Tom, Rozdzial

  1   1, I  |          szerokie brzegi ocieniały twarz, na pierwszy rzut oka starą,
  2   1, I  |            to mała, chuda, okrągła twarz ze skórą tak ciemną, że
  3   1, I  |      czarnym jak heban warkoczem i twarz śniadą, z purpurowymi usty
  4   1, I  |          Wszystko to rzucało jej w twarz falę dzikiej i przenikliwej
  5   1, I  |            panna, której na chwilę twarz znieruchomiała, uśmiechnęła
  6   1, I  |       Marty przedrzeźniającego. Na twarz Justny wybił się wyraz silnie
  7   1, I  |            włożył na głowę czapkę, twarz znowu ku drodze zwrócił
  8   1, II |         rzadkie nad niskim czołem, twarz długą, kościstą, z małymi,
  9   1, II |     brodzie błyszczącą. Brzydką tę twarz oświecała wielka i nigdy,
 10   1, II |         sposób na niego padało, że twarz całkiem pozostawała w cieniu,
 11   1, II |         chustki mała i zwiędła jej twarz okryła się najjaskrawszym
 12   1, II |           jej miał opasać, ogoloną twarz swą z wpółdobrodusznym,
 13   1, II |           uśmiechnął się i zwrócił twarz w stronę, w której stała
 14   1, II |     Korczyńskiego podniosły się na twarz gościa i utonęły w niej
 15   1, II |          iskrami; patrzał ciągle w twarz gościa i koniec wąsa do
 16   1, II |         trochę, dobrodusznie jej w twarz patrzała. - Co też pan wygaduje!
 17   1, II |          teraz prawie czarnymi i w twarz Kirły cisnęły płomienie
 18   1, II |       owalną ramę chusteczki ujęta twarz. Korczyński motał wąs na
 19   1, II |            obchodziła. Nagle Różyc twarz od okna odwracając zapytał:~-
 20   1, II |  świdrującymi oczkami uważnie mu w twarz popatrzał. ~- Ej, nie zapalaj
 21   1, II |           siedział na dnie łodzi i twarz nad wodą pochylał tak, jakby
 22   1, III|     dziennego światła padały mu na twarz opaloną od słońca i błyszczącą
 23   1, III|            uchyliła się nieco, aby twarz swą odsunąć od głośnego
 24   1, III|      podniósł głowę, z uwagą jej w twarz popatrzał, ręką potem machnął
 25   1, III|            negliżu milczała także, twarz jego, ubiór i całą postawę
 26   1, III|          jeszcze i drugą jej rękę, twarz swą blisko do jej twarzy
 27   1, III|       coraz więcej zasępiającą się twarz swą od jego twarzy oddalając
 28   1, III|     przycisnęła. Potem odwróciwszy twarz patrzeć zaczęła na powietrzną
 29   1, III|  wspomnienia, które mu sprowadziły twarz i słowa Anzelma Bohatyrowicza.
 30   1, III|      Widziu! - zaczął Korczyński w twarz małego syna patrząc tak,
 31   1, IV |       włosów żałobną ramą otaczały twarz jej o rysach wydatnych i
 32   1, IV |             gestykulując, często w twarz męża wlepiając długie spojrzenia,
 33   1, IV |            która dnia tego już nie twarz, ale gardło obwiązane miała
 34   1, IV |         podniosły się na pochyloną twarz córki.~- Nie wypada... to
 35   1, IV |       siwiejących bokobrodów ujętą twarz, płynnie i ozdobnie mówił
 36   1, IV |            starym, którego okrągła twarz rumieniła się coraz bardziej,
 37   1, IV |          usta czyniąc w tej chwili twarz jej daleko starszą, niż
 38   1, IV |            jej i warkoczy tworzyła twarz tak ogorzała, że od włosów
 39   1, IV |         prostu zgrubiała i sterana twarz kobiety jeszcze młodej,
 40   1, IV |         świecie nie ma...~Toteż na twarz pani Andrzejowej wybiło
 41   1, IV |          najczulszymi pocałunkami. Twarz jego silnie zarumieniona
 42   1, IV |       ładną tę i świeżą jak wiosna twarz okrył wyraz cierpienia,
 43   1, IV |          cierpienia i zakłopotania twarz jej okrył.~- Doprawdy... -
 44   1, IV |          tysiąc zmarszczek pogiętą twarz starej panny, Przybliżyła
 45   1, V  |            wosk żółte załamując, a twarz jak opłatek przezroczystą
 46   1, V  |        ścieżki i w dłoniach ukryła twarz, do której dawna, silna
 47   1, V  |           się dokoła, na wzburzoną twarz jej spływał wyraz ulgi.
