Tom, Rozdzial

  1   1, I  |            piwonii i słoneczników. Od tych gromad lały się i płynęły
  2   1, I  |          tylko widać było, że jedna z tych kobiet miała w ręku pęk
  3   1, I  |          sobie głowę, aby mnie i ojcu tych kilku własnych naszych groszy
  4   1, II |             wielkopański, ale jeden z tych starych, szlacheckich dworów,
  5   1, II |            wspomnieć tu trzeba było o tych, którzy sadzili te ogromne
  6   1, II |              do górnej części domu. Z tych sieni dwoje drzwi na oścież
  7   1, II |   otwierającymi się pokojami. Jeden z tych pokojów należał do Ignacego
  8   1, II |          wioząca dwóch ludzi. Jeden z tych ludzi siedział na dnie łodzi
  9   1, II |        pochylonym karkiem. Pierwszy z tych dwu ludzi ubrany był w kurtę
 10   1, III|            cały świat zaśmiałby się z tych dumnych, ufnych, takich
 11   1, III|               aby synowie jego zażyli tych samych rozkoszy nauki, koleżeństwa
 12   1, III|       Korczyński miał jeszcze córkę - tych, którzy posiąść ją mieli,
 13   1, III|       folwarku nabytym osadzając i na tych dwóch braci wkładając obowiązek
 14   1, III|               i przyzwyczajeniach dwu tych ludzi zachodzących. Andrzej
 15   1, III|            przysłał bratu wieść, iż w tych dalekich stronach zdołał
 16   1, III|              tam już mniej miał, byle tych sporów nie zawodzić... Ale
 17   1, III|            cóż? ty nawet bez perfum i tych tam... różnych swoich szlafroczków
 18   1, III|             oblewa ciała żniwiarzy, i tych zielsk dzikich, które na
 19   1, III|             szczęśliwe, ale tylko dla tych, którzy odrzucą jego brzydką
 20   1, III|               rozlegał. Ale i jeden z tych ludzi, średniego wzrostu,
 21   1, III|               jej nie bronił, mnóstwo tych drobnych rybek rozszarpałoby
 22   1, III|             ja męczył się, póki sobie tych różnych głupstw z głowy
 23   1, III|                nie zapomniałem jednak tych czasów, kiedy my z sobą
 24   1, III|           pewność jutra i przy tym... tych wiecznych kłótni z ludźmi
 25   1, III|              tam już mniej miał, byle tych sporów nie zawodzić; ale
 26   1, III|  zadowalnienia na tej pustyni i wśród tych nudów po prostu żyć nie
 27   1, III|          pokojach domu dziać mogło. O tych dwóch swoich ulubionych,
 28   1, IV |              znać było niepospolite w tych stronach bogactwo. On miał
 29   1, IV |               wspomina i wśród miejsc tych samych pamięcią ściga wcale
 30   1, IV |    zrozumienia, jakim sposobem pośród tych stodół, obór i tak zwanych
 31   1, IV |          hrabia.~Ale Różyc wszystkich tych przemów studentów słuchał
 32   1, IV |            potrzebami artysty... Przy tych ostatnich uwagach wbrew
 33   1, IV |               mowna sąsiadka, jedna z tych, których jedwabne suknie
 34   1, IV |               nabierała od wszystkich tych strojnych, ruchliwych i
 35   1, IV |               aż tu, panie, patrzę, z tych pagórków, co to wiecie,
 36   1, IV |            migreny i globusu. Jedna z tych pań, które ciągle ciche
 37   1, IV |               blada i zmieszana, słów tych z doskonałą galanterią wymówionych
 38   1, IV |             od głowy do stóp jednym z tych spojrzeń, które z namiętnych
 39   1, IV |             będę mogła za nic zejść z tych wschodów...~Nikt się temu
 40   1, IV |             zaczął - czy nie cofniesz tych słów, które tylko co powiedziałaś?...
 41   1, V  |               dla Justyny wspomnienia tych wszystkich wydarzeń i wzruszeń,
 42   1, V  |               słabiej go powtarzał. W tych dwóch miesiącach Justyna
 43   1, V  |            miejsce i znaczenie pośród tych, z którymi upływało jej
 44   1, V  |          nastraszyło!...~Może jedno z tych nie spełnionych żądań, o
 45   1, V  |           można było odgadnąć jedną z tych strasznych chorób nerwowych,
 46   1, V  |          tylko nasycenia ciała, ale i tych różnych elegancji i przykrasek,
 47   1, V  |           mnie złodziejem przezwał, i tych krwawych rublów, co ze mnie
 48   1, V  |               jej myślą było pożegnać tych ludzi i odejść. Ale rysy
 49   1, VI |            drogi. O wielkiej dawności tych siedlisk opowiadała wielka
 50   1, VI |        jagodami gałęziom, a w pobliżu tych miejsc cienistych niejeden
 51   1, VI |            Ptaki mieszkały u szczytów tych ścian wysokich, wśród jasnych
 52   1, VI |             wspomnienie. Widziała już tych dwóch ludzi w ten sam sposób
 53   1, VI |           figury świętych. Z chudości tych figur, ze szkieletowej długości
 54   1, VI |           okiem jednego Boga. Jeden z tych synów pojął sobie żonę u
 55   2, I  |           kobiet wiejskich. W pobliżu tych kobiet, na zagonie także,
 56   2, I  |               nie chorowałeś bardzo w tych czasach? może już obejrzałeś
 57   2, I  |       obejrzałem, ale mię sama myśl o tych oględzinach w rozpacz wprawia.
