Tom, Rozdzial

  1   1, I  |                 płomienność nieustanną, jakby wciąż z wnętrza podsycaną,
  2   1, I  |             osoby trochą popędliwości i jakby przybranej rubaszności,
  3   1, I  |               gruby, chrypliwy, głośny, jakby dobywał się z głębi beczki.
  4   1, I  |              uciekać i biec tak prędko, jakby ich diabeł ganił, drudzy
  5   1, I  |              przebiegło drgnienie nagle jakby uczutego obrzydzenia; wnet
  6   1, I  | trzydziestoletni, wysoki i tak zgrabny, jakby go matka natura z lubością
  7   1, II |              czynu i czyniąc gest taki, jakby ramieniem swym kibić jej
  8   1, II |               opłatkach i tłumacząc się jakby z czynności, której dokonać
  9   1, II |               wnętrza domu, ale z dala, jakby znad sufitu, osłabione odległością
 10   1, II |               wywoływane tony skrzypiec jakby coś na pamięć przywiodły.
 11   1, II |              róże pantofli. Korczyński, jakby wybuchem jakiejś palnej
 12   1, II |            twarz nad wodą pochylał tak, jakby z zajęciem przypatrywał
 13   1, III|             nadzwyczajnie - dorzuciła - jakby cię dotknęła różdżka jakiegoś
 14   1, III|                 wykwintną grzecznością, jakby przed nim siedziała nie
 15   1, IV |                wydawała się skurczoną i jakby w sobie zwiniętą. Spod schylonego
 16   1, IV |            znowu pochwyciła jego ramię, jakby ani na chwilę rozstawać
 17   1, IV |             pozach było coś marzącego i jakby nałóg do malowniczości zdradzającego,
 18   1, IV |              włosami. Coś go dręczyło i jakby zamierzał koniec położyć
 19   1, IV |          najbardziej ożywionej rozmowy, jakby sobie coś nagle przypomniał,
 20   1, IV |                 z tak głośnym śmiechem, jakby w tej chwili zwykła dystynkcja
 21   1, IV |                 rękę do czoła i gardła, jakby w tej chwili dostawać zaczynała
 22   1, IV |            patrzali sobie w oczy. Wtem, jakby wtór do ich radości, rozległy
 23   1, IV |           słuchał on był stojąc w pozie jakby z przyzwyczajenia malowniczej.
 24   1, IV |           uśmiech i sama ona zmartwiała jakby, oczy swe wlepiając w tę
 25   1, IV |             doświadcza takiego uczucia, jakby przebywając je koniecznie,
 26   1, IV |            lekkimi wykrzykami cofała ją jakby na widok rozwartej paszczęki
 27   1, IV |                  ale śpiesznym krokiem, jakby nie tylko od niego, lecz
 28   1, V  |              żadnej przyczyny nie ma?~I jakby mu nagle przyszła na pamięć
 29   1, V  |                 uśmiechu, ale tym razem jakby triumfującym, białe zęby
 30   1, V  |           czapce. Ta czapka tworzyła mu jakby drugą głowę i uderzający
 31   1, V  |               postawą z przyzwyczajenia jakby malowniczo ułożoną, z wyrazem
 32   1, V  |              wody przyniosę niźli ona - jakby usprawiedliwiając się rzekł
 33   1, V  |        wybuchnął:~- Anzelm zawsze taki, jakby wczorajszego dnia z Panem
 34   1, V  |               bezpiecznie i tak świeżo, jakby dla niej, rodzącej się na
 35   1, VI |               wytkniętym, ale wypadkiem jakby rozsypane cofały się w głąb
 36   1, VI |                 tak wysmukła i zgrabna, jakby przez natchnionego snycerza
 37   1, VI |                  odpowiedział zapytany.~Jakby nagle blask słoneczny oświecił
 38   1, VI |                 dębem, który litościwie jakby zarzucał na nią szerokolistne
 39   1, VI |            jeszcze Niemen. Było to tak, jakby z powierzchni ziemi oblanej
 40   1, VI |                 mocną woń heliotropu. I jakby w tym miejscu natura prawo
 41   1, VI |             kołysała się w obie strony, jakby w wesołym i triumfującym
 42   1, VI |                w swej robocie. Powoli i jakby automatycznie, nieprzerwanie
 43   2, I  |                To tak zupełnie wygląda, jakby w jednym człowieku było
 44   2, I  |          podniosła głowę i tonem takim, jakby znakomitego odkrycia dokonywała,
 45   2, I  |                 się z nią! - nie dbając jakby o wszystko, co przed chwilą
 46   2, I  |     spuszczonymi powiekami, tak prędko, jakby pilno jej było pozbyć się