 48   1, V  |      śnieżne zęby. Uśmiechnął się, twarz odwrócił, zawahał się, chrząknął,
 49   1, V  |         ojcu i stryju pana...~Znów twarz na chwilę odwrócił i chrząknął,
 50   1, V  |   zdziwieniem na zachmurzoną nagłe twarz towarzysza patrząc. Po chwili
 51   1, V  |       Ludziom gąb nie zatknąć, a i twarz człowieka wygada czasem,
 52   1, V  |       głowę pochylając, spojrzał w twarz idącej obok niego kobiety.
 53   1, V  |            ogniu stanęły. Odwrócił twarz, zawahał się, chrząknął
 54   1, V  |       zmieszał się znowu, odwrócił twarz, chrząknął i po chwili dopiero
 55   1, V  |          pięćdziesiąt, ale była to twarz cierpiąca i zamyślona, z
 56   1, V  |        podała mu Justyna. Wzrokiem twarz jej omijał, a pod krótkim,
 57   1, V  |         miał kiedyś postawę dębu i twarz do kwitnącego maku podobną?
 58   1, V  |             Powoli jednak podniósł twarz i daleko patrzeć zaczął.~-
 59   1, V  |           a nim, przesuwającym swą twarz bladą i niezadowoloną po
 60   1, V  |          na ogród spojrzawszy ręką twarz zasłoniła i do domu wpadła.
 61   1, V  |           podobna, drobna schylona twarz miała tyle łagodnego wdzięku,
 62   1, V  |     rumieniec niż ten, który oblał twarz jego siostry, wytrysnął
 63   1, V  |           wiśniami pod samą prawie twarz przyjaciółki podsunęła.~-
 64   1, V  |       głowę podnieść musiał, aby w twarz wysokiemu chłopakowi spojrzeć.~-
 65   1, V  |      wyprężyły się, zesztywniały i twarz przybrała w mgnieniu oka
 66   1, VI |          po żółtej jego czaszce, a twarz jego bezzębna, malutka od
 67   1, VI |    dziewczyna wpół nie obejmowała, twarz swą ku twarzy jego pochylając
 68   1, VI |             baraniej czapce, chudą twarz na dłoni opierał i spod
 69   1, VI |        nieco i smutną w tej chwili twarz młodej kobiety. Czarowne
 70   1, VI |          ręce na kolana, mężczyzna twarz oparł na dłoni. Słuchali
 71   2, I  |            hardą, a trochę drwiącą twarz młodego lokaja. Dziewczyna
 72   2, I  |          rumieniec znowu zalał jej twarz i czoło. Na kanapce przed
 73   2, I  |            krewnego i patrząc mu w twarz zapytała:~- Cóż? jakże?
 74   2, I  |          Trwoga i zgryzota czyniły twarz jej daleko starszą, niż
 75   2, I  |            wyraz głębokiego smutku twarz jej pokrył. Głową przecząco
 76   2, I  |        ręce w swoich trzymając i w twarz jej patrząc z widoczną nieśmiałością
 77   2, I  |       czołem, brwiami i ustami, że twarz jego przybrała wyraz bolesny,
 78   2, I  |             a gdy wyprostował się, twarz jego wydawała się daleko
 79   2, II |   podnosiła, aby móc patrzeć w jej twarz, po której przepływały fale
 80   2, II |            stopach, i wprost jej w twarz ostro patrzała. Po chwili
 81   2, II |       siwiejącym zarostem otoczona twarz jego okrytą była wyrazem
 82   2, II |       całkiem zapomniał. Po chwili twarz swą do samej prawie twarzy
 83   2, II |      rozgniewanym, lecz rozżalonym twarz ojca mijając, kędyś daleko
 84   2, II |            Witold, którego chmurna twarz rozpogodziła się w mgnieniu
 85   2, II |             rudawymi włosy obrosłą twarz Julka Bohatyrowicza. Gdy
 86   2, II |             który od razu zmęczoną twarz jej od świeżył, usiadła
 87   2, II |    brzydkim, zrudziałym warkoczu i twarz, która kształtem i barwą
 88   2, II |      cichej radości i wdzięczności twarz jej oblał i przyozdobił.
