Tom, Rozdzial

  1   1, I  |       równinę rozległą i gładką, z której gdzieniegdzie tylko wyrastały
  2   1, I  |          one z tej samej strony, z której wracali inni, ale zboczyły
  3   1, I  |         głupota moja!~Młoda panna, której na chwilę twarz znieruchomiała,
  4   1, I  |           drogi, w cieniu wierzby, której kwiat podobny do zielonawych
  5   1, I  |          brzegiem wysokiej góry, u której stóp w falach swych błękit
  6   1, II |        propozycję Kirły na osobie, której ona uczynioną została. W
  7   1, II |   tłumacząc się jakby z czynności, której dokonać miała, do nowego
  8   1, II |          zwrócił twarz w stronę, w której stała gotowalnia jego żony.
  9   1, III|       ładną, pięknie wychowaną i w której serdecznie był zakochanym,
 10   1, III|        kłopotliwej i drobiazgowej, której się oddawali z coraz ciaśniejszą
 11   1, IV |   wydarzonej straszliwej chwili, w której dowiedziała się, że jest
 12   1, IV |          arystokratycznego ojca, a której narzeczony, blady blondyn
 13   1, IV |        wysoka ściana zieloności, w której klony, wiązy, lipy i jawory
 14   1, IV |         głuchą i nudną pustynią, o której wspomniał hrabia, od trzech
 15   1, IV |            trudną kompozycję, przy której stopniowo, ale zadziwiająco
 16   1, IV |         nawet sztywna, z twarzą, w której żaden rys ani razu nie drgnął,
 17   1, IV |   posiadanie swe obejmuje kobietę, której zażądał.~Muzyka trwała długo;
 18   1, IV |     pysznie rozwiniętą kobietę, do której z ożywioną i wzruszoną twarzą
 19   1, IV |        wnet podniesie swą rękę, po której ściekało trochę konfiturowego
 20   1, V  |          Benedyktem Korczyńskim, w której kobieta od dawna już na
 21   1, V  |          jego jest biedna sierota, której losem, wspólnie z tobą,
 22   1, V  |          dłoniach ukryła twarz, do której dawna, silna i jedyna jej
 23   1, V  |         jakąś bezmierną pustkę, po której niby widma strapione i wątlejące
 24   1, V  |         wiadomości o tej ziemi, po której stąpała i której zjawiska,
 25   1, V  |         ziemi, po której stąpała i której zjawiska, obrazy i plony
 26   1, V  |     obejmował dobry mórg ziemi, na której z zielonej jak szmaragd
 27   1, V  |       ogrodu stał boczną ścianą, w której świeciły dwa spore okna,
 28   1, V  |     rozpoznać rysy kobiety, dokoła której zwijał się poszczekując
 29   1, V  | Korczyńskich, z tą przeszłością, o której teraz prawie nigdy nie wspominano
 30   1, V  |       wspominano w Korczynie, lecz której niestarte pamiątki tkwiły
 31   1, VI |         wprowadziła go do zagrody, której dom, stary, ale z gankiem
 32   1, VI |       tchnęły z otwartej sionki, w której ciemnawym wnętrzu pokwikiwało
 33   1, VI |             ta jedyna podstawa, na której stały te zagrody, ulegała
 34   1, VI |       zaczęła, skręcił w stronę, w której płynął niewidzialny stąd
 35   1, VI |         kipiątku. Była to krynica, której kryształowa szyba przebłyskiwała
 36   1, VI |  podtenczas nieprzebyta puszcza, w której Pan Bóg nasiał co niemiara
 37   1, VI |          stała się do płowej łani, której trudności i samotności leśne
 38   1, VI |      hałasem leciało nad rzekę, od której powracający rybacy wychodzili
 39   2, I  |      wyglądających. Z bliskości, w której znajdowała się od dworku,
 40   2, I  |         zaglądała ona do dzieży, w której dziewczyna miesiła żytnie
 41   2, I  |          była to już wina Rózi, do której codzienne sprzątanie mieszkania
 42   2, I  |       dziecinny i mała jadalnia, w której teraz sypiali chłopcy i
 43   2, I  |        jest tak wyborną jak ta, do której przywykłeś...~Różyca prawdomówność
 44   2, I  |      niskim progu małej budowy, do której wnętrza parę godzin temu
 45   2, II |            patrzeć w jej twarz, po której przepływały fale uczuć najsprzeczniejszych:
 46   2, II |        gankiem. Była to pora żniw, której część znaczną właściciel
 47   2, II |      tysięcy rubli są bagatelką, o której i mowy pomiędzy nami być
 48   2, II |           ku tej stronie salonu, w której siedział Witold. Pierwszy
 49   2, II |            się małej oranżerii, do której by wychodzić było można
 50   2, II |     prawdziwą potrzebą mego serca, której odmówić sobie nie mogłem.