 47   2, I  |               doszły całe okresy żywcem jakby z mądrej jakiejś książki
 48   2, II |                ożywioną rozmowę i nawet jakby sprzeczkę paru głosów. W
 49   2, II |               roślin wpatrzyły się tak, jakby ktoś wpatrywał się w nagle
 50   2, II |                   ciszej odpowiedziała.~Jakby ją to nazwisko w pierś uderzyło,
 51   2, II |                powściągliwym był także, jakby starannym, a wyraz oczu
 52   2, II |               bledziutkimi wargami tak, jakby czegoś smacznego skosztowała.~-
 53   2, II |              całym salonie rozległo się jakby klaśnięcie z bicza, a po
 54   2, II |                się ku uchu szwagra tak, jakby to czynił posąg, i szepnął:~-
 55   2, II |                 salonu. Witold pozostał jakby do miejsca przykuty, bardzo
 56   2, II |              silny, z grzbietem końskim jakby zrośnięty, pomimo ciężkości
 57   2, II |            obudził go głos tajemniczo i jakby trwożnie wołający:~- Witold!
 58   2, II |              się czasem na palcach nóg, jakby miał wnet oderwać się od
 59   2, II |                wyraz śniadanie Orzelski jakby się ze snu obudził i chwilę
 60   2, II |                po czym Kirło budząc się jakby z upojenia, w które go zbliżenie
 61   2, II |                domu tak uszczęśliwiona, jakby skarb na drodze znalazła...
 62   2, II |               tyle razy trzymali oboje, jakby jej ciężar wspólnych ich
 63   2, II |                szemrała ona w jej ręku, jakby była złotawą gałązką szelestuszki,
 64   2, III|        różnobarwnych. Wyglądało to tak, jakby malarz jakiś gorącożółte
 65   2, III|             powoli, z leniwymi ruchami, jakby sennie. Za nim, jak nierozłączny
 66   2, III|          zobaczyłem, że pani tu siedzi, jakby mnie słońce przed oczami
 67   2, III|              Łokciem czyniąc ruch taki, jakby odtrącić go chciała, z nogi
 68   2, III|           prostowała ona swą kibić tak, jakby sama, na wzór żniwiarek
 69   2, III|               ziemi uczyniła ruch taki, jakby zaraz zsunąć się z niskiego
 70   2, III|                  Z dziwnym zmieszaniem, jakby nagle uczuła się w tym miejscu
 71   2, III|                 się, uczynił ruch taki, jakby rękę jej chciał pochwycić,
 72   2, III|           sekund patrzali sobie w oczy, jakby wzajem myśli swe odgadnąć
 73   2, III|               mgnieniu oka i tak lekki, jakby miał lat dwadzieścia, z
 74   2, III|             pięściami tak zaciśniętymi, jakby na śmiertelnego wroga godził,
 75   2, III|                w których tkwiło wieczne jakby zamyślenie duszy daleko
 76   2, III|         człowieka, płonęła w nich cała, jakby w łunie z wewnętrznego pożaru
 77   2, III|             mówienie, wszystko takie... jakby pan Andrzej z mogiły powstał...~
 78   2, III|          Serdecznym i zarazem ostrożnym jakby ruchem Witold w obie swe
 79   2, III|              prawie taki jest obojętny, jakby on tylko był człowiekiem
 80   2, III|                 śliczne! To tak prawie, jakby i jasne lato starzało razem
 81   2, III|                  a przy słońcu wygląda, jakby z najpiękniejszego szkła
 82   2, III|            donośnie zagwizdała wilga, a jakby w odpowiedź jej z zagrody
 83   2, III|                na tę różową szramę, tak jakby oczu od niej oderwać nie
 84   2, III|             chodzim i cicho gadamy, tak jakby umarły w domu leżał... Taka
 85   2, IV |          przyrósł do Niemna; zdaje się, jakby duszę swoją w tej rzece
 86   2, IV |                 lecz cofał się, usuwany jakby przez rozległe, białe, małymi
 87   2, IV |              było można. Bór niechętnie jakby usuwając się w głąb widnokręgu
 88   2, IV |                to prędko, to pomaleńku, jakby z całego nieba pioruny zebrały
 89   2, IV |              kiedy niekiedy tak stękał, jakby w nim co pękało. Ludzie
 90   2, IV |              tym cieniu wszystkie włosy jakby rozrzucony snop zboża zjeżone
 91   2, IV |                 około rąk i nóg zrobił, jakby je czym wiązał, i stał ciągle
 92   2, IV |             sobie po uczernionej twarzy jakby w nieprzytomności wodząc.
