Tom, Rozdzial

  1   1, I  |        konie, aby szły prędzej.~Wóz zaczął toczyć się prędzej. Justyna
  2   1, II | przejmującym.~- Jak pań myśli?... - zaczął i zawahał się z dalszym
  3   1, II |     nieśmiałość.~- Jak pan myśli? - zaczął znowu - czy w teraźniejszych
  4   1, II |             włożywszy przygryzać go zaczął. Widocznym było, że Różyc
  5   1, II |         Któż to może przewidzieć? - zaczął. - Czasy są ciężkie. Ja
  6   1, II |           Różyca zwrócony perorować zaczął:~- Przedstawiam nowemu sąsiadowi
  7   1, II |       żywszą jeszcze sympatią mówić zaczął o ogólnym teraz usposobieniu
  8   1, II |            Widzisz, moja Justysiu - zaczął - żebyś ty wiedziała, jak
  9   1, II |             już je z pudła wyjmować zaczął. Justyna delikatnie i powoli
 10   1, II |         toalety swej przybierać się zaczął. Justyna prędko i zręcznie
 11   1, II |           Otóż to - gderliwym tonem zaczął - jak tylko goście przyjadą
 12   1, II |           prędko i zręcznie wbiegać zaczął na wysoką, piaszczystą ścianę.
 13   1, III|             zmęczył, moja Emilciu - zaczął - że już trochę odpocząć
 14   1, III|            trochę irytacji w głosie zaczął znowu Benedykt - rzeczy
 15   1, III|         biorąc jej narcyzową rączkę zaczął:~- Dlaczego ty, Emilciu,
 16   1, III|     częstymi przestankami czytać go zaczął. Był to list brata jego
 17   1, III|            przynętę... ~- Widziu! - zaczął Korczyński w twarz małego
 18   1, III|             patrzał i uśmiechać się zaczął.~- Oj, ty, nadziejo moja!~
 19   1, III|         modnym ubraniu przesiadywać zaczął w jej "gniazdku" razem z
 20   1, IV |            niż zwykle cedząc sylaby zaczął hrabia - jak to dziwnie
 21   1, IV |             przygotowujesz pan... - zaczął hrabia.~I nie dokończył,
 22   1, IV |      Różycowi.~- Przepraszam pana - zaczął głosem prawdziwie młodzieńczym
 23   1, IV |            studenta.~- Jak to!... - zaczął - a ja myślałem, że właśnie
 24   1, IV |           do Różyca:~- Ale pan... - zaczął.~Tu przecież głos młody
 25   1, IV |           obok niej usiadłszy mówić zaczął o tym, że widział i podziwiał
 26   1, IV |             zapytaniem jakimś, więc zaczął o czym innym mówić i żartować
 27   1, IV |         snami miał się przerażać -- zaczął - ale miałem jeden taki,
 28   1, IV |      wionęły ku ziemi. ~- Co tam! - zaczął w kącie ganku jakiś widocznie
 29   1, IV |            ktoś inny.~- A propos! - zaczął Darzecki - jakże tam jest
 30   1, IV |         dowieść mogę...~Zapalać się zaczął i byłby pewno długo rozwiódł
 31   1, IV |       ożywiając się coraz mówić jej zaczął o mistrzach muzycznych,
 32   1, IV |         przerażającą francuszczyzną zaczął: ~- On... on rewien... tużur...~-
 33   1, IV |          jej pochwycił.~- Kuzynko - zaczął - czy nie cofniesz tych
 34   1, V  |      postarzał znacznie, więcej tyć zaczął i dla płci pięknej zobojętniał.
 35   1, V  |                To nie może być... - zaczął i nie mógł dokończyć, bo
 36   1, V  |            patrzał.~- Może bym ja - zaczął nieśmiało - panienkę do
 37   1, V  |       jednostajną wciąż powolnością zaczął:~- Niechaj mnie Fabian wielkimi
 38   1, V  |            się tak, że aż jąkać się zaczął. Blade oczy, jego z wytężeniem
 39   1, V  |    monotonnym swym głosem opowiadać zaczął minione swe cierpienia.
