Tom, Rozdzial

  1   1, II |       towarzyszka pani Emilii.~- A Benedykt w domu?~- W domu, tam, z
  2   1, III|                                III~Benedykt Korczyński należał do niewielkiej
  3   1, III|            studiował nauki prawne.~Benedykt skończył szkołę agronomiczną
  4   1, III|         niekiedy czytali, razem...~Benedykt, wysmukły wtedy, szczupły,
  5   1, III|          nastąpiło po nim... Kiedy Benedykt obudził się z tego snu swojej
  6   1, III|    otrzymanie małego zrazu urzędu. Benedykt zaciągnął dług bankowy,
  7   1, III|           wynikłe; niemniej, kiedy Benedykt po raz drugi po obudzeniu
  8   1, III|            i cierpliwych potrzeba. Benedykt zrazu wierzgał i z nozdrzy
  9   1, III|   podobnych zerknięć ku obłokom, a Benedykt Korczyński byłby do szczętu
 10   1, III|          pewnego letniego wieczora Benedykt po obszernym ogrodzie korczyńskim
 11   1, III|         się swym przedsięwziął był Benedykt. Teraz dość było jednego
 12   1, III|          były. Wszedłszy do altany Benedykt po kilkakroć ucałował rękę
 13   1, III|          czole przesuwając ciągnął Benedykt - fizyczną przykrość każdy
 14   1, III|     irytacji w głosie zaczął znowu Benedykt - rzeczy te są bardzo zrozumiałe
 15   1, III|         byłam... jak pustelnica...~Benedykt rękę żony pocałował.~- Bieda
 16   1, III|            co to płakać bez łez...~Benedykt podniósł głowę, z uwagą
 17   1, III|         cicha zaśmiała się Emilia.~Benedykt spojrzał na nią szeroko
 18   1, III|         którymi wietrzyk poruszał.~Benedykt nie przerywał, słuchał i
 19   1, III|      Wyszedł z altany.~Długo potem Benedykt w gabinecie swoim i na ganku
 20   1, III|        oblężeniu formalnym i gdyby Benedykt zażarcie jej nie bronił,
 21   1, III|           ci doradzam, pomyśl...~ ~Benedykt myślał, że i ten także zmienił
 22   1, IV |          te procesy! - stęknął pan Benedykt.~- Napłodziło się ich u
 23   1, IV |        inwentarze - bronił się pan Benedykt. - Planami i wszystkimi
 24   1, IV |           pani!~W progu salonu pan Benedykt z widocznym i szczególnym
 25   1, IV |        głosem odpowiedziała:~- Pan Benedykt był tak łaskaw, że zapraszał
 26   1, IV |         razem z dziećmi, gdyby pan Benedykt nie pomagał mi radami, a
 27   1, IV |      stołach do gry zasiadali. Pan Benedykt wraz z innymi gotował się
 28   1, V  |    strumieniami łez oblewając. Pan Benedykt mówił niewiele, końce długiego
 29   1, V  |        swej krewnej przywołany pan Benedykt przyjechał, z mnóstwem trudów
 30   1, V  |          nie wiedzieć z kim... Pan Benedykt wpadał w gniewy tak głośne,
 31   2, II |             doktora sprowadzili... Benedykt tak zląkł się i tak prędko
 32   2, II |     przerażenia i żalu, że Marta i Benedykt domyślili się wszystkiego.