 93   2, IV |                  szepnęła Justyna.~Jan, jakby obecność jej w tej chwili
 94   2, IV |          wyrzeźbione, słały się daleko, jakby w nieskończoność, znikając
 95   2, IV |                jej stawało się większe, jakby nabrzmiewało jakąś z tonów
 96   2, IV |          uplecioną pieśnią, i gorętsze, jakby spod tej trawy, do której
 97   2, IV |                głowa jej zakołysała się jakby pod wpływem zdziwienia.
 98   2, IV |              wzrok na towarzysza swego, jakby przemówić chciała, lecz
 99   2, IV |             odpoczywaniu..,~Innym razem jakby do siebie samego przemówił:~-
100   2, IV |                ile razy o tym pomyślał, jakby roztopiony łój do serca
101   2, IV |           spojrzał i taki ruch uczynił, jakby rękę jej pochwycić chciał.
102   2, V  |                tych ust był tak surowy, jakby wnet otworzyć się one miały
103   2, V  |                 sierpem na polu stanie, jakby nie pięćdziesiąt, ale dwadzieścia
104   2, V  |            Takim alegantem ukazuje się, jakby nigdy tetrykiem nie był!~-
105   2, V  |         pierwszy. Spojrzał na Justynę i jakby sobie coś nagle przypominając
106   2, V  |                się bardzo, tylko zrazu, jakby przelękniony, w tył nieco
107   2, V  |           zwyczajnego życia, od którego jakby na skrzydłach mnie odniosło.
108   2, V  |              jakże! Pamiętam... ho, ho! jakby to wczoraj zdarzyło się...
109   2, V  |          którego biły promienie cichej, jakby nieśmiałej radości. Z trochę
110   2, V  |           niepojętym mnóstwem drobnych, jakby śniegowych płatków osypywała
111   2, V  |             które na skrzydłach z krepy jakby utkanych wylatywały z wody.
112   2, V  |                    wymówił takim tonem, jakby tylko co był się ucieszył,
113   2, V  |              Marty tkwiły w jej twarzy, jakby przeszyć ją chciały i dostać
114   3, I  |                 prace i plany w żelazne jakby kajdany ujmowały myśli jej
115   3, I  |               odzywała się w niej żądza jakby zmartwychpowstania, jakby
116   3, I  |               jakby zmartwychpowstania, jakby otrząśnięcia z siebie mogilnych
117   3, I  |                uczuła naprzód ból taki, jakby po raz drugi na wieki rozstawała
118   3, I  |        otaczającego je świata oddalone, jakby mieszkańcem jego nigdy być
119   3, I  |                stanęła i obejrzała się, jakby miała nadzieję, że ten,
120   3, I  |                Uczyniła ręką ruch taki, jakby natrętną marę nie wiedzieć
121   3, I  |                efekty światła stworzone jakby ku rozkoszy i natchnieniu
122   3, I  |           Zapewne, zdrową jest i silną, jakby była przebraną chłopką,
123   3, I  |               ręce ma wiecznie opalone, jakby nigdy w życiu rękawiczek
124   3, I  |                męża z takim natężeniem, jakby za cenę życia wyczytać z
125   3, II |              istotę, co ma taką postać, jakby do nieba miała się wnet
126   3, II |          przerwać Witold.~Ale Benedykt, jakby właśnie próbę tę chciał
127   3, II |                 na syna takim wzrokiem, jakby go ujrzał nad brzegiem przepaści.
128   3, II |             Justyny z takim pośpiechem, jakby się lękał, aby go ktokolwiek
129   3, II |                i wąsy serwetą otarłszy, jakby do wstawania od stołu obie
130   3, II |              rozgorzałe i razem dziwnie jakby wstydliwe zagadnęła:~- Jakże
131   3, II |            bardzo, bo wyglądało to tak, jakby zmówili się tu przyjść jednocześnie...~-
132   3, II |               twarz Marty tak drgającą, jakby ją w mnóstwo miejsc na raz
133   3, II |             sprowadzało zmiany: młodszą jakby, lżejszą, cichszą ją czyniąc.