 40   1, V  |          coraz swobodniej opowiadać zaczął, jak w ciężkiej słabości
 41   1, V  |     podniósł twarz i daleko patrzeć zaczął.~- Ale nie każdy ma jednostajną
 42   1, V  |         dopóki ich w potrzebie... - zaczął Anzelm, ale nie skończył,
 43   1, V  |      przywitać Anzelmowego gościa - zaczął z niejaką nadętością w głosie
 44   1, V  |            sam sposób mówić do niej zaczął. Stryj lepiej od niego wiedział,
 45   1, VI |           podniesionym głosem mówić zaczął:~- Jan i Cecylia! Aha! Jan
 46   1, VI |          Korczyńskiego przynależy - zaczął z cicha - ale oni na każdą
 47   1, VI |             wiersza. Zaraz przecież zaczął iść dalej, a raczej wspinać
 48   1, VI |                Stryj wie wszystko - zaczął - i bardzo lubi historię
 49   1, VI |             uronić. ~- Podtenczas - zaczął znowu - nie było na tym
 50   2, I  |          ostry i zimny deszcz padać zaczął. Kirłowa obejrzała się na
 51   2, I  |         gładkich rękach z uśmiechem zaczął:~-Widzę, kuzynko, że przyjazdem
 52   2, I  |     łyżeczkę jedząc konfitury mówić zaczął:~- Wyborne, istotnie wyborne!
 53   2, I  |           wpół szczerą powagą mówić zaczął:~- Przede wszystkim masz
 54   2, I  |     zasłonił. Znowu też machinalnie zaczął jeść konfitury. Nagle przerywając
 55   2, I  |          przerywając sobie jedzenie zaczął:~- Dziś, na przykład, siedziałem
 56   2, I  |            już zaczynało, mówić jej zaczął o zupełnej swej niezdatności
 57   2, I  |      skończonego obywatela uchodzić zaczął. Potem, kiedy ożenił się
 58   2, I  |            zjawisko.~- Moja droga - zaczął - ty kochasz tego człowieka?~
 59   2, II |            miękki i go korny, mówić zaczął:~- Kotku ty; mój, robaczku,
 60   2, II |          zupełnie co wprzódy głosem zaczął znowu:~- Nie podobna, kochany
 61   2, II |    melancholijnym spojrzeniem w dal zaczął Darzecki - tak, kto wie...~
 62   2, II |        prawie pokornym głosem mówić zaczął o tym, że długu tego ani
 63   2, II |     sufitowi. Potem z westchnieniem zaczął: ~- Sentymentalność... tak,
 64   2, II |        polecał. W przedpokoju mówić zaczął o Zygmuncie i nowym zajęciu,
 65   2, II |       Raczysz więc mieć mi za złe - zaczął - że byłem uprzejmym dla
 66   2, II |        wybuchającym na nowo zapałem zaczął Witold. - To są, mój ojcze,
 67   2, II |             on grubym szeptem mówić zaczął:~- Jeżeli Witold chce dziś
 68   2, III|         ruchami snopy na wóz rzucać zaczął, łatwo było uwierzyć w to,
 69   2, III|              monotonnym swym głosem zaczął Anzelm - i widać, że uczy
 70   2, III|           spuszczając cicho szeptać zaczął:~- Ale jaki pan jest podobny
 71   2, III|          Witolda utkwiły.~- Tylko - zaczął jeszcze - nie daj Boże panu
 72   2, III|             wpatrzeni.~- Może być - zaczął Witold - że kiedykolwiek,
 73   2, III|           się i prędzej nieco mówić zaczął:~- Tymczasami ja cościś
 74   2, IV |            oczami, przypatrywać się zaczął pszczole, która z głuchym
 75   2, IV |           oczach.~- Państwo myślą - zaczął - że człowiek w prostym
 76   2, IV |         poprawił i żywiej wiosłować zaczął.~- Wiem i wierzę - z powagą
 77   2, IV |                Dawno tu nie byłem - zaczął też takim głosem, jakim
 78   2, IV |             Stąd Niemna nie widać - zaczął - ale my wtedy z tego pagórka
 79   2, IV |           swoich podniósł i całować zaczął. Wprzódy nigdy mnie tak
 80   2, IV |      krzyknąłem ze strachu. A potem zaczął do mnie mówić. Z początku
 81   2, IV |      ciekawość przypatrywać się jej zaczął, ile tylko razy zdarzyło
 82   2, IV |           brzegowi lasu biec prawie zaczął. W parę minut stanęli na