 89   2, III|         skrzywiła i fartuchem całą twarz otarła. Wysmukła Antolka
 90   2, III|        serdeczną radością jaśniała twarz Justyny, kiedy z niskiego
 91   2, III|       Justyna.~Można by myśleć, że twarz Jana od jej śmiechu sposępniała.~-
 92   2, III|          już kochanie...~Ale teraz twarz Jana od brzegu włosów aż
 93   2, III|           kwiaty Justyna podniosła twarz, zbladłą nieco, zesztywniałą,
 94   2, III|           patrzał. Jechał powoli i twarz obracał ku temu zagonowi,
 95   2, III|         któremu Jan z dala jeszcze twarz zwracał i wzrok wytężał.
 96   2, III|         rumianością rydza jaśniała twarz Fabiana, szorstkim wąsem
 97   2, III|            jeszcze krwistoczerwoną twarz swą odwracając wrzasnął:~-
 98   2, III|      białego czepka opadały jej na twarz rozognioną i spotniałą,
 99   2, III|        spuszczał z twarzy Witolda. Twarz ta, ożywiona, nerwowa, z
100   2, III|             z palącą ciekawością w twarz mówiącego wpatrując się
101   2, III|            jak w tęczę wpatrzony w twarz młodzieńca cicho do samego
102   2, III|         chuda, z lekka zaróżowiona twarz jego pod wielką, baranią
103   2, III|           się trochę i nieśmiało w twarz jej spojrzał.~- Bo to troszkę
104   2, III|           z jaką na mgnienie oka w twarz jej spojrzał. Ona zamyślonym
105   2, III|         dziwną było rzeczą, jak ta twarz młodzieńcza mieniła się
106   2, IV | zadowolenie z uśmiechu Jana na jej twarz spłynęło.~- Prawdę pani
107   2, IV |            drogi! jak on wyglądał! Twarz miał czarną jak u Murzyna
108   2, IV |           On szelest ten usłyszał, twarz ku polanie zwrócił, ramiona
109   2, IV |         ubolenie w niej rozpoznał. Twarz człowieka zdradza to, co
110   2, IV |         być! - z wybuchającą mu na twarz radością zawołał - to pani
111   2, IV |             Pochylił się trochę, w twarz jej spojrzał i taki ruch
112   2, V  |        ciekawością prześwidrowywać twarz przybyłej i złośliwie też
113   2, V  |          Antolka zawstydziła się i twarz ku ścianie zwróciła.~- Kiedyż
114   2, V  |      ramieniu złożoną a na drugiej twarz swą opierając, w milczeniu
115   2, V  |          się spętaną i niezgrabną; twarz jej piękne szafirowymi oczami
116   2, V  |       pomarszczoną, ceglastoróżową twarz starca spłynęła taka sama
117   2, V  |      wezwał !"~Całując go w rękę w twarz mu patrzała. Boże! ileż
118   2, V  |     zmarszczek, ileż zmarszczek tę twarz okrywało! Tworzyły one grube
119   2, V  |           do spowitej mumii; żółta twarz majaczyła śród bieli poduszek
120   2, V  |        zwracając ku niej swą żółtą twarz, na której policzki wybiły
121   2, V  |         kogoś innego, innego... bo twarz jej spłonęła rumieńcem i
122   3, I  |    złoconych, aksamitem oklejonych twarz jedna, dziecinna, pacholęca,
123   3, I  |    rysowana, szkicowana, malowana, twarz Zygmunta. Wizerunek męża
124   3, I  |     miłości dla Andrzeja upadła na twarz przed krucyfiksem, nie do
125   3, I  |          zrąb kolumny, ukazywał on twarz młodzieńczą, z rysami dość
126   3, I  |        artystą?~Spokojną zwykle tę twarz kobiecą wykrzywił strach
127   3, I  |          gdy blisko mnie jesteś...~Twarz i nawet ręce jego pocałunkami
128   3, I  |       chmurnie na męża popatrzała. Twarz mu ożywiła się dziwnie nagle,
129   3, I  |            wyjdzie?~Prędkim ruchem twarz ku mówiącej zwrócił.~- Za
