Tom, Rozdzial

  1   1, I  |          topole. Dnia tego w słońcu ta piaszczysta ściana miała
  2   1, I  |           śmiałości i dumy. W ogóle ta panna czy ta dziewczyna
  3   1, I  |          dumy. W ogóle ta panna czy ta dziewczyna na lat dwadzieścia
  4   1, I  |        wtedy, kiedy ojczulek twój z tą Francuzicą romansował...~
  5   1, I  |             Co tam! Jakże to było z tą cholerą?~Zaczęły iść dalej,
  6   1, I  |        sukni i złotą łopatą macha!" Ta łopata, uważasz, to był
  7   1, I  |             wtedy pomiędzy dworem a tą szlachecką okolicą przyszło,
  8   1, II |            dwie gracje... Jedną, no ta już bym każdemu darował
  9   1, II |     spotkane w polu, a szczególniej ta... bez kapelusza i rękawiczek?~-
 10   1, II |             który przemówił:~- Więc ta panna, którąśmy jadąc spotkali,
 11   1, II |           szepnęła:~- Moja Tereniu, ta Marta nie wraca dotąd z
 12   1, II |           nakrywają do stołu. Czemu ta Marta nie wraca?... Nie
 13   1, II |         jeść nie będę mogła... Ach, ta Marta nie wraca...~Z żywością
 14   1, II |             zapytał:~- Któż to jest ta panna Orzelska?~Kirło wybuchnął
 15   1, III|        Korczyńskim. Szczególną była ta przyjaźń wobec różnic w
 16   1, III|      niezmordowaną postać wołu. Czy ta metamorfoza przyszła mu
 17   1, III|        zbożu pochwyconych. Ostatnia ta czynność najwięcej zmęczyła
 18   1, III|         dawno nie widziałem! Co tam ta... prawi o swojej pustyni!.
 19   1, IV | przyjmowania gości uniemożebniło. Z tą obawą przebywała dnie i
 20   1, IV |           jeszcze czasu zmęczyć się tą głuchą i nudną pustynią,
 21   1, IV |           dość środków...~Widocznie ta wzmianka o ojcu sprawiła
 22   1, IV |          panie Benedykcie, który ci ta szlachta... jakże się nazywa?...
 23   1, IV |            to już dwa lata i co mię ta historia pieniędzy i zgryzoty
 24   1, IV |          szepnęła do drugiej:~- Jak ta Kirłowa zgrubiała i sprościała;
 25   1, IV |           prawie czarodziejstwem, a tą czarodziejką, która go różdżką
 26   1, IV |          już stracił pół miliona, i ta spracowana kobieta w starej
 27   1, V  |           kwitnący okrywały ziemię. Ta sama ścieżka, którą Justyna
 28   1, V  |         spośród żyta wyglądającą.~- Ta ścieżka przyprowadziła -
 29   1, V  |          wielkiej, baraniej czapce. Ta czapka tworzyła mu jakby
 30   1, V  |              choć Anzelmowi jeszcze ta mądrość z głowy nie wywietrzała,
 31   1, V  |         panna Justyna. Stryj wie... ta, co to ja stryju zawsze
 32   1, V  |        przeszłością Korczyńskich, z tą przeszłością, o której teraz
 33   1, V  |         wieczór babą obaczył...~Czy ta krótka rozmowa zajęła go
 34   1, VI |  pomyślności. Znać było, że ziemia, ta jedyna podstawa, na której
 35   1, VI |             w udziale stróżować nad tą pamiątką, drogą zapewne
 36   1, VI |         wężów i jaszczurek. I rzeka ta nie była taka jak teraz.
 37   1, VI |            świat przybyłem; ale oto ta pani i małżonka moja z wysokiego
 38   2, I  |            najmłodszy jej dzieciak, ta czteroletnia Bronia, która
 39   2, I  |       zobaczyć wełnę. Ucieszyła się tą wiadomością bardzo. Miała
 40   2, I  |          znalazła się znowu Bronia, ta czarna, rozczochrana Bronia,
 41   2, I  |          zwrócił się do Kirłowej:~- Ta faworytka moja wyrośnie
 42   2, I  |            jak filozof. Widzisz, to ta dwoistość jest kluczem do
 43   2, I  |            nie jest tak wyborną jak ta, do której przywykłeś...~
 44   2, I  |         wprawdzie krewni, ale znowu ta edukacja nie jest tak bardzo
 45   2, I  |             daje nam wiedzieć, że z tą właśnie kobietą wychylić
 46   2, I  |           ty tego nie zrozumiesz... ta dziewczyna ma temperament,
 47   2, I  |             najlepszym dowodem jest ta admiracja i te rzetelne .
