| Table of Contents | Words: Alphabetical - Frequency - Inverse - Length - Statistics | Help | IntraText Library | ||
| Alphabetical [« »] siarczysta 1 siasc 1 sie 3974 siebie 169 siec 4 sieci 1 siecia 1 | Frequency [« »] 175 zawsze 170 twarz 170 wiecej 169 siebie 168 ziemi 163 której 161 mi | Eliza Orzeszkowa Nad Niemnem IntraText - Concordances siebie |
Tom, Rozdzial
1 1, I | nos utarła i gniewnie do siebie zamruczała:~- Wieczna głupota 2 1, I | że go ten pan Różyc do siebie na obiad zaprosi...~- Nie 3 1, I | swoich procencików ubierasz siebie i ojca, trzewiki nawet oszczędzasz, 4 1, II | sprawozdanie za próżną dla siebie fatygę. Ale mówił płynnie, 5 1, II | na palec i parę razy, do siebie więcej niż do innych, przemówił:~- 6 1, II | korytarz z dwoma naprzeciw siebie otwierającymi się pokojami. 7 1, II | zawsze temu panu żarty z siebie...~Urwała i uczyniła ręką 8 1, III| którym rosną, wsiąkają w siebie rozkładające lub krzepiące 9 1, III| w tej chwili bolesne dla siebie uwagi i porównania. Myślała 10 1, III| prędzej!~Ten, który nazwał siebie Anzelmem, znowu na Korczyńskiego 11 1, III| wy wszyscy postawiliście siebie. Sprzedaj Korczyn, a ja 12 1, III| sam uspokoję się, rdzę z siebie zetrę, i ludziom dokuczać 13 1, IV | jest wdową, nie zdjęła z siebie ani razu sukien żałobnych 14 1, IV | tłoczyć i następować na siebie. Gęste sploty dzikiego wina 15 1, IV | i rąk byli oni bardzo do siebie podobni, przedstawiali niejako 16 1, IV | niż przedtem wzajemnie na siebie popatrzali. W spojrzeniach 17 1, IV | wrażenie przykre. Naprzeciw siebie ujrzała stojącego we drzwiach 18 1, IV | taki, jakim śmiały i pewny siebie zdobywca niewiast ogarnia, 19 1, IV | abyś nas kiedy razem do siebie zaprosiła... żebyśmy tak 20 1, IV | Zarazem zobaczyła obok siebie zbyt cienką, ale wytworną 21 1, IV | co jeszcze przyjmować w siebie zaczęło truciznę życia, 22 1, IV | dokończyła. Nagle opanowała siebie i postąpiwszy parę kroków 23 1, IV | od niego, lecz i od samej siebie uciekała, z salonu wyszła.~ 24 1, V | gęstwiny łodyg i kłosów dokoła siebie, a nad sobą błękitnej kopuły 25 1, V | przygryzał, ponuro przed siebie patrzał, aż na koniec chylące 26 1, V | potem tę nawet lubianą przez siebie dziewczynę przymierzała 27 1, V | on sam nieraz zapytywał siebie o to, bo w zwykły sobie 28 1, V | wykąpane w rzece otrząsały z siebie gęste krople wody wesoło 29 1, V | na szczyty drzew, dokoła siebie i ręką przetarł czoło i 30 1, VI | zaledwie wysunięte i wzajem na siebie następować się zdające; 31 1, VI | przysunięte, podobne do siebie, a przecież rozmiarami swych 32 1, VI | otwartymi oczami dokoła siebie patrzała. Znajdowała się 33 1, VI | ciekawością patrzała dokoła siebie. ~Znajdowali się w miejscu 34 1, VI | oddzielały się wzajem od siebie pod ciemnym pokryciem koron 35 1, VI | nich każde znalazło wśród siebie kogoś, kto jej z powierzchni 36 1, VI | czy milczała, wydawała z siebie pańską wspaniałość i piękność. 