 33   2, II |       pozór nie łączyło go z żoną, Benedykt dowiedziawszy się, o co
 34   2, II |            z młodszymi panienkami, Benedykt prosi, aby Leonia przyszła
 35   2, II |      przerywając odmówił Darzecki.~Benedykt z wyrazem prośby popatrzył
 36   2, II |         nieśmiało i cicho przerwał Benedykt.~Mała, siwiejąca głowa,
 37   2, II |          może i nadal... - szepnął Benedykt.~Błyszczące obuwie gościa
 38   2, II |            jestem - przerwał znowu Benedykt; a głos jego był istotnie
 39   2, II |            patrząc wołała Leonia. ~Benedykt z rodzajem osłupienia na
 40   2, II |    tubalnym swym głosem wykrzyknął Benedykt i ręce szeroko rozpostarłszy
 41   2, II |      utrzymać się mogąc wykrzyknął Benedykt, ale zaraz głos zniżając
 42   2, II |       nowego osłupienia budząc się Benedykt krzyknął prawie:~- Zwariowałaś,
 43   2, II |         wziąść za siadający posąg. Benedykt usiadł także i przestając
 44   2, II |       nawet wyższego nad ten, jaki Benedykt płacił dotąd siostrze, co
 45   2, II |           złego! - głośno przerwał Benedykt i z przekonaniem, prawie
 46   2, II |   śniadania, na które zapraszał go Benedykt, wymawiając się tym, że
 47   2, II |         Kiedyż bo - zarzucił znowu Benedykt - on podobno i nic nie maluje
 48   2, II |          oniemiałeś?- krzyknął już Benedykt.~- Nie chciałbym, ojcze,
 49   2, II |         rozgniewać cię i zmartwić.~Benedykt z irytacją wybuchnął:~-
 50   2, II |        ideały, lepsze światy itp., Benedykt od tak już dawna nie myślał,
 51   2, II |        pokornym!~- Głupiś - rzucił Benedykt, którego jednak posępne
 52   2, II |           Było to pytanie, którego Benedykt sam sobie nie zadał był
 53   2, II |       akcentu mowy Darzeckiego, że Benedykt odwrócił się na chwilę,
 54   2, II |       mówią...~- Witold! - zawołał Benedykt - nie pluć mi tak na krewnych !~
 55   2, II |     spadały, i na syna nie patrząc Benedykt krótko ofuknął:~- Idź precz!~
 56   2, II |            łodygi i kwiaty. Z rana Benedykt Korczyński chorobą żony
 57   2, IV |            oczami zamkniętymi. Pan Benedykt tylko obydwoma rękami za
 58   2, IV |         chaty naszej wszedłem, pan Benedykt i stryj z sobą rozmawiali,
 59   2, IV |       tylko to posłyszałem, że pan Benedykt zapytał się: "A Dominik?"
 60   2, IV |        kropelce woda ściekała. Pan Benedykt nie zapłakał i nic nie powiedział,
 61   2, V  |   oświetlony. Przy biurku siedział Benedykt Korczyński i w rozwartej
 62   2, V  |          że to od śmiechu... Jeden Benedykt nie wyśmiewał, bo mu i nie
 63   3, I  |     opiekun małoletniego bratanka, Benedykt Korczyński, często podówczas
 64   3, I  |           jego dopuścić nie chcąc. Benedykt podobnym był w tym wypadku
 65   3, I  |           lekceważeniem i zgryzotą Benedykt mówił dalej, że panicza
 66   3, I  |        przyzwyczajeń lepszych, pan Benedykt doradza oddanie go do szkół
 67   3, I  |            więcej nie niepokojono.~Benedykt zrozumiał, że wszelkie dalsze
 68   3, I  |         sobie wysoko ceniąc. Kiedy Benedykt upierając się jeszcze mówić
 69   3, I  |           ku coraz wyższemu życiu. Benedykt w ziemię patrzał, wąsa w
 70   3, I  |     swatostwami przepadała zawsze. Benedykt miał nadzieję, że wykształcony
 71   3, II |         Justyną rozmawiał. Ale pan Benedykt na wyraz twarzy syna wcale
 72   3, II |     spróbował przerwać Witold.~Ale Benedykt, jakby właśnie próbę tę
 73   3, II |          zdechniesz!... - krzyknął Benedykt Ordynarię masz... dach nad
 74   3, II |    żniwiarkę ku stajni pociągnęły.~Benedykt od chwili wmieszania się
 75   3, II |            Zwracając się ku domowi Benedykt sarknął:~- Na siebie samego
 76   3, II |     wyrozumiałość i litość mają...~Benedykt zaśmiał się z lekceważeniem.~-
 77   3, II |      teorii nie odstąpię za nic...~Benedykt stanął jak wryty i popatrzał
 78   3, II |       wiedzieć nie chcę... sarknął Benedykt.~- Stryj Andrzej... - drżącymi
 79   3, II |            usty zaczął Witold.~Ale Benedykt znowu jak wryty stanął...~-
 80   3, II |           się rozjątrzeniem rzucił Benedykt.~- Naprzód - zaczął Witold -
 81   3, II |         więc - wybuchając przerwał Benedykt - wynajdź sposoby na budowanie
 82   3, II |        przerwać chciał Witold.~Ale Benedykt przerwać sobie nie dał.~-
 83   3, II |          wytłumaczyła pani Emilia.~Benedykt zamruczał:~- Doskonałe porównanie...