 48   2, I  |     jeździsz do Korczyna?~- Bo mnie ta niespodziewana dla mnie
 49   2, I  |         bosych stóp. Sposób, w jaki ta ścieżka wydeptaną była,
 50   2, II |           jadalnej zmierzające. Mar ta, jak wybuchającą miną podrzucona,
 51   2, II |     przepędzili oni w tym miejscu z tą wielką, gderliwą i często
 52   2, II |          trzech językach pisane; bo ta mizerna, podstarzała panna,
 53   2, II |      kobieta! męczy się okropnie! A ta znów druga klęczy przy łóżku
 54   2, II |            może właśnie ten umizg i ta staranność o stanie się
 55   2, II |             w rozmowie dwu mężczyzn ta sama, co wprzódy, zaszła
 56   2, II |       unieszczęśliwionym...~Rozmowa ta o synowcu, zamiast łagodzić,
 57   2, II |        czapki na głowie nie masz?~Z tą samą mimiką chłopiec odpowiedział:~-
 58   2, II |         rzeczy niepospolicie ładna. Ta głowa w brzydkim, zrudziałym
 59   2, II |            wyniknie z tego naprawdę ta dziwna niespodzianka, że
 60   2, II |           marzyć ona nie mogła, ale ta strona nowiny niewiele ją
 61   2, II |             było tym uszanowaniem i tą badawczością, z jakimi mężczyzna
 62   2, II |            kochasz? Cóż stało się z tą, którą niegdyś nazywałem
 63   2, II |             ust Jana Bohatyrowicza. Ta delikatna łodyżka z mnóstwem
 64   2, II |      zielone rzuca krwiste plamy, a ta wijąca się gałązka drobnym,
 65   2, III|        letnich skwarach spotniał on tą złotą lawą, która sokiem
 66   2, III|            i bardzo biedną była już ta, która, jak żona Ładysia
 67   2, III|            ziemi przypadały. Czasem ta lub owa szybkim ruchem rękaw
 68   2, III|             ludzi już się nauczyła. Ta podróż po kraju natury,
 69   2, III|           słuchał chwilę, a potem z tą głęboką bruzdą, która w
 70   2, III|       została, Myślała, że istotnie ta para ludzi młodych, silnych,
 71   2, III|            matka rodziny. !~Rodzina ta z dwu kobiet i czterech
 72   2, III|  spodziewałem się takiej promocji i ta.., ta... kiego miłego spotkania! ~-
 73   2, III|             takiej promocji i ta.., ta... kiego miłego spotkania! ~-
 74   2, III|             z twarzy Witolda. Twarz ta, ożywiona, nerwowa, z bladawą
 75   2, III|           człowieka takie same, jak ta kulka puchu. Dziś jest,
 76   2, III|              Chwilę milczeli.~- Ot, ta gałązka z tymi ładnymi kitkami
 77   2, III|         ogień, to kwiat mokrzycy, a ta gałązka, widzi pani, ja
 78   2, III|             schwyci. A kiedy go już ta pochmurność napadnie, to
 79   2, III|             dziwną było rzeczą, jak ta twarz młodzieńcza mieniła
 80   2, IV |      wiorsty nie będzie. Powiózł ją tą drugą drogą, bo chciał jej
 81   2, IV |         płynących przelatywały, ale ta opuszczała się coraz niżej,
 82   2, IV |         ludzkimi usypany i jak cała ta polana niską, w nierówne
 83   2, IV |            leśnej bogini nad mogiłą tą zawieszona? Była to grupa
 84   2, IV |         dziwną, może niepojętą myśl ta komukolwiek wydać by się
 85   2, IV |        zjawisk ułudne zasłony. Myśl ta niezawodnie w głowie jej
 86   2, IV |         drzewa.~- A! - stając przed tą przeszkodą zadziwił się
 87   2, IV |            i nie w takie burze, jak ta; po Niemnie jeździłem, a
 88   2, V  |             przed oczami staje mnie ta polana leśna z tym swoim
 89   2, V  |           Korczynie słyszałem. Choć ta panna do pańskiej familii
 90   2, V  |             wszystkiego zwątpiałość ta mnie gniotła, bo żadnej
 91   2, V  |         która mu się bardzo podoba. Ta kobieta byłaby z nim szczęśliwa,
 92   2, V  |             można, że pragnęła, aby ta, do której przemawiała tak
 93   3, I  |           dzikiego bluszczu. Budowa ta, dość zimno i nago wyglądająca,
 94   3, I  |    pobłażliwą, ale może dlatego, że ta jej właściwość ściekła w
 95   3, I  |      karbach je trzymającą. Energia ta rozniecała w niej ogniska
 96   3, I  |            na dwie połowy, pierwsza ta, która przeminęła, uderzyła
 97   3, I  |          idei bóstwa. W zamian idea ta była jej nieskończenie drogą
 98   3, I  |   ulubieńców i bożyszcz. Przyszłość ta błysnęła mu nieprędko, raz
 99   3, I  |         stronę gaszącej go powodzi. Ta myśl panowała w niej nad
100   3, I  |            nią odegnać chciała. Ale ta mara wysuwała się nie z
101   3, I  |           podłoży i szczytów drzew; ta sama żółta wilga kołysząca
102   3, I  |      najpewniej będzie otyłym. Myśl ta wprawiała go w rozpacz.
