Tom, Rozdzial

  1   1, I  |          osypane drżącymi rożkami, których obfitość wróżyła urodzaj;
  2   1, I  |    miedzach szły wiejskie kobiety, których głowy ubrane w czerwone
  3   1, I  |         pieśni przeciągłe, głośne, których nutę porywały i przedłużały
  4   1, I  |            a długie jej ramiona, u których wisiały ciemne, kościste
  5   1, I  |        koników małych, tłustych, z których jeden był kasztanowaty z
  6   1, I  |          siedziało kilka kobiet, z których jedna tylko była niemłoda,
  7   1, II |             szlacheckich dworów, w których niegdyś mieściły się znaczne
  8   1, II |        dotykała piersi i gardła, w których czuła nieznośne duszenie.~-
  9   1, II |       wielkimi, ciemnymi oczami, w których na pierwsze wejrzenie nic
 10   1, II |     mocowanie, dwa głosy męskie, z których jeden zdawał się o coś nalegać,
 11   1, III|           Zawdzięczał to czasom, w których upłynęła młodość jego ojca,
 12   1, III|        Benedykta. Pośród stref, na których, jak złotogłowy, pospolite
 13   1, III|         dostrzeganych widnokręgów, których on sam w młodości swej zażywał.
 14   1, III|           Odwaga i zapał jego, dla których wielu nazywało go prawie
 15   1, III|     obarczać wciąż nie chce, a bez których zadowalnienia na tej pustyni
 16   1, III|     gniazdko, to jest te pokoje, w których najwięcej przesiadywać lubi;
 17   1, IV |     złożonych z kobiet i mężczyzn, których ubranie i twarze zdradzały
 18   1, IV |          tymi skromnymi parami, na których najwyraźniej odbijało się
 19   1, IV |     podniecona, z żywością ruchów, których wczoraj jeszcze nikt by
 20   1, IV |            te wszystkie miejsca, o których tylko co mówiliśmy, spaść
 21   1, IV |         chwilę od szkieł oczy swe, których czarne źrenice przygasłe
 22   1, IV |            sąsiadka, jedna z tych, których jedwabne suknie nosiły na
 23   1, IV |           milczała. Panienki, obok których usiadła i którym Francuzka
 24   1, IV |            o mistrzach muzycznych, których grę słyszał w wielkich europejskich
 25   1, IV |        rogów łosich i jelenich, na których wprzódy już przygotowano
 26   1, IV |           tym po cichu kilka słów, których nie dosłyszała; może szum
 27   1, V  |        dokoła niej z wyrzekaniami, których treść coraz lepiej rozumiała,
 28   1, V  |     rozumiała, i z wysileniami, od których ludzkie ciała chudły i zmarszczkami
 29   1, V  |         mętnych i urywanych, ale o których teraz jeszcze z podniesionymi
 30   1, V  |          przyszłości, upojenia, po których dniami i tygodniami czuła
 31   1, V  |     zielone, prawie nieruchome, po których przecież cicho płynął kojący
 32   1, V  |          ją krzyk drobnych ptaków, których ilość nieprzeliczona skakała,
 33   1, V  |       ciągnięty przez parę koni, z których jeden był kasztanowaty,
 34   1, V  |           nie spełnionych żądań, o których przed chwilą mówił, smutkiem
 35   1, VI |          które okrążała albo przez których dziedzińce i ogrody przechodziła,
 36   1, VI |           Żuczek, Sargas; Wilczek, których imiona głośno przez dzieci
 37   1, VI |          ukazała się para ludzi, z których jeden był małym, przygarbionym
 38   1, VI |        ciasną gromadkę i spomiędzy których wybijał się donośnie zapalczywy
 39   1, VI |     niezliczone garby i jamy, śród których gdzieniegdzie wyrastał krzak
 40   1, VI |         pobudowali troszkę osad, w których trudnili się sobie różną
 41   1, VI |          pamięci wyrazu lub nazwy, których w życiu codziennym nie używał
 42   1, VI |          niektórych takich rzeczy, których na szeroki okół nikt jeszcze
 43   1, VI |        szósty handlując rybami, do których łapania wielką miał ochotę,
 44   2, I  |         zieleniały niskie łąki, na których rosły grupy wierzb, a w
 45   2, I  |  rozdzielała dom na dwie połowy, z których w jednej znajdowały się
 46   2, I  |       ognia odstawiała hładysze, w których mleko zsiadłe zamieniło
 47   2, I  |         dużym i silnym dziewkom, z których jedna chleb miesiła, a druga
 48   2, I  |            zrudziałych trzewikach, których tasiemki, żeby je sto razy
 49   2, I  |        dwiestu owiec, merynosów, z których co roku sprzedawała mniej
 50   2, I  |           licząc nabiału i warzyw, których sprzedażą w najbliższym
 51   2, I  |        dawne przyzwyczajenia moje, których nigdy pozbyć się nie mogę...~-
 52   2, I  |         Przykrył binoklami oczy, w których przebiegły gorączkowe błyski.