 83   2, V  |          rękach podniósł i kroić go zaczął, na spodzie bochna ukazały
 84   2, V  |       półgłosem i powoli znów mówić zaczął:~- Każdemu jednakże stworzeniu
 85   2, V  |          nie chciała...~Od tej pory zaczął się najgorszy czas jego
 86   2, V  |      sufitowi spojrzał.~- A jakże - zaczął - a jakże! Pamiętam... ho,
 87   2, V  |          ustach Marty przewijać się zaczął uśmiech, uspakajały się
 88   2, V  |         drabiniasty wyciągać z niej zaczął. Młodziutka, bosa dziewczynka
 89   3, I  |         upierając się jeszcze mówić zaczął o tej właśnie dumie, którą
 90   3, I  |            samotne Osowce nawiedzać zaczął, gorącą cześć i sympatię
 91   3, I  |            powrotem ku domowi dążyć zaczął. Przyczyną tego szybkiego
 92   3, I  |         Osowcach Zygmunt malować go zaczął, lecz dotąd nie skończył,
 93   3, I  |        Niedbale śmiejąc się chodzić zaczął po pracowni, ale oczy miał
 94   3, II |      wyglądała.~- Trzeba wiedzieć - zaczął Witold - że ojciec utrzymuje
 95   3, II |        ściągniętymi brwiami słuchać zaczął. Z drugiej strony stodoły
 96   3, II |              Krokiem przyśpieszonym zaczął iść dalej, o towarzyszce
 97   3, II |        znowu na mówiącego spoglądać zaczął z ożywieniem i ciekawością.
 98   3, II |                drżącymi trochę usty zaczął Witold.~Ale Benedykt znowu
 99   3, II |         dworskim rozdzielało, mówić zaczął:~- Każdy za młodu ma swoje
100   3, II |        rzucił Benedykt.~- Naprzód - zaczął Witold - aż nadto nasypało
101   3, II |       piękności Wołowszczyzny mówić zaczął:~- Pałacyk szyk! zaniedbany
102   3, II |         Palcem w powietrzu wykręcać zaczął.~- Wieżyczki, balkony, wykrętasy...
103   3, II |           ręce na kłębach opierając zaczął:~- Bardzo jestem kontenty
104   3, II |             wiodącej, prostować się zaczął, z ławy wstał i rękę na
105   3, II |        ochotą zdjęty ku niemu dążyć zaczął. Czarny Mars biegł za nim.
106   3, II |         Matka miała zupełną rację - zaczął. - Leoni po zebraniach i
107   3, II |           twarz syna Benedykt mówić zaczął:~- Za trzy tygodnie wyjedziesz
108   3, II |            na górę prowadzących iść zaczął. Dom ten znanym mu był od
109   3, II |            Dość malowniczy widoczek zaczął.~- Znasz go od dawna, kuzynie -
110   3, II |        wytwornie i malowniczo mówić zaczął o Renie, Dunaju, Alpach,
111   3, II |      wszystko obmywa i uświęca... - zaczął.~Ale ona mu przerwała:~-
112   3, II |             naprzeciw niej siadając zaczął:~- Powiedział mi Wincenty,
113   3, II |        dłoni nie wypuszczając mówić zaczął:~- Nieprawdaż, najlepsza
114   3, II |     rzewności i poetyczności, mówić zaczął. Mówił o tym, aby sprzedała
115   3, II |           humorów. Z lekka żartować zaczął:~- Nieprawdaż, moja złota
116   3, II |             zniecierpliwienia pytać zaczął: czy cierpienia jego nie
117   3, II |       marzyłam...~Tu głos jej drżeć zaczął powściąganymi z całej siły
118   3, II |             chciał korzystać, mówić zaczął:~- Bardzo dobrze rozumiem,
119   3, II |              Po pokoju rozlegać się zaczął szept, to gwałtowny, to
120   3, III|        ogrodzie słychać było, mówić zaczął:~- Oto jest wianek uwity
121   3, III|         chrzęstem pękła, odpowiadać zaczął, ale muzyka nagle umilkła
122   3, III|            świetlicy rozchodzić się zaczął do niepoznania zmieniony
123   3, III|     wezbraniu uczuć porządek czynić zaczął. Kilka razy po wzburzonym
124   3, III|             ścianie gumna cofać się zaczął, aż plecami oparł się o
125   3, III|            bardzo zająkliwym głosem zaczął: ~- Kopa lat... ko... ko...