103   3, I  |             Craven etc., etc.~Przed tą szafką, śliczną jak cacko,
104   3, I  |            ubrana. Parę razy główka ta zajrzała i cofnęła się,
105   3, I  |        mówiła, wprawdzie obojętność ta, którą zresztą okazywał
106   3, I  |            Korczynie pożyczoną była ta książka...~Karty tej książki
107   3, I  |      pomiędzy nimi czegoś szukając. Ta, której poezje te przesłał
108   3, II |             zakłopotania, jakie jej ta rozmowa sprawiała, silnie
109   3, II |       kochają się w kwiatach. Nawet ta prozaiczna Elżusia, która
110   3, II |          czy ty wiesz, gałganie, że ta żniwiarka więcej kosztuje,
111   3, II |     Maksymie, czy ty rozumiesz, jak ta żniwiarka jest zrobioną
112   3, II |             i tylko w obchodzeniu z tą maszyną trochę trzeba ostrożności
113   3, II |            porównanie... bo czy tam ta krew błękitna, czy nie błękitna,
114   3, II |            wodę na górę ciągałam... ta krwawa woda najwięcej mnie
115   3, II |           się tym sposobem sąsiadce tą samą drogą nieraz do niej
116   3, II |         spadała jak pulchna kluska, ta, wysmukła i lekka, zlatywała
117   3, II |             zbliżała się powoli. O, ta nie potrafiłaby pewno rozkazywać
118   3, II |   niedostatek cierpią. Zresztą, nie ta jedna bieda ich gniecie.
119   3, II |             jeorginię zerwał.~- Nie ta! - wołała - tamta, wielka
120   3, II |             Marcie wszystko, o czym ta wiedzieć chciała, i lampę
121   3, II |          się stanowczo. Stanowczość ta była cicha, łagodna, ale
122   3, II |            nie lękaj się niczego... Ta miłość, o której słuchać
123   3, II |       oczach jej łzy stanęły. Co mi ta kobieta złego uczyniła,
124   3, II |        siebie? Może i tak bywa. Ale ta poezja jest tylko wstępem
125   3, II |        moich potrzeb nie dorosła... ta wieczna jej czułość i nieustanne
126   3, II |         doznawana, nie wiedzą. Lecz ta wspaniała kobieta, która
127   3, III|          życia unosił się teraz nad tą równiną łagodny smętek natury,
128   3, III|         cichości i nisko, ale lud z tą ziemią jak z matką spojony
129   3, III|             pierwszy drużbant przed tą ściśliwą falą z rozpostartymi
130   3, III|            ot, tak samo jednej, jak ta jedna głowa na karku! Ale
131   3, III|         pani ubierają... i sukienka ta sama, która była podtenczas,
132   3, III|       dowiedzieć, już raz chciałbym tą pewność mieć, że Antolka
133   3, III|           strojących głowę panny... Ta głowa w krucze warkocze
134   3, III|             łaski swojej powie: czy ta panna Justyna jest doprawdy
135   3, III|            tym, że proces wygrał, a tą karą, na którą ich sąd zadekretował,
136   3, IV |      wynikającą. Pierwsza przyczyna ta, że już chwała Bogu, jestem
137   3, IV |             czasem nam odpowiadają! Ta, o której teraz mówimy,
138   3, IV |     kielichów Łatwo było poznać, że ta rozmowa z ojcem sprawiała
139   3, IV |             a ten strach wieczny... ta ostrożność niewolników,
140   3, IV |        prochu bojaźni i interesu... ta obojętność dla wszystkiego,
141   3, IV |           zginiesz! czy słyszysz? z tą zapalczywością swoją, z
142   3, IV |           Boże!~Tak samo niegdyś, z tą samą grozą w chacie Anzelma
143   3, IV |            pęknie i nie runie nigdy ta ściana, która wzniosła się
144   3, IV |      pomiędzy tobą a tym dzieckiem, tą krwią krwi twojej, tym powtórzonym
145   3, IV |            obrazem twojej młodości, tą - powracającą falą wiary,
146   3, IV |             jednego z nich spłynęła ta rdza, która mu przez długie
147   3, IV |             Mężczyźni huknęli znowu tą samą co pierwej rozkazującą
148   3, IV |        młodych drużek i drużbantów. Ta z tym, a ten z tą jechać
149   3, IV |       drużbantów. Ta z tym, a ten z tą jechać żądał; tu było za
150   3, IV |          panu pozostanę.~- A za cóż ta wdzięczność? - zdumiał się
151   3, V  |         zaczął jeszcze:~- No... a z tą... z tą niestosownością
152   3, V  |        jeszcze:~- No... a z tą... z tą niestosownością umysłową
153   3, V  |       miejcie mię oboje!~Benedykt z tą pogodą, która od kilku dni
154   3, V  |             żurnalowo ubrany ale na tą chwilę żurnalową poprawność