Tom, Rozdzial

  1   1, I  |           wyrastający z zieloności ziemi a koroną ciemnego boru oderznięty
  2   1, II |         siedzącym na dziesięcinach ziemi kilkuset, tysiącu... trochę
  3   1, II |        zmącone, od samego nieba do ziemi.~
  4   1, III|          często jak krynica w łono ziemi w grunt wielu pokoleń wnikają,
  5   1, III|           obszaru pięknej i żyznej ziemi, na którym żyć i panować
  6   1, III|        mogło. Z obszaru posiadanej ziemi Stanisław Korczyński należał
  7   1, III|            zaśpiewały roznosząc po ziemi złote tumany, a na niebie
  8   1, III|         znajdowała w widoku nieba, ziemi i wszystkiego, co było na
  9   1, III|          nie dbał o ten nasz kawał ziemi, a na koniec i o swój honor?
 10   1, III|           z sąsiadami o każdy pręt ziemi, o każdą spasioną trawkę
 11   1, IV |           głęboki, że aż prawie do ziemi przysiadła, po czym wnet
 12   1, IV |            od kraju i tego kawałka ziemi, na którym żyć mu wypadało.~-
 13   1, IV |            ciężko jakoś wionęły ku ziemi. ~- Co tam! - zaczął w kącie
 14   1, IV |      zebrania szczątków karafki na ziemi przysiadła i zakaszlała
 15   1, V  |           w nieustanny, przy samej ziemi kipiący szmer.~Justyna wypadkiem
 16   1, V  |            ciemnej, świeżo zoranej ziemi. Justyna wyszła ze zbożowej
 17   1, V  |            piasek rozsypującej się ziemi. Niewielkie konie z połyskującą
 18   1, V  |      ścianę żyta z płachtą zoranej ziemi.~- Dziękuję - odpowiedziała -
 19   1, V  |       strumienie ciemnej, miałkiej ziemi. Justyna wąskim brzegiem
 20   1, V  |         posiadała wiadomości o tej ziemi, po której stąpała i której
 21   1, V  |      utrzymywał, że wyoranie morga ziemi było dla niego tym samym
 22   1, V  |           bokiem sunąć się mógł po ziemi, lejce zdjął z pleców i
 23   1, V  |      zrobiony obejmował dobry mórg ziemi, na której z zielonej jak
 24   1, V  |         ale powoli posuwały się po ziemi, a od polowy ogrodu słyszeć
 25   1, V  |        które na chwilę oderwała od ziemi, błysnęła taka dziecinna
 26   1, VI |             ale oni na każdą garść ziemi aż mrą z chciwości...~Czapkę
 27   1, VI |           blada kobieta siedząc na ziemi skrobała kartofle.~- To
 28   1, VI |           tak, jakby z powierzchni ziemi oblanej światłem i ciepłem
 29   1, VI |    drobnych liści, wyrastały tam z ziemi okrytej rzadką trawą i osypanej
 30   1, VI |   przesuwającego się po leżącej na ziemi i do połowy już obrobionej
 31   1, VI |       kogoś, kto jej z powierzchni ziemi zniknąć nie pozwolił. Nowy
 32   1, VI |        ludzi wolnych. O uprawianie ziemi było im bynajmniej; ogrody
 33   1, VI |            ażeby właśnie ten kawał ziemi zaludnić i nasz ubogi, ale
 34   1, VI |            żadnego kawałka zoranej ziemi ani żadnego ludzkiego plemienia.