 51   2, II |            Jest to moralna presja, której poddaje my się chętnie,
 52   2, II |     szwagrze, sen-ty-men-tal-ność, której, na nieszczęście, każdy
 53   2, II |    Wszystko to było przyczyną, dla której wobec słów syna czuł przede
 54   2, II |      podnosząc schylonej twarzy, z której długie wąsy aż na surdut
 55   2, II |      wyskoczył z kuchni; w pobliżu której stali dwaj młodzi ludzie.~-
 56   2, II |         brzegu stała łódka mała, w której wnet z towarzyszem swoim
 57   2, II |        siadał razem do łódki, przy której w tej chwili na kształt
 58   2, II |           niej owa daleka nuta, do której szukała wtóru. Znalazła
 59   2, II |          przybywa z Wołowszczyzny, której dziedzic, Teofil Różyc,
 60   2, II |      zapewne nigdy, ale żona moja, której jest wielkim admiratorem,
 61   2, II |      przede wszystkim dla Justyny, której imię wymawiał teraz z uszanowaniem,
 62   2, II |         przeszkody łamie i depcze, której się nic oprzeć nie może,
 63   2, II |      oprzeć nie może, która... dla której... przez którą... Dlaczego
 64   2, II |           wyrzekając, nad chorą; o której zapomniała, użalając się,
 65   2, II |           się do kobiety, względem której tworzy poważne zamiary.
 66   2, II |           stole niewielką książką, której kosztowna okładka połyskiwała
 67   2, II |       jednak, tylko o tej naturze, której wtedy wydawali się wolnymi
 68   2, III|           górą snopów, na szczycie której siedział Jan Bohatyrowicz,
 69   2, III|         siedzi! ~I ze zręcznością, której niejeden mężczyzna mógłby
 70   2, III|     młodziutka, wiotka dziewczyna, której delikatnej twarzy nawet
 71   2, III|       odsłoniła przed nim matka, a której suknia słomianej barwy złocisto
 72   2, III|            nią falą zachwycenia, w której prostowała ona swą kibić
 73   2, III|           ze śpiewem dziewczyny, w której stronę przecież nie patrzał.
 74   2, III|          państwa swego kroczył, na której tak pomyślnie gospodarowała
 75   2, III|      Starzyńska mówiła o pszenicy, której zbieranie w poniedziałek
 76   2, III|      zbolałe plecy pod odzieżą, na której ciemniały mokre plamy potu,
 77   2, III|     nadziei zobaczenia Antolki, do której od przeszłej zimy widocznym
 78   2, III|           kuchnię dość obszerną, w której po samym środku siedziała
 79   2, III|            głębi domu, z kuchni, w której Antolka wieczerzę gotowała,
 80   2, IV |            wysoka, zielona góra, u której wierzchu białe i szare domostwa
 81   2, IV |      przesuwał się po tej pustyni, której nie widziała nigdy, na którą
 82   2, IV |       Justyna stanęli u Mogiły, na której gdzieniegdzie bujały proste
 83   2, IV |             Ani sztuka muzyczna, w której od dzieciństwa ćwiczył ją
 84   2, IV |           jakby spod tej trawy, do której piersią lgnęła, wydobywało
 85   2, V  |            było ciemnawą sionkę, w której stały żarna i przez drzwi
 86   2, V  |    gospodarz domu i w kapocie, zza której grubego kołnierza widać
 87   2, V  |               I z żywością ruchów, której by nikt po nim spodziewać
 88   2, V  |            Ale właśnie w chwili, w której Anzelm pytanie swoje uczynił,
 89   2, V  |            przestoję o robocie, do której wprzódy chętliwy i zdatny
 90   2, V  |        przez tę chorobę gnieciony, której doktorowie rady dać nie
 91   2, V  |           w tej samej zagrodzie, w której żyli dziady i przeddziady
 92   2, V  |            i zaraz w garderobie, w której się znalazła, usłyszała
 93   2, V  |           ciemnej sali jadalnej, w której głębi przez drzwi szeroko
 94   2, V  |            że pragnęła, aby ta, do której przemawiała tak długo, odpłaciła
 95   2, V  |           niej swą żółtą twarz, na której policzki wybiły się dwie
 96   3, I  |    pojmowania życia pochodzącą, do której jednak mimo jej woli i wiedzy
 97   3, I  |            parodniowej słabości, w której zdawało się, że rozum utraci,
 98   3, I  |           jej jakąś wysokością, na której stała nad pospolitymi duszami
 99   3, I  |            tej przyszłości jego, o której w ciche, szare godziny dziwne
100   3, I  |       Przyszła na koniec chwila, w której przyjaciele i doradcy ujrzawszy
101   3, I  |            jesiennego deszczu i na której obraz w wyobraźni jej powstający
102   3, I  |       nieziemskiego zachwycenia, z której obudziła się smutniejsza,
103   3, I  |            silniejsza niż kiedy, i której powtórzenia się nigdy pragnąć
104   3, I  |            nie rozumieć, że wizja, której doświadczyła, była złudzeniem
105   3, I  |    przyszłość wielkiego artysty, o której on słuchał z rozkoszą, każdy
106   3, I  |          poniżej tej wysokości, na której niedorostkiem jeszcze będąc
107   3, I  |     składali tacy ludzie, i tę, do której on i jemu podobni należeli,
108   3, I  |      chciał zawsze, bo w sztuce, o której rojenia pochłonęły mu całą
109   3, I  |          nimi czegoś szukając. Ta, której poezje te przesłał pragnąc
110   3, I  |       nazywał modelem do Fryny i w której towarzystwie parę razy spostrzegła
111   3, I  |      pytania. Kiedy młoda kobieta, której uczynione zwierzenia a także
112   3, II |       wysokiej, ciężkiej, wąsatej, której rysy znikały w oddaleniu,
113   3, II |    wyprostował się znad żniwiarki, której zepsucie bacznie i prędko
114   3, II |         się Teresa, z lewą ręką, w której czuła reumatyczne bóle,
115   3, II |        opierał na kłębie, drugą, w której wytartą czapkę trzymał,
116   3, II |       otrzymać mogłem tę promocję, której tak często sąsiedzi moje
117   3, II |       purpurą okrył twarz Justyny, której właśnie Fabianowa opowiadała
118   3, II |          toczyły rozmowę gwarną, z której najgłośniej wybijały się
119   3, II |       mogła. Do jednej chustki, na której wspierała rękę, dodała drugą,
120   3, II |     zamykanie się przed nim duszy, której wybuchliwą otwartość znał,
121   3, II |           spłynął z nich na kibić, której świeże i silne kształty
122   3, II |            niczego... Ta miłość, o której słuchać nie chcesz, jest
123   3, II |       jakiejś okropnej chwili... w której bym sama... która by...