37 1, VI | długie, że pokryć nimi mogła siebie i swoją harfę: gdy też późnym 38 1, VI | zna, nim jej w potrzebie z siebie nie dobędzie. Prawda i to, 39 1, VI | ludzi siedzących blisko siebie, pomiędzy cienkimi sosnami, 40 1, VI | przestrzeni, zobaczyła obok siebie wysokiego mężczyznę, który, 41 1, VI | młodzieńczej słucha samej siebie. Myśl, dotąd jej obca, błysk 42 2, I | serów. Była niezadowoloną z siebie samej, bo takie zbieganie 43 2, I | bardzo trafne nazwanie dla siebie wymyśliłeś! Trzeba rzeczywiście 44 2, I | wyrażenia grube i które dla siebie za niewłaściwe uważała. 45 2, I | znowu trochę, ale wnet od siebie myśl odwracając, z zamyśleniem 46 2, I | chińską figurkę na kominku u siebie postawił? A francuszczyzna 47 2, I | widoczną troską szepnęła do siebie kobieta. - Wypowiedzieć 48 2, I | młoda para wzrok jej do siebie przykuła. Marynia zwolna 49 2, II | które ten młody człowiek dla siebie znalazł, a które raz jeszcze 50 2, II | wykrzesałyły. Byli bardzo do siebie podobni, a podobieństwo 51 2, II | ważną dla Korczyńskich, dla siebie, a przede wszystkim dla 52 2, II | duszom naszym wolno zawsze do siebie należeć. O, nie lękaj się! 53 2, III| znajdowali się tak blisko siebie nie dlatego, aby zagony, 54 2, III| oczy patrzeć usiłowała w siebie i swoje życie. Teraz pełnym, 55 2, III| spojrzenia rzucała dokoła siebie. Jedno z tych jej spojrzeń 56 2, III| brunatnej pszenicy. W takim od siebie znajdowali się oddaleniu, 57 2, III| dotkniętych, stworzoną była dla siebie. Nadejdzie południe i piekące 58 2, III| zęby jej głośno uderzały o siebie. - A taki koniec, że ten 59 2, III| blisko dziesięć młodszego od siebie Witoldka raz z wody wy ciągnął.~- 60 2, III| skrzyżował, nogi daleko przed siebie wyciągnął i zaniósł się 61 2, III| milczący i wzajemnie w siebie wpatrzeni.~- Może być - 62 2, III| młodzieńca cicho do samego siebie przemówił:~- Jaki do stryja 63 2, IV | te ogniska wyrzucające z siebie niskie snopy promieni bladły 64 2, IV | zaokrąglone i w równych od siebie odległościach ciągnące się 65 2, IV | wytrzymał, cisnął mnie do siebie tak mocno, że aż bolało, 66 2, IV | schwycił i tak nagle do siebie przysunął, że aż krzyknąłem 67 2, IV | lesie; nie widzieli dokoła siebie drzew, świateł i cieni; 68 2, IV | się na jej policzki. Przed siebie potem spojrzał i żywym ruchem 69 2, IV | zapachem, który wydaje z siebie wiecznym cieniem osłonięta, 70 2, IV | ziemia.~- Niech pani przed siebie patrzy - powtórzył Jan.~ 71 2, IV | kształtów lub woń stęchlizny z siebie wydając bielała pleśń ziemi. 72 2, IV | trudnością odwracając się od siebie, jednocześnie zwróciły się 73 2, IV | Zdawać się mogło, że zdjęła z siebie jakiś obronny puklerz, że 74 2, IV | bezczynnie. Porównywała siebie czasem do kamienia zalegającego 75 2, IV | Innym razem jakby do siebie samego przemówił:~- Ani 76 2, IV | że gdybyś i widłami od siebie ją odpychał, powraca. Zdaje 77 2, IV | rozgraniczenie jakie, byle po sądach siebie i ludzi nie włóczyć. Jeszcze 78 2, IV | teraz o sobie tylko myśli i siebie kocha. Pan Korczyński podobno 79 2, IV | ubijają się o więcej i blisko, siebie żyjąc jeden drugiemu przysiaduje.~- 80 2, IV | niespokojnie obejrzał się za siebie. Z głębi boru leciał i kulą 81 2, IV | gwałtowny krzyk, który wydała z siebie przyroda, uciszył się, a 82 2, V | wymiecionej dwie naprzeciw siebie u białego sosnowego stołu 83 2, V | także.