126   3, III|         oczu z niej nie spuszczając zaczął:~- Poranek widział kwitnącą,
127   3, III|           śmiele przemawiać do niej zaczął. Od braci już słyszała i
128   3, III|          otwartej książce czytam...~Zaczął jej znowu coś z cicha mówić,
129   3, III|      siwiejącym wąsem uśmiech drżeć zaczął. Z tym uśmiechem, powolnym
130   3, III|          samotny głos męski śpiewać zaczął:~Wyszła dziewczyna, wyszła
131   3, III|          ustach uśmiechem sam nucić zaczął:~Ty rozkwitniesz różą, ty
132   3, III|             przez syna do ojca... - zaczął Fabian.~- Abyś pan nas osądził
133   3, III|  zastanowieniem, ale dobitnie mówić zaczął:~- Do mnie ani do mojej
134   3, IV |            jechali...~Znowu chodzić zaczął. O, jak to dawno, dawno
135   3, IV |            przycisku wyjął i czytać zaczął, tak zupełnie, jakby rozkosz
136   3, IV |           pociągnęły.~- No dobrze - zaczął - czyż ja kiedy tego pragnąłem,
137   3, IV |           dziwnie zmienionym głosem zaczął - pomiędzy sobą i tobą wzniosłem
138   3, IV |           syna patrzał.~- Słuchaj - zaczął - jeżeli wam się zdaje,
139   3, IV |            lecz z głową podniesioną zaczął znowu:~- Słuchaj! Korczyńskim
140   3, IV |        znowu.~- Jednak, mój ojcze - zaczął - jednak powiedz mi, co
141   3, IV |          błądził.~- Uparty jesteś - zaczął - widzę dobrze, że śmiejąc
142   3, IV |              Po chwilowym milczeniu zaczął znowu:~- Korczyńskich krew!
143   3, IV |            próżna nadzieja zwodzi - zaczął - czy też pani w jedną drogę
144   3, IV |        zagrodzie swojej prawie biec zaczął. Przed rozmową swą z Domuntówną
145   3, IV |            łagodnymi falami spływać zaczął od gwiazd, które stopniowo
146   3, IV |         chcieli.~- Panno Justyno! - zaczął Jan - niech pani echu powie
147   3, V  |             salonie przechadzać się zaczął.~W gabinecie Benedykta Kirłowa
148   3, V  |        przyjechał do Olszynki i jak zaczął nas prosić: "Przyjedźcie
149   3, V  |            do gardła podchodzić jej zaczął. Zdławionym głosem i z oczami
150   3, V  |       Wahającym się przecież głosem zaczął jeszcze:~- No... a z tą...
151   3, V  |     wygadujesz? - niecierpliwić się zaczął Benedykt.~Głową z wysokim
152   3, V  |         Justynki nie ma - powstając zaczął Benedykt - Dziewczyna jest
153   3, V  |              panie dobrodzieju... - zaczął - serce nie... te... jeżeli
154   3, V  |             spojrzał.~- Kiedy tak - zaczął - to niech już sobie Justynka
155   3, V  |           kiściastym ogonem wywijać zaczął z miłością w oczy jej patrząc.~