przez parę minut nikt nic nie mówił. Anzelm, Jan i
 98   2, V  |           Janek językiem nasiekł... Nic ja w tym złego nie widzę,
 99   2, V  |    objawiała, smaku żadnego znaleźć nic mogłem. Dużałem się tak
100   2, V  |             szczęśliwą dolę zesłał. Nic też nigdy przeciw jego sercu
101   2, V  |         przez parę minut nie mówili nic. Jan pierwszy śmiechem parsknął.~-
102   2, V  |              Anzelm nie zapytywał o nic i żadnej uwagi synowcowi
103   2, V  |         wąsami czoła jej dotknął. O nic jej nie zapytał. Nigdy domowych
104   2, V  |            domowych nie zapytywał o nic; co się ich samych tyczyło.
105   2, V  |             No, no! - myślę sobie - nic dziwnego, że sama nie wie,
106   2, V  |             nimi rozmawiać? Oni tam nic o francuskich romansach
107   2, V  |         swachę wykierowała się, ale nic w tym dziwnego nie ma: kuzynka
108   2, V  |         gadania aż ochrypłam, a ona nic powiedzieć mnie nie chce...
109   3, I  |      odstręczało, a ona nie czyniła nic, aby ku sobie ich pociągnąć.
110   3, I  |           Andrzejowej nie zmieniono nic. W domu należącym niegdyś
111   3, I  |       sztuczności tej nie wiedzieli nic, a pochwały i zachęty raz
112   3, I  |     oryginalnego uderzenia pędzla - nic osobliwego. I było to już
113   3, I  |        sobie, zgasła i nie czuł już nic prócz chłodu i zniechęcenia,
114   3, I  |        jednak nie przedstawiały one nic ciekawego ani ważnego. Gdyby
115   3, I  |          biedne, marne, prozaiczne; nic wcale znaleźć na niej nie
116   3, I  |           nie mógł wydobyć z siebie nic: żadnego pomysłu, żadnego
117   3, I  |             Tu, niestety, niestety! nic nie czyniło na nim wrażenia
118   3, I  |       zaczęła:~- Zdawało mi się, że nic nie robisz, bo przecież
119   3, I  |              nie idzie za tym, abym nic nie robił. Myślę... marzę...
120   3, I  |   zamieniony. Szukał, nie znajdował nic, ale w zamian Justyna jak
121   3, I  |            zamknął jej usta, tak że nic odpowiedzieć nie umiała.
122   3, II |         Maksymowi nie trzeba będzie nic z pensji wytrącać...~Zwrócił
123   3, II |     prostując się kończył student - nic tu takiego mądrego nie ma
124   3, II |           od teorii nie odstąpię za nic...~Benedykt stanął jak wryty
125   3, II |                Nie znam, nie wiem i nic wiedzieć nie chcę... sarknął
126   3, II |     potwierdził. - Przy tym tak już nic a nic nie robić, jak ci
127   3, II |              Przy tym tak już nic a nic nie robić, jak ci panowie,
128   3, II |      ścianach i sprzętach pokoju.~- Nic osobliwego - zauważyła -
129   3, II |           niego nie. Powiedzieć, za nic tego przed nikim nie powie,
130   3, II |             ukłonami wykrzykiwał:~- Nic to! Nic to! Z ukontentowaniem
131   3, II |     ukłonami wykrzykiwał:~- Nic to! Nic to! Z ukontentowaniem witamy...
132   3, II |             gościem wykonywała. Ale nic ją więcej uszczęśliwić nie
133   3, II |             ciągle skrzypię, ale to nic: skrzypiącego drzewa dłużej!
134   3, II |            fatyga i zgryzoty czy za nic poczytywać się mają? Dla
135   3, II |           egzekwować bez żadnego na nic względu! Na żadną nawet
136   3, II |          przy zdarzeniach podobnych nic mu już, tak jak dawniej,
137   3, II |           niewinnego, kogoś, co nam nic złego nie wyrządził, krzywdzić
138   3, II |             wszystko.~- Wszystko! i nic mi więcej nie powiesz? nic?
