Tom, Rozdzial

  1   1, I  |           że dawno już odechciało mi się ich strojów i zabaw,
  2   1, II |       przekomarzał się Kirło - co mi za to będzie? Bez nagrody
  3   1, II | siedzącego gościa.~- Tereniu, daj mi trochę wody i proszek bromowy,
  4   1, II |      Globus histericus... dokucza mi bardzo... szczególniej kiedy
  5   1, II |         migreny... Tereniu, podaj mi proszę cię, toaletowy ocet...~
  6   1, II |           są sobie równe. Niechże mi więc pan powie przynajmniej,
  7   1, II | rozweselić mię musisz... O, gdyby mi pana jeszcze zabrakło...~-
  8   1, II | przyozdabiając wszystko, pantofla mi wyszytymi w czerwone róże
  9   1, II |           moja droga pani, proszę mi powiedzieć, kto przyjedzie?~
 10   1, II |      Tereniu, droga moja... dajże mi płaszcz, rękawiczki, chustkę
 11   1, III|      tyrana i ludożercę... Kiedyś mi do tego naszego ludu serce
 12   1, III|           to nic nie poradzę. Las mi rąbią, zboże spasają, na
 13   1, III|        zawsze, dalibóg, we środku mi coś aż płacze...~Niżej jeszcze
 14   1, III|         Chleb! najpewniej o chleb mi chodzi! Więc cóż? ty nawet
 15   1, III|          złego zrobiłem? Czy masz mi co do wyrzucenia? Ot, i
 16   1, III|           mąż - czegóż chcesz? co mi masz do wyrzucenia? dlaczego
 17   1, III|           czym innym, nie pozwala mi na to słabe moje zdrowie...~
 18   1, III|           do samego diabła, tylko mi z oczu ruszajcie! Zaraz!
 19   1, III|  następuje:~ ~Kochany bracie! Jak mi nie żal ciebie, że tak męczysz
 20   1, III|            Może i zrobię tak, jak mi bratczysko radzi... Jak
 21   1, III|       detalicznie rozpytać i żeby mi pozwalali, choć raz na trzy
 22   1, III|           Poproś cioci Marty, aby mi tu przysłała kurcząt, mleka
 23   1, III|      wszystkiego, co chce... Jeść mi się zechciało diabelnie!~
 24   1, III|      zakończyła - że nie zechcesz mi odmówić tej drobnostki...
 25   1, III|           chciała ściśle oznaczyć mi terminy wypłat...~Odpowiedziała,
 26   1, IV |    wytarte! pył na spodzie! Podaj mi tu czystą serwetę, niedołęgo,
 27   1, IV |           odpowiedział: ~- Bardzo mi przyjemnie i chciałbym prawdziwie
 28   1, IV |    przeszłym roku ojciec pozwolił mi spędzić wakacje na praktyce
 29   1, IV |         na przykład, odpowiedział mi, gdybym cię zapytał: jak
 30   1, IV |         Przyjmowałem jednych, aby mi dworu z dymem nie puścili...
 31   1, IV |          pan Benedykt nie pomagał mi radami, a czasem i osobistym
 32   1, IV |           z sobą, bo myślałam, że mi państwo tego za złe nie
 33   1, IV |           pani... Maryniu, będzie mi mówić po imieniu?~- Czemużby
 34   1, IV |           ciebie... Tu nie wypada mi bywać tak często... jakbym
 35   1, IV |          żebyś wiedziała, jak ona mi się podoba!... Ślicznie
 36   1, IV |      półgłosem przemówił:~- Zdaje mi się, kuzynko, że nie lubisz
 37   1, IV |      pierwszej miłości... wszyscy mi tu o niej opowiadali...
 38   1, IV |          Otóż to wasza pomoc! Idź mi stąd zaraz, frygo, i ani
 39   1, V  |     czasem... ciotka Marta mówiła mi o ojcu i stryju pana...~
 40   1, V  |         dworze bal...~- Niewesoło mi było na tym balu i wolałam
 41   1, V  |      weszłam, ale ogród ten wydał mi się tak świeżym i pociągającym,
 42   1, V  |           o mnie wspo... wspo.... mi...~Machnął ręką i prędko
 43   1, V  |     Jeżeli co nie w czas naplotło mi się w gębie, to przepraszam...