 35   1, VI |    podtenczas dwie krwie na jednej ziemi mieszkające nierzadko mieszały
 36   1, VI |        Cecylia pierwszy raz na tej ziemi nogi swoje postawili...~
 37   1, VI |        Cecylia pierwszy raz na tej ziemi nogi swoje postawili. Aż
 38   1, VI |          dziećmi powszechnej matki ziemi. Z gminu pochodzę i pospolitakiem
 39   1, VI |         jakiej przyczyny my na tej ziemi siedzimy.~Potem głosem człowieka,
 40   1, VI |            chleb dobywając. Szmaty ziemi, by Chrystusowe szaty, rozdzielały
 41   1, VI |            swych nosili i takie na ziemi pełnili zadania; że ona
 42   2, I  |           najdrobniejszych ułamków ziemi spływała własność mała.~
 43   2, I  |            rozwiążą się i wleką po ziemi za malutkimi nóżkami. W
 44   2, I  |            nie uciekła. Kirłowa na ziemi przysiadła i spełniać zaczęła
 45   2, I  |         esy ciągnęły się za nią po ziemi. Jak tam przecież było,
 46   2, I  |   trzewików, które ciągnęły się po ziemi. Mniejsza już o te tasiemki,
 47   2, I  |          ku kanapie, przysiadła na ziemi i drżącymi trochę rękami
 48   2, I  |        ucałowawszy zwolna znowu na ziemi postawił. Podniesienie tego
 49   2, I  | jednocześnie z nią podniosła się z ziemi siedząca dotąd u jej kolan
 50   2, I  |            kuzynie, na tym kawałku ziemi, który około tysiąca rubli
 51   2, I  |            marzenie! Nic nad to na ziemi nie pragnęła. Ale po długim
 52   2, II |         coraz nieruchomiej tkwił w ziemi, a na sfałdowane czoło występowały
 53   2, II |         syna i na chwilę utkwiły w ziemi - alboż ty znasz życie i
 54   2, II |            srokę, która jeszcze od ziemi zaledwie odrosła, a już
 55   2, II |           miał wnet oderwać się od ziemi. Justyna stawała się przeciwnie
 56   2, II |            Emilii, przysiadłszy na ziemi kolana jej ucałowała i z
 57   2, II |        Rzuciła się ku siedzącej na ziemi Marcie i przysiadłszy przy
 58   2, II |           dziewczyna porwała się z ziemi i chichocąc, skocznego walczyka
 59   2, II |           lata lub jesieni znika z ziemi, którą stroiła. Czy podobna,
 60   2, III|     drobnych istot. Właściwa barwa ziemi ukazywała się tylko tu i
 61   2, III|      snopów mrowiły się drobne, ku ziemi schylone istoty. Na linii
 62   2, III|     przestrzeni pełzały przy samej ziemi. Ale widziane z góry, spod
 63   2, III|        pośrednicy otwierający łono ziemi dla zapładniających uścisków
 64   2, III|       sobie, a żyto niech gnije na ziemi! ~Wielki chłopiec, który
 65   2, III|          tnąc je równo, nisko przy ziemi. Jednak ile razy prostowała
 66   2, III|            garść do innych, już na ziemi leżących przyłączała, tyle
 67   2, III|           trzcina odgięła się znad ziemi i obie ręce, z których w
 68   2, III|          ja...~Zgięła się znowu ku ziemi i stara, gadatliwa kobieta
 69   2, III|       ściernisko rzucając i snop z ziemi podnosząc zawołał. - Jeszcze
 70   2, III|         się pod sierpami kłosy i z ziemi podnoszone snopy. W tym
 71   2, III|       powróśle złożywszy, znowu ku ziemi przypadały. Czasem ta lub
 72   2, III|        kłosów wydawał się jej mową ziemi. Nie darmo dawny jej kochanek
 73   2, III|            wsłuchując się w szepty ziemi uczyniła ruch taki, jakby
 74   2, III|      głuche, szemrzące stuki... Od ziemi oblanej wonią świeżej słomy
 75   2, III|            linią opuszczały się ku ziemi, badawcza ciekawość znieruchomiała
 76   2, III|           Justyna pochylała się ku ziemi obok matki Jana.~- Jutro
 77   2, III|        pośpiesznie widłami snopy z ziemi podnosił i układającemu
 78   2, III|          ojciec na wszelką pylinkę ziemi i na wszelkie ziarneczko
 79   2, III|         się rozognioną, złożyła na ziemi garść użętego zboża i prostując
 80   2, III|        lecz giętkim ramieniem znad ziemi podniesiona Justyna zobaczyła
 81   2, III|           takim śmiechem, że aż na ziemi pod piecem przysiadła.~-
 82   2, III|          naokoło nich wychodziły z ziemi latoroście zielone i swoją
 83   2, IV |    wszystko, cokolwiek na niebie i ziemi spotykał wzrokiem podłużnych,
 84   2, IV |          poszeptał, a potem mnie z ziemi na rękach swoich podniósł
 85   2, IV |          Miejscami szerokie, aż do ziemi opuszczające się gałęzie
 86   2, IV |      paszczy i wypełzały daleko po ziemi ciągnące się girlandy mnóstwa
 87   2, IV |       siebie wydając bielała pleśń ziemi. W głębi, pod ciemną kolumną
 88   2, IV |            tylko nisko, nisko przy ziemi krzątające się interesy
 89   2, IV |        zlatują w dusze mieszkańców ziemi; ani razu przed jej oczami
 90   2, IV |            jej oczami nie wypadł z ziemi - nieba ideałów sięgający
 91   2, IV |        błyskawice owe, strzelały z ziemi owe groty, staczały się
 92   2, IV |          głosy zagadają o plotkach ziemi... Zupełnie jak w starej
 93   2, IV |             ni to myszą przy samej ziemi biegającą, ni to ptakiem
 94   2, IV |        wyjmie. Za toż każdą grudkę ziemi jeden drugiemu z gardła
 95   2, IV |         wszystko jedno. Przy tym i ziemi mają sporo, morgów dwadzieścia.