 84   3, II |    pochlebioną i uszczęśliwioną...~Benedykt, który swoim zwyczajem jadł
 85   3, II |             ze zdziwieniem zapytał Benedykt - co ci się stało?~Ale już
 86   3, II |        całą długość jadalnej sali, Benedykt zaś jak wryty wzrokiem za
 87   3, II |        szerokimi kroki przechodził Benedykt wąsa rozpaczliwie w dół
 88   3, II |       posyłać potrzeba nie zaszła. Benedykt po kilku minutach w pokoju
 89   3, II |       przerzucał, kładąc na stole.~Benedykt próg rozdzielający dwa pokoje
 90   3, II |          nie odpowiadasz? - rzucił Benedykt, którego milczenie syna
 91   3, II |        twarzy jego po raz pierwszy Benedykt spostrzegł coś na kształt
 92   3, II |             Nie ranić! - powtórzył Benedykt. - Masz słuszność! Nie nowych
 93   3, II | agronomicznych studiach, w których Benedykt niegdyś, a Witold teraz
 94   3, II |            Od tego wieczora, kiedy Benedykt w bramie folwarcznego dziedzińca
 95   3, II |               Do diabła! - zawołał Benedykt - kiedy teraz pomyślę, że
 96   3, II |            i do ust ją przycisnął. Benedykt namyślał się nad czymś przez
 97   3, II |        wzrokiem mijając twarz syna Benedykt mówić zaczął:~- Za trzy
 98   3, II |        młodego człowieka. Milczał. Benedykt trochę podejrzliwie, a trochę
 99   3, II |       milczeć!~- Znowu! - krzyknął Benedykt i twarz jego od włosów do
100   3, II |        wkrótce po skończeniu żniw, Benedykt z sąsiedniego miasteczka
101   3, II |     pomalowanej bryczki wyskakując Benedykt uprzejmiej niż zazwyczaj
102   3, II |          za stryjem w głąb domu, a Benedykt znalazłszy się już w gabinecie
103   3, II |          krokami po pokoju chodząc Benedykt wołał:~- Na swoim postawiłem!
104   3, II |           słowem... jak mówi stryj Benedykt, to... tamto!... Nigdy o
105   3, IV |           biurko księgi i papiery. Benedykt usiadł przed biurkiem i
106   3, IV |       teraz stoję, nie doszedł..."~Benedykt ręce z listem na kalana
107   3, IV |          Nie dokończywszy czytania Benedykt rzucił list na biurko. Jak
108   3, IV | zmarszczkami występowała na czoło. Benedykt żywy ruch na fotelu uczynił,
109   3, IV |            kogo? czyich? - zapytał Benedykt.~- Ludzkich... na ciebie,
110   3, IV |      Ludzkich... na ciebie, ojcze!~Benedykt oczami błysnął.~- Na mnie,
111   3, IV |       wiele!~- Androny! - krzyknął Benedykt i żywo podnosząc się z fotelu,
112   3, IV |               Facecja! - wybuchnął Benedykt. - Oni, jak tabaka w rogu
113   3, IV |           w uszach i paliły serce.~Benedykt nie przerywał już, milczał,
114   3, IV |  połyskiwały skrzyżowane strzelby.~Benedykt zdawał się jeszcze słuchać
115   3, IV |          zdumieniem, wpół z ironią Benedykt sarknął:~- Cierpień! ty...
