Tom, Rozdzial

  1   1, I  |          obszerny i w niewielkiej od niego odległości na jednej z nim
  2   1, II |   okalających trawnik i rosnące śród niego potężne grupy drzew i krzewów
  3   1, II |           ona też więcej i czulej na niego niż na drugiego patrzała.
  4   1, II |       Światło z okna w ten sposób na niego padało, że twarz całkiem
  5   1, II |               kiedy indziej sobie na niego i bardzo zęby zaostrzył.
  6   1, III|             tysiąc mil oddalonymi od niego były. Wszedłszy do altany
  7   1, III|              brata rzadko i listy od niego przychodzące z niesmakiem
  8   1, III|            on z żoną krótką, ale dla niego niezapomnianą rozmowę. Tym
  9   1, IV |              i swe szafirowe oczy do niego znowu szczebiotać zaczęła. ~
 10   1, IV |            stole i w nieładzie około niego stojących krzesłach. Powoli
 11   1, IV |         natury znajdowały się według niego najpiękniejsze w świecie
 12   1, IV |           przybywał nieco starszy od niego kolega szkolny, student
 13   1, IV |          koniec położyć sytuacji dla niego przykrej, zwrócił się do
 14   1, IV |             zalotnymi minkami coś do niego szepcąc uprowadziła go na
 15   1, IV |         jeden taki, że każdemu by od niego włosy dębem na głowie stanęły.
 16   1, IV |           kiwnęła i z ciekawością na niego spojrzała.~- Chcę cię prosić...
 17   1, IV |              naprzód wpatrzyła się w niego z nieopisanym zdziwieniem,
 18   1, IV |          krokiem, jakby nie tylko od niego, lecz i od samej siebie
 19   1, V  |          która tak niespodzianie dla niego wyszła spomiędzy gęstego
 20   1, V  |         Pomyślał może, że ona chce z niego żartować.~- Panienka niby
 21   1, V  |         spojrzał w twarz idącej obok niego kobiety. Zarumienioną była,
 22   1, V  |            wzrok jej podniósł się na niego ciekawie i przyjaźnie. Znowu
 23   1, V  |        wyoranie morga ziemi było dla niego tym samym prawie, co przechadzka,
 24   1, V  |        nikogo, zdaje się, tak jak do niego, przywiązany nie byłem...~-
 25   1, V  |        jeszcze z bliska spojrzała na niego. Uśmiech jej zmącił się
 26   1, V  |             chowa i żadnej ubligi od niego nie otrzymał? - znacznie
 27   1, V  |              mnie ma. Ja szlachtę do niego namówił, ja adwokata znalazł,
 28   1, V  |              zaczął. Stryj lepiej od niego wiedział, jak mówić i z
 29   1, VI |      niektórym król nakazał, aby dla niego hodowali sokoły, i od tego
 30   1, VI |            po końskie pętlice. Wokół niego i za nim jechali hetmany ,
 31   2, I  |            wychodziła, wyjęczała dla niego pozwolenie zdania powtórnych
 32   2, I  |          Bystro zmęczonymi oczami na niego popatrzała:~- Czy nie mogłeś
 33   2, I  |              nie pija. Popatrzała na niego trochę przenikliwie, a trochę
 34   2, I  |              pięknym przywiązanym do niego podaniu ludowym... w taki
 35   2, I  |             głębi ujęta usiadła obok niego na kanapie, policzek oparła
 36   2, I  |            we wszystkim i kłopoty od niego usuwać... Tak już przywykł...
 37   2, I  |              człowieka?~Spojrzała na niego ze zdumieniem.~- Jakże?... -
 38   2, I  |               zaczęła. -- Poszłam za niego z miłości, nikt mię nie
 39   2, I  |           odradzała i paru innym dla niego odmówiłam. Czy ty, kuzynie,
 40   2, I  |              podobna!~Ona z bólem na niego patrzała.~- Wiesz co? -
 41   2, II |           serce, bo ty panienka, a u niego kamień, bo to chłop! ha?
 42   2, II |              tak długo nie żądano od niego wypłacenia tej sumy. Potem,
 43   2, II |          które tę wypłatę czynią dla niego niezmiernie trudną i prawie
 44   2, II |          polu i odbywającym się śród niego robotom pierwszeństwo dając.