 96   2, IV |           ćwierci beczki na swojej ziemi nie wysiewają. Co dziwnego,
 97   2, IV |       cieńsze, to i z korzeniami z ziemi wyrzuci. Lepiej już płynąć.
 98   2, IV |      ciągnął się ze spuszczonym ku ziemi pyskiem i ogonem czarny,
 99   2, V  |          braci, siostra, ale za to ziemi u nich morgów z piętnaście,
100   2, V  |     usiłując pochylić się do samej ziemi równowagę stracił i całym
101   2, V  |        niepospolitą siłą dziadka z ziemi podniosła popędliwym gestem
102   2, V  |            niebem, w powietrzu, na ziemi i na wodzie; tylko w górze,
103   2, V  |          królem zrobiłam dyg aż do ziemi głęboki i długo nie śmiałam
104   3, I  |          posiadały około stu chat, ziemi wiele, lasy piękne, dwór
105   3, I  |        przed trochą rozsypanego na ziemi śmiecia; do choroby prawie
106   3, I  |   religijność, która wszystkich na ziemi ludzi miłością i pobłażaniem
107   3, I  |           Andrzeja nie było już na ziemi, a krąg jej widzenia, stosunków,
108   3, I  |        życia! Któż pamięć o nim na ziemi przedłuży, jeżeli ona wyrzuci
109   3, I  |       sobie, ale i o tym, co on na ziemi najbardziej kochał i za
110   3, I  |          nad wszystkim, co było na ziemi, opierał je o ziemię. Pani
111   3, I  |         wiernością z kawałka obcej ziemi zdjęty. Drobnostki zdradzające
112   3, I  |        jest robota wygrzebywania z ziemi przedmiotów spoczywających
113   3, I  |      wyrzuconej przez rydel grudki ziemi, cieszyli się i nużyli,
114   3, I  |       uczynił. Wszystko tu, na tej ziemi, było takie biedne, marne,
115   3, II |           zdrowie!~Po czym lejce z ziemi podniósł i cmoknął na konie,
116   3, II |         licząc i na najniższą cenę ziemi warta jeszcze pewnie trzysta
117   3, II |        sarknął młody człowiek - od ziemi ledwie odrosła, a już nudzi
118   3, II |       swojego nie otrzymasz...~- I ziemi przykupić - odezwał się
119   3, II |  najświętsze ze wszystkich praw na ziemi... prawo miłości! - zawołał.~
120   3, II |             Najświętszym prawem na ziemi jest miłość, najwyższą cnotą
121   3, II |           przykuty do tego kawałka ziemi, do tych stajen, stodół,
122   3, II |      dziecko, niczyje życie na tej ziemi nie może być wolnym od usiłowań,
123   3, II |         tej piędzi mojej rodzinnej ziemi, nigdy w tych ścianach obcy
124   3, II |        cień... że właśnie soki tej ziemi, z której i ty powstałeś,
125   3, II |           powodu... z powodu soków ziemi, z którymi się do czynienia
126   3, II |           jakże nie rozumieć? Soki ziemi, chleb cierpienia, Chrystusowe
127   3, II |          nieba długo z twarzą przy ziemi leżała, aż gdy podniosła
128   3, II |       Cisza głęboka, taka, jaka na ziemi bywa tylko przed wejściem
129   3, II |            nie czuła też twardości ziemi, na której klęczała, ani
130   3, III|           postawach spuszczając ku ziemi żeru szukające swe dzioby.