134   3, II |             śmiechem, a potem zaraz coś jakby litość czy rozrzewnienie
135   3, II |                Uczynił zrazu ruch taki, jakby miał za odchodzącym ojcem
136   3, II |               się unieść jej wybuchowi, jakby jej prawie nie słuchając
137   3, II |          spostrzegł i stając przed nią, jakby z milczenia jej chciał korzystać,
138   3, II |          przestawała? Pierś jej stygła, jakby w niej zagasł jedyny płomień,
139   3, III|            liście wysuwały się zewsząd, jakby chciały swą ostrą powierzchnią
140   3, III|             kępa wąsów poruszyła mu się jakby do uśmiechu.~- Ale tak samo
141   3, III|              pośród niej stawał, ciągle jakby kogoś oczekując i wypatrując,
142   3, III|               mówiła.~A on, w skupionej jakby i osłupiałej kontemplacji
143   3, III|                 bywać musiało, i nagle, jakby otrzeźwiawszy, zaśmiała
144   3, III|     gospodarstwa rozmawiała, odmłodzona jakby, choć przygarbiona, wesoła
145   3, III|       ukończeniu ostatniej jego figury, jakby kajdany z nóg pozrzucali,
146   3, III|                 tulił, czasem mrugając, jakby pocieszał go i upewniał,
147   3, III|               mówić będą. Wyglądał tak, jakby mu coś potajemnego serce
148   3, III|                górę rzucił, lecz potem, jakby radością i dumą szalony,
149   3, III|         błękitnooką Cecylką Staniewską, jakby umyślnie przed matką jej
150   3, III|                 dalekiego skrętu rzeki, jakby z jej toni wyłaniającym
151   3, III|               dziwnie miękka, błagalnym jakby drżeniem zdjęta... Gumno,
152   3, III|                 lampą księżyca w wodzie jakby zanurzoną stała kolumna
153   3, III|                 czasem szumiał z cicha, jakby w głębinach jego spoczywające
154   3, III|            rózgami po ciele siekł!...~- Jakby go język od dobrego słowa
155   3, III|             jego zoranej i bladej wyraz jakby długiego męczeństwa mieszał
156   3, III|              wodzie płynąć nie łatwiej, jakby łatwo gospodarstwo jego
157   3, III|            około jego dobra chodzili, a jakby przez to jeden i drugi grosz
158   3, IV |            czytać zaczął, tak zupełnie, jakby rozkosz ostrą i podniecającą
159   3, IV |            jeden pozostał Zupełnie tak, jakby z kogoś wyciekł strumień
160   3, IV |           dorosły teraz i tak dojrzały, jakby każdy rak przez niego przeżyty
161   3, IV |                 biurku liście Dominika, jakby go ku niemu ostatnie wyrazy
162   3, IV |                 plecami do poręczy jego jakby przyrósł; od bledszej niż
163   3, IV |           młodzieńczy, łagodny i dziwną jakby melodią przejęty:~- Ojcze
164   3, IV |                oczu jego wilgotny był i jakby rozmarzony, postawa dumną.
165   3, IV |            plamę. Gdy nie mógł żyć tak, jakby pragnął, gdy potem już i
166   3, IV |                oczy Benedykt zawołał:~- Jakby ciężar stupudowy spadł ze
167   3, IV |                rzekł - prawdziwe dziwy! Jakby mię fala jakaś z dna wód
168   3, IV |                 ścieżkami odeszła.~Jana jakby przypomnienie jakie w serce
169   3, IV |               inną stronę. Było to tak, jakby oczekiwali, aby z nich spłynęły
170   3, IV |               dają - odpowiedział Jan i jakby towarzyszce przyjemność
171   3, IV |                 dalekim zakrętem Niemna jakby z wody wypłynął ognisty
172   3, V  |              Naprawdę kochasz go?~Znowu jakby elektryczna iskra w serce
173   3, V  |            mogąc, a potem własnym uszom jakby nie dowierzając.~On miotał
174   3, V  |              palcach nóg czasem stawał, jakby z falami tonów w górę leciał;
175   3, V  |                zrazu trwoga uczyniła go jakby martwym, a wszystką krew