 45   2, II |  wypowiedzieć synowi uczute względem niego niezadowolenie.~- Witold! -
 46   2, II |     niegrzecznym? Dziesięciu słów do niego nie przemówiłeś, gdy odjeżdżał,
 47   2, II |          oczach odwracającego się od niego ojca zamigotały łzy. Uraza
 48   2, II |         zwykle i pragnął stać się do niego podobnym. Ale dziś dalekim
 49   2, II |             i czynił wszystko, co od niego zależało, aby dopomóc jej
 50   2, II |         upragnieniem wpatrzyły się w niego; on zaś z odpowiednią okoliczności
 51   2, II |      odchylała w ten sposób, aby zza niego ukazywała się jak najwięcej
 52   2, III|            Ale Janek jak przystał do niego: "Wezmę, stryjku, siestrę,
 53   2, III|             Tydzień już dziś, jak do niego przyszłam, i ciągle patrzę,
 54   2, III|             patrzę, jaki to zasęp na niego padł. Taki pochmurny zrobił
 55   2, III|              wiem, skąd ten zasęp na niego przyszedł i dla jakiej przyczyny
 56   2, III|               dziewczyna jak raz dla niego para...pracowita, poczciwa,
 57   2, III|           bardzo cicho.~Podniosła na niego oczy napełnione blaskiem
 58   2, III|        zostanie w domu?~Spojrzała na niego pogodnie, ufnie i odpowiedziała:~-
 59   2, III|             domu leżał... Taka już u niego duszna choroba jakaś!~W
 60   2, III|             złożył.~- Wszystko to od niego, i tyle tylko u nas światłości
 61   2, III|           światła zapragnął, ten dla niego ma wieczną wdzięczność i
 62   2, III|         ludzkich podtrzymywał, on za niego i młodą głowę swoją oddał...
 63   2, III|            Długo przecież trwać to u niego nie mogło i po chwili ciekawie
 64   2, IV |             niby, a chytry. Teraz na niego drugi z rzędu syn Fabiana
 65   2, IV |        końskie nogi i łez niemało na niego spadło...~- Pan to wszystko
 66   2, IV |           nim co pękało. Ludzie koło niego szeptali, pytali, nawet
 67   2, IV |            się od tła lasu. Długo na niego patrzała. Parę razy głowa
 68   2, IV |               Potem we wpatrzonych w niego jej oczach zamigotały światła
 69   2, IV |            ona wtedy ani patrzała na niego, ani słuchała tego, co śpiewał...~
 70   2, IV |           między sobą za włosy się o niego ciągają. Z panem Korczyńskim
 71   2, V  |             twarzy i widać było spod niego tylko bladoróżowe, siwiejącym
 72   2, V  |              nie życzę! - z rzadką u niego żywością i żartobliwością
 73   2, V  |           wzięła i chwilę milcząc na niego patrzała. Więc był to ten
 74   2, V  |             zęby zatapiając także na niego patrzała. Oboje mieli uśmiechy
 75   2, V  |            mary...~Justyna blisko do niego przysunięta, z jedną ręką
 76   2, V  |           dla siebie postrzegając do niego się udałem. Nie było mnie
 77   2, V  |           jakiego ona nie widziała u niego nigdy, a ciągle patrzał
 78   2, V  |              że sama nie wie, jak do niego przyozdobić się i ustroić!"
 79   3, I  |              ogród o wiorstę stąd do niego wpadała, i tam, w wielkim
 80   3, I  |             nie wymagała, lecz ją od niego wszelkimi siłami odciągała.
 81   3, I  |            jej z tamtym i miłość dla niego, wspominanie o nim uczynią
 82   3, I  |           linii. Milczał; ale ona do niego mówiła. Co i jak mówiła,
 83   3, I  |              nadzieją, że jest przez niego słyszaną. Nikt, z ludzi
 84   3, I  |         otoczenie jego, wszystkie na niego wywierane wpływy, przedtem
 85   3, I  |            nią, nie istniała ona dla niego. W zamian rósł i dojrzewał
 86   3, I  |             wieńczonych, obraz przez niego wykonany wyróżnił się spośród
 87   3, I  |             z krzemienia wykrzesać z niego jedno słowo serdeczne lub
 88   3, I  |              chciała iść do niej, do niego, zapytywać, zwierzenia wywołać,
 89   3, I  |        słońcu, i ukazujących się zza niego cielistych kamaszach, spod
 90   3, I  |              z najprzykrzejszych dla niego rzeczy: wieczorną rozmowę
 91   3, I  |             nie przedstawiało to dla niego wątpliwości żadnej. Zresztą,
 92   3, I  |             bacznie wpatrywała się w niego. Zapłakane oczy żony i przenikliwe
 93   3, I  |           oczekiwał wszystkiego i na niego zwalał wszystkie winy. Nie
 94   3, I  |             się pytanie: "Podejść do niego czy nie podejść? Przemówić
 95   3, I  |              słyszeć tego, co ona do niego mówiła, wprawdzie obojętność
 96   3, I  |       głęboki, a potem przemawiać do niego zaczęła:~- Dzień dobry pani.
 97   3, I  |          odwiedzałem stryja i mam do niego interes. Czy chciałabyś,
 98   3, I  |             ręce na szyję i lgnąc do niego całym swym lekkim, zgrabnym
 99   3, II |             zamian podanych ci przez niego bukietów mirtowych... Tak?
100   3, II |       odsunął i od stołu wstał. Obok niego, ciche jak westchnienia,
101   3, II |      sąsiedztwie państwo bywali, a u niego nie. Powiedzieć, za nic
102   3, II |        pojednać się, i orędowników u niego chce mieć. Bardzo słusznie.~
103   3, II |        powróci, to ja tym czasem bez niego chyba potem do mogiły ścieknę.