~Kiedy Jan zdjąwszy z siebie przemokłą odzież w kurcie 84 2, V | jest i wszystkie oczy na siebie ma zwrócone, to i trudniej 85 2, V | Anzelma i może dla samej siebie Justyna z krzesła swego 86 2, V | jednym miejscu ratunek dla siebie postrzegając do niego się 87 2, V | głodu nie zdechł, a dla siebie tobym już i palcem nie kiwnął, 88 2, V | wtenczas ściekł pewno. Samego siebie lękać się zacząłem myśląc, 89 2, V | myśli ponurych i samego siebie nauczam: "Siły do kupy ściśnij, 90 2, V | się zawsze, nim pokonawszy siebie przybliżyć się do niej zdołam. 91 2, V | znieść nie mogąc i samego siebie prawie nie czując. Ale o 92 2, V | ludzkie płynęły z dala od siebie w ciemnej przestrzeni po 93 2, V | mogło, że wydawała je z siebie struna rozciągnięta i drżąca 94 2, V | czerwieni się zawsze, za język siebie ukąsiła. Mnie ciekawość 95 2, V | szyjąc przy tym odzienie dla siebie i dla innych, dla siebie 96 2, V | siebie i dla innych, dla siebie te tylko, które w prezentach 97 3, I | naturę do surowości względem siebie i może do mistycyzmu usposobioną. 98 3, I | rodu i majątku - karciła siebie nieraz, wyrzucała ją sobie 99 3, I | dlatego, aby była słabą i dla siebie pobłażliwą, ale może dlatego, 100 3, I | była wcale słabą ani dla siebie pobłażliwą. Już z samej 101 3, I | najmilszymi; próbując samą siebie przekonała się nieraz, że 102 3, I | zmartwychpowstania, jakby otrząśnięcia z siebie mogilnych prochów i wyjścia 103 3, I | zaczęła myśl posiadania obok siebie rozumnego i kochającego 104 3, I | nie mogła ani wyrzucić z siebie tego, co tak głęboko zapadło 105 3, I | poświęcił życie, zdjąć z siebie nawet jego nazwisko, strzec 106 3, I | jeżeli ona wyrzuci ją z siebie? Kto przyjmie udział w jego 107 3, I | gdyby była mogła, deptałaby siebie własnymi stopy, że z gwałtowniejszym 108 3, I | kilka ani razu nie zdjęła z siebie żałobnego stroju, pomimo 109 3, I | Niewiele potem, gdy przekonała siebie i innych, że ani przeszłości 110 3, I | widział tylko przyszłego siebie. Był środkowym punktem świata 111 3, I | których widywał, i dla samego siebie w oczekiwaniu, aż stanie 112 3, I | wielu innych i ściągnął na siebie przychylną uwagę znawców. 113 3, I | chorobą synem zapytywałaby siebie: "Wyżyje czy nie wyżyje?" 114 3, I | tym chciała może upewnić siebie, że posiada on nie tylko 115 3, I | przed nim obojętny, samego siebie zapytując, co w nim dojrzeć 116 3, I | dzień, nie mógł wydobyć z siebie nic: żadnego pomysłu, żadnego 117 3, I | wielkiego pesymisty stosował do siebie. Czytając o nicości i rozpaczy 118 3, I | od dawna jut przekonała siebie, że obowiązkiem nie było. 119 3, II | Niż wieczne gryzienie siebie popielcową myślą:~"Prochem 120 3, II | domowi Benedykt sarknął:~- Na siebie samego bicz kręciłem. Według 121 3, II | żeś wzrok jego zwrócić na siebie potrafiła, a gdy to wielkie, 122 3, II | czyżbym mogła odrzucać od siebie tak wielkie, niespodziewane, 123 3, II | równo co człowiek wdzieje na siebie, to wdzieje... byle było 124 3, II | zachorowała i panny Marty do siebie prosi!~Marta piorunem ze 125 3, II | bywać w niewłaściwych dla siebie towarzystwach, psuć sobie 126 3, II | sposobem nie ranić ciebie i siebie...