116   3, IV |   Witoldzie!~W tym wykrzyku, który Benedykt rzucił w mowę syna, był
117   3, IV |      wiszących na ścianie strzelb. Benedykt porwał się i jak płótno
118   3, IV |        dziwi się i usprawiedliwia, Benedykt ręce rozkładał i zapytywał:~-
119   3, IV |     ogłaszał popółnocne godziny, a Benedykt jeszcze rozmawiał z synem,
120   3, IV |        roztworze morfiny umoczoną!~Benedykt ręką jeszcze oczy zasłaniając
121   3, IV |    ocierając wilgotne jeszcze oczy Benedykt zawołał:~- Jakby ciężar
122   3, IV |   zapomnieć i pozbyć się nie mógł. Benedykt długo na niego popatrzył.
123   3, IV |   zapytania ojca mówił, opowiadał. Benedykt zapytywał krótko, parą słowy,
124   3, V  |  niecierpliwie o stryja zapytując. Benedykt był w domu i zaprosił synowca
125   3, V  |          prosił. Szło mu o to, aby Benedykt przekonać usiłował panią
126   3, V  |           nerwowego rozdrażnienia. Benedykt o dawaniu podobnych rad
127   3, V  | czarnowłose, czteroletnie dziecko. Benedykt i Witold przez okno poznawszy
128   3, V  |         Gdy podniosła się z ziemi, Benedykt z uprzejmością wielką do
129   3, V  |           ubocznym jakim pokoju... Benedykt wskazywał jej swój gabinet,
130   3, V  |             tonem zapytania rzucił Benedykt.~Kirło usta krzywił, ręką
131   3, V  |   zapominam!... mor... morfinistą!~Benedykt wielkimi oczami na nią patrzał.~-
132   3, V  |          zwyczaj mu zaszczepili...~Benedykt wąsa w dół pociągnął.~-
133   3, V  |           się! - mruknął pod wąsem Benedykt, którego oświadczyny te
134   3, V  |        ukłonem umizgnął się Kirło.~Benedykt milczał, wąs na palec zakręcał,
135   3, V  |        obecnych wodziła. Na koniec Benedykt ręką machnął.~- A poczekajcież,
136   3, V  |   przyszłość moja do niego należą.~Benedykt dziwnie jakoś czmychnął,
137   3, V  |        możemy!~- No, no! - mruknął Benedykt - te filozofie co innego,
138   3, V  |                 Androny! - zawołał Benedykt - te wszystkie cuda, tajemniczości,
139   3, V  |          jaśniej, weselej było!...~Benedykt wstał Wąsa do góry podkręcał.~-
140   3, V  |          mię... miejcie mię oboje!~Benedykt z tą pogodą, która od kilku
141   3, V  |            gromadki swojej szukać. Benedykt do odchodzącego syna zawołał:~-
142   3, V  |      ładnym chłopcem? - zażartował Benedykt.~Ręką machnęła, naprzeciw
143   3, V  |       sobie...~- Co? co? - zawołał Benedykt.~- Słowo honoru! bardzo
144   3, V  |           niecierpliwić się zaczął Benedykt.~Głową z wysokim grzebieniem
145   3, V  |      Zakrztusiła się i zakaszlała.~Benedykt patrzał, słuchał, aż wybuchnął:~-
146   3, V  |            Boga kocham! - krzyknął Benedykt - upamiętaj się! sama pomyśl!...~-
147   3, V  |            śmiech! wieczny śmiech!~Benedykt serdecznie ją w głowę i
148   3, V  |          nie ma - powstając zaczął Benedykt - Dziewczyna jest pełnoletnia,
149   3, V  |            żal, prawie zaszlochał. Benedykt rękę mu na ramieniu położył
150   3, V  |           taki mezalians robiła...~Benedykt zamyślił się na chwilę.~-
151   3, V  |        przez te...~- No - przerwał Benedykt - o przeszłości nie ma co
152   3, V  |         jednak uspokojony odszedł. Benedykt długo jeszcze rozmawiał
153   3, V  |             Chodź! - rzekł do niej Benedykt, kapelusz słomiany na głowę
154   3, V  |       łagodna cisza jesieni.~Kiedy Benedykt i Justyna weszli do zagrody
155   3, V  |           do ręki jego przycisnął. Benedykt nie na niego jednak patrzał,
156   3, V  |        siebie patrzyli. Na koniec, Benedykt kładąc dłońí na pochylonej