104   3, II |               a trochę wstydliwie na niego spojrzał.~- Cóż? zrobisz
105   3, II |           jakiej od dawna już nikt u niego nie widział. Zapominając
106   3, II |           zmieniając postawy oczy na niego podniosła:~- Gdy tu wchodziłeś,
107   3, II |      sumienie!~Mówiła to profilem do niego zwrócona i nie na niego,
108   3, II |              niego zwrócona i nie na niego, ale w otwarte okno patrząc.
109   3, II |           niezmierną...~Spojrzała na niego, w oczach jej zamigotał
110   3, II |               dlaczego?~Podnosząc na niego wzrok głęboki i surowy odpowiedziała:~-
111   3, II |              potrzeby zaszczepione w niego wraz z cywilizacją: potrzeby
112   3, II |              może zatrzymać to, co z niego ulatywało. Czuła, że wraz
113   3, III|            Zaniewski za interesem do niego z rana przyszedłszy w szlafroku
114   3, III|              nie wiadomo co, musi za niego wyjść; druga twierdziła,
115   3, III|       trzysta rubli można by było za niego zapłacić i że pochodził
116   3, III|         pewno potrzeba udania się do niego wypadnie - mówili inni. -
117   3, III|              Istotnie, tancerz był z niego ochotny i zgrabny, dla tancerek
118   3, III|             plecami odwróciła się do niego i z gumna wyszła. Wychodząc
119   3, III|      poczytywać nie można ani też za niego na złe języki brać, tym
120   3, III|             jakiej przyczyny insi za niego ujmować się mają? Z drugiej
121   3, III|           tuliła do siebie i sama do niego się przytulając w zeschłą
122   3, III|           dworze...~Ale kobieta obok niego siedząca zakrztusiła się,
123   3, III|           tym samym ogniu i sadzę od niego padającą na sobie niosłem.
124   3, III|          człowiek i tyle tylko, że u niego warsztat wielki, a u nas
125   3, III|            nie mógł, a my w najem do niego iść nie zechcieli. Pewno!
126   3, III|         Alboż te kawałki ziemi, co u niego tak jak prawie marnują się,
127   3, III|          wiele dobrego zrobił, a bez niego my jak barany na rzeź odłączone
128   3, IV |           człowieku, że wcale on dla niego nie istnieje. Jednak dziś
129   3, IV |      dojrzały, jakby każdy rak przez niego przeżyty w widokach i wrażeniach
130   3, IV |               wszystko, co włożyła w niego natura, a rozjaśniła i potwierdziła
131   3, IV |              abstrakcji mających dla niego urok taki, że mówiąc o nich
132   3, IV |              świata i bezbrzeżne dla niego współczucie? Ale to współczucie,
133   3, IV |              rzucili, jak w słońce w niego wierzyli, jak w zbawienie
134   3, IV |         czoło i oczy. O dwa kroki od niego na krześle siedzący Witold,
135   3, IV |        upłynęły, tak wszystko dokoła niego zmieniło się i w nim samym.
136   3, IV |           sercu.~- Może on? może dla niego... przez niego... z nim?... -
137   3, IV |              może dla niego... przez niego... z nim?... - o synie myślał.~
138   3, IV |              mógł. Benedykt długo na niego popatrzył. Uśmiech zadowolenia
139   3, IV |      Dziadunio bardzo lubi, kiedy do niego goście przyjeżdżają...~-
140   3, IV |  przyjacielem pani ostanę...~Rękę do niego wyciągnęła, on z uszanowaniem
141   3, V  |       uśmiechnięty, tryumfujący, zza niego zaś, z miodową błogością
142   3, V  |         przyrzekłam, że tu posłem od niego zostanę, otwarcie i stanowczo
143   3, V  |            obudza jeszcze żywszą dla niego sympatię, bo świadczy o
144   3, V  |            dwa dni bawiliśmy teraz u niego całą gromadą, a jak on nas
145   3, V  |           czynią mię odpowiednią dla niego towarzyszką życia. Na wielką
146   3, V  |            ręka i przyszłość moja do niego należą.~Benedykt dziwnie
147   3, V  |           tego, co zaszło, co dokoła niego mówiono; po prostu nie rozumiał.
148   3, V  |           nie było można.~- Idźże do niego teraz i powiedz... zawsze
149   3, V  |              dla ciebie!~Patrzyła na niego szeroko otwartymi oczami
150   3, V  | nieposkromioną gamą odwróciła się od niego, sień przebiegła i na wschody
151   3, V  |      rozmachiwał. Marta podniosła na niego swoje czarne, bystre, ogniste
152   3, V  |             pociecha!~Garnęła się do niego, w ramiona go całowała,
153   3, V  |          przycisnął. Benedykt nie na niego jednak patrzał, ale na Anzelma,