 44   1, VI |         Waszmoście panowie, widzi mi się, że ktoś tu dla mnie
 45   2, I  |     jedyną w świecie osobą, która mi w oczy gorzkie prawdy mówi.
 46   2, I  |       zarazem i przyjaźnie~- Tyle mi na raz pytań zadałaś, moja
 47   2, I  |           Skąd ją wziąłeś? Nigdyś mi jeszcze o tym nie mówił.~-
 48   2, I  |   okropnie... Z początku zadawano mi znaczne dozy narkotyku tego
 49   2, I  |       kuzynie? -- zaczęła - zdaje mi się, że byłbyś daleko szczęśliwszym,
 50   2, I  |           że panna Justyna bardzo mi się podoba?~- Otóż to! -
 51   2, I  |     bardzo przyjemnie. Opowiadała mi o naturze otaczającej Korczyn,
 52   2, I  |           minutami rozmowy.~- Syn mi zachorował - ze zmartwieniem
 53   2, I  |        coś podobnego i przywiezie mi do podpisania. Za parę miesięcy
 54   2, I  |        bardzo zmęczoną~- Zrobiłaś mi prawdziwą łaskę... Na ciemnej
 55   2, I  |   pomówimy. I jeszcze coś na myśl mi przyszło. Jeżeli chcesz
 56   2, II |       Gniew przemógł.~- A dajcież mi święty pokój! - rozległ
 57   2, II |         wcale nie potrzebuję, aby mi jak indyczce gałki do gardła
 58   2, II |        Szwagier sam pewno przyzna mi rację, najzupełniejszą rację.~
 59   2, II |            Leoniu, czy co? Ruszaj mi zaraz z drogi i rozmawiać
 60   2, II |         Zresztą, mam córki i nikt mi tego za złe brać nie powinien,
 61   2, II |   rzetelną przykrością przychodzi mi kłopotać cię o tę sumkę...
 62   2, II |           się zechcesz, przyznasz mi rację, najzupełniejszą rację!~
 63   2, II |          i przypomnę sobie, zdaje mi się, że to kościół...~Teraz
 64   2, II |           gniew.~- Patrzcie, jaki mi sędzia! - z ironią wymówił. -
 65   2, II | rozgniewanym.~- Raczysz więc mieć mi za złe - zaczął - że byłem
 66   2, II |       zawołał Benedykt - nie pluć mi tak na krewnych !~Ale chłopak
 67   2, II |        Tak, mój ojcze! Marnujecie mi siostrę i to mię boli, bo
 68   2, II |           moja najdroższa, proszę mi na dziś swoich liliowych
 69   2, II |           Trzeba, trzeba. Podobno mi w nich do twarzy... Pan
 70   2, II |    Justyno, czy pamiętasz? Pozwól mi kiedy długo sam na sam z
 71   2, III|    dziesięć lat po ślubie odebrał mi Pan Bóg najwyższy. Tak samo
 72   2, III|         kiedy rok ubiegł, zdarzył mi się Starzyński ze Starzyn.
 73   2, III|          ja tu między wami? Wstyd mi! Taki wstyd!... Poszłabym
 74   2, III|           dziś, tymczasem, proszę mi pozwolić choć trochę...
 75   2, III|    Odchodzę od ciebie, tyś zawsze mi w oczach,~I w myśli, i w
 76   2, IV |        jakiej przyczyny zechciało mi się, aby pani na tych piaskach
 77   2, IV |       podtenczas skończyłem, ósmy mi szedł, to może i nie dziwno,
 78   2, V  |     policzek pocałowała.~- Suknia mi tylko zmokła, ale chętnie
 79   2, V  |          nich głos Anzelma:~- Czy mi się tylko tak wydało, czy
 80   2, V  |        tylko pojrzałem, okazywało mi się w postaci znikomej mary.