139   3, II |          nic mi więcej nie powiesz? nic? nic?~- Owszem - śpiesznie
140   3, II |            więcej nie powiesz? nic? nic?~- Owszem - śpiesznie odrzekła -
141   3, II |       ciebie, nie pozostało we mnie nic wcale, prócz prostej zresztą
142   3, II |         róży na różę? Czy tu ziemia nic nie rodzi? czy tu słońce
143   3, II |           znaleźć nie możesz?... że nic cię zachwyceniem czy bólem,
144   3, II |         mego za granicą zżyłem się, nic więc dziwnego, że bez niej
145   3, II |            jeszcze od pierwszej, bo nic już po sobie nie pozostawiająca.
146   3, II |        nadziei podobny, lecz więcej nic, nic prócz tej rzeki krwi
147   3, II |           podobny, lecz więcej nic, nic prócz tej rzeki krwi ciemnymi
148   3, III|       rozpierał się tak szeroko, że nic już przy nim wzrastać nie
149   3, III|       ogrodach niskie tylko warzywa nic sobą nie zasłaniały, a na
150   3, III|          był aspirantem, szepnął:~- Nic ja osobliwego w tej pannie
151   3, III|             Ale ja tak powiadam, że nic nie ma na świecie przyrodniejszego
152   3, III|         drzwiami, przez kilka minut nic więcej słychać nie było,
153   3, III|           największe trapienie się, nic nie pomoże. Pan Korczyński
154   3, III|        buntował. On nikogo prosić o nic nie będzie, ostatnią krowę
155   3, III|    świątecznie ustrojone gromadki o nic nie dbając. Na kilka pozdrowień
156   3, III|        Jaśmont! Jaś-mont! Jaś-mont!~Nic już innego prócz tego nazwiska
157   3, III|             rozrywać, kiedy podobno nic, jak się należy, związanym
158   3, III|            chyba krakowiaka, więcej nic, jednego tylko krakowiaka.
159   3, III|          przymówki, ani przyśpiewki nic nie pomagały. Jadwiga, milcząca
160   3, III|       pomiędzy mną a Jadwiśką nigdy nic nie było, że nic jej nigdy
161   3, III|     Jadwiśką nigdy nic nie było, że nic jej nigdy nie oświadczałem
162   3, III|            kiedy panna jest zacna i nic jej wcale do zarzucenia
163   3, III|             Oprócz Boga Zbawiciela!~Nic na niebie ani na ziemi nie
164   3, III|             na łodziach i czółnach, nic ich nie mąciło; woda je
165   3, IV |          gospodarskimi napełnionej, nic tu więcej nie było. Na ścianach
166   3, IV |              swój ból, swoja hańba! Nic nie pomoże. Całą godzinę
167   3, IV |        chcesz?~- Dla siebie, ojcze, nic nie chcę, dla ludzi... wiele!~-
168   3, IV |          skupił wszystkie siły i na nic innego już mu ich nie stało.
169   3, IV |              siadaj, moje kochanie,~Nic nie pomoże twoje płakanie,~
170   3, IV |          nie pomoże twoje płakanie,~Nic płakanie nie pomoże:~Stoją
171   3, IV |              siadaj, moje kochanie,~Nic nie pomoże twoje płakanie.~
172   3, IV |          nie pomoże twoje płakanie.~Nic płakanie nie pomoże:~Stoją
173   3, V  |           zejścia na dół.~- Niechże nic ciężkiego na siebie nie
174   3, V  |           Justyna nie odpowiedziała nic, tylko filuterny uśmiech
175   3, V  |      wszystko przy nim mówić można. Nic nie zrozumie i nic nie powtórzy
176   3, V  |           można. Nic nie zrozumie i nic nie powtórzy najpewniej!~
177   3, V  |       obchodzi...~Teresa nie mówiąc nic w nieśmiałej postawie za
178   3, V  |           półrocze zapłacił, ale to nic nie znaczy, - wobec serca
179   3, V  |            dumna! ty, co przez dumę nic ode mnie przyjąć nie chciałaś,
180   3, V  |      stanowcze - odpowiedziała - że nic w świecie, nawet twoja wola,