 53   2, I  |           Przestał jeść konfitury, których prędko zjadł bardzo ,wiele,
 54   2, I  |          wiosce, od wód stojących, których istnienie zdradzały jasno
 55   2, II |         przebiegła parę pokojów, w których parę krzeseł na drodze jej
 56   2, II |     usłyszeć ona pragnęła zawsze f których nigdy nie słyszała. Na świecie
 57   2, II |   przechadzało się dwóch mężczyzn, których wysokie postacie rozmijały
 58   2, II |            które są naszym życiem, których wyrzekając się gwałcimy
 59   2, II |       zasiłku, umysłowego wzrostu, których bez wytwornego otoczenia,
 60   2, II |   przypomniał sobie także, i oczy, których blade źrenice zmąciły się
 61   2, II |          się w prawie sądzić tych, których sposób myślenia, życie,
 62   2, II |            Oto uczucia i myśli, na których gruncie wzrasta przyszła
 63   2, II |        przyciszonych akordów, przy których z cicha też zanuciła:~Lecą
 64   2, II |        zamkniętymi powiekami, spod których czasem na blade jej policzki
 65   2, II |       lekko zbiegać ze wschodów, z których zazwyczaj ją znoszono. Miała
 66   2, II |      rozlegał się na wschodach, na których spotkała schodzącą na dół
 67   2, III|    sięgającego, i czarnych spodni, których szelki ciemnymi liniami
 68   2, III| nadjeżdżało jeszcze kilka wozów, z których przy jednym ciągniętym przez
 69   2, III|            dlatego, aby zagony, na których pracowali, były jedyną ich
 70   2, III|    zamaszystymi ruchami ramion, od których sierp jej rzucał w powietrze
 71   2, III|          znad ziemi i obie ręce, z których w jednej sierp błyszczał,
 72   2, III|           zasęp i tę smętliwość, o których opowiadała jego matka. Pod
 73   2, III|      zawsze pociąg czuła, i ludzi, których dotąd nie znała, budziła
 74   2, III|         dłonie. Były też chwile, w których nieustający, suchy szelest
 75   2, III|     przedzielała dwoje tych ludzi, których postacie na wozach stojące,
 76   2, III|        przyczyny takich interesów, których taka głowa, jak pani Starzyńskiej,
 77   2, III|     skoczył; niedorosłe chłopcy, z których jeden lat piętnaście, drugi
 78   2, III|           z monotonnymi ruchami, w których tkwiło wieczne jakby zamyślenie
 79   2, III|     dopatrywał kasztana i gniadej, których Jan po raz pierwszy może
 80   2, III|     zostały,~tam nie odjęto pąków, których istnienie wyniszczało drzewo.
 81   2, IV |          wylądować na piaskach, od których do tego miejsca i wiorsty
 82   2, IV |        falistych wzgórzystości, po których pięły się i spływały coraz
 83   2, IV |      zmrokiem i milczeniem, pośród których szemrały tylko nisko, nisko
 84   2, IV |       podejmowanych śmierci, walk, których by pole nie mierzyło się
 85   2, IV |            wskazówki i przestrogi, których często udzielała jej pani
 86   2, IV |     tryumfalnych, wesołych szumów, których najlżejsze echo tu nie doleciało!
 87   2, IV |   spełnionych zadań i poświęceń, z których wspaniałymi widmami oko
 88   2, IV |           bardzo dumną. Ci, pośród których żyła, oskarżali ją o dumę.
 89   2, IV |     otrzymywane łaski i przysługi, których niczym odwdzięczyć nie mogła,
 90   2, IV |    niewiele czasu zabierających, z których najważniejszą było wspólne
 91   2, IV |       wyrzucając z ust zwierzenia, których dotąd nie czyniła nigdy
 92   2, IV |        ściągnęły się nad oczami, z których strzelił błysk zniecierpliwienia.~-
 93   2, IV |         tych stronach dalekich, do których ptaki latają... Żeby Choć
 94   2, V  |      znajdowało się troje drzwi, z których jedne, zwykłych rozmiarów,
 95   2, V  |           trzema sporymi oknami, z których dwa były otwarte, ze ścianami
 96   2, V  |            rząd małych sklepień, z których w zimowe wieczory rozlegać
 97   2, V  |       rozległość i ludność okolic, których nazwy wymienił. Odpowiadał
 98   2, V  |            obszernie; o szczegóły, których nie wiedział, bo przez wiele
 99   2, V  |          ula wyjętego, dwa sery, z których jeden przywiędły a drugi
100   2, V  |         się te widowiska senne, po których pocieszyć się nie mogłem,
101   2, V  |           mogiłą jego obu braci? w których pogrzebane leżą nadzieje
102   3, I  |         wdową, w czarnych szatach, których już nigdy zdjąć nie miała.
103   3, I  |            wysoko nad nizinami, po których zwijały się mrówki, skakały
104   3, I  |       kilka innych wyrazów dodała, których już nikt nie dosłyszał.