 81   2, V  | nieprzyrodzoną śmiercią zginę; bo mi też już gałęzie drzew i
 82   2, V  |          nie była ani głupia i to mi też tajnym nie było, że
 83   2, V  |            Znajdę i ubiję!... tak mi Boże dopomóż, że jak psa
 84   2, V  |          jeżeli nie powie, to jak mi Bóg miły, chatę zrewiduję
 85   2, V  |     pomstę na nim wywrę za to, że mi kobietę na całe życie nieszczęśliwą
 86   2, V  |      które tyle już razy wydawało mi moje zwierciadło, ośmieliło
 87   2, V  |          króla-słońca, powiedział mi, że na niebie jego dworu
 88   2, V  |         czy nie możesz powiedzieć mi, po co i na co?~A potem
 89   2, V  |         na świecie nie ma. Dajcie mi pokój z waszym leczeniem
 90   3, I  |     przyjemności.~- Przeszkadzasz mi, Klociu - przemówił.~Na
 91   3, I  |          rzadko patrzysz, i podaj mi rękę...~Nie tylko wziął
 92   3, I  |        nie tylko... przeszkadzasz mi trochę...~Znowu onieśmielona
 93   3, I  |   onieśmielona zaczęła:~- Zdawało mi się, że nic nie robisz,
 94   3, I  |         przemówił:~- Owszem. Miło mi zawsze, gdy blisko mnie
 95   3, I  |            tiens! Clotilde! pokaż mi tę książkę, którą trzymasz...
 96   3, I  |       tomik rękę wyciągnął.~- Daj mi to, a sama do czytania weź
 97   3, II |   wylaniem mówiła. - Wszystko, co mi powiedziałeś, przejęło mię
 98   3, II |           same myśli przechodziły mi przez głowę, tylko ich tak
 99   3, II |         łajdakami tymi! Żniwiarkę mi zepsuł! Kilka dni z nią,
100   3, II |         podniósł na syna.~- Dałeś mi lekcję obchodzenia się z
101   3, II |    przyjeżdżałem, nie wzbraniałeś mi przestawania z wiejską ludnością...~
102   3, II |         tym panku mówiąc, raczysz mi winy moje przebaczać?~Witold
103   3, II |    zgodzić się nie mogę... Bardzo mi smutno, Widziu, że odmówić
104   3, II |          nerwowych ataków?~- Szło mi o siostrę - cichszym niż
105   3, II |   człowiek odpowiedział:~- Pozwól mi, ojcze, milczeć i tym sposobem
106   3, II |          pojechał, o przedłużenie mi terminu lub rozłożenie wypłaty
107   3, II |        Witold.~- Dlaczego? Raczże mi przynajmniej wytłumaczyć...~-
108   3, II |           wytłumaczyć...~- Pozwól mi, ojcze, milczeć!~- Znowu! -
109   3, II |      Dobrze. Milczmy obaj. Chcesz mi być obcym? Zamykasz się
110   3, II |      jeszcze musieli tysiąc rubli mi wypłacić! Dla nich to suma
111   3, II |        Jeżeli zechcesz powiedzieć mi, kuzynie, jakim prawem zapytujesz
112   3, II |        Wiem dobrze, co powiedzieć mi możesz. Sam dobrowolnie
113   3, II |          pragnę... Ale przebaczże mi chwilę słabości... Przypomnij
114   3, II |           wspaniałomyślną i zwróć mi swoje serce, swoją ufność,
115   3, II |         coście uczynić mogli, aby mi dać poznać moją małość,
116   3, II |      dumną i lękałam się tego, co mi się wydawało ostatnim, najgłębszym
117   3, II |        oczach jej łzy stanęły. Co mi ta kobieta złego uczyniła,
118   3, II |     bardzo nieszczęśliwy... zdaje mi się, że wszystko we mnie
119   3, II |        trąd i plamy... Boże! i ty mi takie życie ofiarowywać
120   3, II |        dzieciństwa, kiedy zabijał mi matkę, a dla ojca szacunek
121   3, II |       wszystko.~- Wszystko! i nic mi więcej nie powiesz? nic?