124   3, II |         nie, najpewniej nie o tej, której świtanie od niedawna ja
125   3, II |   powstrzymywaną ciągle czułością, której Głucha obawa zwalczyć nie
126   3, II |          Czy zachęty do tej pracy, której pragniesz, i do tej, której
127   3, II |        której pragniesz, i do tej, której nie lubisz, niejakiego przynajmniej
128   3, II |            chyliła się na pierś, w której wzbierała hamowana jeszcze
129   3, II |          właśnie soki tej ziemi, z której i ty powstałeś, jej łzy
130   3, II |        podniesioną głową i twarzą, której kredowa bladość w ramie
131   3, II |           on był do rzeki krwi, po której przepływały kiry fioletów
132   3, II |           drugi doświadczyła wizję której pragnęła i wzywała zawsze.
133   3, II |            też twardości ziemi, na której klęczała, ani przestrzeni
134   3, III|          ciemniejszą od nich rolę, której spulchnioną powierzchnię
135   3, III|          się istot i rzeczy, wśród której jednak ozywały się w górze
136   3, III|           i nieprzebitą plątaninę, której spodem kładły się krwiste
137   3, III| cierpliwego zmęczenia na twarzy, u której wisiały długie, czarne wąsy,
138   3, III|       jedną tylko posiadały cechę; której nie posiadali mężczyźni:
139   3, III|          do błękitnookiej Cecylki, której był aspirantem, szepnął:~-
140   3, III|         lasem chwastów obrosłą, ku której ze strony przeciwnej od
141   3, III|         nosa owijali sobie rękę, w której spoczywać miała ręka ich
142   3, III|        przychodzi czasem chwila, w której z dna duszy ludzkiej podnosi
143   3, III|          Przyszła jednak chwila, w której Jan wzrokiem ku uliczce
144   3, III|  dziewczyna ze zbożowej ściany, do której się przycisnęła, długie
145   3, III|          Anzelm nie dostawszy tej, której żądał, całe życie w samotności
146   3, III|       zagrodzie Jadwigi wiodącą, u której końca połyskiwała z dala
147   3, III|            wzywał do zabawy, wśród której, jak inni w tańcach i śpiewaniu,
148   3, III|         kwiecistsza...~A ku rzece, której imię mnóstwem ech rozlegało
149   3, III|            w Anzelmowej zagrodzie, której dom, drzewa, ule Marta ciekawie
150   3, III| spróchniałej skrzyni znalazł, a na której wyraźnie, jak dzień jasno
151   3, IV |           wyciągała nad książką, z której głośno czytała francuskie
152   3, IV |           ciemną, salę jadalną, do której zaglądał księżyc, i wszedł
153   3, IV |       stała przed nim postać ojca, której zapytywał:~- Czy w tym celu?...
154   3, IV |      czasem nam odpowiadają! Ta, o której teraz mówimy, odpowiada: "
155   3, IV |     plecami oparł się o ścianę, na której śród skóry niedźwiedziej
156   3, IV |      dotknął kąpieli cierpienia, w której on sam nurzał się od tak
157   3, IV |         ofiary górnych marzeń, ale której namiętne ujęcie silnym i
158   3, IV |      ciemna, pomarszczona, wąsata, której groza myśli i przewidywań
159   3, IV |            do świetlicy Fabiana, w której dokoła śniadania zgromadziła
160   3, IV |      czarną suknię, bardzo prostą, której gładka spódnica i obcisły
161   3, IV |        powlekały się szarością, po której już tylko tu i ówdzie błądziły
162   3, V  |            jej przykucnęła Bronia, której różowa sukienka i śniade,
163   3, V  | przerzynającą duży ogród drogę, na której teraz usychały trawy i żółkły