131   3, III|     pieczywo przypominający zapach ziemi, głęboko przez pługi wzruszonej.
132   3, III|          ogni wywabiło ono z szaty ziemi świetne jej barwy i samo
133   3, III|            do spłowiałego kobierca ziemi stało powietrze niepokalanie
134   3, III|      deszczach, nie podnosił się z ziemi; w przejrzystym więc powietrzu,
135   3, III|         występku czasem chciwy tej ziemi, którą na kształt kreta
136   3, III|         tam zdawać się mogło, że z ziemi wyrastał las dębów. Gdziekolwiek
137   3, III|          który jej od włosów aż do ziemi spadał, u boku swego miała
138   3, III|         pomimo że twarz przy samej ziemi prawie trzymała i chustką
139   3, III|          obręcz krawata i czoło ku ziemi pochylił. Fabian właśnie
140   3, III|      naprzód wysunąwszy podjętym z ziemi drewienkiem począł w zębach
141   3, III|     ożywieniem prawił o użyźnianiu ziemi pastwisk pozbawionej przez
142   3, III|             Widziu, ty mi niebo na ziemi ukazujesz i czuję sama,
143   3, III|            schyliwszy się kamień z ziemi była podjęła i ramieniem
144   3, III|          zdrój w żałobie?~Jak tu z ziemi podnieść czoło,~Kiedy matka
145   3, III|   Zbawiciela!~Nic na niebie ani na ziemi nie przeszkadzało szerokiemu
146   3, III|   wieśniackiego życia i pracy przy ziemi uzwyczaić się mogła? I czy,
147   3, III|            barwą do rydzów albo do ziemi podobne. Tak jak pośród
148   3, III|          aby ręce nie przydały się ziemi, a ziemia rękom, albo żeby
149   3, III|        wyniknęła. Alboż te kawałki ziemi, co u niego tak jak prawie
150   3, III|           białego płótna jak grudy ziemi lub kromki razowego chleba
151   3, III|          naszych fundatorów na tej ziemi stoi... więcej niż trzysta
152   3, III|            nasze pod tymi grudkami ziemi, których powiększyć nie
153   3, IV |            kształt ziarna w sokach ziemi, rósł nad miarę i nabrzmiewał.
154   3, IV |        przekonać się, że ten kawał ziemi, o który mi oni proces wytoczyli,
155   3, IV |          zamknął, zmącony wzrok ku ziemi spuścił i znowu milcząc,
156   3, IV |      maluczkimi mrówkami i kretami ziemi, że w ciemne i ciasne ich
157   3, IV |               ten brak miłości dla ziemi i ludzi...~- Witoldzie!~
158   3, IV |    wyszczerbia ostrze zakopanego w ziemi żelaza; jak stopniowo szczupleją,
159   3, IV |           Panu na wysokościach, na ziemi pokój ludziom dobrej woli! -
160   3, IV |         czy nie ma jeszcze czego z ziemi uchwycić.~- To nie tak jak
161   3, IV |       blaskiem spłowiały kobierzec ziemi ozłociło i wyrastającym
162   3, IV |      trwogi przebiega po obudzonej ziemi.~Zaczynali rozmawiać, ale
163   3, V  |            dało, przygładziła i na ziemi przysiadłszy związywała
164   3, V  |       bucików. Gdy podniosła się z ziemi, Benedykt z uprzejmością
165   3, V  |     Korczyna, właścicielem kawałka ziemi w bohatyrowickiej okolicy,
166   3, V  |   uszczęśliwić, pracownicą drogiej ziemi naszej zostać, światło swoje
167   3, V  |      własnymi rękami pracować przy ziemi uczyła się i przywykała...~
168   3, V  |    wszystko, co ci jest świętym na ziemi, o chwilę rozmowy cię proszę!~-