 58   2, I  |               za niewłaściwe uważała. Tych wyrażeń i pewnych szorstkich
 59   2, I  |              tym, że nie podobna mu w tych stronach osiedlać się stale,
 60   2, I  |             szczegółach tyczących się tych kochanych chłopców pomówimy
 61   2, II |         Korczyńskiego przeleciał przy tych słowach gościa zjawiający
 62   2, II |        książęcemu prawie urządzony. Z tych dwóch źródeł płyną liczne
 63   2, II |            nie tylko tego nalegania i tych strat, które poniesie, za
 64   2, II |            Korczyński jednemu tylko z tych punktów rację przyznawał:
 65   2, II |              i to... tamto... tego... tych, którzy z nim razem... Po
 66   2, II |             czuję się w prawie sądzić tych, których sposób myślenia,
 67   2, II |               będzie, a tymczasem dla tych, którzy się czują głodni,
 68   2, II |          dawniej, oczy nasze razem na tych kartach spoczywały... Czy
 69   2, III|          gorącożółtym ścierniskiem. W tych to zagłębieniach rozszerzając
 70   2, III|             nie pomagał, nikt nawet z tych, którym obok nich z sierpem
 71   2, III|            snopy. W tym szeleście i w tych szmerach postacie żniwiarek,
 72   2, III|               imion i dziejów wielu z tych roślin dzikich i pachnących,
 73   2, III|               imion i dziejów wielu z tych ludzi już się nauczyła.
 74   2, III|        rzucała dokoła siebie. Jedno z tych jej spojrzeń spotkało się
 75   2, III|             morgów przedzielała dwoje tych ludzi, których postacie
 76   2, III|             wrócił.~Nic już prawie na tych zagonach do robienia nie
 77   2, III|         różnica - w formie!~W słowach tych wypowiedziała myśl, która
 78   2, III|        postępujących ludzi. Jednego z tych ludzi Anzelm poznał od razu.
 79   2, III|          paciorek w koralową oprawę u tych. Przed niewielką kuchenną
 80   2, III|         rączkami zgotuje. Czy mnie do tych przynależeć przeznaczono,
 81   2, IV |         zechciało mi się, aby pani na tych piaskach była. Dla mojej
 82   2, IV |              odpowiedzieć, w jednym z tych ziemnych wydrążeń zaczerniało
 83   2, IV |          Kiedyś nadmiar ciekawy byłem tych pałaców, i czy pani da wiarę?
 84   2, IV |         piaskom patrząc, a na miejsce tych ptasich wrzasków, które
 85   2, IV |          otoczonej lasem polanie gier tych nie było. W górze zaokrąglał
 86   2, IV |              nie sięgała ona żadnej z tych ognistych i strzelistych
 87   2, IV |               swym życiu nie widziała tych błyskawic, które z nieba
 88   2, IV |               bardzo. Nie należała do tych, którzy wyobrażają sobie,
 89   2, IV |             wszystko potrafią; ani do tych, którym rojenia o stanowiskach
 90   2, IV |              przyrody, a na spotkanie tych niby lotnych, czarnych ptaków
 91   2, IV |             chwili zalotną. Ale on do tych opadłych, falistych zwojów
 92   2, IV |        ogarnia dowiedzieć się czego o tych stronach dalekich, do których
 93   2, V  |           wąsem ocienione usta. Układ tych ust był tak surowy, jakby
 94   2, V  |             nad starymi czasami!~Słów tych jeszcze nie domówił, gdy
 95   2, V  |          jednocześnie, gdy stary słów tych domawiał, na uboczu nieco
 96   2, V  |        dziadkiem zamknęła.~Po wyjściu tych dwojga ludzi pozostali przez
 97   2, V  |               we mnie i we wszystkich tych oczach wyraźnie wyczytałam
 98   2, V  |              Jakąż musiała być miłość tych wykwintnych, pięknych, poetycznych
 99   2, V  |              posępną źrenicą. Która z tych zmarszczek była mogiłą jego
100   3, I  |             domu upłynęły. U początku tych lat wyjechała stąd oblubienicą
101   3, I  |          życia. Wiedziała o tym, że z tych realności: z faktów, z cyfr,
102   3, I  |     przekonywały, że znała i wielbiła tych wszystkich, którzy temu
103   3, I  |      dziedziczka Osowiec doświadczyła tych samych do zwalczenia niepodobnych
104   3, I  |              środkiem do nadawania mu tych wytwornych przywyknień ciała
105   3, I  |               wychowawczego planu, od tych względem syna postanowień
106   3, I  |         tęskniła, że wywołała jedną z tych wizji, którym organizmy