~- Nie ranić! - powtórzył 127 3, II | coraz więcej oddalały się od siebie. Od tego wieczora, kiedy 128 3, II | których nawzajem zdawali się siebie unikać i prawie wcale nie 129 3, II | filuternie uśmiechał się do siebie i, co mu się niezmiernie 130 3, II | rozkazującym gestem usunęła go od siebie i dalej mówiła:~-Taka trwoga! 131 3, II | kiedyś za najwyższe dla siebie szczęście, ile lękałam się... 132 3, II | nimi oszukujecie samych siebie? Może i tak bywa. Ale ta 133 3, II | ziemią i wstydzi się samej siebie. Powiedziałeś, że prawa 134 3, II | błysku piękna i życia dokoła siebie znaleźć nie możesz?... że 135 3, II | nie mam też ochoty składać siebie w całopaleniu na ołtarzu - 136 3, III| o tym uśmiechały się do siebie w sposób tak znaczący, że 137 3, III| mieszały i gryzły.~- Ja siebie winnym nie sądzę! - tłumaczył 138 3, III| oni przez całą minutę na siebie patrzali. Anzelm zwolna 139 3, III| zatrzymał. Znowu milcząc na siebie patrzali; jej broda i dolna 140 3, III| oparła i w zamyśleniu przed siebie patrzała. Czy zdawała sobie 141 3, III| Kilka sekund patrzali na siebie, oboje spłonieni i prawie 142 3, III| latarni. Stali bardzo blisko siebie; panna jarzębiny na głowie 143 3, III| mógł taki cienki głos z siebie dobywać? W zamian kruczowłosy 144 3, III| swoją jak piórko dokoła siebie okręcił i na jedno kolano 145 3, III| rozlegały się naokół:~- Sama siebie postępkiem takim zeszpeciła!~- 146 3, III| go ramieniem, tuliła do siebie i sama do niego się przytulając 147 3, III| niej wiaterki nozdrzami w siebie wciągając. Dziewczęta pierwsze 148 3, III| znowu ambicję i wiarę w siebie.~- A pewno! a jakże! a tak 149 3, IV | podniecającą w męczeniu samego siebie znajdował:~"Kochany bracie,~ 150 3, IV | cielcom? Czego chcesz?~- Dla siebie, ojcze, nic nie chcę, dla 151 3, IV | rozglądają się przecież w koło siebie, nie rozumieją, nie czują 152 3, IV | a tym, co mi nad ciebie, siebie, nad wszystko droższe... 153 3, IV | usiłowaliśmy, dobro nasze i samych siebie słaliśmy przed nim... Krzywdy 154 3, IV | ziemię...~Trzymał ją i dla siebie, bo w nią wrósł, i przez 155 3, IV | piersi, która przyjęła w siebie wiele ostrych grotów i coś 156 3, IV | się jeszcze uśmiechami na siebie patrzali. Więcej niż kiedy 157 3, IV | też, jak bardzo byli do siebie podobni. Chwili jednej wielkiego 158 3, IV | motkami uprzędzionych przez siebie nici lnianych i wełnianych, 159 3, IV | wyraźnie oddzielały się od siebie, a pomiędzy nimi z dala 160 3, IV | powtórzyła Justyna.~Spojrzeli na siebie i wnet znowu utopili wzrok 161 3, V | Niechże nic ciężkiego na siebie nie kładzie - szepnął gość - 162 3, V | nieraz, bo wstyd mu samego siebie i życia młodego żal... ale 163 3, V | najniewinniej zażartować z siebie nie pozwalałaś! ty odrzucasz 164 3, V | dopomagania komuś, pracowania na siebie i dla innych!...~Oczy Benedykta 165 3, V | więc najlżejszego głosu z siebie nie wydając na czworakach 166 3, V | znajdziesz tam dla niej, jak dla siebie znalazłaś, jakiego ładnego 167 3, V | tego! Zaklinam cię! Nie gub siebie i nie obarczaj tak strasznie 168 3, V | wdzięczen, i nie puszczę cię od siebie, jak sobie chcesz, nie puszczę... 169 3, V | przez chwilę milcząc na siebie patrzyli. Na koniec, Benedykt