105   3, I  |      płócien i wełnianych materii, których część i teraz z igłą i innymi
106   3, I  |      odzież dla rodzin ubogich, na których widywanie zdobywała się
107   3, I  |           się bardzo rzadko, ale o których przez domowników swych zgromadzała
108   3, I  |           lat dwadzieścia trzy, na których tle jednostajnym uwypuklało
109   3, I  |         wobec zapałów i poświęceń, których była świadkiem i w których
110   3, I  |         których była świadkiem i w których udział wzięła, dbanie o
111   3, I  |     punktem świata dla wszystkich, których widywał, i dla samego siebie
112   3, I  |        letnie gwiaździste noce, od których przez otwarte okna płynęły
113   3, II |          zerwanych floksów, pośród których tkwiła ogromna czerwona
114   3, II |         jak i wiele innych rzeczy, których ponauczałaś się w czasach
115   3, II |         owsa i zagonami warzywa, u których kresu iskrzyły się krzaczyste
116   3, II |      powstali znowu dwaj ludzie, z których jeden co najmniej dziwnie
117   3, II |    charakterami, obyczajami ludzi, których przed chwilą opuścił, po
118   3, II |        działy się straszne rzeczy, których przyczyną najważniejszą,
119   3, II |        układu i patrzeć na rzeczy, których nigdy widzieć nie powinna.~-
120   3, II |          znać ten świat, ten kraj, których przecie mieszkanką i obywatelką
121   3, II |         naturze i ludziach, pośród których upływać miało przyszłe jej
122   3, II |         agronomicznych studiach, w których Benedykt niegdyś, a Witold
123   3, II |         przypisywał. Bywały dni, w których nawzajem zdawali się siebie
124   3, II |     widywali się z sobą; i inne, w których nie szukając się z pozoru
125   3, II |         naukowe książki Witolda, z których młody człowiek czerpał tematy
126   3, II |          we francuskich romansach, których kiedyś tak wiele czytywaliśmy
127   3, II |    podnosiła się szybko, a oczy, w których jednocześnie przebiegały
128   3, II |            zadrżały trochę ręce, w których trzymała książkę. Na jednym
129   3, II |     powtórzyła, a piękne jej oczy, których blask łzy i tęsknoty zgasiły,
130   3, II |        szarości i pospolitości, do których zresztą i nigdy przyzwyczajony
131   3, III|  postaciami postępujących siewców, których ręce rytmicznymi prawie
132   3, III|          pociemniałymi drzewami, u których stóp wiły się nikłe dymy,
133   3, III|         zaroślami psich języczków, których podługowate liście wysuwały
134   3, III|          powietrzu, za ogrodami, z których zdjęto owsy, konopie i fasolę,
135   3, III|           tłumie wysokimi czołami, których wczesne łysiny przypominały
136   3, III|         wcale przybyłym gościom, z których bardzo nieliczni tylko wchodzili
137   3, III|         czarę wzruszenia obecnych, których ogromna już większość wybuchnęła
138   3, III|       rozstawioną na stołach, przy których potem, aż do zachodu słońca,
139   3, III|          tu obce Siemaszczanki, na których pomimo delikatności kształtów
140   3, III|          swoim nogom, inni zaś, do których pierwszy drużbant należał,
141   3, III|           teraz złote łany, pośród których w upalny dzień lipcowy sierp
142   3, III|         przyniosła, że te uczucia, których doznała tam i tu doznawała -
143   3, III|          paliło się parę lampek, w których skąpym świetle kipiała mozaika
144   3, III|         oblewały ogniem i potem, w których z dokładnością mistrzowskiej
145   3, III|          są różne sposoby, zaś te, których pan Korczyński używał, po
146   3, III|      Zewsząd otoczyły nas granice, których przestąpić nam nie wolno,
147   3, III|           pod tymi grudkami ziemi, których powiększyć nie jesteśmy
148   3, IV |    demokratyczne idee i teorie, od których urzeczywistnienia, zdawało
149   3, IV |        Więc myślisz, ojcze, że ci, których młodość gotowa istotnie
150   3, IV |            ostrożność niewolników, których drżeniem przejmuje sam nawet
151   3, IV |          ze czcią całować te ręce, których nie wybieliły próżniactwo
152   3, IV |       łódkę wiozącą dwóch ludzi, z których młodszy wiosłem robił.~Za
153   3, IV |       Elżusia miała kilku braci, z których najstarszego obowiązkiem
154   3, IV |     ucałować, a do jej braci, obok których przebiegał, szepnąć:~- Szyk
155   3, IV |    wyładowany pękatymi kuframi, na których, jak na wieży, w wiecznym
156   3, V  |            na weselu, o tańcach, w których udział brała, o śpiewach
157   3, V  |      odgaduję wybornie motywy, pod których wpływem szalonego tego kroku
158   3, V  |         tym i tych ludzi, pomiędzy których ona idzie...~Zająknęła się,