107   3, I  |             ustrojona kobieta. Twarzy tych dwojga ludzi pani Andrzejowa
108   3, I  |            Widziała, czuła ranę życia tych dwojga ludzi, a lękała się
109   3, I  |        cudowne nadzieje. Dziś nagle w tych ściągłych, ładnych rysach
110   3, I  |         Gdzieniegdzie zaledwie, wśród tych dziecinnych prawie zabawek,
111   3, I  |                blade. Światłocienie w tych olchach są wprawdzie dość
112   3, I  |             łąki przerzynały. Jedno z tych wzgórz, szeroko rozkopane,
113   3, I  |          złotą kądziel. Do poszukiwań tych zachęcał go także mąż ciotki,
114   3, I  |          gniewu czy rozpaczy, czy obu tych uczuć razem...~Przy tym
115   3, II |           Łbem muru nie przebijesz, a tych ludzi gdybyś i miodem smarował,
116   3, II |           uczucia rozwijać się mogą w tych okopconych i przeludnionych
117   3, II |            Różyca i które mieszkańców tych stron ciężkim życiem mniej
118   3, II |       folwarków ze śliczną glebą, a w tych folwarkach, jak u Pana Boga
119   3, II |               pokoju siedzieć albo po tych alejach w ogrodzie chodzić...~-
120   3, II |           albo obojętnie słuchałaby o tych rzeczach, jak o zbyt dla
121   3, II |               kiedym dorósł, sielanek tych nie wzbraniałeś, owszem...
122   3, II |            ciebie, ale może zagojenia tych... które...~Ręką machnął.~-
123   3, II |             prowadzili rozmowy. Ale w tych rozmowach każda nuta serdeczna,
124   3, II |             do tego kawałka ziemi, do tych stajen, stodół, obór...
125   3, II |           głową o gospodarstwie... do tych... tych... que sais-je?
126   3, II |           gospodarstwie... do tych... tych... que sais-je? zamaszystych
127   3, II |         przeciął:~- Dziękuję! Mam już tych usiłowań, walk i cierpień
128   3, II |        obowiązków uzbrojonym?~Zapytań tych, wysłuchał z trochę gorzkim,
129   3, II |                następnie, że żadnej z tych dwóch kobiet prawdziwie
130   3, II |              rodzinnej ziemi, nigdy w tych ścianach obcy ludzie...
131   3, II |              j'en suis désolé, ale ja tych uczuć i przekonań nie podzielam.
132   3, II |           Ależ pójdę! pójdę! z mamą o tych rzeczach rozmawiać nie podobna!
133   3, III|               iskier. Od pozbawionego tych ognisk, bladego błękitu
134   3, III| wątpliwościami żyć...~Justyna cichych tych słów słuchała z pochyloną
135   3, III|         niecierpliwiły. Wcale nie dla tych sroczek mordowała się nad
136   3, III|               słuchać. Przed dwojgiem tych steranych, prawie u kresu
137   3, III|       wewnętrznych drżeń i migotań. W tych zaś światłach marzących
138   3, III|             rzeczy, a myśleć trzeba o tych młodszych, którzy jak latoroście
139   3, III|             tak już nadmiar pieniędzy tych pożąda, to niech przynajmniej
140   3, III|          synów swoich rozsadzaliby na tych dzierżawkach, dobroczyńcę
141   3, III|           rozmachane raniona. Wielu z tych, którzy środek świetlicy
142   3, III|             skargami, aż na powrót do tych serc, zawsze cierpliwych,
143   3, IV |           przebiegały wątłe ciała dwu tych kobiet i twarze ich okrywały
144   3, IV |       uspokoiła. Były to pewno śpiewy tych ludzi, którzy zjechali się
145   3, IV |               Nie mógł dłużej słuchać tych dźwięków i słów, które wzbijając
146   3, IV |          tylko ich jednych?~Czy treść tych zapytań, czy szczególny
147   3, IV |              niebezpieczeństwach... o tych złorzeczeniach, którymi
148   3, IV |             którymi cię okrywają... o tych dobrych uczuciach, którymi
149   3, IV |            tylko - na wieżę? a?~Ile w tych słowach było bezdennego
150   3, IV |          czego nikt dojrzeć nie może: tych wulkanów żalu, obrazy, nadaremnych
151   3, IV |              te... to, tamto... które tych błaznów do takich nawet
152   3, V  |             mnie lubiła... Przy tym i tych ludzi, pomiędzy których
153   3, V  |        wilgotnej rzęsie powiodła.~- I tych ludzi znałam kiedyś... lubiłam...
154   3, V  |         spłacać...~ ~Orzelski chciwie tych słów wysłuchał i uspokoił
155   3, V  |        baraniej czapce podnosił. Oczy tych dwu ludzi spotkały się z