122   3, II |     siadając zaczął:~- Powiedział mi Wincenty, że mama życzyła
123   3, II |       który co wieczór przychodzi mi klektać nad głową o gospodarstwie...
124   3, II | przywiązania... ale nie wystarcza mi ona.... do duchowych moich
125   3, II |        kochałeś, proszę cię, abyś mi odpowiedział szczerze, zupełnie
126   3, II | niezmiernie myśli, która do głowy mi przyszła... Uczułam niezmierny
127   3, II |            mój Zygmuncie! powiedz mi, że naprawdę inaczej myślisz,
128   3, II |         przedmiocie. Otóż przykro mi to bardzo, j'en suis désolé,
129   3, II |          i że tutejsze soki tuczą mi wprawdzie ciało w sposób...
130   3, II |         wybuchnął Zygmunt - niech mi mama przebaczy... ale mój
131   3, II |           mogę zająć przynależnej mi w świecie pozycji, który
132   3, II |           ty mię słyszysz? czy ty mi przebaczasz? Moja wina,
133   3, II |          niebem zjawiskiem.~- Czy mi przebaczasz? - drżącymi
134   3, III|         mnie?~Czy kiedy przyślesz mi jaką książkę?~- Będę pisał,
135   3, III|             O, Widziu, Widziu, ty mi niebo na ziemi ukazujesz
136   3, IV |         zamiast serca nie włożyła mi w piersi busoli z igłą zwróconą
137   3, IV |          ten kawał ziemi, o który mi oni proces wytoczyli, do
138   3, IV |           każdym kroku wyrządzają mi psoty i szkody...~- Przebacz,
139   3, IV |           nie wiedziałeś? Powiedz mi, mój ojcze, o, powiedz mi,
140   3, IV |         mi, mój ojcze, o, powiedz mi, żeś o tym wszystkim nie
141   3, IV |              straszno... straszno mi tak mówić do ciebie, ojcze!
142   3, IV |           pomiędzy tobą a tym, co mi nad ciebie, siebie, nad
143   3, IV |         twoich padnę, przebaczysz mi... prawda? Przebaczysz?
144   3, IV |        nie oddzielał, piedestałów mi nie budował, na królewicza
145   3, IV |            Marzyłem nieraz, że ty mi tym wszystkim będziesz,
146   3, IV |           kiedy tego lata zdawało mi się, że i te marzenia, jak
147   3, IV |           zaczął - jednak powiedz mi, co myślisz... zamierzasz...
148   3, IV |        ujął się i obronił. Bracia mi wszystko opowiedzieli i
149   3, IV |          ją pocałował.~- Do chaty mi pora - rzekła - parobek
150   3, V  |             że państwo pozwolicie mi wziąść udział w swojej poufnej
151   3, V  |         upodobał Justynkę i zdaje mi się, że krok, który czyni,
152   3, V  |         poczciwym chłopcu - także mi tajemniczość i zagadka!
153   3, V  |            brak pracy właśnie był mi od dawna trucizną i wstydem!
154   3, V  |         to, co ani mnie, ani, jak mi się zdaje, nikomu pożytku
155   3, V  |       wuju, otrzymanego, zostanie mi jeszcze trochę więcej niż
156   3, V  |         zawołać:~- Tereniu! pomóż mi podnieść się! Tereniu!~Teresa
157   3, V  |       całą w ogniu i łzach.~- Żal mi, wielki żal biednego i dobrego
158   3, V  |       były zrobiły, że i okazywać mi się nie chciało tego, co
159   3, V  |         aby dusza jaka serdecznie mi sprzyjała, aby komu do życia
160   3, V  |        się - rzekł - siadaj i mów mi wszystko, co wiesz o Bohatyrowiczach
161   3, V  |      widziałaś, słyszałaś - mówże mi wszystko, co o nich wiesz!~