130   3, II |           Witold~Ale ona spłonioną twarz ku polu zwróciła i może
131   3, II |       okryły ciemną, gęsto obrosłą twarz chłopa. Schylił się i z
132   3, II |          po kołnierz koszuli okrył twarz Benedykta. Zmieszał się
133   3, II |         wzrok na ojca podniósł i w twarz jego nad talerzem pochyloną,
134   3, II |           zawsze. Podniósłszy więc twarz znad talerza i wąsy serwetą
135   3, II |            trochę ochłódł. Nagle w twarz kuzynki przenikliwie spojrzał.~-
136   3, II |     dosłyszał tłumiony śmiech, ale twarz miała poważną, surową i
137   3, II |          stronie stołu usiadła i w twarz towarzyszki wlepiając spojrzenie
138   3, II |          dziewczęcia purpurą okrył twarz Justyny, której właśnie
139   3, II |         bieda ich gniecie. Fabiana twarz zmarkotniała i okryła się
140   3, II |       prawie uniżonością patrzył w twarz młodego Korćzyńskiego, a
141   3, II |           wypowiedzieć, ale widząc twarz Marty tak drgającą, jakby
142   3, II |             pomarszczoną, drgającą twarz pocałunkami okrywała. Rzecz
143   3, II |          dodała drugą, którą sobie twarz obwiązała, i skurczywszy
144   3, II |         tym uczuwała, oblekała jej twarz wyrazem dotkliwego zmartwienia.~-
145   3, II |         motając i wzrokiem mijając twarz syna Benedykt mówić zaczął:~-
146   3, II |           rozjaśnioną przed chwilą twarz młodego człowieka. Milczał.
147   3, II |       Znowu! - krzyknął Benedykt i twarz jego od włosów do szyi zalała
148   3, II |       będzie każda roślina i każda twarz ludzka, każde światło i
149   3, II |    odebrała, ani kredowej bladości twarz jej oblewać poczynającej
150   3, III|           i uroczysty wyraz mającą twarz Fabiana, na śnieżny i krochmalnymi
151   3, III|            Starzyńskiego, na żółtą twarz i wyfiokowaną głowę swani
152   3, III|   wyhaftowanymi jego cyframi. Cała twarz, wielka, różowa, piegowata,
153   3, III|        przemowy Elżusia, pomimo że twarz przy samej ziemi prawie
154   3, III|         ukazała się zżółkła, chuda twarz z ogromnymi, ciemnymi okularami
155   3, III|          wielką, różową, piegowatą twarz ukontentowaniem rozpromienił
156   3, III|         już, owszem, gęsto obrosłą twarz do jego czarnej szerści
157   3, IV |           upałem i ściskiem, a gdy twarz odsłonił, zdawać się mogło,
158   3, IV |    straszną była w tej chwili jego twarz ciemna, pomarszczona, wąsata,
159   3, IV |          zachwycenie.~Potem odkrył twarz i jedną rękę o biurko wspierając
160   3, IV |            półgłosem przemówił, na twarz mu wybuchnęła radość szczera
161   3, IV |        nagle nieopisana błogość na twarz mu spadła. Z głębi okolicy
162   3, IV |            z jego objęcia twarzą w twarz przed nim stanęła, obie
163   3, V  |          matczynej, pochyliła się, twarz jej chustką z pyłu otarła,
164   3, V  |          utraconej matki. Ale dziś twarz młodej panny była tak rozpromienioną,
165   3, V  | niepotrzebnie! głupie skrupuły!~Na twarz Kirłowej wystąpił wyraz
166   3, V  |        kilku dni pomarszczoną jego twarz łagodziła i wygładzała,
167   3, V  |      podeszła i za ręce ją wzięła. Twarz miała całą w ogniu i łzach.~-
168   3, V  |      ściany stojąc zwracał ku niej twarz widocznie pobladłą i przerażoną.~-
169   3, V  |        Bystro z nietajoną ironią w twarz mu popatrzyła.~- Czy mnie
170   3, V  |        Rumiana, dobroduszna zawsze twarz jego wyrażała teraz gniew